Boję się.

[rafanetka]

I to bardzo,po wczorajszej rozmowie z byłym męzem czuję sie jak bym
była na poczatku drogi. A minęło pół roku od rozwodu. Mam wrazenie,
ze jest mi trudniej niz wtedy kiedy tą decyzje podejmowałam (może
dlatego że teraz załuje, że gdybym cofnęła i nie była taka stanowcza
to bym z nim była). Boli to, że go nadal kocham a on od tygodnia z
kimś jest i już nie kocha, boli, że tęsknie a on już nie, boli bo
mimo wszystko mam nadzieję (zaczynam wierzyć że ona umiera
ostatnia). powinnam postawic kropke,odwócić strone i iść dalej. Ale
nie potrafie. czy muszę znowu isc tą drogą od początku, czy moze
tylkomi się wydaje, że zaczynam to samo od nowa?Ech życie

[aron95]

Uważam że szukasz faceta na wzór i podobieństwo EX a ponieważ nie znajdujesz z
stąd Twoje flustracje i nawrót tęsknoty za nim .
To jest naturalne jeśli sie kochało, sam to przechodziłem .
Bo jak zaakceptowac osobe całkiem odmienna od tej którą się kochało tyle lat ?
Jest to trudne ale nie niemożliwe .

Podobno są pary którym powroty się udały ale są i takie którym nic nie wyszło .
I tych drugich jest raczej wiecej

[z_mazur]

To tylko takie wrażenie, że jesteś na początku drogi.

To po prostu jej kolejny etap.

Czy nie jest czasem tak, że Ty kochasz pewne wyidealizowane wyobrażenie Twojego byłego męża? Czyli taki twór wyobraźni, którego w rzeczywistości nie ma.

Jeśli by mu rzeczywiście na Tobie zależało i jego uczucie byłoby tak silne jak Cię zapewniał, to myślisz, że już by przeszło? Twoje mimo zranienia jakie Ci zadał, nadal jest. A jego, który powinien o Ciebie zabiegać, już się skończyło i ba mało tego, zostało zastąpione przez inne. Jaką masz gwarancję, że on będąc z Tobą w przypadku kolejnego kryzysu (a przecież kryzysy w związku to normalna sprawa) znowu nie szukałby pocieszenia w ramionach kolejnej miłości? Widać, że ma dużą umiejętność zakochiwania się i odkochiwania się.

Wychodzenie z takiego związku przypomina wspinaczkę pod trudną górę. Czasem pomylimy drogi i musimy się trochę cofnąć żeby znaleźć lepsze podejście, czasem rozbić obóz żeby trochę nabrać sił przed kolejnym etapem, czasem ogarnia nas zniechęcenie, ale alternatywy nie ma, na tą górę trzeba wejść. Za to jej pokonanie daje duże poczucie siły.

Na razie rozbij sobie obóz, przeczekaj trochę, zbierz siły, nawet nie zauważysz kiedy wyruszysz dalej w drogę.

Chłopaku z Mazur

[chalsia]

bardzo mądry i piekny post napisałeś (ten o drodze).

[z_mazur]

Dzięki, ale nie będę sobie przypisywał cudzych zasług.

Podobną metaforą posługuje się autorka ksiązki "Kiedy Partner
odchodzi...". Polecam lekturę wszystkim porzuconym.

[ivone7]

rafanetko to zupelnie normalne ze sie boisz...po prostu opadly
emocje a pewne sprawy trzeba uznac za fakty...
jestes juz od jakiegos czasu na tej drodze..a teraz masz kolejny
etap..
powoli pogodz sie z tym, ze kazde z was musi isc swoja droga..i mimo
tego ze bedzie ci ciezko..tak pewnie bedzie lepiej..
posluchaj z mazur..on bardzo madrze napisal...
daj czasowi czas...zobaczysz bedzie jeszcze przepieknie..

Nie bój się.

[maheda]

Ja też się bałam przez wiele lat. Ten strach mnie paraliżował, nie potrafiłam
niczego zmienić.
Poszłam do psychologa, tylko na jedną, krótką rozmowę - i to widać było to,
czego mi było trzeba.
Facet, patrząc na mnie, spytał, DLACZEGO.
Ponieważ nie potrafiłam znaleźć rozsądnej odpowiedzi, stwierdził, że skoro nie
ma rozsądnej odpowiedzi, to nie ma rozsądnego powodu.
Pytał o sytuacje, kiedy strach się pojawia i zalecił branie przed takimi
sytuacjami (akurat częściowo przewidywalnymi) jakichś leków uspokajających.
Zaproponował rozmowy z Eksem wyłącznie przez jakiś czas mailowe (i tak daleko
mieszka i się prawie nie widujemy).
Poszłam dalej na tyle, że gdy pewnego razu Eks zadzwonił - powiedziałam mu, że
wszelkie ustalenia ma wysyłać do mnie mailem, bo nie będę z nim "na gębę" już
niczego więcej załatwiała.
Zatkało go to trochę, próbował dyskutować, ale odłożyłam słuchawkę.
Przyjął więc to do wiadomości.

Dasz radę, zobaczysz.
Musisz się najpierw uporać ze źródłem swoich własnych przekonań i odczuć. Reszta
pójdzie z górki i z płatka.

[rafanetka]

tylko ja go bęe widywała codziennie,codziennie bedę widywała jego
samochód zaparkowany pod jej domem. A tak niedawno jedlismy razem
lody, wspólnie się śmialismy, to wtedy jeszcze się łudziałm, ze może
kiedys. Niestety teraz ma wyrzuty, ze nie porozmawaiałm z
nimwcześnie,że nie dałam szansy, że to ja zmarnowałam nasze
życie.Wiem to bez sensu,mam nadzieję że todomnie dotrze. Ale teraz
jest teraz. A teraz boli. I jakos nie wiem co zrobic żeby się
pozbierać. Jak rozmawiac z dzieckiem do którego dotarło, że tatus
kogos ma.Jak kłamac w zywe oczy, że tak lepiej skoro serce krzyczy
coś zupelnie innego?

[ivone7]

rafanetko po prostu przestan sie zadreczac...
tak niedawno...bylas jego zona..a on naduzyl Twojego zaufania i Cie
zdradzil...rozwiedliscie sie..sama pisalas ze to co mu przeszkadzalo
w Tobie jak byliscie malzenstwem, przyprawialo go o smiech jak nim
przestaliscie byc...
a z tym dawaniem szans...no coz..faktycznie moglas dac szanse,
jasne ..ale widocznie wtedy nie bylas na to gotowa..a jak do tej
trudnej decyzji dojrzalas..jemu uczucie do Ciebie i chec zabiegania
minelo...szybko mu minelo..nie uwazasz..
lepiej zamknij drzwi, przestan rozpamietywac, bo zapetlisz sie i
ciezko Ci bedzie z tego wyjsc..
dziecko informuj, mow prawde na jej poziomie...od tlumaczenia
sytuacji w jakiej sie znalazl jest Twoj ex..
spojrzyj do przodu...nawet zycie samemu moze byc fajne..

O nie, nie tędy droga

[maheda]

Zastanów się - co osiągniesz, cały czas goniąc swój własny ogon?
Nie czas chyba na dyskusje, na rozważania i na żal.
To tak, jak z pogrzebem. Albo właśnie rozstaniem.
U mnie w rodzinie zachowujemy się tak, że jeśli zdarzy się jakieś nieszczęście,
to nie skupiamy się na powodach czy przyczynach tego, mamy przepraktykowane - na
niestety wielu przykładach - że najlepsze wtedy jest działanie. Tylko ono może
zagłuszyć ból i pomóc przyhamować łzy (nie zahamować, tylko przyhamować, ale to
już zawsze coś).
Nie ma sensu w takich sytuacjach zastanawianie się, co dalej.
Trzeba zastanowić się raczej, co praktycznego jest do zrobienia w związku z tym
(albo i bez związku), i wyznaczać sobie maleńkie, pojedyncze cele, i nimi się
zajmować i o nich myśleć. Jeśli przychodzą inne myśli - twarz pod zimną wodę i
dalej heja z tym koksem.
Jeśli woda nie pomaga - nervosol albo coś innego, skonsultowanego z lekarzem.
Po jakimś czasie nervosol przestaje być potrzebny, bo sytuacja staje się oswojona.
Sama też teraz przechodzę przez załatwianie różnych rzeczy, bo od kilku dni
człowiek, którego kocham (i który nadal deklaruje, że mnie kocha) zdecydował, że
chce zamieszkać osobno.
Też żyję. I się mam nieźle, za niewielkimi momentami przyłamania.
Można sobie pozwolić na płacz i ból - tylko po co? Jemu nie zaszkodzisz, sobie
na pewno tym nie pomożesz.
Spróbuj znaleźć swoje wyjście z tej sytuacji.
A dziecka nie okłamuj.
Powiedz, że na razie na pewno nie jest Ci lepiej ani lżej, ale takie rzeczy się
zmieniają, po deszczu i burzy zawsze przychodzi kiedyś słońce.
I trzymaj przed samą sobą twarz. Dziecko wyczuje, jeśli twarz będziesz trzymała
wyłącznie dla niego.

[der1974]

Nie brzmi to zbyt mądrze, ale po prostu przeczekaj ten etap. Z
czasem wszystko będzie docierać coraz mniej. A takie mocniejsze
troski tylko przyspieszą proces uwalniania się od przeszłości. A na
razie boli. Ale to przechodzi. Sama kropki nie postawisz, nie da się
w tym momencie. Nie wiem czy w ogóle się da tak powiedzieć: dzisiaj
zamykam idę tylko do prozdu i nie patrzę wstecz. Przeszłość jest
ważna i będzie dotykać. Ale naprawdę coraz mniej. Postaraj
się "zakotwiczać" w teraźniejszości jak najczęściej. Rozumiem przez
to robienie cokolwiek, wyjście gdziekolwiek, ze znajomymi, z
przyjaciółmi, nawet na siłę. Wtedy siła wspomnień będzie mniejsza.

[rafanetka]

Niby tak. Niby racja. Tylko jak. Jak iść do przodu, kiedy nogi
odmawiaja posłuszeństwa a to co w głowie płata mi figle i nie daje
zapomnieć.mam wrażenie, że nie robie nic innego tylko mysle i
myśle.I chyba kurcze nadal się łudzę, choc powinno byc inaczej, moje
watpliwosci rozwiał jednym krótkim komunikatem. Ale jakoś moja
wiedza, moja madrosć życiowa nijak się mają do serca.

[maheda]

Idź do lekarza, niech Ci przepisze jakieś prochy na ten najgorszy okres.

[ataharika]

Idealizujesz exa, wydaje ci sie, ze jak by wrocil do ciebie, gdybys
mu dala sznse to byloby super. Nie byloby, bo jego uczucia sa
zmienne, co potwierdzil wiazac sie tak szybko z inna kobietą. Widac
ze jego uczucia nie byly zbyt mocne jesli nie zrozumial, jak bardzo
cie zranil zdradą. Czy Ty kochajac go lecz odrzucając po zdradzie
związałaś się z kimś innym? Nie. Wraz z jego powrotem wrocilby
przy wielu okazjach do Ciebie strach ze znowu Cie zdradzi, zamieni
na tę tub tamtą. To nie bylby juz taki zwiazek jak przed ta
historią. To jest czesty dylemat kobiet czy lepiej miec meza ktory
oszukuje i przymykac oczy, czy zaryzykowac rozstanie i niewiadomą.
Dalas mu szanse teraz, wczesniej dac nie moglas bo nie byłaś w
stanie. On jej nie chce juz wykorzystać. Mozesz zapytac czy to jego
ostateczna i niezmienna decyzja. Ale nie obwiniaj się. Milosc ktora
szybko obiekty wymienia niewiele warta...

[sbelatka]

idąc drogą czasem ma sie wrażene, że ta droga sie ciągnie bez końca
krajobrazy wciąz takie same...
ale w końcu za któryms zakretem cos sie zmienia..
i w miejsce równin pojawiaja sie górki albo lasy albo cos...

totez spokojnie...
owszem - to jest ta sama droga... ale ciagle dalej i dalej...
w każdym razie dopóki nie zawrócisz..

szczęsliwej podrózy...

[der1974]

I znowu mi przychodzi do głowy tylko jedno: droga jest celem.

[crazyrabbit]

Powtórzę się , ale napiszę Ci to jeszcze raz.

Pomysl , czy nie przezywasz własnie kryzysu po którym zostaniesz
uzdrowiona? To tak jak często bywa w chorobie - już prawie człowiek
umiera , a na drugi dzień wszystko mija. Pomyśl tak o tym proszę.

Poza tym , to przecież on jest skończonym frajerem , że nie chciał
być z kimś takim jak Ty. Woli skakać z kwiatka na kwiatek? Niech
spadnie z najwyższego i dupsko sobie poobija solidnie!

Pomyśl o tym , że przeciez Ty tez masz prawo bys szczęśliwa i to
wcale nie z nim. Że Twoje dziecko ma patrzeć na szczęśliwą mamę , a
nie na ofiarę losu. No jakie ono ma mieć wzorce?

Mocno wierzę w Ciebie. Pozbierasz się Rafanetko , bo jak nie Ty to
kto? Ja? Wolne żarty

[mar-tsin]

Hej rafanetka, Moja ex od tygodnia jest z kimś innym - boli mnie że gdy ja się
dołuję, ona ma już własny, szczęśliwy świat. Traktuję własną sytuację jako
początek nowej drogi - i chyba tak jest w twoim przypadku. Na pewno ta nowa
droga będzie lepsza od poprzedniej pozdrawiam

[cathy_bum]

Rafanetko,
Na długiej drodzie rozstania z exem miałam parę takich zawirowań.
Czasem miałam wrażenie, że cofam się i znów wpadam w dół. Jednak
widzę, że mimo wszystko idę do przodu. Uwalniam się coraz bardziej
od niego, wspomnień i złudnych nadziei. Bywa, że dopada mnie żal,
czasem nawet tęsknota. Nawet teraz zaczyna mi być "tak w środku"
smutno, że tak się to skończyło. A parę dni wcześniej byłam gotowa
tańczyć ze szczęścia, że jestem definitywnie wolna. Pewnie jeszcze
wiele razy dopadnie mnie dół. Ale mimo wszystko to cały czas droga w
dobrym kierunku.