system wartości u dzieci

[superzgredzik]

Jak reagujecie jeżeli zauważycie, że dziecko funkcjonuje w/g systemu wartości
sprzecznego z Waszym?
Mówię o rzeczach typu religia, policja, stosunek do innych dzieci, stosunek do
wartości materialnych itp.
Zwracam się do tych rodziców, którzy nie mają szczęścia przebywać z
dzieciakami na co dzień,
bo zostały po rozwodzie z byłymi małżonkami.

[50v]

superzgredzik napisał:

> Jak reagujecie jeżeli zauważycie, że dziecko funkcjonuje w/g systemu wartości
> sprzecznego z Waszym?
> Mówię o rzeczach typu religia, policja, stosunek do innych dzieci, stosunek do
> wartości materialnych itp.



To jest dopiero temat rzeka, nasze dzieci ukochane.

[superzgredzik]

50v napisała:

> To jest dopiero temat rzeka, nasze dzieci ukochane.

Jakieś przeżycia tego typu masz za sobą?

[plujeczka]

nie miałam takich problemów z dzieckiem, przez okres dorastania
przeszła bezproblemowo, próbowała wiele lat temu powiedzieć coś
takiego " nauczycielka jest głupia"-wówczas stanowczo zaprotestowałam
i powiedziałam ,że jak skończy studia i bedzie miała za soba wiele
lat nauki podobnie jak nauczycielka to wówczas bedzie mogła ją
ocenić.Innych problemó nie było, religia jest dka niej obojetna
podobnie jak dla mnie.Słowem miałam szczeście ,że mnie pewne problemy
omineły.A co rzeczy matrialnych coż reklamy kuszą, necą ale jest na
tyl dorosła ,ze wie o tym--jednym słowem " na wszystko trzeba
zapracowac bo z nieba nie kapie"

[kicia031]

Staram sie zyc zgodnie z tym, w co wierze i mowic o tym otwarcie -
coz wiecej moge zrobic? Zreszta mysle, ze wartosci, ktore sami
odkryjemy i zinternalizujemy sa trwalsze niz te wymuszone przez
rodzicow.

[sauber1]

Gdybym miał już coś napisać, musiałbym szczerze, ale obawiam się, że mógłbym być
źle zrozumianym, może jak się wątek rozkręci, urozmaici to też dorzucę słówko ?

[superzgredzik]

Jak potem masz pisać nie szczerze to może odpuść?

[young-and-bored]

Dziecko system wartości wynosi z domu, a kiedy dom mu tworzą
matka z ojczymem, to trudno oczekiwać żeby zaczęło nagle
funkcjonować zgodnie ze światopoglądem ojca. Do tego Twój syn jest w
takim wieku, że liczy się grupa rówieśnicza i z Twoich nieśmiałych
pytań wnioskuję, że chłopak puszczony przez matkę na wpół samopas
zaczyna przyjmować za obowiązujący system wartości kolegów z
podwórka.
Pedagogiem nie jestem, ale wydaje mi się, że ciężko Ci będzie synowi
w tym momencie coś narzucić, a efekty podobnych inicjatyw mogą być
odwrotne do oczekiwanych, więc pewnie pozostają luźne rozmowy.

[superzgredzik]

young-and-bored napisał:

> Pedagogiem nie jestem, ale wydaje mi się, że ciężko Ci będzie synowi
> w tym momencie coś narzucić, a efekty podobnych inicjatyw mogą być
> odwrotne do oczekiwanych, więc pewnie pozostają luźne rozmowy.

Obserwujesz coś podobnego na własnym podwórku?

[gallama]

Zgred, a może najpierw opowiedz o tym co się wyrabia na twoim podwórku w temacie
który zadałeś.

[superzgredzik]

gallama napisała:

> Zgred, a może najpierw opowiedz o tym co się wyrabia na twoim podwórku w temaci
> e
> który zadałeś.

Galcia wszystko tam jest napisane. Chodzi mi o sytuacje, kiedy dziecko mówi,
albo robi coś takiego, że Cie skręca i myślisz kur.a, kto mu takich bzdur nagadał?

Czy w tej sytuacji radzisz ugryźć się w język, żeby nie robić dziecku bałaganu w
głowie? Czy może luźna gadka jak to radził Young?

[young-and-bored]

superzgredzik napisał:

> Obserwujesz coś podobnego na własnym podwórku?

Moja sytuacja jest inna, ale pewne prawidłowości pozostają dość
ogólne. Nie wychowasz "po swojemu" dziecka, którym się na co dzień
nie zajmujesz. Szczególnie jeśli jesteś skonfliktowany z matką,
która nie uczyła dziecka szacunku do Ciebie, a raczej uczyła jego
braku.
Myślę że w tej sytuacji pozostaje rozmawiać, pokazywać jakąś
alternatywę i w ten sposób na spokojnie budować swój autorytet.
Skoro np. dziecko podgaduje, że matka często popija, to widocznie mu
ta sytuacja nie odpowiada i poszukuje u Ciebie normalności, której
nie ma w domu.

[kicia031]

Nie wychowasz "po swojemu" dziecka, którym się na co dzień
> nie zajmujesz. Szczególnie jeśli jesteś skonfliktowany z matką,
> która nie uczyła dziecka szacunku do Ciebie, a raczej uczyła jego
> braku.

Nieprawda!
mam tego przyklad we wlasnym domu - Exia nianawidzi mojego partnera
jak psa i te nienawisc otwarcie wyraza przy dziecku. Ale mala
szanuje ojca, kocha, i korzysta z jego dzialan wychowawczych - choc
nie 1w 100% i dobrze, bo kazdy musi sobie wypracowac swoj wlasny
system wartosci. Ma juz 15 lat, wiec nie jest maluchem, ale tez ma
swoj rozum.

[young-and-bored]

Nie przeczę, że dziecko kocha Twojego partnera.
Ale z tym jak to ujęłaś "korzystaniem z działań wychowawczych" przez
małą to chyba utrafiłaś w samo sedno - czyli jak jej się chce to
ojca słucha, a jak nie to nie, bo co on może wymusić na mieszkającej
z matką 15-latce ?

[superzgredzik]

kicia031 napisała:
mala
> szanuje ojca, kocha, i korzysta z jego dzialan wychowawczych

Sama doszła do tego czy ojciec musiał najpierw zmierzyć się z własnym
wizerunkiem wypracowanym przez byłą?

[lena575]

Dziecko ma namieszane często równiez w pełnej rodzinie. Gdy rodzice
wyrośli w innych domach i systemy im się rozbiegają to dziecko
kiedys samo musi wybrać. A z rodzicami musi jakoś wytrzymać.

[superzgredzik]

lena575 napisała:

> Dziecko ma namieszane często równiez w pełnej rodzinie. Gdy rodzice
> wyrośli w innych domach i systemy im się rozbiegają to dziecko
> kiedys samo musi wybrać. A z rodzicami musi jakoś wytrzymać.

Chyba mówisz o takiej rodzinie w przeddzień rozwodu?? Rodzice z innych bajek,
żyjący osobnymi życiami i dziecko, które jakoś z nimi MUSI wytrzymać?

[lena575]

I tu się głęboko mylisz. Większość dzieci ma
rodziców "małodobranych". To,ze rodzice nie mają tych samych
wartości wyniesionych z domów, nie mają kultury wyniesionej z domu,
urządzają sobie wzajemnie awantury, używają słow uznawanych za
niecenzuralne, nie mają wobec dzieci "jednego frontu" to, niestety
standard. Nie jestem pewna czy rozwód to złe wyjście. Przynajmniej
dla tej bardziej zrównoważonej strony.
I powiem więcej, rośnie zupełnie inne pokolenie, wychowane przez
takich niewychowanych.

[superzgredzik]

lena575 napisała:

> I tu się głęboko mylisz. Większość dzieci ma
> rodziców "małodobranych".To,ze rodzice nie mają tych samych
> wartości wyniesionych z domów, nie mają kultury wyniesionej z domu,
> urządzają sobie wzajemnie awantury, używają słow uznawanych za
> niecenzuralne, nie mają wobec dzieci "jednego frontu" to, niestety
> standard

Masz rację, dziwi mnie tylko, że uznajesz to za normalne i standardowe.

[lena575]

Mylisz się, nie oceniam a już na pewno nie uważam tego za nomalne.
Stwierdzam fakt,że to standard (negatywny - w kontekście mojej
wypowiedzi) . To ty próbujesz oceniać moje spostrzeżena i
przypisujesz mi twoją ocenę

[superzgredzik]

lena575 napisała:
> Mylisz się, nie oceniam a już na pewno nie uważam tego za nomalne.

Zajrzałem do słownika synonimów i dla standard znalazłem : norma i wzorzec, a więc?

[lena575]

Mącisz.
To,ze tak takie zachowania jak opisałam jest standardem nie
oznacza,ze ja je uważam za normalne i wzocowe. Jeśli już zajrzałeś
do słownika to pofatyguj się jeszcze raz i sprawdź co oznacza
partykuła "niestety".
A w sumie zastanów się, może miał rację ktos kto ocenił cię jako
kłótliwego faceta ...
I nie wymagaj od dziecka więcej niż od siebie.

[superzgredzik]

lena575 napisała:
> Mącisz.
> To,ze tak takie zachowania jak opisałam jest standardem nie
> oznacza,ze ja je uważam za normalne i wzocowe

Nie uważasz, ale tak napisałaś używając słowa standard bez cudzysłowu ani
emotków. Wtedy należy je rozumieć dosłownie. Źle dobrałaś słowo.

[lena575]

Jeszcze raz, uważnie przeczytaj co napisałam o zachowniach i co
odpisałam na twój poprzedni wpis. Uważnie. Nie lubię się powtarzać i
w "siódmym zdaniu" inerlokutorowi tłumaczyć co powiedziałm
w "szóstym" i uparcie mu cytować gdy on albo udaje,ze nie rozumie
albo ...chce się pokłócić. Wolę myśleć,ze to drugie....

[sauber1]

Uważam,że nie ma sensu czepiać się czyichś słów, one i tak dopiero po czasie
zaczynają coś znaczyć. Każdy z nas był dzieckiem kiedyś i doskonale pamięta, no
może nie wszyscy jak mieli dwa latka czy mniej, ale coś nam z tego pozostaje.
Czasy teraz bardziej tolerancyjne i większy szacunek dla dzieci, co na plus
zaliczyć trzeba...
Ale co to ja chciałem napisać ???

[superzgredzik]

lena575 napisała:
> Jeszcze raz, uważnie przeczytaj co napisałam o zachowniach i co
> odpisałam na twój poprzedni wpis.
Przeczytaj lepiej co napisałaś o standardach i zastanów się co z tego wynika i
dlaczego zrozumiałem to tak jak zrozumiałem.
A partykuła "niestety" wyraża tylko twoje ubolewanie nad tym ,że jest to wzorcem
i normą.
A to żadnym wzorcem, ani normą nie jest.
Może jest nagminne i częste, ale nie wzorcowe.
Co się stało,że nie zaczęłaś postu od "mylisz się"; "głęboko się mylisz";
"mącisz"; ?? Zapomniałaś dopisać?

[lena575]

Dokładnie podtrzymuję to co napisałam i nad czym ubolewam, że
zachowania takie dziś są tak nagminne i częste,ze stały się
standardem.
Dodam jeszcze więcej, gdy rodzice z dziećmi słyszą obok siebie
młodych przeklinających (wręcz bluzgająch rynsztokowym słownictwem)
młodych ludzi, ŻADEN nie reaguje. To też jest STANDARD !!!!

[superzgredzik]

Absolutnie się nie zgadzam. Słowo "standard" ma znaczenie tylko i wyłącznie
pozytywne. Nie ma "negatywnych czy złych standardów".
To, że bywa używane przewrotnie i ironicznie tego nie zmienia.
Próbujesz uznać za normę,wzorzec coś co jest łamaniem tych norm, wzorców.
Poza tym sens słowa "standard" nie ma nic wspólnego
z częstością, intensywnością występowania czegoś.
Pozostanę przy swoim zdaniu, że aby oddać to co myślałaś powinnaś
wziąć je w cudzysłów.
Rodzice dzieci, przy których bluzgają "młodzi ludzie" , nie reagują, bo się
boją. O dzieci, o siebie...
Nie jest to standard w rozumieniu dosłownym, a tak należy je odbierać bez
cudzysłowu.
Może jakbyś mówiąc to podkreśliła swój przekaz odpowiednią miną, tonem głosu to
tak, ale w piśmie..............
Proponuję zapoznać się z netykietą. Tam jest napisane, żeby nie przesadzać z
ironią i pisać raczej dosłownie,
aby zostać dobrze zrozumianym, bo to tylko słowo pisane.

[lena575]

Nie zgadzam się, standard wcale nie ma wydźwięku negatywnego ani
pozytywnego, standard to standard. Kupowanie żony przez muzułmanina
(prawne czy bezprawne) lub posag dla hinduski (nieprawne) może być
odbierane subiektywnie w zależnosci od strony biorącej lub dającej.
A jest standardem.

[superzgredzik]

Standard ma znaczenie tylko pozytywne. Oznacza ono wzorzec. Nie wyobrażam sobie
złego wzorca. Problem w tym, że w ogóle słowo "standard" chyba nie za bardzo
pasuje do tych wszystkich sytuacji. Określa raczej jakość wykonania produktu i
częściej jest tak stosowane.
Tu raczej chodzi o normy społeczne, tzn powszechne zachowania stosowane i
powielane w jakiejś grupie. Tu faktycznie nie ma mowy o tym czy są to zachowania
dobre czy złe. Np. dyskryminacja mężczyzn jako ojców.

[lima]

superzgredzik napisał:

> Standard ma znaczenie tylko pozytywne. Oznacza ono wzorzec.


"Standardem w tej rodzinie jest coniedzielne upijanie się w trupa"

[superzgredzik]

lima napisała:

> "Standardem w tej rodzinie jest coniedzielne upijanie się w trupa"
"przeciwnik szedł po najmniejszej linii oporu"

[lima]

standard to przyjęta norma. To, że standardem u jednego jest picie na umór i
czuje się po tym ok, nie znaczy , że ktoś drugi musi uznać jego "standard" za
pozytywny.
im szerzej patrzymy na standardy tym sa bardziej uniwersalne dla większej
ilosci osób bo musi pogodzic i usrednić interesy wielu.

Słownik wyrazów obcych
- poziom czegoś ustalany według określonych norm; także: przeciętny typ
czegoś, norma: A standard hoteli jest wciąż niski. Europejskie standardy co do
obecności religii w życiu publicznym. Standardy moralności w naszym społeczeństwie

Słownik języka polskiego
1. typowy, przeciętny model, wzorzec; gatunek jakiegoś wyrobu odpowiadający
określonym wymogom, normom; wzorzec, norma

Słowo standard nie ma pozytywnego wymiaru. jest obojętne.
Tak jak obojętny jest wzorzec 1 metra w Sèvres , nieobojętne będą dopiero
odchylenia od niego w konkretnych przypadkach.

coś może odbiegac od standardu pozytywnie lub negatywnie, ktoś utrzymuje wysoki
standard hotelu, albo ma niskie standardy moralne, itd itp.
"Standardem w moim otoczeniu jest unikanie płacenia alimentów przez exmężów, a
tymczasem mój płaci dwa razy więcej niż mu zaproponowałam" itd itp.

[superzgredzik]

lima napisała:
> Słowo standard nie ma pozytywnego wymiaru. jest obojętne.
> Tak jak obojętny jest wzorzec 1 metra w Sèvres , nieobojętne będą dopiero
> odchylenia od niego w konkretnych przypadkach.

Jeżeli zależy komuś na zachowaniu wymiarów to te wymiary są czymś pożądanym,
wzorcem, celem do jakiego się zmierza.
Ustalony standard jest minimum jakie musi zagwarantować producent. Nie musi go
przekraczać, ale ten ustalony standard musi zachować. Nie ma standardów
zabraniających zamontować producentowi wypasionego zestawu caraudio w
samochodzie, natomiast są zabraniające niezamontowania świateł czy kół. Standard
to coś do czego osiągnięcia się dąży. Trudno uznać, że dążymy do zakładania
rozpadających się rodzin.
Ale tak jak napisałem wcześniej: uważam, że słowo standard pasuje bardziej do
norm produkcji czegoś czy budowy etc, a nie problemów społecznych.

[lena575]

A ja uważam,ze do norm budowlanych posuje słowo "norma" najlepiej
jeszcze z numerem (polskia norma PN-xxxx) . Standard jest czymś
umownie przjętym od czego mogą być odstępstwa
pl.wikipedia.org/wiki/Standard
i słowo "standard" jak najbardziej pasuje do norm społęcznych.
Coś co dla jednych ma wydźwięk poytywny dla innych nie musi.
Łapówka jako standard w krajach Afryki Środkowej wydźwięk pozytywny
ma ale w odczuciu biorących. Kupowanie żony, dawanie posagu - takoż.

[mola1971]

superzgredzik napisał:
> "przeciwnik szedł po najmniejszej linii oporu"

Skoro taki 'purysta językowy' z Ciebie to powiem Ci, że nie istnieje
coś takiego jak 'najmniejsza linia oporu'. Istnieje tylko i
wyłącznie 'linia najmniejszego oporu'.

[superzgredzik]

mola1971 napisała:

> superzgredzik napisał:
> > "przeciwnik szedł po najmniejszej linii oporu"
>
> Skoro taki 'purysta językowy' z Ciebie to powiem Ci, że nie istnieje
> coś takiego jak 'najmniejsza linia oporu'. Istnieje tylko i
> wyłącznie 'linia najmniejszego oporu'.
Zrozumiałaś tylko zdanie, ale nie sens jego zamieszczenia. To był właśnie
przykład powszechnie stosowanego błędu językowego.
No ale dobre i to.

[mola1971]

Rzeczywiście, masz rację. Nie zauważyłam, że ująłeś zdanie w
cudzysłów. A to zmienia postać rzeczy
Przepraszam

[superzgredzik]

mola1971 napisała:

> Rzeczywiście, masz rację. Nie zauważyłam, że ująłeś zdanie w
> cudzysłów. A to zmienia postać rzeczy
> Przepraszam

Nie ma sprawy Mola. Trzymaj się

[mariefurie]

> że nie istnieje
> coś takiego jak 'najmniejsza linia oporu'.

Poprawne czy nie poprawne- zwykly skrót myślowy. Linia rozumiana jako kierunek w
tym przypadku. Czyli "idę w kierunku najmniejszego oporu". Kieruję sie tam,
gdzie latwiej.

A żeście czepialscy jesteście...a net wbrew pozorom to ułatwia (czepianie się) )

[superzgredzik]

mariefurie napisała:

> A żeście czepialscy
Zaraz tam czepialscy.........
Odmienne rozumienie słowa "standard" było kluczowe i spowodowało nieporozumienie.
Nie mam nic przeciw skrótom myślowym, ale staram się nie przeceniać słowa
pisanego w potocznym użyciu (nie mówię o mistrzach pióra tylko o smsach,
mailach, chatach, forach itp). Zwłaszcza jeżeli chodzi o niuanse, albo
zabarwienie emocjonalne jak ironia, albo żart.

[mola1971]

mariefurie napisała:
> A żeście czepialscy jesteście...a net wbrew pozorom to ułatwia (czepianie się)
> )

Marie, ja też jestem przeciwniczką czepiania się poprawności językowej na forach
innych niż te poprawnej polszczyźnie poświęcone
Tutaj zaczęło się od 'standardu' a potem to już samo poszło

[mariefurie]

Aaaa, to sorki, przeczytałam posty ostatnie z brzegu. No to i
odpowiedziałam....jak groch z kapustą ;PP
Zaciekawiłam sie, skąd to poszlo, więc przeczytam. ok.
pozdrawiam

[superzgredzik]

mola1971 napisała:
> Marie, ja też jestem przeciwniczką czepiania się poprawności językowej na forac
> h
> innych niż te poprawnej polszczyźnie poświęcone
> Tutaj zaczęło się od 'standardu' a potem to już samo poszło

Faktycznie miałem takie wrażenie, że Ty to tak niechcący się czepnęłaś, mimo
woli .

[mola1971]

superzgredzik napisał:
> Faktycznie miałem takie wrażenie, że Ty to tak niechcący się czepnęłaś, mimo
> woli .

Zalatany dzień w pracy miałam i tak tylko na chwilkę na forum wpadłam,
nieuważnie przeczytałam i se napisałam

[superzgredzik]

mola1971 napisała:
przeczytałam i se napisałam
umarłem ))))))))))))

[superzgredzik]

mola1971 napisała:

> Zalatany dzień w pracy miałam

Nie dość, że się czepia to jeszcze się przechwala ))))........

[mola1971]

superzgredzik napisał:
> Nie dość, że się czepia to jeszcze się przechwala ))))........

No jak to próżna i czepialska baba zwykła czynić ))))))

[superzgredzik]

mola1971 napisała:
> No jak to próżna i czepialska baba zwykła czynić ))))))
No i jeszcze gaduła na dodatek co ostatnie słowo musi mieć ))))

[mola1971]

superzgredzik napisał:
> No i jeszcze gaduła na dodatek co ostatnie słowo musi mieć ))))

No ba ))))

[squirrel9]

Czepiacki jesteś koleś!
Słowo 'standard' funkcjonowac może jako definicja czegoś
usankcjonowanego prawnie lub obyczajowo. Prawnie jest standardowe a
obyczajowo - nagminne czyli powszechne.Tylko to już
wymieszane. 'Standardowo' ma wydźwięk pozytywny /bo 'wzorcowo' brzmi
dumnie/ a 'nagminne'-negatywny. To co prawne niekoniecznie jest
standardowe a to co nagminne niekoniecznie standardowe nie jest.
Bicie dzieci (w 'delikatnej wersji'-klaps lub szarpanie dziecka) to
w Polsce standard.

[akacjax]

Nie mieszczę się w kregu wybranych do dyskusji, bo dzieci zostały ze mną, ale
mają na wiele tematów odmienne zdanie ode mnie. I funkcjonują również wg pewnych
innych wartości. To, co prawda już stare dzieci, ale z perspektywy czasu wiem
ile z tego ukształtowało się przez tzw. trudne lata domowych problemów, przez
brak wzorca w ojcu i przez niewidzenie ich "wołania" do niego o zauważenie.
Pytasz jak się reaguje? To zależy, gdy to poziom nastolatka, który "sprawdza"
siebie i rodzica-to coś innego niż zachowania wynikające ze zwykłego braku
zainteresowania sprawami dziecka.
I jeszcze jedno- trochę trwało zanim dotarło do mnie, że jednak dzieci to nie
moje kopie, które mają mieć moje pomysły, moje zachowania, moje...ale gdy to
zrozumiałam od razu zrobiło mi się łatwiej akceptować ich wybory.

[superzgredzik]

A co w sytuacji, kiedy dziecko ma inny model hierarchii rodzinnej, stosunków na
linii rodzic, dorosły - dziecko, w sprawach zasadniczych?
Rodzic widujący się z dzieckiem od czasu do czasu zawsze ma dylemat w takich
momentach. Z jednej strony zawsze stara się zdobyć sympatię dziecka a z drugiej
zachować lub zbudować autorytet rodzica. A to jak wiadomo nie zawsze idzie w
parze. Niektóre teorie mówią nawet, że się wyklucza wzajemnie.

[akacjax]

Możesz bliżej określić co masz na myśli?

Bo czym jest wg Ciebie: hierarchia rodzinna?

Test na ocenę relacji z dzieckiem
www.opta.org.pl/dla_rodzicow/pdf/test_rodzic.pdf

[superzgredzik]

akacjax napisała:
> Bo czym jest wg Ciebie: hierarchia rodzinna?
Chodzi mi o to, że w normalnej sytuacji to rodzice mają decydujący głos a nie
dzieci. Co zrobić jak dziecko nie godzi się na to, bo albo w domu nie jest tego
nauczone, albo nauczone jest, że ten drugi rodzic (ten, który nie mieszka razem
z nim) w tej hierarchii jest poniżej dziecka.

[ravny]

Podaj przykład zachowania i sytuacji.
Czy jest większy problem z dzieckiem które próbuje rządzić rodzicem, czy problem
z rodzicem ktory sprzeciwu nie toleruje i władzę nad słabszym dzieckiem próbuje
wymusić.

Autorytet się zdobywa własnym zachowaniem. A nie tym, czy drugi rodzic każe lub
nie każe szanować.

[superzgredzik]

ravny napisał:
z dzieckiem które próbuje rządzić rodzicem, czy proble
> m
> z rodzicem ktory sprzeciwu nie toleruje i władzę nad słabszym dzieckiem próbuje
> wymusić.

Chodzi o pierwszą sytuację.

> Autorytet się zdobywa własnym zachowaniem. A nie tym, czy drugi rodzic każe lub
> nie każe szanować.

Jest jeszcze trzecia możliwość: każe nie szanować.

[ravny]

Podaj przykład. Bo jakoś przedstawienia go unikasz, a z góry zakładasz że to ty
masz rację w ocenie sytuacji.
Może zwyczajnie nie umiesz z dzieckiem postępować ani nie masz do tego nerwów.

[lena575]

Obawiam się,ze jeśli rodzic każe w jakiś sposób myśleć i postępować
a sam postępuje niezgodnie z tymi zasadami czyli uważa,że ma je dla
dziecka a jego samego nie obowiązują (w końcu czemu gówniarzowi musi
tłumaczyć) to potem łatwo jest powiedzieć drugiemu rodzicowi,ze to
jego wina. To jest problem jesli ma się nielogiczne zasady (dla
samych zasad) a jeszcze większy jeśli ma się je wyłącznie dla
dziecka. Drugi rodzic może nie podzielać takiego wychowania z
zasadami nie tylko a priori ale a priori wyłącznie w stosunku do
dziecka.

[akacjax]

Co zrobić jak dziecko nie godzi się na to, bo albo w domu nie jest tego
> nauczone, albo nauczone jest, że ten drugi rodzic (ten, który nie mieszka razem
> z nim) w tej hierarchii jest poniżej dziecka.

Dziecko w wieku nastoletnim ma wielki zamęt w sobie. Dla rodziców to też trudny
czas. Wymaga wielkiej cierpliwości, wręcz sztuki rozmowy tłumaczenia, ale nie w
postaci "głoszenia", "nauczania".
Czasem warto posłuchać siebie-czy rozmawiam z dzieckiem, czy go pouczam. Czy
uważam, że mam w posiadaniu wszystkie madrości świata?
I co ciekawe-warto sprawdzać jak dziecko zrozumiało moje słowa, moje gesty, moje
intencje-bo czasem chcemy wyrazić coś innego, a dziecko odbiera to inaczej..i
mamy rozdźwięk....

Jeżeli rodzic usiłuje zdyskredytować drugiego rodzica w oczach dziecka...to
sytuacja staje się trudna i wymaga wielkiej wytrwałości.

[morekac]

Superzgredzik, pisz konkretnie, bo tak ogólnie to...
"Chodzi mi o to, że w normalnej sytuacji to rodzice mają decydujący
głos a nie
> dzieci"
A jaka jest to sytuacja?
Bo widzisz, pod wyznawaniem wspólnych wartości równie dobrze można
rozumieć wspólne picie piwa... Co do spraw dzieci - czy nie uważasz,
że one też powinny mieć cos do powiedzenia w sprawach, które ich
dotyczą? Wybierasz nastolatkowi szkołę, bo ty wiesz, co jest dla
niego najlepsze czy też raczej przede wszystkim on sam powinien
przetrwaic ten temat, a rodzice są organem opiniująco-doradczym ( to
raczej na zasadzie: Nie do końca wiem, czy to dobry pomysł, bo...
niż "To będzie dla ciebie najlepsze..."). Jeśli przeszkadzają ci
jakieś konkretne zachowania czy poglądy, to po prostu powiedz, że
coś ci przeszkadza albo z czymś się nie zgadzasz. Albo że tak nie
należy robić(i dlaczego - zakładam, że czynność nie jest oczywista).
Są dwa warunki: 1. nie może być w tym hipokryzji (typu "nie kłamie
się", a sam łżesz, aż się kurzy - to tylko przykład) 2.nie można
zaczynać od kazania typu "bo ja w twoim wieku".
Różnica opinii i postaw pomiędzy dorastającymi dziećmi i rodzicami
jest raczej normą... I dotyczy to nie tylko rodziców "dochodzących".

[mola1971]

Akacjax, bardzo dziękuję za załączony test.
Upewnił mnie w tym, że dobrze wychowuję moje dzieci Mimo braku ojca.

[sauber1]

young-and-bored napisał:

> Moja sytuacja jest inna, ale pewne prawidłowości pozostają dość
> ogólne. Nie wychowasz "po swojemu" dziecka, którym się na co dzień
> nie zajmujesz. Szczególnie jeśli jesteś skonfliktowany z matką,
> która nie uczyła dziecka szacunku do Ciebie, a raczej uczyła jego
> braku.


Obiecałem i współczuję korespondencyjnym rodzicom braku wpływu na wychowanie
dzieci wg własnych wartości, a szczególnie kiedy jw.
Też był czas, że miałem problem z synem, który widząc nowe "wzorce", poczynania
kolejnych narzeczonych matki, usilnie zrezygnować chciał ze szkoły. We
wspólnych rokowaniach ze "starszyzną" tej instytucji otwarcie wyrażał swoje
poglądy twierdząc z pełnym przekonaniem, że szkoła absolutnie go nie interesuje,
a na pytanie co zamierza robić jak będzie dorosły odparł krótko,że prezesem
dużej firmy chce być i mieć kasy w pip (po części miał rację, a dzieci dobrymi
obserwatorami życia). Minęło lat kilka, dziecko samo zaczyna rozumieć sens
życia, ale pewne wartości straciły swój pierwotny sens, może już nie jest tak
łatwowierne obietnicom, a szczególnie wirtualnym. A co do wspomnianego
szacunku, a raczej wpajania jego braku, często jak pałeczka sztafetowa z
pokolenia na pokolenie wędruje i raczej nie ma sposobu by z tego zaklętego
kręgu wyjść.
Myślę i wypada mi się zgodzić ze słowami przedmówców, że system wartości u
dzieci to wzorce z najbliższego otoczenia te złe jak i te dobre, a nic tak nie
uczy jak życie i dobrze kiedy z tego w porę wyciągną odpowiednie wnioski.

[mola1971]

sauber1 napisał:
> Myślę i wypada mi się zgodzić ze słowami przedmówców, że system
wartości u
> dzieci to wzorce z najbliższego otoczenia te złe jak i te dobre

Czyli to, co ja mojemu exowi przez lata tłumaczyłam i nigdy nie
dotarło - dzieci wychowuje się dając im przykład a nie drąc na nie
mordę. Dzieci w mig wyłapują każdą niespójność między tym co mówimy
i tym co robimy. A na szacunek własnych dzieci (i ludzi w ogóle)
pracujemy tą spójność zachowując.

[superzgredzik]

Przejmuję się w tych spornych kwestiach tym, że dziecko spotykając się z
rodzicem dochodzącym usłyszy co innego zetknie się z innym zdaniem na jakiś
temat, a po powrocie do domu znów będzie narażone na kontrę.
Ale chyba macie rację, że niepotrzebnie. Niech wyrabia sobie własne zdanie.