Poczucie winy

[artemisia_gentileschi]

ze sie rozwodze. Przejrzalam pare watkow i widze ze nie ja jedna mam
taki problem. Przezylam koszmar (eks przemocowiec), proby terapii,
rozmow, tak zwanej naprawy zwiazku, dla dobra dzieci ofkors, w koncu
nie wytrzymalam. A jednak mam jakies irracjonalne poczucie, ze robie
zle, ze dla dobra dzieci powinnam sie dalej meczyc, ze beda mialy
rozbita rodzine wiec beda mialy problemy i beda czuly sie gorsze, ze
nie dam rady finansowo itd. Wiem, ze to glupie, rozwod to moje
najwieksze marzenie ostatnich lat, ale cos takiego we mnie siedzi

[to.ja.kas]

Arte, nie daj sie temu poczuciu winy. Bardzo Cie prosze. Ja w pewnym
momencie sie poddałam i skonczyłoby sie tragedią.
Tez wyszłam ze zwiazku z przemocowcem. Dzis i ja i córka jestesmy
najszczesliwszymi istotami na swiecie.....i ani ja, ani ona (mówie
ze 100% przekonaniem) nie wróciłybysmy do tego co przeszłysmy.

Sciskam i odprawiam u siebie egzorcyzmy nad pognaniem Twego poczucia
winy w siną dal....
Trzymaj się.

[artemisia_gentileschi]

Dzieki Poddawac sie nie zamierzam, rozwiesc sie musze i bardzo
tego chce, tylko czasami mam jakies takie odloty. Musialam sobie z
rana pomarudzic Widze ze jedziemy na tym samym wozku niestety
Pozdrawiam

[to.ja.kas]

Arte ja juz z tego wózka zeskoczyłam, czego i Tobie z całego serca
życzę.
)))))

[artemisia_gentileschi]

Oby jak najszybciej))

[dirtydevil]

zwiazek z przemocowcem bylby koszmarem dla Ciebie i dzieci
powinnas byc z siebie dumna!

[aron95]

Bo zadajemy sobie pytanie - Dlaczego ? I szukamy winy najpierw u innych a
później zadajemy sobie pytanie- Gdybym zrobił to tak ? - to co by było . A na
to pytanie nigdy nie ma jednoznacznej odpowiedzi zawsze jest wiele możliwości .
I dopada nas poczucie winy

[artemisia_gentileschi]

Chyba masz racje, u mnie to sie bierze ze zbyt drobiazgowego
analizowania, zamiast to po prostu przeciac, zamknac rozdzial i
koniec.

Nożyczkami

[aron95]

gdyby takie były . Oj to nie takie proste musisz przez to przejść tym lepiej
będziesz to przechodzić im bardziej będziesz świadoma dlaczego
tak się dzieje

[anbale]

A może to nie do końca poczucie winy tylko jakiś żal- że mimo
wszystko nie wyszło, że może zaniechałaś jakieś próby naprawy? Tak
sobie dywaguję- bo ja miałam podobne uczucie po rozwodzie, podobne
do poczucia winy; i musiało trochę czasu upłynąć zanim poczułam ulgę
i dotarło do mnie, że tak jest lepiej dla wszystkich.

[anja_pl]

moja Przyjaciółka miała tak samo, przeszło Jej, jak zaczęła poznawać
prawdę o swoim ex, o swoim małżeństwie, wreszcie ludzie zaczęli
gadać,
teraz to tylko żałuje, że nie rozwiodła się znacznie wcześniej, albo
że w ogóle za mąż za niego wyszła,

[prawie.jak]

Poczucie winy... Twój post, zupełnie jakbym słyszała siebie kilka
lat temu. U mnie poczucie winy dość szybko zastapiła ulga, wiara we
własne siły i zdziwienie, że tak długo znosiłam to wszystko.
Najtrudniej jest zrobić pierwszy krok. Potem może być tylko lepiej

[a.niech.to]

Dużo rozmawiaj z ludźmi, dowiesz się, jak patrzą na Twoje
małżeństwo, zyskasz też porównanie z normalnymi związkami.
Nabierzesz przekonania o słuszności swojej decyzji.

[james.b]

artemisia_gentileschi,
ten wątek pasuje jak ulał do tego, co ja czuję - poczucie winy...
Monstrualne. Bo moje małżeństwo się rozpadło dokładnie i jedynie z
mojej winy. Zgłupiałem 6 lat temu, na kilka miesięcy, i mimo
wspólnych prób od tej pory tylko gorzej i gorzej... Wspólnych prób
poniechaliśmy juz zresztą 2 lata temu, trwanie w zawieszeniu
wreszcie też do końca zmierza, rozwód przede mną.

pozdrawiam

[zuzka712]

artmisia, dzisiaj 31.10 o godzinie 12.30 zostałam rozwódką.
Uciekam ze związku z przemocowcem. WIEM, że dobrze robię, a płaczę
nad swoimi złudzeniami i kilkunastoma laty.
Poczucie winy, czy też ŻAL (znasz to - ale mi go żal) to objaw
współuzależnienia. Tak naprawdę to żal ci siebie samej, ale jakoś
trudno to zrozumieć.
Bolało jak jasna cholera. Ale powoli przechodzi. Nie słyszałam o
osbie, która odeszła od przemocowca i żałuje.
To_ja_kas pozdrawiam cię. Potrzebowałam dzisiaj przeczytać coś
takiego. Optymistycznego. Dziękuję

[pomimo1]

jakbym czytala siebie... wlasnie mniej wiecej rok temu...ex tez przemocowiec i
tez mialam irracjonalne leki o WSZYSTKO!
jak nie wiesz, co masz robic, to ja ci napisze, co ja teraz robie.
wlasnie jestem ubrana na impreze , pachne mgielka Madame de Burbon, za 10 min
pod domem czekac bedzie boski facet (lat pare mlodszy), a ja sfrune do niego po
schodach. Idziemy sie bawic... Halloween...
Mam dwie prace, niezle sobie radze, mam jeszcze jakis jeden dlug do
splacenia,ale juz niebawem bedzie i bez niego. mam pelna satysfakcje z tego ja
teraz zyje i jestem zakochana.
Wiec pomysl sobie, ze za rok Ty napiszesz takiego posta. Wierzysz? Ja rok temu
nie wierzylam. Poszlam nawet na terapie do psychologa.
Szcezsciu trzeba dac szanse...osobno. Bez takiego gada ja nasi exowie

[holka1]

u mnie to bardziej zal, ze jednak sie nie udało, ale to tylko chwile zwątpienia, jak widze mojego m na sali rozpraw to mi szybko przechodzi. Macie dziewczyny rację odejscie od przemocowca przynosi tylko ulgę

[panda_zielona]

Pomimo1 szczerze gratuluję,a jeszce niedawno się zastanawiałaś czy
warto.))))

[sylwiamich]

Cudny post!!!!))))

[artemisia_gentileschi]

Pomimo - dzieki, poprawilas mi humor z rana)) Wszystkim zreszta
dziekuje za wpisy, kochani jestescie Wiem, ze robie dobrze biorac
rozwod, ale czasami mam jakies takie durne odjazdy. Rozwiode sie
wreszcie, to mi przejdzie