Kontakty dziecka z tatą - przed rozwodem

[iga-filip]

Wyprowadziłam się z 1,5-rocznym synkiem do rodziców, mąż wrócił do swojej
mamy. Dzieli nas 60 km. Zaproponowałam mężowi, że do czasu rozwodu będę mu
przywozić małego na co drugą niedzielę do jego mieszkania, poza tym może go u
nas odwiedzać jak często chce. Mąż twierdzi, że to za mało i chce już zabierać
młodego na co drugi weekend, bo babcia też się chce pocieszyć wnukiem. Ja
wolałabym jeszcze z noclegami poczekać, bo jak dotąd synek spędził beze mnie
tylko jedną dobę i strasznie to przeżywał. Chciałabym osobne weekendy
wprowadzić stopniowo - mały dopiero rozstał się z cycem, od października idzie
do żłobka, nie chcę mu w tej chwili dorzucać nowych stresów. Półtora roku był
ze mną 24 h na dobę, tata zajmował się nim po pracy przez 3 godziny dziennie
(w pokoju obok), jednocześnie czytając gazetę albo grając na komputerze. Z
teściową mam fatalne układy, a nasze poglądy na pielęgnację i wychowanie
dziecka są skrajnie różne.
Z jednej strony chciałabym, żeby młody miał dobry kontakt z tatą, a z drugiej
- zwyczajnie się o synka martwię (i nie ma co ukrywać - egoistycznie nie chcę
oddawać młodego teściowej, która przez cały okres małżeństwa robiła mi na
złość i krytykowała).
Jeżeli będę zawozić małego na co drugi weekend dopiero po rozwodzie (czyi -
mam nadzieję - za jakiś rok), to wyrządzę mu krzywdę albo zrobię z niego
maminsynka?

[chalsia]

> Jeżeli będę zawozić małego na co drugi weekend dopiero po
rozwodzie (czyi -
> mam nadzieję - za jakiś rok), to wyrządzę mu krzywdę albo zrobię
z niego
> maminsynka?

dwa razy nie

[lampka_witoszowska]

podpisuję się pod słowami Chalsi, byłam w podobnej sytuacji
w przypadku tak małego dziecka wazne są dla dobrych kontaktów z
ojcem częste i krótkie kontakty
więc lepsze będą spacery niż wizyty weekendowe u teściowej

(to opinie psychologów)

i masz całkowita rację z tym, co będzie przeżywało dziecko - po
prostu nie dorzucajcie mu stresów

[iga-filip]

Ok, a od jakiego wieku dziecko powinno spędzać z tatą i teściową cały weekend?

[lampka_witoszowska]

a to wg mnie sprawa indywidualna kazdego dziecka i podejścia jego
taty - jak z pójściem do przedszkola, niektóre 3latki są gotowe,
inne dzieci dopiero jak mają 5 lat

zmusić można do wszystkiego - ale jakim kosztem i w imię czego?

Kodeks Pracy zaś nie pozwala wysyłać mamę dziecka w delegacje poza
miejscem zamieszkania póki dziecię nie ukończy 4 rż.

[michszyb]

Ja proponuje na razie w ogóle nic nie mówić dziecko i odseparować je od taty na
stałe. Na początku będzie pytać i może tęsknić ale potem zapomni. W końcu to ty
z nim przebywałaś 24 h na dobę a tata tylko 3 godziny bo pewnie wolał spędzić
czas w pracy zamiast z dzieckiem. No to ma za swoje. Jak dziecko będzie już
gotowe psychcznie w okolicy osiemnastych urodzin, to może wtedy poinformuj że
tata mieszka 60 km dalej i jak będzie chciało to odwiedzi. Faktycznie stres
związany z posiadaniem taty to za dużo jak dla dziecko. Jedna mamusia wystarczy.
No a jeśli zdecydujesz się pokazywać dziecku tatusia to tak jak lampka sugeruje:
krótko, żeby się jakoś głupio nie przywiązał. Niech dziecko sądzi np że tata
teraz mieszka w pisakownicy i tam można go czasem spotkać. Zresztą kto
powiedziałże dziecku w ogóle potrzebny jest tata. Myślę, że wystraczą alimenty.

Krew mnie k....wa zalewa jak czytam takie brednie. Wg psychologów kontakty z
ojcem krótkie i częste. No broń cholera boże żeby spędziło noc z ojcem. Bo to
może pedofil. Albo co gorsza będzie chciało częściej bywać u ojca. To nie opinie
psychologów tylko psycholożek, sfeminizowanych nieuków zaślepionych nienawiścią.

[eutherpe]

Nie "nerwujsia" się tak Chłopie.Noe niestety musisz przyjąc i to do swojej
wiadomości,że pojawiają się tatusiowie,którzy wolą posiedzieć te 3 godziny
dłużej w pracy a jak już przychodzą na spotkanie z potomkiem ziewają, nawet nie
zasłaniając ust.Ale ojciec jest, bo to ojciec i też ma prawa.Rozumiem, kiedy
ojciec jest bardzo emocjonalnie związany z pociechą-co widać i słychać.Tymczasem
złośliwość i nienawiść to juz nie tylko domena tych upiornych kobiet, które tak
bardzo strzegą dziecię,że nawet tatusiowi nie pozwalają do mamusi zawieźć.
uważam ,że malec powinien osiągnąś swoją dojrzałość, która pozwoli na nocny
pobyt u taty.

[michszyb]

Ale o jakiej dojrzałości ty mówisz. Czy dla dziecka to jest stres przebywanie z
ojcem? Czy gdyby rodzina była normalna i pojechałby z ojcem na wakacje to byłby
stres? a gdyby z matką to nie?
Ja rozumiem że są ojcowie którzy mają gdzieś dzieci, ale są też ojcowie, których
żony tak sądzą.
Jakieś takie uogólnienia że dziecko moze być z matką i to mu daje komfort
psychiczny,a w przypadku ojca to jest dyskusyjne są po prostu zwykłym
uproszceniem i poruszaniem się wedłóg utartego i wygodnego schematu. Ja ze
swojej praktyki nie zaobserwowałem żeby moje dzieci miały stres zwiazany z tym
że są ze mna, a nie z żoną. Fakt, ona jest z nimi 24h a ja zadko bo pracuję. Ale
chętnie bym się zamienił. Czy gdybym to ja był z dziećmi a ona pracowała to
wtedy ja byłbym tym ważniejszym rodzicem? Jęsli tak to od jutra rzucam pracę.

[kasiapfk]

Ja rozmumiem Michszyb, że Ty się gotujesz.
Mój eks był dobrym ojcem i stara się takim pozostać nadal.
I mnie trudno czasem przyjąć, że relacje ojciec-dziecko mogą być
inne.
Ale tak bywa.
I bywa, że małe dziecko jest przywiązane tylko do mamusi, bo tatusia
zwyczajnie i tak nie było przy nim. Bo np w okresie gdy było
niemowlęciem tata się zakochał i był obecny ciałem ale nie duchem
Bywa.
Bywa i tak, że tata w ogóle to opowiada ludziom jak to bardziej by
chciał uczestniczyć w życiu dzieci, a na pytanie czy chciałby
spędziać z potomkami czas co weekend odpowiada mamusi: NIE bo ja mam
swoje życie.
I mimo umowy zamiast przyjechac we wtorki o 18.30 przyjeżdża o 21.00
(gdy najmłodsze już śpi) a wyjeżdża o 21.30, bo musi.
Bywa.
A bywa i tak, że choć nie "jego" weekend, to przybywa na basen by
pomóc matce z 3 dzieci i by ona też popływała na basenie sportowym.
Powiadam od dawna: Ludzie są różni.
Autorka wątku opisałą swoje obawy i je wg mnieuzasadniła
wystarczająco. Choć ja nie miałabym, z tym problemu. Ale mój eks był
i stara się pozostać dobrym ojcem a teściowie też normalni.
Ot, samo życie.

[kasiapfk]

No to rzuć robotę, wtedy faktycznie będziesz tym rodzicem może nie
ważniejszym,ale tym, któy ma głębszą, bo codzienną więź z
dzieciakami.
Tupać nogą możesz, że nie chcesz by mama Twoich dzieci była mocniej
z nimi związana. Ale to nic nie zmieni. Póki to ona codziennie z
nimi jest a Ty okazjonalnie, tak będzie.
Czas zaakcpetować rzeczywistość

[eutherpe]

Możemy spekulować tak w nieskończoność. Może górę bierze biologia i pomimo tego,
że dziecko wychowuje się przy obydwojgu rodziców, matka będzie naj,
przypuszczalnie do tej pewnej dojrzałości dziecka o której mówię.W pewnym
momencie to tatuś będzie cacy i dziecko będzie czuło się super bezpieczne już
przy nim, zostanie u niego na noc i nie będzie popłakiwało w poduchę.A i matka
będzie spokojna.
Wytłumacz mi więc jedno-skoro jest to takim uproszczeniem dlaczego więc dorosły
mężczyzna ucieka do mamy??hm??Dlaczego ta mama jest autorytetem oraz mentorem w
wielu sprawach dla Pana w garniturze?

[chalsia]

michszyb napisał:

> Ale o jakiej dojrzałości ty mówisz.

generalnie rzecz biorąc mozna uznać, iż dziecko, które osiągnęło
dojrzałośc przedszkolną, osiągnęło również dojrzałość do nocowania
poza swoim domem bez matki.

Co to jest dojrzałośc przedszkolna? Poczytaj sobie.

I przypominam Ci, że w watku mowa o 1,5 rocznym dziecku rodziców,
którzy od jakiegoś czasu nie są już razem.

[chalsia]

michszyb napisał:

> Czy gdybym to ja był z dziećmi a ona pracowała to
> wtedy ja byłbym tym ważniejszym rodzicem?

Tak.
Dziwne, że o tym (jako rodzic) nie masz zielonego pojęcia.
Co swiadczy równiez, że masz nikłe pojęcie o rozwoju emocjonalnym i
psychicznym dzieci. A z tego wynikają dalej idące konsekwencje,
łacznie ze sposobem, w jaki na Ciebie będzie patrzył sąd.

Jest mnóstwo facetów, których stanowisko sprowadza się do "skoro
matka może, to i ja też, bo mam równe jej prawa rodzicielskie".
A tu zonk, bo ważniejsze jest to co dobre dla dziecka, czyli jego
prawa, a nie - rodziców. I dlatego też w tak wielu przypadkach
dzieci (zwlaszcza małe) zostają przy matkach z ojcami "na dochodne".

[iga-filip]

Nie chcę ograniczać tacie spotkań z dzieckiem - może do małego przyjeżdżać
KAŻDEGO dnia, nie mieszkamy na dwóch krańcach świata, dzieli nas autobusem
godzina w jedną stronę. Poza tym zaproponowałam, że będę przywoziła mężowi synka
co 2 tygodnie na sobotę albo niedzielę. Problem polega na tym, że mąż chce synka
na całe co drugie weekendy, żeby wnuczkiem pocieszyła się babcia (i tak się
pocieszy co 2 tygodnie, ale przez jeden dzień, a nie dwie doby). Tatuś sam
odwiedzać dziecka nie chce, bo to strasznie daleko i nie opłaca mu się
przyjeżdżać na 3-4 godziny...
Chcę, żeby synek miał dobry kontakt z tatą, a nie z babcią, bo to ona będzie się
zajmowała małym, podczas kiedy tatuś będzie coś swojej mamusi naprawiał albo
spotykał się z kumplami w barze. Nie satysfakcjonuje mnie to, ze teściowej
dzieci przeżyły i moje dziecko pod jej opieką też przeżyje - mam dziecko z
mężem, a nie z teściową.

[iga-filip]

I tak - nie cierpię mojej teściowej i zwyczajnie boję się jej powierzyć moje
dziecko, bo niejednokrotnie pokazała, na co ją stać, żeby zrobić mi na przekór i
pokazać, że cokolwiek zrobi i powie, jej synek będzie po jej stronie.
Niezależnie od tego, czy wyjdzie to na niekorzyść mojego dziecka.

[zmeczona100]

Dziecko ma 1,5 roku. Michszyb, chyba w życiu nie opiekowałeś się takim
małym dzieckiem stale (a nie jako pomoc), skoro nie wiesz, że takie
małe dziecko wymaga poczucia bezpieczeństwa do normalnego rozwoju, a to
poczucie zapewnia mu opieka stale tych samych osób stale w tym samym
miejscu i ustalony stały rytm dnia.

[michszyb]

No wyobraź sobie że zajmowałem się dzieckiem nawet mniejszym. Jak mama
wychodziła do pracy na długo, albo późno wracała, to razem się bawiliśmy,
karmiłem, kąpałem, przewijałem, usypiałem, czytałem bajki i robiłem wszystko co
trzeba było i nigdy, ale to nigdy dziecko nie płakało, że chce do mamy, że nie
zaśnie bez mamy, czy coś podobnego. Moje nim zajmowanie się było tak samo
naturalnie akceptowanie jak zajmowanie się nim przez mamę. I dlatego nie
rozumiem co to znaczy, że dziecko musi być dojrzałe do tego żeby przebywać z
tylko z ojcem. Z mojego doświadczenia wynika, że było do tego dojrzałe od
pierwszego dnia urodzenia. Pomijając oczywisty fakt braku możliwości karmienia
piersią przez ojca. Moje dzieci zasypiają w moich ramionach nawet jak matka jest
obok i nie jest to dla nich żadnym stresem. Myślę, że to lubią, a już na pewno
jest to dla nich naturalne.
Tak bardzo chętnie bym rzucił w cholerę pracę i był z dziećmi. Ale postanowiłem
dać to szczęście mojej żonie.
Szkoda że jesteście takei emancypowane tak wybiórczo. Teraz gdy jestem bliski
rozwodu wiem, że być może dając żonie ten komfort bycia w domu utraciłem
możliwość wykazania że jestem ojcem. No bo jak mam nim być jak siedzę cały czas
w pracy. A jak rzucę pracę to po raz kolejny okażę się nieodpowiedzialnym.

[chalsia]

> naturalnie akceptowanie jak zajmowanie się nim przez mamę. I
dlatego nie
> rozumiem co to znaczy, że dziecko musi być dojrzałe do tego żeby
przebywać z
> tylko z ojcem. Z mojego doświadczenia wynika, że było do tego
dojrzałe od
> pierwszego dnia urodzenia. Pomijając oczywisty fakt braku
możliwości karmienia
> piersią przez ojca. Moje dzieci zasypiają w moich ramionach nawet
jak matka jes
> t
> obok i nie jest to dla nich żadnym stresem. Myślę, że to lubią, a
już na pewno
> jest to dla nich naturalne.

boszsze, jakie Ty masz klapki na oczach, człowieku.
To super, że akurat w TWOIM przypadku tak się ułożyło, że dużo się
dzieckiem zajmowałeś, w związku z czym nawiązaliście silną wieź. I
dlatego zapewne w TWOJEJ sytuacji nie ma potrzeby czekania na
osiągnięcie przez dziecko dojrzałości przedszkolnej (nie pamietam w
jakim wieku masz dziecko).

Jednak - wyobraź sobie - jest mnóstwo przypadków (a może i
większość ???), gdy ojciec nie nawiązuje takiej więzi z dzieckiem
przed rozstaniem (bo rozstanie jest, gdy dziecko jest zupełnie
maciupeńkie, albo ojciec się dzieckiem nie zajmuje, bo tak dużo
pracuje, etc). I wtedy właśnie istotna się staje ta dojrzałość
emocjonalna u dziecka, która pozwala mu na separację dłuzszą od
matki i przebywanie w innym miejscu pod opieką osoby, z która ma
zdecydowanie słabszą więź.

[zmeczona100]

Michszyb, widzisz jakieś podobieństwa między opisaną sytuacją przez
Ciebie, a sytuacją założycielki wątku?

Dziecko Igi jest małe, a świat ma mu się wywrócić do góry nogami, bo
takie jest widzimisię ojca. Przecież autorka proponowała ojcu, że
odwiedzać dziecko w jego miejscu zamieszkania może tak często, jak
chce. Po co ciągać dziecko do obcego mieszkania, obcych ludzi i
burzyć mu tym poczucie bezpieczeństwa? Czy naprawdę dorośli nie
potrafią wziąć pod uwagę możliwości dziecka ani zrozumieć, że takie
ciągłe zmiany odbijają się niekorzystnie m.in. na zachowaniu dziecka?
Taki maluch ma ograniczone możliwości radzenia sobie z nadmiarem
bodźców, bo ma niedojrzały układ nerwowy. Po takich przeprawach
naturalną koleją rzeczy są choćby problemy typu kłopoty ze snem,
jedzeniem. Dziecko musi korzystać ze żłobka- to już wystarczające
przeżycie jak na takiego malucha. A Ty dodatkowo chciałbyś mu jeszcze
zafundować wycieczki do obcych (dziadkowie), w obce miejsce.

Odległość dziadków, ojca do dziecka nie jest duża- przecież oni mogą
to dziecko odwiedzać w jego mieszkaniu, nawiązywać z nim konkaty,
potem zacieśniać więzi. A jak podrośnie i będzie gotowe, to wtedy
można mu zafundować zmiany- choćby pobyty u dziadków; wtedy będzie
już przygotowane i będzie lepiej znosić zmiany, no a dziadkowie nie
będą dla niego obcymi osobami. To jest naturalna kolej rzeczy dla tak
małego dziecka. Dziadkom i ojcu chyba korona z głowy nie spadnie,
jeśli dostosują się do potrzeb dziecka, bo dziecko nie jest w stanie
spełnić ich oczekiwań już teraz.

PS Obcy- ktoś, kto na stałe nie przebywa w otoczeniu dziecka.

[eutherpe]

N

[eutherpe]

No widzisz zmęczona, nie wszyscy to jednak rozumieją. Niestety. Bo kiedy matka
chciałaby aby ojciec odwiedzał maluszka w ich miejscu zamieszkania, od razu
utrudnia kontakty, nie stara się aby dziecko wytworzyło więzi emocjonalnej i
rodzinnej z ludźmi z otoczenia ojca. Tak, myslę,ze korona nie spadłaby z głowy
ani ojcu ani jego rodzicom, kiedy przyjechaliby do dzieciątka a skoro w
niektórych aż kipi od złości i ansów to już jest to wyłącznie ich problem.Ja
dziadków Malutkiej zapraszałam-brak reakcji równoznaczny z brakiem chęci
widzenia wnuczki.

[michszyb]

> PS Obcy- ktoś, kto na stałe nie przebywa w otoczeniu dziecka.

I to jest właśnie wspólny wątek. I to jest problem.

Odcinanie od ojca, dziadków i jego otoczenia to budowanie obcości. Dzieci
własnie ze względu na swój dopiero rozwijający się system nerwowy jest wstanie
zaakceptować nawet bardziej skomplikowane warunki niż mieszkanie tylko w jednym
domu. Pod jednym warunkiem. Dzieje się to w warunkach spokoju i zgody
(przynajmniej wtedy gdy dziecko to widzi i słyszy) obojga rodziców.
Co wg Ciebie jest dobrego w tym, że ojciec i dziadkowie będą obcy?
Ok. Założycielka wątku zakłada, ze tata wcale nie chce dziecka, a dziadkowie
chcą się nim tylko nacieszyć. Ale powiedzmy, traktuję tę wypowiedź jako subiektywną.

[lampka_witoszowska]

po prostu za świeży jesteś z rozwodem, żeby bez emocji się tu
sensownie pomądrzyć, że Ci tak uczciwie napiszę

jak już skupisz się na uczuciach dziecka (nie wtłaczając w swoje
wyobrażenia o ich uczuciach swoich pretensji do żony) - to łatwiej
pojmiesz różnicę między "stresem z powodu bliskości ojca" a stresem
z powodu nieobecności matki

ewentualnie potem się naszpikujesz hormonami, żeby piersią pokarmić
(ja tam wiem, że warto, ale żaden znany mi facet jeszcze tego nie
spróbował)

ps. tacy, kuźwa, chcecie być wielcy jako ojcowie, a nadal macie
przed oczkami tylko swoje: UWAGA!!! OJCOWSKIE prawa
bo prawo dziecka do stabilności (jakiejkowiek, choćby minimalnej) w
syfie rozwodowym to was nadal gówno obchodzi

ps.ps. psycholożki z jakimiś jednak osiągnięciami, piszące artykuły
w Gazecie (zajrzyj, też warto)
oraz psycholog wyglądający na mężczyznę, który baaardzo mi pomógł w
podejsciu do Młodej w czasie rozwodowych zmian - służę namiarami,
jakby co

(ilu z tatusiów poleci do psychologa, żeby wiedzieć, jak postępować
z maluchem, gdy mu się nagle świat odmienia? żaden, bo wy macie
tę... no... intuicję i wszystko z miłości - walka z ich matką też
dla dobra potomstwa, ofkors)

[michszyb]

> ps. tacy, kuźwa, chcecie być wielcy jako ojcowie, a nadal macie
> przed oczkami tylko swoje: UWAGA!!! OJCOWSKIE prawa
> bo prawo dziecka do stabilności (jakiejkowiek, choćby minimalnej) w
> syfie rozwodowym to was nadal gówno obchodzi

No moze i faktycznie jestem "za krótki", żeby się sensownie pomądrzyć, ale chyba
jednak poziom emocji nie zalezy od stażu rozwodowego.

Wiesz tak całkiem poważnie i na chłodno to nie do końca mnie zrozumiałaś. Ja nie
chcę się mścić i walczyć o swoje prawa bo je mam. Ja się po prostu boje że w tej
atmosferze i zwyczajach które panują w tym kraju stracę dzieci, bo WSZYSCY
uważają że jako ojciec jestem rodzicem drugiej kategorii. I z tego wynika że
można po prostu mnie odsunąć od dzieci i poprą to psycholożki i psychologowie
sądowi, no bo przecież WSZYSCY wiedzą jacy są tatusiowie i co to ogólnie za
element. Tak się piekle bo choć jestem jeszcze przed tym to czuję się bezsilny
wobec tego pzrekonania WSZYSTKICH. I że ci WSZYSCY poprą wniosek moje żony gdy
nie pozwoli mi zabierać dzieci do siebie. Boję się tej bezsilności. Będę musiał
udowodnić że jestem dobrym ojcem, bo przecież ze mama jest dobrą mamą to zakłada
się jakby a priori. Tu nie ma domniemania niewinności. I mam to gdzieś że
zapracowali na to ci wszyscy tatusiowie, którzy olewają swoje dzieci. Tak
szczerze to nie znam takiego faceta i nie umiem sobie wyobrazic jak można olać
dzieci będac człowiekiem na przeciętnym choć poziomie. Wykluczam tu dyskusje o
patologii. Po prostu nie mieści mi się to w głowie. Uwazam raczej że jest to
stereotyp podtrzymywany, przez skrzywdzone i porzucone żony, psycholożki i
sędziny. No bo jak facet chce się rozwieść i jeszcze zdradza to jest świnią na
kazdej linii. Też jako rodzic. I tu łatwo dalej uprościc. Faceci to świnie.
Nieodpowiedzialni, bez wiedzy, umiejętności i chęci do tego żeby być rodzicem.
Hormonami nie trzeba się szpikować żeby karmic nawet noworodka. Robiłem to
zciąganym pokarmem i dzidzia była zachwycona ssąc butle i tuląc się do mnie.

> (ilu z tatusiów poleci do psychologa, żeby wiedzieć, jak postępować
> z maluchem, gdy mu się nagle świat odmienia? żaden, bo wy macie
> tę... no... intuicję i wszystko z miłości - walka z ich matką też
> dla dobra potomstwa, ofkors)

A ile mamusiów? Pewnie tyle samo co tatusiów. Zdarza się sporadycznie. Ale co to
za argument? Wiesz to tak jakbyś spytała: ilu tatusiów poleci z dzieckiem do
lekarza jak ma anginę? Żaden??? Proszę Cię nie uogólniaj bo mnie to wku...ia
masakrycznie jak czytam że skoro jestem ojcem to już wszystko jasne. Bo żaden
nie pójdzie do psychologa. To Twój nie poszedł. A ty poszłaś. Ale z tego nie
wynika to że każda matka jest super i pójdzie. Ty tak zrobiłaś, nie WSZYSTKIE. I
nie wynika, że żaden tatuś. Twój nie.
Przez takie właśnie uogólnienia powtarzane jednym tchnieniem na tym forum i w
tym społeczeństwie staje się prawie oczywistym, że KAZDY tata jest zły. Budując
taki obraz przykłądasz rękę do kolejnego orzeczenia sądu w którym dziecko
zostanie odsunięte od ojca. I jesteś tego winna tym swoim jednostkowym
stwierdzeniem pomnożonym przez krzyk tysięcy kobiet takich jak ty.

[eutherpe]

a powiedz Michszyb ilu jest takich tatusiów, którzy z racji,ze już zostali
ojcami musi jakoś wywiązać się z przyzwoitości i obowiązku bycia ojcem, pomino
tego,że moze ten czas spędzony z dzieckiem spożytkowaliby w inny,
atrakcyjniejszy dla nich sposób?Wybacz ale widać to w oczach takiego
tatusia-brak entuzjazmu,poturlamy się, pobawimy,pociamkamy i sruuuuuu do
domku.Ale ma straszną więź z dzieckiem.Wybacz ale ja w to nie wchodzę.To nie na
tym "widz polega".

[michszyb]

A ilu takich tatusiów co:
tatusia-brak entuzjazmu,poturlamy się, pobawimy,pociamkamy i sruuuuuu do domku.
Ty znasz?

Prowadzisz jakieś badania w tej materii czy mówisz o swoim doświadczeniu? Jesteś
ekspertem badaczem, czy to kolejne uogólnienie?
A może znasz jakiegoś tatusia co podchodzi do bycia z dziećmi entuzjaztycznie?
Nie znasz?

[eutherpe]

Tak, znam z autopsji i takich i takich.. Więc to żadne uogólnienie.Widzę ojców,
którzy aż się trzęsą kiedy przytulają dzieciątko, pokazują świat, zadręczają ich
problemami, rozwojem. Tak, są tacy ojcowie. Ale są też tacy jakich wymieniłam wyżej.

[chalsia]

> Proszę Cię nie uogólniaj bo mnie to wku...ia
> masakrycznie

ja Ciebie też prosze dokładnie o to samo.

> szczerze to nie znam takiego faceta i nie umiem sobie wyobrazic
jak można olać
> dzieci będac człowiekiem na przeciętnym choć poziomie. Wykluczam
tu dyskusje o
> patologii. Po prostu nie mieści mi się to w głowie.

wiesz, mnie się też nie mieści, jednak stykam się z tym, że tak
powiem - na codzień. Ojciec mojego dziecka interesuje się nim
własciwie jedynie wtedy, gdy bierze je do siebie na weekendy czy
wyjazdy wakacyjne. Był też na rozpoczeciu życia w przedszkolu i
szkoły oraz ze 2 razy na występach w przedszkolu. Nie wykorzystuje
przyznanych mu w dni powszednie kontaktów z dzieckiem, jak się nie
widzą 2 miesiące (choroby dziecka, ojca czy rodzeństwa
przyrodniego), to do dziecka nie zadzwoni przez ten czas. Nie
dzwoni równiez z życzeniami na dzień dziecka, imieniny, urodziny,
święta (przez kilka lat może ze dwa-trzy razy zadzwonił z tych
okazji). Był też taki prawie roczny okres, gdy ojciec całkowicie
zaprzestał jakchkolwiek kontaktow z dzieckiem.

> A ile mamusiów? Pewnie tyle samo co tatusiów. Zdarza się
sporadycznie.

Mylisz się. Samodzielne matki wcale nie sporadycznie korzystają ze
wsparcia fachowców. BTW ojciec mojego dziecka ZABRONIŁ mi korzystać
z pomocy psychologa dziecięcego.

[alfika]

chłopie, przeczytaj dwa razy tekst, na który odpowiadasz
gdzie masz uogólnienia?
u siebie!

tak całkiem poważnie i na chłodno to Twoje skupienie na swoich
prawach, nie na prawach dzieci i nie na ich dobru jest kuriozalne

najpierw więc czytaj, potem przemyśl, a jeszcze później odpisuj

osobistych przytyków nei biorę na poważnie, więc nawet Ci na nie nei
odpiszę, bo na cholerę nam nawtykanie sobie, z którego również nic
nie wynika

ściąganym pokarmem tez karmiłam - bez porównania; ale to wiem ja,
nie Ty

nie mam pojęcia, co uważają wszyscy i nei mam pojęcia, dlaczego
psycholożkę mężatkę z czwórką dzieci nazywasz skrzywdzoną i
porzucona żoną, może wiesz o niej więcej niż inni, Twoja rzecz w
sumie

problem moż ejednak w tym, że Ty nie musisz udowadniać, że jesteś
dobrym ojcem, masz jedynie zakichany obowiązek przemysleć dobre
rozwiązanie dla swoich dzieci odłączając złe emocje pod adresem
żony - i gówno mnie obchodzi, co Ci wyjdzie z tych przemyśleń, jeśli
będą one do cna uczciwe i oparte tylko i wyłącznie na dobrej woli -
Twojej dobrej woli - a to zaczyna się od zobaczenia we własnym wrogu
matki swoich dzieci, która się nimi opiekuje i którą kochają

rozumiem, szlag trafia, że miłości dziecka do matki nei da się
automatem wyłączyć, co za pech... i co za świetny probierz własnej
wrogości!!!

ps. czy Ciebie nei przeraża fakt, że skoro wg Ciebie poziom emocji
nie zalezy od stażu rozwodowego, to za 20 lat - o ile wyzyjesz -
nadal będziesz tak naładowany i skory do rozdawania ciosów?

[lampka_witoszowska]

i to byłam ja, lampka

[michszyb]

masz jedynie zakichany obowiązek przemysleć dobre
> rozwiązanie dla swoich dzieci odłączając złe emocje pod adresem
> żony -

A powiedz jak to osiągnąć jeśli z drugiej strony są złe emocje? Ustępować?
Walczyć? No bo inne rozwiązania typu rozmawiac przy złych emocjach jakoś nie
działają.

[chalsia]

> A powiedz jak to osiągnąć jeśli z drugiej strony są złe emocje?
Ustępować?
> Walczyć? No bo inne rozwiązania typu rozmawiac przy złych
emocjach jakoś nie
> działają.

proste - zastanów się, jak byś sie zachowywał, gdybyś poszedł do
urzędu i chciał coś bardzo ważnego i pilnego załatwić i miał
naprzeciw siebie nabzdyczoną/nego i wściekłą/ego na swiat
urzednika/czkę. Wymieniał byś się z tą osobą uszczypliwościami czy
inwektywami? Odpowiadałbyś złymi emocjami na złe emocje
urzedniczki?

[lampka_witoszowska]

moim zdaniem nieagresywnie ignorować, czyli schodzić z drogi lub nie
zwracać uwagi na prowokacje - nie po to, by podrażnić agresora, ale
by nie było awantury

w przypływie większej siły ducha można też usiłować zrozumieć
frustrację drugiej strony i usiłować pokojowo wesprzeć
- śmiesznie, prawda? ale znam ludzi, którzy to potrafią

jedno i drugie czasem diabelnie trudne - ale ja to uwazam za
najlepsze rozwiązanie

[michszyb]

Masz absolutną rację. Ale chyba trzeba byc Dalajlamą którymśtam, żeby znaleźć w
sobie tyle pokoju.
No ale co zrobić, gdy jest się już w zwarciu? Ja chcę tak, ona inaczej. Co
zrobić gdy sytuacja się powtarza?

[lampka_witoszowska]

wyjśc ze zwarcia od razu, bez ani jedego razu więcej
robić to, co się czuje za najlepsze OBIEKTYWNIE
niezaleznie czy po jej myśli, czy po swojej
dodatkowo iśc do psychologa na konsultacje co do zastrzeżenia:
OBIEKTYWNIE

i być tym Dalajlamą
szybciej się potem człowiek pozbiera
bo niezaleznie od ilości celnych ciosów zbierać sie będziecie oboje
(ew. uciekać od zbierania, ale to już kwestia wyboru)

łatwo mi pisać, pewnego dnia rano nie zdzierżyłam jego
tzw. "poczucia humoru inaczej" i byłabym go zabiła jego własnym
plecaczkiem
zdążył zwiać, gadzina
tylko drzwi zarysowane zostały w tamtym domu

i co to dało? nic
po prostu nic

[eutherpe]

A czy teściowa wykazuje jakąkolwiek chęć spotkania z dzieckiem?zadzwoni?zapyta
jak maluch?Przypuszczam,że ojciec dziecka wystepuje jako jej adwokat i zależy mu
głównie na budowaniu więzi dziecka ze dziadkami niż na zadbaniu najpierw o swoją
relację z synkiem.

[kicia031]

Dzieci sa bardo różne i różne sa ich relacje z rodzicami. Moj
starszy syn nie chciał wyjść z ojcem sam nawet na spacer do wieku 6 -
7 lat. Nie było mowy o nocowaniu, ani wspólnych wyjazdach.

Moj młodszy syn ma świetne relacje z ojcem (innym ojcem; -)), który
ma do niego doskonałe podejście. W tej chwili - mając 4 lata,
spokojnie może spędzać czas z ojcem, beze mnie w dowolnym wymiarze.
Jednak, gdy jako 2 latek został z tata na 5 dni u dziadków,
przypłacił to ciężkim rozstrojem emocjonalnym, który trwał jeszcze
kilka miesięcy.

Co do praw ojca, to przypomina mi się taki dowcip:, jaki wspólny cel
maja kobieta i mężczyzna w związku - odpowiedz: zaspokojenie potrzeb
mężczyzny. Niestety, wielu panom trudno sie przestawic na myslenie,
ze najwazniejsze sa prawa i dobro dziecka, a nie ich dobro.

To nic nie znaczy...

[tricolour]

... "najwazniejsze sa prawa i dobro dziecka". Nic nie znaczy, ze
względu na równość (co do zasady) praw wszystkich ludzi, w tym także
dzieci - rzecz jasna. Nic także nie znaczy myśl, że "dobro dziecka
jest najważniejsze" ponieważ rodzina (co do zasady) stanowi
wpólnotę, a nie zbiór rywalizujących osób, w którym to zbiorze jest
lider (dziecko) i trutnie (rodzice) z ograniczeniami.

Jeżeli widzisz swoją rodzinę jako wspólnotę, to nie powinno tam być
osób z większym czy mniejszym zakresem praw i dóbr. Oczywiste jest,
że dziecko ma INNY zestaw praw i dóbr, ale nie jest mniej lub
bardziej ważny.

Można zrobić eksperyment myślowy: jeśli twierdzisz, że najważniejsze
są prawa i dobra dziecka, to napisz w jaki sposób Ty jesteś
podrzędna wobec dziecka w Twojej rodzinie.

[insula.incognita]

..>> "najwazniejsze sa prawa i dobro dziecka".

--oczywiście, że ważne. Najważniejsze, przynajmniej tak długo, jak dziecko nie jest samodzielne i ZALEZY od rodziców. Bowiem głupota i błedy, rozterki, wahania, niedojrzalość rodziców mogą znacząco zaważyć na losie dziecka!

>>Nic nie znaczy, ze
względu na równość (co do zasady) praw wszystkich ludzi, w tym także
dzieci - rzecz jasna. Nic także nie znaczy myśl, że "dobro dziecka
jest najważniejsze" ponieważ rodzina (co do zasady) stanowi
wpólnotę, a nie zbiór rywalizujących osób, w którym to zbiorze jest
lider (dziecko) i trutnie (rodzice) z ograniczeniami.

-Rodzina stanowi wspólnotę, i dobro wszystkich jej członków ma tę samą wagę. Ale, kiedy rodzina się rozpada (małzonkowie się rozchodzą), to na dobrą sprawę ...g.ówno to dziecko ma obchodzić! Bo to noe ONO podejmuje decyzję o rozstaniu, tylko starzy. A ich góewnianym obowiązkiem jest to, by przeprowadzić takie rozsatanie (jesli już do noego doszło) tak, aby dziecko w najmniejszym stopniu to odczuło. Bo to, ze odczuje, to nie ulega wątpliwości.

>>Jeżeli widzisz swoją rodzinę jako wspólnotę, to nie powinno tam być
osób z większym czy mniejszym zakresem praw i dóbr. Oczywiste jest,
że dziecko ma INNY zestaw praw i dóbr, ale nie jest mniej lub
bardziej ważny.

--JEST

>>Można zrobić eksperyment myślowy: jeśli twierdzisz, że najważniejsze
są prawa i dobra dziecka, to napisz w jaki sposób Ty jesteś
podrzędna wobec dziecka w Twojej rodzinie.

>>Można nie tylko myślowy, ale także życiowy.
Pojawia sie dziecko w rodzinie. Co znaczy ten fakt? czym skutkuje?
Ano tym, ze zycie rodziny wywraca sie do góry nogami. Tak, aby dotychczasowqe zycie we dwójkę dostosowac do potrzeb małego człowieczka.
Sam sie nie prosil dzieciak na świat. Dwójka dorosłych osób zdecydowała- bedzie dziecko, czy nie.
A więc , odpowiedzialność, dostosowanie się, przekształcenie swojego życia - jak na dłoni.
Jest to ich gównianym obowiązkiem.
Jezeli jesteś odpowiedzialnym rodzicem, to MUSISZ byc podrzędnym w stosunku do dzieckaktóre przyszło na swiat. Bo najpierw- dostosowac sie do JEGO potrzeb (jakoże naturalnie samo sobie nie poradzi), a potem- pokazac dziecku świat i tlumaczyć. A cały czas, az do samodzielności - utrzymywać. A więc ta podrzędność jest OCZYWISTA!

ps. i aż głupio takie banały tłumaczyć doroslym osobom.

[chalsia]

> Pojawia sie dziecko w rodzinie. Co znaczy ten fakt? czym skutkuje?
> Ano tym, ze zycie rodziny wywraca sie do góry nogami. Tak, aby
dotychczasowqe z
> ycie we dwójkę dostosowac do potrzeb małego człowieczka.
> Sam sie nie prosil dzieciak na świat. Dwójka dorosłych osób
zdecydowała- bedzi
> e dziecko, czy nie.
> A więc , odpowiedzialność, dostosowanie się, przekształcenie
swojego życia - ja
> k na dłoni.
> Jest to ich gównianym obowiązkiem.
> Jezeli jesteś odpowiedzialnym rodzicem, to MUSISZ byc podrzędnym
w stosunku do
> dzieckaktóre przyszło na swiat. Bo najpierw- dostosowac sie do
JEGO potrzeb (ja
> koże naturalnie samo sobie nie poradzi), a potem- pokazac dziecku
świat i tluma
> czyć. A cały czas, az do samodzielności - utrzymywać. A więc ta
podrzędność jes
> t OCZYWISTA!
>
> ps. i aż głupio takie banały tłumaczyć doroslym osobom.

AMEN.

I dla Tri kilka przykładów:

- rozwój społeczny i emocjonalny dziecka będzie lepszy jak pójdzie
do przedszkola - to jest dla dobra dziecka, ma ono prawo do
harmonijnego i prawidłowego rozwoju. A ja mam prawo do dobrego
samopoczucia bo się wyspalam. I co ? Kicha, trzeba rano się zrywać
z łóżka i zasuwac do przedszkola z dzieckiem.

- dziecko ma prawo do kontaktu z ojcem, a ja mam prawo do
nieoglądania eksa. Ale przecież nie wystawię dziecka małego pod
klatką schodową. Ponadto do 7 roku życia prawo nakłada na mnie
obowiązek nie pozostawiania dziecka samopas.

- a tu cytat z uchwały SN o alimentach:
"Rodzice nie mogą uchylić się od obowiązku alimentacyjnego na tej
podstawie, że wykonywanie tego obowiązku stanowiłoby dla nich
nadmierny ciężar. Są obowiązani podzielić się z dzieckiem nawet
najmniejszymi dochodami. W szczególnych przypadkach, gdy sytuacja
dziecka tego wymaga, rodzice mają obowiązek wyzbywania się
posiadanego majątku bądź jego niektórych składników, aby w ten
sposób podołać ciążącemu na nich obowiązkowi alimentacyjnemu, np.
dla ratowania zdrowia dziecka.Dopuszczalne jest zbycie przedmiotów
stanowiących własność osobistą o charakterze nieprodukcyjnym,
takich jak biżuteria, dzieła sztuki itp"

Kiepskie te przykłady...

[tricolour]

... choćby z tego powodu, że decyzję o przedszkolu podejmuje rodzic
wiedząc, że jej konsekwencją może być wcześniejsz wstawanie. Nie
jest więc tak, że dzieciak sam wymyślił sobie przedszkole więc
rodzice zapylają z rana. Jest wręcz przeciwnie: rodzice wymyślili
przedszkole dla dziecka WIĘC wstają wcześniej.

Podobnie z innymi przykładami, które są konsewencją decyzji
dorosłych, a nie decyzji dziecka. W takim rozumieniu dziecko nie ma
ani większych praw ani jego dobro nie jest ważniejsze od dobra
rodziny.

[insula.incognita]

tricolour napisał:

<..> Jest wręcz przeciwnie: rodzice wymyślili
> przedszkole dla dziecka WIĘC wstają wcześniej.

Rodzice to "wymyslili" sobie by mieć dziecko. I TO jest właściwy początek.
Reszta - to konsekwencja raz podjętej decyzji.

[lampka_witoszowska]

najważniejsze są prawa i dobro dziecka, bo jest najsłabsze i samo
sie nei wybroni, więc jak u większości kręgowców jest po prostu pod
ochroną

i na tym polega podrzędność wobec najsłabszego w rodzinie

Chcesz przez to powiedzieć...

[tricolour]

... że dziecko ma bronić sie przed rodzicami?

Bo ja mówię o rodzinie jako o wspólnocie, gdzie zagrożenie dziecka
jest MOIM zagrożeniem. Co w takim rozmieniu jest podrzędnością, o
której mówisz?

[lampka_witoszowska]

chcę przez to powiedzieć, że dziecko m.in. nie broni sie samo, bo ma
od tego rodziców

zamotałeś się, Tri
skoro mówisz o rodzinie jako wspólnocie i niepodzielnej całości, to
nielogicznym jest w ciągu Twojej wypowiedzi pytanie o podrzędnośc
rodzica wobec dziecka, prawda?

sądzę, że mówimy o jednym, tylko używając różnych określeń -
więc ok, nie ma co się paprać w debatę, czyje spojrzenie jest
słuszniejsze niż słuszne

(o ile dziecko nei będzie miało równorzędnego co Ty wobec niego
obowiązku stawać w Twojej obronie i Tobą się opiekować w momencie,
gdy Ty znajdziesz się w zagrożeniu)

Bo to nie było pytanie...

[tricolour]

... z którego miała wynikać moja niewiedza tylko pytanie, które
doprowadziło do sprzeczności pomysł, że dziecko ma mieć więcej.

Ja twierdzę, że rodzina (moja) jest wspólnotą i nie ma wyróznionej
osoby w zakresie praw czy dóbr, które ma otrzymać. Bez sensu
mówienie jest o zagrożeniu dziecka i jego większym prawie do obrony,
bo jego zagrożenie jest moim zagrożeniem, a że posiadam szerszy
arsenał obronny (a dziecko żaden - z założenia) więc to ja będę
bronił. Swego. Swojej rodziny bez względu na to komu zagrożą i bez
względu na ważenie praw - bo to MOJA rodzina. Na tym właśnie polega
wspólnota, że każdy z jej członków może mówić TO MOJE, a reszcie nie
przeszkadza choć to także jej.

Jeżeli ktoś twierdzi, że dziecko ma więcej (czyli INACZEJ) widzi
rodzinę jako zbiór osób, a nie jedną substancję. Musi ważyć,
zastanawiać się i motywować choćby do wcześniejszego wstawania, by
odprowadzić dziecko do przedszkola.

[zawszeanaliza]

zobacz może tutaj rozwód