wyprowadzil sie

[frida7]

czytam to forum od jakigos czasu, dzis pierwszy raz pisze, zapewne z nadzieja
ze przyniesie mi to jakakolwiek ulge
moja opowiesc i uczucia mozna by skleic z kawalkow innych opisow ktore tu
czytam
w tej chwili siedze i wcale nie trzymam sie w garsci, dzis sie wyprowadzil
a ja kocham go! i dlatego tak rycze bez nadziei
az trudno mi uwierzyc ze tyle tragedii sie dzieje dookola, bo wiekszosc z Was
przezywala/przezywa to co ja teraz
to jest najzyczliwsze, najcieplejsze forum jakie czytalam
pozdrawiam Was

[z_mazur]

Witaj i rozgość się.

Zawsze mnie trochę kłuje jak czytam takie posty.

Bo pamiętam jak się sam czułem gdy tu pierwszy raz pisałem.
Ból, złość, bezsilność, smutek...

Skoro poczytujesz nas od jakiegoś czasu to wiesz, że czas.....
Wiem to banał, ale w tym momencie ciężko coś więcej napisać.
Trzymaj się i pisz tutaj o swoich uczuciach.
Tu napewno znajdziesz zrozumienie.

[frida7]

na razie jednak nie mam sily sie trzymac, a jeszcze najgorsze jest to ze
pracowac trzeba i nie zawalac wszystkiego, i nie moge wziac urlopu
czytalam o "czasie" i to co pisali pozytywnego inni jak juz ten ich zly "czas"
minal
ale tez jest duzo wypowiedzi ze mija rok i wiecej i dalej sa w dolku i nie
zapomnieli i nie jest lepiej itd...
czuje sie jak dziecko ktore po prostu chce zeby bylo dobrze a nie zle
chyba dzisiejszy wieczor jest tym najgorszym
Byl czas kiedy bylam niewyobrazalnie szczesliwa z Nim, jak mialam to opisac to
najbardziej pasowaly mi slowa ze "zylam jak na innej planecie", i teraz to
straszliwy KOP
dziekuje Ci za blyskawiczna odpowiedz

[z_mazur]

No właśnie, czasem ciężko się skupić na pracy, chociaż są też osoby, które wtedy własnie rzucają się w jej wir.

Jeśli zauważysz u siebie objawy depresji nie wstydź się zwrócić po fachową pomoc. To na prawdę może pomóc i postawić na nogi. Jeśli mieszkasz w dużym mieście to może warto pomyśleć o jakiejś pomocy psychologa. W tej chwili można nawet bezpłatnie znaleźć fachowca.

W takich sytuacjach wychodzi z nas to małe dziecko. Czułem się dokładnie tak samo. Być może w Twoim przypadku po prostu pojawiło się echo jakichś przeżyć z dzieciństwa związanych z poczuciem odrzucenia. To własnie przywołuje te dziecinne uczucia, które nakładając się na te bieżące kumulują się i potęgują.

Zadbaj teraz o siebie, dopieść się. Pomyśl o tym jak mogłabyś sprawić sobie przyjemność i zrób to.

Co do tych osób tkwiących długo w takim stanie.
Hmm, jednak chyba jest ich tutaj mniejszość i przeważnie trochę na własne życzenie tkwią w tym stanie, często po prostu nie chcą, nie mogą, lub boją się
zrobić ten krok do przodu i dlatego to tyle trwa. Każdy potrzebuje "swojego" czasu.

[mirlen]

Siedem miesięcy temu przeżywałam to, co Ty... Pamiętam te łzy, które nie
chciały przestać płynąć. I ból, który nie pozwalał oddychać.
To, co teraz napiszę - to banał, ale czas bardzo pomaga. Może nie leczy ran tak
do końca, ale zasklepia je. Ból wraca, ale coraz rzadziej i z mniejszą
intensywnością.
A czytając to forum pewnie nie raz zaplujesz monitor. Nawet przez łzy

[libra22]

Trzymaj się Frido. Na razie nie będzie Ci fajnie, nawet bardzo niefajnie. Ale
płacz i to wszystko co Cię rozsypuje na kawałki w jakiś sposób jest potrzebne,
żebyś potem mogła się złożyć na nowo i na nowe. Jak z żałobą - tylko
ta "porządnie" przezyta, wyryczana daje oczyszczenie.
sciskam mocno
jak masz coś - wez na uspokojenie lub sen (ale mało)

[fiducia_32]

Chyba dzisiaj trudno bedzie znalezc slowa zeby Cie pocieszyc. Choc tak bardzo
by sie chcialo, bo tak dobrze wiemy jak kluje w klatce...Zobaczysz sama jak
jestes silna, zobaczysz jak sama sie zadziwisz ile jestes w stanie wytrzymac.
Dzisiaj nie uwierzysz nam, ze jeszcze bedzie przepieknie, jeszcze bedzie
normalnie. Bedzie I jutro bedziesz do tego o 1 dzien blizej niz dzisiaj.
Calusy

[frida7]

boze, jak ja bym chciala zeby to co piszecie sie sprawdzilo, zeby u mnie
zadzialal ten optymistyczny scenariusz
nie jestem stworzona zeby zyc sama, jak moj ciagle jeszcze maz wyjechal na rok,
na poczatku bylo ok, nawet fajnie, bylam super zorganizowana, "dbalam o
siebie", robilam rozne rzeczy, cieszylam wolnym czasem, nieco innym stanem
sytuacji, ale w miare uplywu tych 12 miesiecy coraz bardziej tesknilam i czulam
jak go potrzebuje. Ale wtedy wiedzialam ze wraca, ze to kwestia czasu,ktory
trzeba madrze przetrzymac
a teraz nie mam tej perspektywy i tej nadziei
no i jeszcze jedna sprawa. znana jest mi ta teoria ze trzeba przezyc "zalobe"
ale z drugiej strony "myslenie kreuje rzeczywistosc", jak tu znalezc ten
srodek, rownowage miedzy jednym a drugim. Z jednej strony chce przeplakac i
przebolec zeby moc pojsc dalej, z drugiej boje sie ze ten smutek, czern mysli
juz mi tak zostanie jesli mu sie poddam
naprawde czuje sie zagubiona, a KAZDA czynnosc wydaje sie bez sensu
i nawet nie wiecie jaka czuje wdziecznosc za to ze jestescie...

wyprowadzil sie, pies go je...

[bursztynowe]

nie chowaj sie po kątach, idź do ludzi. W piątek mamy mały meeting, wpadnij.
Żałoba nie oznacza załamki, samobiczowania itp. To tylko kwestia, przeżycia (a
raczej przepalenia) bólu po stracie, tak by nie kompensować sobie rozstania
pakowaniem sie w jakiś bezsensowny związek.

A potem hajże na Soplicę!!!

[weekenda]

No i dobrze. To jego decyzja. Nie miałaś na nią wpływu.

Ty teraz myśl o sobie. Będzie dobrze! Nie będzie łatwo ale zaczynasz zupełnie
nowe życie!

[frida7]

choc nie sposob w to w tej chwili uwierzyc, to zdecydowanie bardziej trzeba mi
takich wypowiedzi jak Twoja, niz to co uslyszalam dzis od mamy "i nie smutno ci
bedzie?" (jak sie wyprowadzi), wkurzajaco smutniutkim glosem
...

[libra22]

Oczywiście, że będzie Ci qrwa smutno, że będziesz wyła i nie wiedziała jak
przezyć kolejny dzień! Nie jesteś robotem, tylko wrażliwym człowiekiem, który
kochał (kocha jeszcze). Ale to minie. A teraz nie szukaj złotego środka, on sam
Cię znajdzie. I nie martw się, że wpadniesz w te dziure na zawsze. Jak mawiają
niektórzy - trzeba spaść na dno, żeby się miec od czego odbić. I możesz się
zdziwić, jakie ciekawe osobniki na tym "dnie" spotkasz I na pewno się
odbijesz 9choć dzis możesz mi troche nie wierzyć).

[weekenda]

ojoj... z doświadczenia (nie tylko własnego) wiem, ze mamy jakoś nam w tym nie
pomagają... tak mają. Jak tylko możesz to odpowiadaj mamie tak jak jedna z
moich SKS-owych kumpeli: "coś jeszcze chcesz mi mamusiu powiedzieć? nie? to
pa!". Albo jakoś bardziej wykrętnie: pali ci się coś na patelni, zerwał sie
wiatr i musisz okna pozamykać, albo cuś. Chroń siebie!

[frida7]

nie wstydze sie, jestem z wawy, i poszukalam pomocy w laboratorium
psychoedukacji, bo tak mi wyszlo ze dobrze o nich na miescie mowia, ale
niestety po wstepnej konsultacji trzeba czekac na "wolnego" psychoterapeute,
mialam nadzieje ze zdazy sie znalezc na czas i pomoze mi bardziej miekko
wyladowac w nowej sytuacji, niestety nie zdazyl, ciagle czekam a nie chce
zmieniac miejsca czyt. znow czegos szukac

[z_mazur]

No i bardzo dobrze, to przejaw dojrzałości, zwrócić się po fachową pomoc.
Nie wiem ile jeszcze będziesz czekała, ale zawsze zdąży się przydać.

Z tym, że mnie chodziło nie tylko o psychoterapię. To jest już aktualnie dosyć popularne, gorzej np. z leczeniem depresji, bo w tym przypadku trzeba już się zwrócić do psychiatry, a z tym wiele osób ma problem.

Ja byłem i pomogło, dlatego polecam.

[frida7]

ha! i to jak chetnie przyjde na Wasza (nasze) impreze, ale jeszcze nie w ten
piatek. na razie prezentuje sie w stanie oplakanym i to doslownie, i ta
cholerna robota, niestety (w tej sytuacji) bardzo umyslowa, bo harowka fizyczna
chyba latwiej pozwolilaby mi zapomniec

[libra22]

Umysłowa też pozwala, tzn zmusza do skupienia się na czymś innym, nawet z
trudem, ale zmusza. I to daje odpoczynek myślom, które najchętniej po raz enty
rozpatrywałyby co, jak, kiedy i dlaczego. Ja tak duzo "dyskutowałam i
przekonywałam" w myślach męża, że potem dokumentnie nie wiedziałam co mówiłam
mu naprawdę a co w myślach. Totalna paranoja

[bursztynowe]

zakręcic się można. witaj w klubie ))))

[374.4w]

i właśnie "odkręceniu" bardzo pomaga forum i forumowe spotkania, gdzie okazuje
sie, że jesteśmy normalnymi ludźmi

[bursztynowe]

oj tam, wpadnij, dostaniesz chusteczki w duzej ilosci
poza tym w ten sposob mozna sie odwodnic, trzeba koniecznie przyjmowac paszczowo
plyny...

mowie to jako mnich zen. licencjonowany.

powaga!

[z_mazur]

Do piątku jest jeszcze parę dni, może zdążysz się pozbierać trochę do tego czasu. Te imprezy są na prawdę bardzo pomocne. Jeszcze nie słyszałem negatywnej opinii, wręcz przeciwnie wszyscy pieją zachwyty.
Bardzo dużo daje zobaczenie na żywo osób, które są w tej drodze trochę przed Tobą. Zobaczyć jak się śmieją i radzą sobie z sytuacją, to na prawdę daje dużo wiary w to, że też za jakiś czas będzie się czuło podobnie. To taki namacalny dowód, że jest jakieś "... i co dalej?" I to bardzo często całkiem fajne.

[pomidorowa5]

Frida ... ja tez czulam to samo dokladnie ,to co Ty , az lza zakrecila mi sie w
oku jak przeczytalam Twoj post ehhh co ja bede klamac poryczalam sie bo moj bol
, placz , zal pamietam .... rozrywal mnie cala, czulam jak mi serce peka, jak
boli mnie wszystko , tak jakby cierpienie plynelo w moich zylach zamiast krwi,
tego sie nie da opisac .... ,ale tak jak wszyscy pisza i wiem,ze to jest
przerazajace ,ale czas .... pozwoli zyc Ci normalnie byc moze za rok, poltora ,
moze wczesniej moze pozniej ....
Ja w tym najgorszym momencie nie trafilam na to forum i bardzo zaluzje ,
trafilam juz po rozwodzie albo moze nawet tuz tuz przed bo sie ciagnelo to
wszystko jak makaron .

Jedyna moja rada ... nie uciekaj od bolu- masz do niego prawo
placz kiedy chce Ci sie plakac
i przezywaj to co Cie boli.

Pamietaj tez o tym,ze tu dostaniesz wsparcie i zrozumienie
badz z nami
pomozemy Ci ...

jestesmy z Toba

[alexolo]

teraz płacz rozpamiętuj ..potem sie ogarnij podnieś głowe...potem naucz
sie cieszyc z nowej sytuacji z nowych mozliwości!!!
taka kolej rzeczy..

bedzie lepiej ...trzymaj sie !!!

[frida7]

to moze ja na tym zakoncze odrzucanie zaproszenia, bo dzisiejszy dzien na pewno
nie jest dobry na podejmowanie decyzji
w piatek moglabym dolaczyc do Was dopiero ok 20, jesli to nie jest problemem to
jakby co zglosze sie na watku o spotkaniu
dziekuje za zaproszenie i doping

[jagoda4444]

Trzymaj się frida, przepłacz swoje i głowa do góry. Pędź na to spotkanie!
Kontakt z ludźmi, którzy naprawdę zrozumieją Twoją sytuację bardzo pomaga.
Coprawda mądrzy ludzie mawiają, że "lekarz nie musi przechodzić choroby, aby
wiedzieć jak ją leczyć", ale osobiście najbardziej mi pomaga właśnie kontakt z
osobami, które to przechodzą - za postami z forum stoją prawdziwi ludzie i ich
życzliwość, którą ja także tutaj odczuwam

[marek_gazeta]

Bawimy się do utraty tchu, poprzednio było do 1.00.

Daj się namówić, nie chowaj się w beznadziejnie pustych 4 kątach, to nic nie da. Naprawdę.

A w laboratorium psychoedukacji też szukałem pomocy, ale terminy odległe, a terapia grupowa nie przypadła mi do gustu (zrezygnowałem po wstępnym spotkaniu z terapeutą). No i sporo kasy trzeba wydać, może lepiej - na razie - coś fajnego sobie kupić?

[sbelatka]

Frida, ćóż...

ponad rok temu "a ja kocham go a on kocha inna kobite" - spadlo na mnie jak
grom z jasnego nieba...

dziś.. cóz.. patrze na niego i myślę sobie - cholera, toż to obcy człowiek dla
mnie JUZ prawie...


długo to trwało - rok - i jeszcze nie całkiem sie skończylo...

ale juz wiem, ze to co ludzie tu piszą - że czas wszystko zmienia - to prawda.
bardzo mi pomaga bycie tutaj z nimi... choc w realnym świeci mam wsparcie...

pisz kiedy masz potrzebe.
płacz
rozmawiaj z ludźmi - pozwól sobie TAKZE w realu na okazywanie słabości i
mówienie dlaczego jestes smutna.. nie udawaj, nie zmuszaj sie do usmiechów -
gdy chce Ci sie plakac...

i daj czasowi czas....

a w przerwach między kolejnymi falami smutku spoglądaj na to co sie dzieje jak
na ZMIANE, która jest SZANSĄ - no co? to jest pytanie dla Ciebie..

pozdrawiam

[frida7]

na tym forum ma miejsce pewna cudowna rzecz - pelno jest tu postow
zrozpaczonych smutasow, ktorzy wprost mowia ze sa w dole, ze siedza i placza,
opisuja sytuacje podobna do dziesiatek poprzednich. Ja wczoraj dolaczylam to
tego grona. Ale zaden taki post nie zostaje bez odzewu, po raz tysieczny,
kazdemu z osobna powtarzacie te niby-banaly, piszecie slowa pocieszenia i
chcecie sluchac. W moim przekonaniu to jest niezwykle.
Mnie wczoraj rozmowa z Wami pomogla, zdrowo po polnocy poczlam glod, chec
wykapania sie i zrobienia kilku rzeczy w domu. Myslalam nawet ze zasne ale
niestety nie bylo az tak dobrze ze 2-3 godziny pol-snu, rano rozpaczliwe
proby ratowania zmarnowanej twarzy i do pracy.
kurcze, ale kusicie ta impreza, przyjde! choc z duuuza niesmialoscia...

[bursztynowe]

NO! teraz lepiej!


I tak trzymać!

[z_mazur]

Większość z nas przeżywała to samo, stąd ta duża doza empatii.
Ponadto na tym forum przewija sie kilkadziesiąt osób, zawsze znajdzie się ktoś
kto napisze te "banalne", a czasem jakże potrzebne, słowa.

Jak to napisała brzózka, za parę miesięcy Ty "spłacisz dług" pocieszając
kolejną załamaną i zdołowaną osobę, która tu trafi.

Zobaczysz też, że będziesz miała dni przesytu, gdy nie będziesz w stanie
napisać czegokolwiek pod takim postem jak Twój. Bo będzie to przywoływało
przykre wspomnienia.