w oliczu śmierci

[halka2000]

Witam wszystkich ,często czytałam wasze komentarze ale do tej pory
sie nie wypowiadałam.CHciałam chyba uciec od tego co mnie czeka.
Moja córcia ma 20 lat i...
Ma glejaka muzgu.Ostatnio często boli ją głowa a ja umieram z
bezsilności ,strachu i bólu.Mam pytaniae do matek ,jak
powiedziałyscie dziecku o tym co go czeka w jaki sposób go
przygotowałyscie a moze nie mówic? I jeszcze jak sie zachować by nie
utrudniac odejśćia ? Boze o co ja pytam to chyba jakiś zły sen.

[halas1961]

Kochana Halka2000
Przede wszystkim to Tobie nie wolno tracic nadziei do konca. Musisz wspierac
swoje dziecko, musisz byc silna za Was obie, teraz nie wolno Ci plakac w
obecnosci corki, nie wolno pokazywac swojego strachu. Ja musialam powiedziec
Agatce, ze ma guz na nerce i ze trzeba te nerke usunac.
To bylo straszne, wszystkie zle wiadomosci to ja jej musialam przekazywac.
Musisz byc przygotowana na rozne reakcje. Moja Agatka bardzo krzyczala, ze nie
chce umierac, ze chce zyc.
Jesli masz mozliwosc i corka sie zgadza to radze Wam opieke dobrego psychologa,
ktory pracuje z osobami z choroba nowotworowa. Moja Agatka miala taki kontakt 2
razy i absolutnie nie chciala wiecej. Od poczatku choroby zalozyla ze nie bedzie
dlugo zyc. Czasem bylam na nia zla ze nie chce brac wspomagajacych lekow typu
vilkacora, itp.
Korzystalysmy okolo 10 razy z pomocy bioenergoterapeuty. Pomogl na tyle, ze po
wizytach u niego miala bardzo dobry nastroj, wiec chociaz i to dobre. To ile
powiesz corce zalezy od tego ile ona sama CHCE wiedziec. Moja Agatka po
pierwszej operacji zakomunikowala lekarzom i nam , ze nie rzyczy sobie nic
wiecej wiedziec na temat postepow choroby. Mieli informowac mnie. Tak ze wyniku
badania histopatologicznego calkowicie nie znala, wiedziala tyle ile chciala
wiedziec. Potem niestey kiedy nastapil przezut musiala byc poinformowana, bo
byla potrzebna zgoda na druga operacje i na leczenie Sutentem. Potem bylo nie
najgorzej, ale nie calkiem dobrze. A potem kiedy ja juz stracilam nadzieje, jej
nadzieje caly czas dawalam, mowilam ze ma stan zapalny pluc, nie mowilam prawdy,
ale wiedzialam ze ona tej prawdy nie chce wiedziec. Tak wiec wszystko zalezy od
tego co Twoje dziecko chce wiedziec, jaka ma sile , jakie nastwienie do choroby.
Czasem lepiej nie mowic wszystkiego nawet jesli chce wiedziec, po co ja straszyc
dodatkowo, ona i tak okropnie sie boi chociaz stara sie to przed toba ukryc. Ja
nigdy nie mowilam Agatce, ze moze czekaja ja pampersy, bo sama tego nie
wiedzialam i to ona sama powiedziala: Mamus zalatw mi pampersy ja jestem taka
slaba, tak mi ciezko oddychac kiedy musze wstawac.
A najlepiej, jesli okaze sie ze nie ma juz innego leczenia tylko paliatywne, to
nie boj sie tego skontaktuj sie z poradnia lub hospicjum (my korzystalismy z
pomocy hospicjum domowego)oni maja bardzo duze doswiadczenie i mnie przygotowala
Pani doktor. Powiedzial jak moze wygladac odchodzenie, jak mam sie wtedy
zachowywac zeby nie utrudniac. Jesli potrzebujesz jakiejs pomocy lub wsparcia
lub czegokolwiek to prosze napisz do mnie na email: [e-mail]
Moze jestesmy z tego samego miasta lub gdzies niedaleko, bardzo chetnie Ci
pomoge chocby rozmowa. Bardzo cie prosze nie krepuj sie i napisz
Pozdrawiam
Halina-mama Agatki

[999mamuska]

Tak,to najgorszy sen w naszym życiu,kiedy dowiadujemy się o
strasznej chorobie dziecka.Tylko ten sen to najtragiczniejsza
rzeczywistośc.Wydaje mi się,że serce Ci samo podpowie,jak się
zachowac,co powiedziec,a co ukryc.Ja do końca wierzyłam w
cud,wmawiałam to mojej Asi.Do dziś się zastanawiam,czy ona w to
wierzyła tak jak ja.Do dzisiaj zastanawiam się,czy dobrze
zrobiłam,nie mówiąc jej,że będzie musiała odejś.Ona prosiła,żebym
mówiła jej prawdę,a ja nie mogłam...Nie mogłam odebrac jej nadziei-
miała tyle planów.Chyba najtrudniej było odpowiedziec na pytanie-
mamusiu czy ja umrę.Ale bez zastanowienia zaprzeczyłam,kłamałam
ją.oby tylko nie pozbawic jej nadziei.
Uwierz w cud,to pomoże Ci przetrwac,wspomagaj swoją córkę we
wszystkim i spraw,żeby wiedziała,że jest najważniejszą osobą w
Twoim życiu.Po prostu kochaj ją i walcz z chorobą,nie poddawaj się.

[tuptus110]

"Do dzisiaj zastanawiam się,czy dobrze
zrobiłam,nie mówiąc jej,że będzie musiała odejś.Ona prosiła,żebym
mówiła jej prawdę,a ja nie mogłam...Nie mogłam odebrac jej nadziei-
miała tyle planów.Chyba najtrudniej było odpowiedziec na pytanie-
mamusiu czy ja umrę.Ale bez zastanowienia zaprzeczyłam,kłamałam
ją.oby tylko nie pozbawic jej nadziei." [999mamuska]

Osobiscie uwazam, ze osoba chora powinna wiedziec - tym bardziej ktos, komu nie
zostalo zbyt wiele zycia. Oczywiscie rozne sa sytuacje i rozni ludzie, i
przewaznie najblizsi wiedza, co dla danej osoby jest lepsze.
Pamietam siebie jako 17-latke. Mialam mnostwo planow, marzen...Chcialam isc na
studia, zalozyc rodzine, pracowac - slowem: miec normalne zycie. Ale
najwyrazniej ktos u gory stwierdzil, ze zbyt malo sie w moim zyciu dzieje i ze
trzeba je troszke urozmaicic.
Zaczelo sie niewinnie, ale do lekarza juz szlam "ciagnac" za soba lewa noge.
Okazalo sie, ze potrzebne sa rutynowe badania i musze zostac w szpitalu, chociaz
to na pewno nic powaznego, bo jestes na to za mloda. Tak mowil lekarz z
przychodni.Poniewaz na neurologii nie bylo miejsc, musialam weekend spedzic w
domu. W tym czasie moj stan jeszcze sie pogorszyl. Zaczynalam sie bac.
W sumie w szpitalu spedzilam wtedy 3 tygodnie...przez 2,5 nie wiedzialam co mi
wlasciwie jest. Non stop tylko jakies dziwne badania. Kilka razy powtarzano
rezonans. Strasznie balam sie punkcji, ale po wszystkim uspokoila mnie siostra
oddzialowa, bo stwierdzila, ze plyn mozgowo-rdzeniowy jest klarowny, a to
dobrze...hmmmm...ale z drugiej strony jak dobrze, to czemu ciagle tu jestem??
Ktoregos dnia rodzice przyszli z samego rana. Mowili, ze ida porozmawiac z moim
lekarzem prowadzacym i profesorem, bo moze znaja juz wyniki badan i bedzie sie
mozna czegos dowiedziec. Byli raczej powazni, choc nadrabiali mina. Wyraznie to
czulam i widzialam. Nie pomagalo tez to, ze moj lekarz prowadzacy, a wlasciwie
mlodziutka lekarka, caly czas mnie unikal. Pielegniarki szeptaly cos po katach,
inne pacjentki patrzyly na mnie ze wspolczuciem, czasem pytaly co ja tu robie,
przeciez jestem taka modziutka...eh...gdyby mlodosc mogla miec monopol na dobre
samopoczucie i zdrowie...Powoli zaczynalam panikowac...to na pewno musi byc cos
powaznego...chyba juz z tego nie wyjde...coraz bardziej logiczna wydawala mi sie
diagnoza najgorsza z mozliwych: nowotwor zlosliwy.
Na rodzicow czekalam w napieciu, z nikla nadzieja, ze okaze sie, iz to jakas
banalna sprawa /ot chociazby taka 25-latka z sali obok miala podobne objawy do
moich, a okazalo sie, ze musi brac potas i magnez bo ma niedobor/. Wreszcie
przyszli rodzice.Zauwazylam, ze byli jeszcze bardziej spieci i jeszcze bardziej
niz wczesniej nadrabiali mina.Tata usiadl tuz kolo mnie i wzial mnie za reke
/druga mialam podpieta pod kroplowke/, mama siedziala nieco dalej i gdy tata
zaczal mowic, nie mogla powstrzymac sie od placzu. Jak bylam zdezorientowana,
ale jakos tak spokojna. Dowiedzialam sie, ze choruje na stwardnienie rozsiane,
ze jest to nieuleczalne, ze prowadzi do trwalego inwalidztwa, itp.Tata pozniej
szukal chyba u mnie potwierdzenia, ze dobrze zrobil, iz mi o tym powiedzial, ze
to dobrze, ze znam prawde, ze jestem juz prawie dorosla i nie moga przede mna
ukrywac takich rzeczy. Przyznalam mu racje. Wyraznie odetchnal z ulga. Lekarze
sugerowali rodzicom, aby nie mowili mi na to jestem chora, bo ze wzgledu na moj
mlody wiek, moglabym sie ta diagnoza zalamac, wpasc w depresje...Rodzice nie
posluchali lekarzy i jestem im za to ogromnie wdzieczna. Zreszta dlugo by tego
przede mna nie ukryli - za czesto jestem w szpitalach. Gdy lekarka prowadzaca
dowiedziala sie, ze juz znam diagnoze, nagle przestala mnie unikac, zrobila sie
bardziej sympatyczna, usniechala sie, byla mniej nerwowa; pielegniarki juz nie
szeptaly po katach i juz nie odsylaly mnie do lekarza, gdy pytalam, jaki srodek
podaja mi w kroplowce. Atmosfera sie oczyscila. Znala prawde. Okazalo sie, ze
nie potwierdzily sie moje przeczucia o nowotworze /chociaz lekarka przyznala, ze
tez brali to pod uwage i stad te powtarzane badania rezonansem/, ale i tak nie
bylo rozowo. Zaczelam dzielic swoje zycie na to przed SM i na to po
zdiagnozowaniu.Okazalo sie, ze moj swiat kompletnie nie pokrywa sie ze swiatem
wiekszosci moich rowiesnikow, ze wszystko musialam sobie przewartosciowac...W
ulozeniu sobie zycia od nowa pomogla mi wiedza o tym na co choruje. Moglam
rozpoczac swoja walke, ktora prowadze do dzis.

Wiem, SM to nie jest smiertelna choroba /chociaz jej powiklania moga byc
smiertelne/, ale wazne jest to, by osoba bliska znala jednak prawde. To wcale
nie znaczy, ze trzeba jej odebrac nadzieje. Wbrew pozorom bliska osoba potrafi
wyczuc, ze sie ja oklamuje, ze cos sie przed nia ukrywa...Chociaz to serce
powinno podpowiedziec, co robic.

Tuptus

[halas1961]

Dziewczynka, ktorej mama napisala ten post powoli odchodzi do Pana i juz wie...
Jej mama nie musiala nic mowic, ona sama uświadomiła to mamie, że wie. Jest
bardzo dzielna mimo wielkiego cierpienia. Jej mama tez jest bardzo dzielną i
kochaną osoba. I taką mamą jaką każdy by chciał mieć. Pomimo, że jest bardzo
wyczerpana nie odstepuje swego skarbu, swojej ukochanej córeńki. Od czasu do
czasu czyta nasze wypowiedzi. Każdy by chciał aby w chorobie ktoś z nimi szedł,
tak jak ona idzie ze swoim dzieckiem.
Halina-mama Agatki

[zawsze-zuzia-10]

Jestem z Wami, wiem bo sama przeszłam odchodzenie najbliższej
osoby.. i wiem jakie to jest trudne.. zycze duzo sił.. Brak słów aby
przekazac wszytko bo każde słowo jest za małe... Jestem z Wami.:(

[tuptus110]

Mamo i corko - obie jestescie dzielne. Wierze, ze Bog musi miec w tym jakis swoj
Plan, bo inaczej takiej niesprawiedliwosci losu nie jestem w stanie pojac, bo w
takich sytuacjach zawsze cos we mnie krzyczy "Dlaczego?!!!!".

[halas1961]

Jestes bardzo, bardzo dzielna dziewczyną i tak trzymaj. Jak mówiła zawsze moja
córeczka:" Nie narzekaj. Ciesz się tym co masz". I ja widzę, że Ty tak właśnie
starasz sie żyć. Zuch dziewczyna.
Pozdrawiam
Halina-mama Agatki

[justynakm1]

Tuptus!
Moj ukochany narzeczony Kubus odszedl na raka, mial 33 lata.. tez
chcial zyc, miec plany, rodzine-takie byly z nas wymarzone polowki.
z Jego choroba, a pozniej odejsciem, moj swiat sie zmienil, nie
bedzie juz taki sam, beztroska i radosc mlodej osoby gdzies ulecialy.
gdyys chciala napisac, pogadac, moze mieszkasz niedaleko? pisz,
bedzie mu baaaaaaaaardzo milo!
usciski

[hanka_m]

Myslę o Was Mamo z chorą córeczką, odchodzenie najbliższej osoby to
najtrudniejsza droga.

[tuptus110]

Nie wiem czy cos zle zrozumialam, ale chociaz moja coreczka jest chora, to nie
umiera. Przeszla powazna operacje i wszystko jest na dobrej drodze.

[tuptus110]

W obliczu takiej tragedii, zawsze sie zastanawiam, dlaczego dzieje sie tak, ze
ludzie odchodza bardzo czesto w najmniej odpowiednim momencie /a czy jest jakis
odpowiedni moment na smierc? /...Byliscie tacy szczesliwi, mieliscie wspolne
plany, a potem co? Czlowiek nagle musi nauczyc sie zyc ze swiadomoscia, ze tej
drugiej-choc pierwszej, bo ukochanej, najdrozszej-osoby juz nie ma. I nie jest
to latwe.
Moja ukochana babcia zmarla na raka rok temu.Wiem, byla 80-letnia staruszka i
teoretycznie z jej smiercia powinnam sie jakos tak latwiej pogodzic, bo przeciez
juz i tak nie zostalo jej tego zycia wiele...a jednak do tej pory mocno to
przezywam.Z babcia bylam silnie zwiazana, uwielbialam spedzac u niej wakacje
jako dziecko i odwiedzac ja jako nastolatka czy juz dorosla osoba...Pamietam jak
zmusilam babcie, zeby pojechala z siostra na pogotowie - ja mieszkam na drugim
koncu Polski i nie moglam przyjechac tego samego dnia. A potem siostra
opowiadala przez tel. jak babcie potraktowano na SORze, a potraktowano
skandalicznie. Potem razem jezdzilysmy po odbior wynikow, potem do szpitala
onkologicznego,gdzie...kazano nam czekac bez okreslenia terminu...i panika
/nasza, bo domyslalysmy sie jak bardzo powazne to jest-nikt niczego jeszcze nie
mowil/ i dezorientacja babci...a potem inny szpital - bo moze tam uda sie babcie
zoperowac wczesniej...i nawet pan doktor byl bardzo mily, zyczliwy, spokojnie i
rzeczowo wyjasnil, ze babcia nawet po tej operacji umrze.I nawet chyba nam
wspolczul...Strasznie sie wtedy czulam, nie chcialam, zeby babcia umierala w
cierpieniu, pamietam, ze zastanawialam sie nad tym czy zdazy zobaczyc nasza
coreczke, ktora miala sie urodzic w marcu /a wtedy byl koniec wrzesnia/...Babcia
tak sie cieszyla na mysl o prawnusi.Zdazyla ja zobaczyc i nawet czula sie duzo
lepiej, czula sie tak dobrze, ze wrocila nam nadzieja, ze moze zdarzy sie jednak
cud...ale on sie nie zdarzyl. Babcia chyba tylko czekala na swoja pierwsza
prawnuczke, bo pozniej jej stan pogarszal sie w galopujacym tempie..
Ty na pewno przeszlas jeszcze wiecej i tez musialas dac sobie z tym rade.
Kurcze, czlowiek, gdy do tego zmuszony, jest mocny.

[halas1961]

W imieniu Dzielnej mamy i jej ukochanej córeczki dziekuję Wam za
słowa otuchy.
Halina-mama Agatki

[amberka2]

Nie wiem co mam powiedziec. Nie wiemc dlaczego tak sie dzieje.

Jestem z Pania myslami.

[halas1961]

Teraz juz moge napisac jej imie -
Oleńka odeszla dzis rano o 5.12:(:(:
Placze, placze jakby to bylo moje wlasne dziecko. Wierze ze jest juz
szczesliwa, ze sie usmiecha i nie cierpi. Wiem, ze moja coreczka po
nia wyszla. Wiem, ale mimo to placze....
Halina-mama Agatki

[bezprzerwy]

Moje ogromne wyrazy wspolczucia dla wszystkich Mam, ktore stracily
dzieciaczki.
Mamo Agatki, Twoja Corcia napewno wyszla po Olenke. Teraz sa razem,
placz kochana, placz jest potrzebny ale pamietaj, ze Wasze
dzieciaczki sie do Was usmiechaja!

[bezprzerwy]

Mamo Agatki,
zapomnialam dodac, ze Twoja Corcia tam w Niebie musi byc z Ciebie
bardzo dumna: za Twoja dobroc i wsparcie dla innych.
Dziekujemy.

[halas1961]

Przed chwila skonczylam rozmawiac z mamą Oli i pozwolila mi napisac
o kilku sprawach. Olenka chorowala na glejaka mózgu. Mimo wielkiego
cierpienia i licznych powikłań, mimo tego że nie mogla juz mowic, do
konca byla swiadoma i prawie do konca modlila sie razem z ukochana
mamusia. Bardzo dzielną, mądrą kobietą. Ola miala, a wlasciwie wciaz
ma ukochanego kota. Kot od poczatku, kiedy Ola musiala sie położyc i
juz nie mogla wstawac nie odstepowal jej na krok. Kiedy byly gorsze
momenty nawet sila nie mozna go bylo wypedzic z pokoju. W chwili
odchodzenia Olenki kot tez byl przy tym. I na pare minut przed
ostatnimi oddechami nie patrzyl prosto na Olenke tylko troche w bok.
Tam gdzie byla jej siostra. Mial przy tym ogromne oczy. I tak bez
ruchu wpatrzony trwal, dopoki Ola nie wydala ostaniego oddechu.
Myslimy z mama Oli, ze kot widzial to, czego nam widziec nie wolno.
Myslimy, ze Ola zegnala sie ze swoja siostra i jej duch byl w tym
czasie juz poza cialem, obok siostry. Dzis snila mi sie Agatka, jak
idzie po lace z jakas dziewczyna w podobnym wieku za reke. Na lace
bylo pelno stokrotek... I bylam taka zla na siebie i nadal jestem,
bo nie pamietam szczegolow tego snu. Zapamietalam tylko to co Wam
pisze. Ja w swoich modlitwach, nawet w ostatnia niedziele prosilam
Boga o milosierdzie dla Olenki, o skrocenie cierpienia, a takze o to
aby moja Agatka mimo iz nie znala ani Oli, ani jej mamy wyszla po
nia, aby ja powitala, zeby Ola sie nie bala. I mysle, ze dobry Bog
mnie wysluchal... Pomimo wszystko jednak Dobry... Napisze Wam
jeszcze, ze Ola odeszlaby moze ze dwa miesiace temu, ale jej mama
nie byla na to gotowa. I dpiero kiedy pare dni temu pogodzila sie z
nieodwracalnym i powiedziala, dobrze jesli tak ma byc, zabierz ja
niech tylko nie cierpi wiecej. Dopiero wtedy Ola odeszla. I jej mama
uwaza, ze Ola zostala te dwa miesiace tutaj tylko dla niej... A ja
mysle, ze ma racje...I mam nadzieje, ze kiedy zacznie pisac tu na
forum, bedziecie ja wspierac tak jak mnie na poczatku i teraz kiedy
tego potrzebuje. Moja coreczka tez odeszla w taki, piekny sloneczny
ranek.......
Halina-mama Agatki

OLa

[halas1961]

Olunia odeszła - matka płacze
Olunia odeszła - już jej tu nie zobaczę
Olunia odeszła - świat stanął w miejscu z rana
Odeszła jej córeczka, jej miłość ukochana
Olunia odeszła - łzy wszystkie matka wylała
I tylko bardzo by szczęścia dla swej córeczki chciała.
I tylko ma nadzieje, że Ola już radosna
Że piękna i wesoła jak dzisiejsza wiosna.

Dla Halinki- mamy Oli Halina-mama Agatki

[hanka_m]

Wyrazy współczucia Mamo Oli, modlę sie za Ciebie i Twoją córeczkę.

[kasik2222]

Mamo Oli, tak bardzo mi przykro, modle sie za Ciebie i Twoją córeczke

[jower]

Koty to jakieś magiczne zwierzęta. Widzą więcej, wiedzą więcej...
Mój Krzyś ,kiedy przeprowadził się do Warszawy i po miesiącu poszukiwań znalazł
własny kat - malutką , ale przytulna kawalerkę, pierwsze co zrobił - to ze
schroniska na Paluchu wziął kotkę. Nazwał ją Coma. Miała czwórkę małych - które
oczywiście szybko znalazły nowe domy. Krzyś wziął kocią mamę. Pierwsze tygodnie
była bardzo wystraszona. Kiedy wracał z pracy do domu znajdował ją schowaną w
najdziwniejszych zakamarkach. Ale z czasem nabrała zaufania. Słysząc jego kroki
już stała pod drzwiami czekając na niego.
Kiedy odwiedziłam synka, Coma już była "panią domu". Nawet łóżka nie zamierzała
mi odstąpić. Położyła się w poprzek, zmuszając mnie do kulenia się przy ścianie.
Ale nie o tym chciałam pisać - Coma panicznie bała się samochodu. Kiedy Krzyś
jechał do domu i oczywiście zabierał ją ze sobą - przezywał gehennę w czasie
jazdy. Ona po prostu bez przerwy piszczała ( 6 godzin !!!). Nie pomagały nawet
żadne środki nasenne ani uspokajające. Myśleliśmy, że może to jakieś wspomnienia
z okresu jej życia, o których nie wiemy. A teraz mam wrażenie że to nie
wspomnienia - ona wiedziała...
Mieli wypadek, w połowie drogi do domu.
Zderzenie czołowe z TIRem.
Coma przeżyła, poraniona ze złamaną łapka doczołgała się do letniego domku w
okolicy, gdzie spędziła dwa miesiące. Potem jej tymczasowi opiekunowie zaczęli
szukać dla niej innego domu, bo do swojego w mieście nie mogli jej zabrać. I
dotarli do miejsca, gdzie mój mąż zostawił swój numer telefonu zaraz po wypadku.
Telefon zadzwonił kiedy szliśmy do sądu na sprawę spadkową. Przypadek?
Coma jest u moich rodziców. Praktycznie nie schodzi im z kolan. A na dźwięk
jadącej ulicą ciężarówki panicznie chowa się za fotele....
Koty to magiczne zwierzęta...
Wierzę ,że na Tamtym Świecie i z naszymi pupilami spotkamy się również. Czasem
one czekają tam na nas, czasem, niestety my na nich.
Jola

[jaska222]

Wyrazy współczucia dla mamy Oli, wieczny odpoczynek dla jej córeczce.
Janina z Litwy

[justynakm1]

Bardzo współczuje i mocno Panią przytulam. Ola z pewnością jes teraz
pieknym aniołkiem.
Uściski.

[justynakm1]

Tak, koty sa magiczne. Juz pisałam na tym forum,ze 2 tygodnie temu
bylam bardzo smutna, w piatek nie mialam do kogo wraca po pracy,
nikt na mnie w domu nie czekal, ale czekał Kubus-na cmentarzu. I
płaczac wtedy u Niego, taka byla zrozpaczona, poszłam na spacer i
spotkalam kotka-wiem,ze byl od Kuby,zeby mnie pocieszyc, bo byl
niesmowitym pieszczochem. W ostatniw wtorek taka sama sytuacja -
straszny dół, łzy. Bylam z mama na cmentarzu, a tutaj znów "miau
miau", zza grobu Kubusia wyszedl ten sam kotek!!! i znów sie tuił,
az się popłakałam. Wierze, ze koty mają kontakt ze zmarłymi i sa
swoistym medium.

[kicek856]

Najgłębsze wyrazy współczucia dla Ciebie mamo Oli jestem z Tobą.Mama ANIOŁKA Czaruśia

[waga_a]

Najgłębsze wyrazy współczucia Mamo Oli. Jestem z Tobą i z Twoją córeczką myślami i sercem.
Małgosia

[maretta111]

przytulam mocno do serca -osierocona siostra

[999mamuska]

Jestem z Tobą myślami i sercem,myślę,że nasze córeczki też odnajdą
się po tamtej stronie.Jeśli mogę w jakikolwiek sposób Ci pomóc to
pisz.

[halas1961]

Halinka - mama Oli dziękuje Wam wszystkim życzliwym i dobrym ludziom z całego
serca za słowa otuchy i wsparcie, za modlitwę... Narazie nie ma siły aby zrobic
to osobiście, więc pozwoliłam sobie zrobic to w jej imieniu. Dziekujemy...
Halina-mama Agatki

[dorrita79]

Wielkie współczucia Mamo Oli. Przeszłaś trudną drogę wraz ze swoją córkę. Ilu
musiałaś mieć w sobie siły i zaparcia, aby jej w tym towarzyszyć. Jesteś dzielną
Mamą. Ale teraz już możesz sobie pozwolić na płacz, łzy, na rozpacz, złość. Już
nie musisz być silna, już nie musisz.... Zostań z nami, bo tu znajdziesz
zrozumienie, otuchę i wirtualne ramiona, w których będziesz mogła się schować,
gdy Ci będzie źle. Ściskam

[hhalka]

Bardzo ,bardzo dziękuje Wam wszystkim za wsparcie ,słowa otuchy za
modlitwę za to że byłyście ze mna.Ogromne podziekowania ślę dla
Halinki mamy Agatki która miała dla mnie zawsze czas, wysłała w tym
tragicznym dla mnie okresie 89 listów,w których mnie wspierała ale
głównie przygotowała do tej chwili.
Czuję sie psychicznie i fizycznie bardzo żle ,tak strasznie tęsknię
za Olunią za rozmową z nią za jej słodkim wesołym spojrzeniem.
Nic do mnie nie dociera nie mogę uwierzyć ,ze juz jej nie przytulę
nie wycałuje.SZukam jej w tych miejscach gdzie bywała,siedze przy
jej biurku przgladam książki i zeszyty.Właśnie zdawała by teraz
maturę.Nie mogę zrozumiec Boga czemu zesłał na nią tą straszną
chorobę.BOze jak ja bez CIebie będę zyć,gdzie teraz jesteś ,czy tam
też zdajesz maturę?

[halas1961]

Moja Kochana Halinko
Jak Ci mówiłam juz to tak jest, wszystko boli, na nic nie ma siły,
wszystko wydaje sie bez sensu... Ale Ty jestes na początku tej drogi
i teraz juz możesz płakać , jeśli jeszcze masz łzy. Teraz już nie
musisz byc silna. Teraz masz prawo spierać się z Bogiem i wątpic.
Masz prawo i nie powstrzymuj na siłe swoich emocji. Jesli nie możesz
spać idź do lekarza, najlepiej do dobrego psychiatry. Ja tak
zrobiłam. I choć wiem ,że jestes blisko wiary, to jeszcze Ci raz
powiem za wszelką cenę trzymaj się tej wiary. Nawet jesli ona jest
teraz słabsza. JA bez wiary, bez tego pisania nie przetrwałabym...
I nie trzeba mi dziękowac, ja tak bardzo kiedy odchodziła Agatka
potrzebowałam tego wsparcia, że wiedziałam co Ty czujesz i dziekuję
Ci I Bogu że było mi dane iśc razem z Twoją Olunią i Tobą tą
niezwykle trudną drogą. Ja miałam obok siebie Szymonów, którzy mi
pomagali dźwigać ten niezwykle ciężki Krzyż, więc jakże mogłabym nie
pomóc teraz innemu człowiekowi. Halinko, Ty wiesz, że zawsze na ile
potrafię Ci pomogę i przede wszystkim wysłucham.
Halina-mama Agatki

[annmaria]

Halinko droga Mamo Oli
Spotkala Cie najokrutniejsza rzecz jaka moze przytrafic sie Matce.
Nie bede Cie pocieszac bo nie ma slow dobrych slow zeby ugasic Twoj
bol.. Chce Ci jednak powiedziec ze glrboko wierze w to ze Twoja
corcia jest teraz szczesliwa ze trafila do miejsca gdzie zawsze
swieci slonko ze spotkala biskich i oni sie nia zaopiekuja. Ty
zostalas tu ale Ola pragnie zebys dalej dobrze zyla. Wiem ze to
tylko puste slowa ale wiedz ze tule Cie z calych sil do serca. Jak
tylko potrafie. A

[grazyna1965]

mamo Oleńki, ja też chciałabym Cię mocno przytulić..wiem co czujesz,
wiem jak ciężko Ci jest. Tylko tyle mogę. Moja Patrynia odeszła 15
miesięcy temu, wciąż myślę,że to jest jakiś film, że to nie dotyczy
mojego życia, że zaraz się obudzę i Patrynia będzie ze mną.Ale mija
kolejny dzień, kolejny miesiąc a ten horror trwa nadal. I budzę się
czy tego chce czy nie. Chcę żebyś wiedziała mamo Oli, że jest gdzieś
też taka matka jak Ty, cierpiąca, z krzyżem tak ciężkim, że wydaje
się nie do udźwignięcia. Ale dźwigam go, tak jak wiele innych matek.
Tulę Cię mocno mamo Oli
Grażyna,mama Patryni

[jower]

Mamo Oleńki
Jest nas tu tak wiele na tej drodze krzyżowej. Krzysiu zginął tragicznie - tak
jak Patrynia , córka Grażyny. W jednej sekundzie zawalił się świat. Nagle ,
niespodziewanie. Tęsknię za nim już 21 miesięcy. Ze stratą dziecka nie można się
pogodzić, ale, chociaż nie wiem sama jak - można żyć.
Przytulam najserdeczniej
Jola - mama Krzysia