jestem wam cos winna

[danagr]

a co?...wiecej was czytam jak pisze chodz, od czasu do czasu dodam cos od
siebie. Wsliznelam sie po cichutku nie opisujac mojej sytuacji i przyjeliscie
mnie w wasze grono. Z tego tytulu i w ramach podziekowania chce napisac o sobie.
Rozwodu nie mam chodz nie mieszkamy razem od roku....wczesniej byly kilukrotne
wyprowadzki i powroty meza, dojrzewam po woli, moze zbyt wolno do tej
decyzji?. Zostalam sama, zdradzona (okropnie to brzmi...brrrrr) ze zlamanym
sercem, podeptanymi marzeniami, zwatpieniem czy dam sama rade, po 10 latach
malzenstwa z niespelna 1,5-rocznym synkiem...a gdzie tam....od samego poczatku
kiedy maly pojawil sie w domu jestem sama, maz byl tylko cialem, teraz to
wiem. Oczywiscie probowalam ratowac, dla siebie i dziecka. Dlaczego? bo
kochalam i chcialam zeby syn w koncu mial oboje rodzicow, jedno juz stracil
bezpowrotnie, jest adoptowanym dzieckiem, na dodatek bardziej z inicjatywy
meza jak mojej. Jego odejscie to byl dla mnie cios ponizej pasa, nic na to nie
wskazywalo, a moze ja bylam slepa, tym bardziej, ze oboje cieszylismy sie z
synka, a po pol roku bytnosci dziecka w domu doszlo do pierszej wyprowadzki i
moich podejrzen, ze jest jeszcze ktos inny. Nie pamietam, pierwszego roku od
pierwszej wyprowadzki. Bylam w zlym stanie, hustawka byla okropna do tego
pogorszyl sie stan mojego zdrowia. Czulam sie jak ryba w sieci z ktorej nie
potrafi sie wyplatac, pomogl psycholog.
W tej chwili jest o niebo lepiej, emocje ustabilizowaly sie chodz serce dalej
bije w jednym kierunku i kloci sie z rozumem, relacje sa jako takie, w dalszym
ciagu po malu wygrzebuje sie z dolka, dzieki moim wspanialym przyjaciolom i
wam, bo gdybym nie trafila na to forum, duzo trudniej byloby wychodzic na
prosta, a tak wiem, ze nie jestem jedyna osoba w takiej sytuacji, ze swoimi
rozterkami, bolem i calym tym kolowrotkiem.
Wasze opinie, rady, wsparcie jest bardzo cenne i za to wam serdecznie dziekuje.

Przy okazji zycze spelnienia marzen, realizacji zamierzen i samej pomyslnosci
w nadchodzacym Nowym Roku

D.

[salsa13]

życzę również spełnienia marzeń
i wszystkiego co dobre

[plujeczka]

witaj,Twój post brzmi smutno ale gdzieś tam w oddali słychać
cieplejszą nutę Twojej wypowiedzi.Twoja historia jak żywo
przypomina historie mojej siostry ciotecznej , która mieszka w
Warszawie i jest najcudowniejsza osoba naa świecie, dziś juz na
emeryturze.Ona podobnie jak Ty zakochana była do szlaeństwa w swoim
mezu, oboje wówczas na wysokjich stanowisach, od dyrektor
departamentu poniewaz siostra nie mogła mieć dzieci ( była po
operacji ginekoligicznej) po wieli staraniach ale i po dokładnym
przemysleniu własnej sytuacji zdecydowali się na adopcje małej 3
miesiecznej dziewczynki.I po pół roku od adopcji coś się zaczeło
psuć między nimi, ona zajeta malutkim dzieckiem nie mogła juz
sprostać wygórowanym oczekiwaniom meża ( wciąż zapraszał gośći,
notabli)ona zajmowała się malutkim dzieckiem, niewyspana, zmeczona,
on tryskajacy zyciem, energia ale coraz bardziej sfrustrowany
sytuacja w domu i jeszcze płaczace małed dziecko o to go przerastało-
-owszem miało byc ładne, malutkie i grzeczne i nie płakać a tu na
złość nic z tego. Zaczeły sie óżne powroty do domu, głuche telefony
aż w koncu okazało się ,że jest inna.Odszedł, dla siotsry to był
cios, została sama z malutkim dzieckiem powolutku dochodziła do
sbie, próbowała radzić sobie sama.O alimenty musiała walczyć w
sądzie pożniej zaczął się łżobek, przedszkole itd.Dzisuak córka jest
dorosłą, mężatka i ma własne dziecko ale nieukrywam ,że jako dziecko
ado[towane ( o adopcji powiedział jej ktoś z rodziny meża!!!!(
dziecko przezyło szok do tego odszedł ojciec i całą złość i żal
dziecko wyładowywało na matce i tak jest do dzisiaj.
A on coz związał się z ta kobietą, ozenił się , dorobili sie
ogromnego majatku i urodziło się im dziecko dziewczynka.........z
całkowitym porazniem mózgowym, niechodząca, roslina, wydawali na
jej leczenie majatek, dziwczynka zyła 5 lat zmarła..........moja
siostra mówi ,że Pan Bóg nierychliwy ale
sprawiedliwy........porzucił malutkie dziecko i swojego długo nie
wychowywał..............Pozdrawiam Cie serdecznie i zycze Ci mimo
wszystko cudownego 2008r, jesteś dzielna, powolutku stajesz na nogi
i zycie jeszcze całę przed Tobą---Pa

[kasiar74]

trochę mnie przeraziła ta sprawiedliwość boża jakby dzieci miały
płacić za błedy dorosłych

[menab]

Ale coś w tym jest,że "na cudzym nieszczęściu szczęścia nie
zbudujesz".

na cudzym nieszczęściu szczęścia nie zbudujesz

[aron95]

często to zdanie tu słyszałem , powiem , jest coś w tym racji .

[a.niech.to]

Uczciwość opłaca się tym, którzy nie przeliczają na kasę.

[a.niech.to]

menab napisała:

> Ale coś w tym jest,że "na cudzym nieszczęściu szczęścia nie
> zbudujesz".
Nawet Ci powiem, na czym polega dowcip: ślepa na siebie wredota
zabierze swoją wredotę do następnego związku.

[danagr]

a niech cie, masz 100% racji.

[julka1800]

Historia straszna.

I tragedia ludzi.

"urodziło się im dziecko dziewczynka.....z
całkowitym porazniem mózgowym, niechodząca, roslina, wydawali na jej
leczenie majatek, dziwczynka zyła 5 lat zmarła...moja siostra
mówi ,że Pan Bóg nierychliwy ale
sprawiedliwy...porzucił malutkie dziecko i swojego długo nie
wychowywał.."

Kasiar napisala lagodnie.
Ja napisze: Tracimy ludzkie odruchy.

[danagr]

plujeczko, smutne to co napisalas i ja powtorze tak jak inni, ze nie buduje sie
szczescia na cudzym nieszczesciu. Zle mu nie zycze, chodz mam ogromny zal iz
nawet nie sprobowal "powalczyc" o zwiazek, ze zdecydowal sie na adopcje, dajac
na chwile dziecku pelna rodzine i za chwile mu ja odebral, poprostu zamknal za
soba drzwi bez jakiegokolwiek wyjasnienia, teraz wiem, ze M. nie potrafi
rozwiazywac problemow w zwiazku, rozmawiac, ucieka przed trudnymi tematami,
prawdopodobnie taka postawe wyniosl z domu, mimo, ze psycholog go nie zna,
pokazala mi czlowieka w zupelnie innym swietle, bron boze negatywnym. Wiem, ze
kogos stracilam jednoczesnie zyskujac najukochansza istote. Nie wiem czy
sytuacja go przerosla, nie wydaje mi sie. Przez te kilka miesiacy ktore maly byl
w domu i M. staralam sie nie zapominac o M. i w dalszym ciagu dbac o siebie i
zwiazek kiedy bylismy sami, angazowac w spolne wychowywanie i cieszyc sie razem
po wielu latach staran, ze mamy w koncu dziecko. Jestem tolerancyjna osoba,
bezkonfliktowa, mial we mnie wsparcie i duzo wolnosci. Moja tesciowa
powiedziala, ze "wzial" dziecko dla mnie, zebym miala czym sie zajac i z
perspektywy czasu, widze, ze chyba miala racje tylko, ze ten maly czlowieczek
nie jest zabawka po ktora sie siega kiedy mamy na to ochote. Widze, ze maz nie
dojrzal do ojcostwa.
Maly nie slyszy zlego slowa o tacie, na poczatku to ja bardzo zabiegalam o ich
kontakt i nie mam zamiaru ukrywac, ze jest dzieckiem adoptowanym, chce zeby
dowiedzial sie ode mnie bo wiem, ze ludzie sa rozni i jestem w stanie wyobrazic
sobie jaki moze miec na dziecko wplyw, jesli dowie sie od kogos z zewnatrz.

[plujeczka]

wiem ,ze ta historia była smutna ale tak wyglada życie i to nie
moja siostra zyczyła im wszystkiego co najgorsze,ona sie z tym
pogodziła na swój sposób to los zdecydował nie ona. Ona to cudowna
osoba, zreszta była dla mnie jak matka, moja mama zmarła kiedy
miałam 9 lat , opiekowała się mną co prawda na odległość ale czułam
ta opiekę na każdym kroku, pozniej wyszłam za mąż a ona wciaż na
swój sposób troszczyła się o mnie.
W tym wszystki jest coś co mnie zastanawia i czego w żaden sposób
nie mogę zrozumieć-dlaczego mężczyźni zostawiają swoje cudowne,
kochane, wspaniałe dzieci ( o zonach nie mówię), przestają łozyć na
ich utrzymanie , przestaja sie nimi interesować oraz ich potrzebami,
rozwojem , nauka itp odchodzą do innych kobiet po czym " wychowują"
inne dzieci i robia za " przykładnych ojców" moze mo ktoo
wytłum,aczy.

[julka1800]

Nic nam nie jestes winna, inaczej wszyscy moglibysmy tak powiedziec.
Kazdy bierze i daje tyle ile moze.

Zycze spokoju i dojscia "do pionu"))

[sadaga]

witaj. spotkało Cię to samo co mnie niestety. tyle tylko ze mój maz
wyprowadził się miesiąc temu a o kochance wiem od 11.11.br (podobno
jest z nią od października). też mamy synka 19 m-cznego. uczucia mam
w sobie identyczne. co innego serce co innego rozum. trudne to i
bolesne. tym bardziej ze mój maż nie zachowuje sie w porządu,
obwinia mnie o rozpad małżeństwa, rani słowami i to bardzo. też mam
w sobie takie huśtawki - raz płaczę, raz się złoszczę za to co
zrobił, wiele mysli kłębi mi się w głowie (mam momenty że czuję
nienawiść do niego, do niej, wiesz takie niskie pobudki się odzywają
z czego dumna nie jestem - ale wiem ze to nic nie da i nie rozbudzam
tego w sobie). wiele emocji jest we mnie... u mnie też nic nie
wskazywało na to że maż tak postąpi, mówił mi i pisał ze kocha, ze
jestem najważniejsza, robiliśmy plany na przyszłość...i nagle taki
cios. tym bardziej ze on nie zawalczył o nas. dlatego chyba tak
boli. chciałabym nie czuć, nie myśleć, zahibernować się. ale wiem ze
muszę przez to przebrnąć. tak jak i Ty.
nie pocieszyłaś mnie pisząc ze to tyle trwa, ta huśtawka uczuć. ja
już teraz nie mam siły.
współczuje że i Ciebie to spotkało. wiem jak to boli niestety. tym
bardziej ze mój mąż we mnie wzbudza poczucie winy, za wszystko co go
spotyka teraz winiąc mnie. nie daje się, wiem ze to nie moja wina iż
był nieuczciwy ale boli tak bardzo!!
mnie też pomaga to forum, choć nie jest pocieszające ze jest nas tak
wiele.
cieszę sie ze w jakimś sensie sie już poukładałaś. domyślam się
jakie to trudne. tym bardziej ze to przede mną... trzymaj się.
życzę Ci by ten Nowy Rok przyniósł Ci ukojenie, rozwiązanie
problemów, miłość jeśli jesteś na nią gotowa, zdrowie dla Ciebie i
synka i byś czuła się szczęśliwa. pozdrawiam. aga

[danagr]

DASZ RADE!!!!
Tez slyszalam, ze to moja wina, slowa i czyny ranily bardzo, tylko, ze ja
potrafilam sie przyznac jakie popelnilam bledy, wyniesc nauke z tej lekcji i
nabrac pokory. We mnie byly te same uczucia co w tobie teraz ale to minie,
musisz uzbroic sie w cierpliwosc.
Wiem, ze nie jest ci teraz latwo, zadbaj o siebie, dziecko, ochloniesz i
zobaczysz swiat w jasniejszych kolorach, tylko musisz dac SOBIE szanse.

[kjl2004]

Witam, no i ja tez niestety jestem w podobnej sytuacji...równiez mam
wiele pytań z tym wszystkich związanych, pytan które pozostaną bez
odpowiedzi...ja z kolei jestem 7,5 roku po slubie, mamy 3 letniego
synka (o którego staralismy sie 4 długie lata) i kiedy już był na
świecie, mój mąż znalazł sobie inną kobietę, starszą od siebie,
stwierdził że się zakochał, a do mnie nie czuje niczego, bolało i
boli nadal, o zdradzie dowiedziałam sie we wrześniu 2006
roku...szmat czasu a wspomnienia wciąż mną targają, pozdrawiam i
mimo wszystko życzę spokoju w tym nowym roku