OT. Książka jedna na tysiąc

[verdana]

Czyli książki z lat młodości, albo i nie młodości. W kazdym razie
takie, które wywarły na Was takie wrażenie, ze pamiętacie po latach
co robiłyscie w dniu, gdy czytałyście je po raz pierwszy. Zatem
współczesne lektury wykluczone. Karencja dla najstarszych - 10-20
lat, dla mlodszych moze być 3 do 5:)

[agnieszka_azj]

Mam dwa takie wyraźne wspomnienia - jedno nawet z konkretną datą

15 czerwca 1980 roku, sobota - rajd mojej druzyny, który przeszedł
do historii jako "Rajd 15 - 16". Poźnym popołudniem "stałam na
punkcie" czyli siedziałam na peronie na dworcu w Falenicy, aby
przekazywać patrolom przyjeżdżającym z Warszawy informacje o dalszej
trasie.
Czas oczekiwania umilałam sobie lekturą "Marii Stuart" Stefana
Zweiga, pogryzając przy tym pomarańczowe landrynki, kktore wyglądały
jak dzwonka pomarańczy i miały w środku płynne nadzienie.
Do dziś takie cukierki - pomarańczowe i nadziewane przywołują mi
wspomnienie sceny ścięcia Marii Stuart ;-)

Jakiś czas później, ale jeszcze też w liceum, czytałam "Na Zachodzie
bez zmian", siedząc w kuchni i gotując fasolkę szparagową. Do
przytomności przywrociła mnie Mama, ktorą zwabił do kuchni smród
spalenizny.
Tego dnia na obiad nie jedliśmy fasolki ;-)

[mmoni]

Późną wiosną roku pańskiego bodajże 1988 ktoś z rodziny zdobył Przeminęło z wiatrem, jak każda popularna książka w PRLu dobro rzadkie i pożądane. Zaczęłam czytać w czwartek po południu, skończyłam w sobotę rano, sytuację miałam o tyle ułatwioną, że w piątek nie było lekcji, bo było jakieś tam szkolne święto sportu, w którym jako dożywotnia posiadaczka zwolnienia lekarskiego nie uczestniczyłam. Cholera, teraz mi aż żal, że już nie zdarza mi się tak zatopić w książce, że przez parę dni po zakończeniu lektury nawet myślę jej stylem.

Pamiętam też, jak parę lat później czytałam Sto lat samotności w beznadziejnym rozłażącym się wydaniu, ale za to z pięknym drzewem (Świerzego?) na okładce, starczyło na kilkusetkilometrową podróż pociągiem w obie strony i jeszcze troszkę zostało. Niedawno naprzeciw mnie w pociągu siedziała dziewczyna czytająca Sto lat, nie mogłam się powstrzymać, aby jej nie zagadnąć, czy to pierwsza lektura. Gdy powiedziała, że tak, z serca powiedziałam, że jej zazdroszczę.

[agnieszka_azj]

Na okoliczność "Przeminęło z wiatrem" też nie poszlam do szkoły -
oficjalnie miałam sie uczyć do klasówki z biologii (zamiast czas
marnować na lekcjach) ;-)
Nie pamiętam juz, co dostałam potem z tej klasówki, ale Scarlett
została mi na całe życie.

[meduza7]

Ja podobnie, na trzy dni zatonęłam we "Władcy Pierścieni". Karencja jest - 20
lat temu to było. A po skończeniu ogarnął mnie ogromny żal - nie, że się
skończyło, ale że zostało wymyślone. Miałam takie bardzo silne wrażenie, że
gdyby ta historia była prawdziwa, to cały świat wyglądałby dziś inaczej. Ludzie
nie mogliby być źli i podli pamiętając, że mieli wśród swych przodków takiego
np. Aragorna.
Czytałam też "Mistrza i Małgorzatę", do drugiej w nocy w dniu, gdy przyjechali
do nas goście w dłuższe odwiedziny, z noclegiem. Gdy skończyłam, zorientowałam
się, że nie dostanę się do mojej pościeli, ponieważ jest ona schowana w drugim
pokoju - właśnie tam, gdzie śpią goście. Wobec czego poszłam spać w śpiworze.

[kebbe]

mmoni napisała:
> Pamiętam też, jak parę lat później czytałam Sto lat samotności w beznadz
> iejnym rozłażącym się wydaniu, ale za to z pięknym drzewem (Świerzego?) na okła
> dce, starczyło na kilkusetkilometrową podróż pociągiem w obie strony i jeszcze
> troszkę zostało.

A ja myślałam, że pierwsza napiszę o "100 latach..." Przeczytałam w pierwszej klasie liceum, czyli blisko 15 lat temu. Było wczesne lato, jakiś weekend przed wakacjami. Piękna pogoda, a ja siedziałam albo leżałam w swoim pokoju i czytałam, czytałam...przerwy na posiłki i sen bardzo mnie irytowały. Za to pamiętam, że przy lekturze pochłaniałam czereśnie :)

Niedawno naprzeciw mnie w pociągu siedziała dziewczyna czytaj
> ąca Sto lat, nie mogłam się powstrzymać, aby jej nie zagadnąć, czy to pi
> erwsza lektura. Gdy powiedziała, że tak, z serca powiedziałam, że jej zazdrosz
> czę.
A wiesz mmoni, że podobne wydarzenie opisała lata temu w jednym ze swoich felietonów Krystyna Kofta? Tak samo jak Ty patrzyła na młodą kobietę w pociągu, jak otwiera książkę i zazdrościła jej, że za chwilę po raz pierwszy przeczyta zdanie:

"Wiele lat później, stojąc naprzeciw plutonu egzekucyjnego, pułkownik Aureliano Buendia miał przypomnieć sobie to dalekie popołudnie, kiedy ojciec zabrał go z sobą do obozu Cyganów, żeby mu pokazać lód..."

[mmoni]

Cytat A wiesz mmoni, że podobne wydarzenie opisała lata temu w jednym ze
swoich felietonów Krystyna Kofta?

O rany, nie wiedziałam. Dla porządku informuję, że nie jestem Krystyną Koftą.

[pampelune]

> podobne wydarzenie opisała lata temu w jednym ze swoich felie
> tonów Krystyna Kofta? Tak samo jak Ty patrzyła na młodą kobietę w
pociągu, jak
> otwiera książkę i zazdrościła jej, że za chwilę po raz pierwszy
przeczyta zdani
> e:
>
> "Wiele lat później, stojąc naprzeciw plutonu egzekucyjnego,
pułkownik Aureliano
> Buendia miał przypomnieć sobie to dalekie popołudnie, kiedy ojciec
zabrał go z
> sobą do obozu Cyganów, żeby mu pokazać lód..."

A ja to pamiętam jak Krystyna Kofta zazdrościła w pociągu dziewczynie
czytającej "Podróż sentymentalną". I napisała: "kobieta zatopiła się
w lekturze jak piękny owad w bursztynie". Do dziś nie mogę się
zdecydować czy to zwykła grafomania czy jednak ładność.

[marslo55]

pampelune napisała:
"A ja to pamiętam jak Krystyna Kofta zazdrościła w pociągu
dziewczynie czytającej "Podróż sentymentalną". I napisała: "kobieta
zatopiła się w lekturze jak piękny owad w bursztynie"."
Ja bym powiedziała, że to sentymentalność, dostosowana do tematu
rozważań.

[agnieszka_azj]

Przypomniał mi sie jeszcze Sylwester 79/80, kiedy do
kończyłam "Ziele na kraterze" i ryczałam jak bobr nad Listem do
Krysi, a za ścianą goście moich rodziców bawili się szampańsko.

[slotna]

"Lesne morze" Newerly'ego. Zabralam jako nowa ksiazke podrozna na wyjazd do Paryza, gdzie jechalismy samochodem z parodniowym przystankiem u przyjaciol w Niemczech. Zaczelam czytac w podrozy, ale nie moge dlugo czytac w samochodzie, w Niemczech za to bylo mnostwo atrakcji calodobowych i nie mialam czasu. Dokonczylam juz u celu, w malym mieszkanku znajomego, ktory nam je uzyczyl na wakacje. Nie chcialam wychodzic z pokoju, w cholere z Paryzem, dajcie mi skonczyc ksiazke!

Druga to "Krew Elfow", pierwsza czesc sagi Sapkowskiego. Nie czytalam opowiadan, powiesc zazyczylam sobie z glupia frant na Gwiazdke, bo trafilam na recenzje ktorejs z dalszych czesci w "Filipince" chyba. Rzadko dostawalam to, co chcialam, ale akurat to bylo tuz przed rozwodem, wiec hmm, wiecie, rozumiecie. Poczatek skojarzyl mi sie z "Saga o ludziach lodu", moze troche glupio, ale czytalam tylko jeden tom tej sagi, kiedy mialam najwyzej dziesiec lat i bylo tam o ogniu, zarazie itp., a tak mniej wiecej zaczyna sie "Krew". Nie spalam cala wigilijna noc. A, dostalam wtedy od brata dezodorant, z takich tanszych, "Och!" sie chyba nazywal i bardzo swiezo i przyjemnie pachnial. Pare lat pozniej trafilam na ten sam dezodorant i po pierwszym niuchu przenioslam sie myslami na moj strych i zobaczylam okladke "Krwi elfow" :) Uwielbiam takie skojarzenia zapachowo-dzwiekowe.

[ananke666]

Do wspomnień o Sapkowskim dołączam swoje.

Rok bodajże 1988 albo może 89. Grzebię w kupce starych roczników Fantastyk
należących do starszego brata. Uwagę przykuwa okładka z niebieskozieloną
ludzko-gadzią twarzą. W środku opowiadanie o intrygującym tytule: Wiedźmin.
Zaczynam. Przepadam.

Dwa lata później grzebiąc w brata książkach natykam się na niepozorną
książczynę, nieco rozlatującą się już, ze znajomym nazwiskiem. Nie wierząc
własnemu szczęściu zabieram się do lektury. Mam wieczór z głowy.

Brat kupował książki w miarę ukazywania się i zawsze była mała wojna, kto
pierwszy czyta, którą ze zrozumiałych względów przegrywałam. Ale potem on szedł
spać, a ja miałam lampkę :) Następnego dnia z reguły były wagary.

Podbijam stawkę

[kooreczka]

Ja "Krew Elfów" przeczytałam na rekolekcjach w kościele- przed wstąpiłam do
biblioteki, w trakcie okazało się, że xsiądz rekolekcjonista to oszołom jakich
mało, nasz regularny katecheta gotował się na ołtarzu, a tamten szalał z
głupotami. Siedziałam w wysoko zabudowanej ławce, a książka odłożona kusiła.

[molly_bloom]

Mój mąż właśnie gwizdnął mi sprzed nosa "Czas pogardy" i czyta w wannie. Idę
podtopić męża! ;)

Sapkowskiego czytywałam w liceum na nudnych lekcjach, pod ławką. Teraz zachciało
mi się powrócić do tych czasów beztroski, ale cóż... przepadło razem z mężem w
łazience.

[marslo55]

molly_bloom napisała:
"Sapkowskiego czytywałam w liceum na nudnych lekcjach, pod ławką.
Teraz zachciało mi się powrócić do tych czasów beztroski, ale cóż...
przepadło razem z mężem w łazience."
Jak to melancholijnie brzmi - czasy beztroski przepadające razem z
mężem;)
Mnie Sapkowski pozwalał sie oderwać od myśli pt. "co powie/zrobi
moja mama, kiedy się zorientuje, że mam siedem jedynek z chemii".

[molly_bloom]

c'est la vie :)

[ananke666]

Miałam 8 lat i pożyczyłam od koleżanki Ronję córkę zbójnika. Zielona okładka z
chuchrowatym czarnowłosym dzieciakiem. Wróciłam do domu i utonęłam w lesie,
podziemiach zamku Mattisa i krzykach Wietrzydeł. Och.

Kupowałam książki w czasach wczesnolicealnych, wpadł mi w oko Mistrz i
Małgorzata. Wiedziałam, że to znane. Kupiłam. Był upał, to pamiętam. Zachwyciłam
się i obśmiałam się do bólu brzucha.

Sto lat samotności - nieustający zachwyt, że książka może być właśnie taka.
Sceneria czytelnicza powtarza się rytmicznie - wieczór, tapczan, poduszka we
własnoręcznie uszytej poszewce z narzuty, lampka i szczere życzenia, żeby
wszyscy poszli sobie do diabła i dali mi spokój.

Studia - z niechęcią zabieram się do Pana Tadeusza, przez którego żadną miarą
nie mogłam przebrnąć w szkole. Ku swojemu zdumieniu wciągam książkę w jeden
wieczór i bawię się jak król. Sceneria jak wyżej. Zaciekawiony brat pyta, z
czego tak rechoczę i po pokazaniu okładki puka znacząco w czoło. Nie zna się :)

Studia - zostaję zaprzęgnięta przez siostrę do wdrożenia opornego jedenastolatka
do lektury. Na argumenty matki głuchy, może ciotki posłucha, jako mniej
zgredowatej. Wręczono mi pierwszy tom Pottera, który dziecko dostało i nie
ruszyło oraz kazano się pośpieszyć. Zaczęłam czytać w drodze na przystanek, omal
nie przejechałam swojego, poszłam potem na Juwenalia, wróciłam zmęczona i letko
podpita, ale i tak przeczytałam do końca. Zareklamowałam książkę tak skutecznie,
że dzieciak przeczytał... i w nałóg mu weszło.

[nchyb]

z najwcześniejszego dzieciństwa - Mała księżniczka. Okres posuchy w
księgarniach, brak książek innych niż dzieła zebrane wodzów
rewolucji. W antykwariacie naprzeciwko Campingu (nie ma już od lat
ani antykwariatu, ani Campingu) mama mi kilka książek kupiła. W tym
właśnie Małą księżniczkę. Szłam ulica i czytałam...

ciut później - Martin Eden, na koloniach przeczytałam. Regularnie
powracam do niej. Moja ukochana książka.

I wreszcie kryminał. Dla mnie kultowy, przeczytany przed laty -
Sztylet wenecki. Czytam regularnie, minimum raz w roku. I mógł sobie
Kubikowski być wielkim polonistą i prozaikiem, dla mnie naprawdę
zaistniał jako twórca Jacka Joachima...

[verdana]

Ja tak pamietam dwie. Jedna to "Paragraf 22", który - nie mając
absolutnie pojecia o książce- wzięłam z okna u mojej mamy, zaczęłam
czytać i po pierwszych stronach zrozumiałam, ze czytam arcydzieło.
Tego dnia byla jakaś glupia wycieczka szkolna , zwiedzaliśmy wystawę
tkanin artystycznych i cieszylam się, ze nie musze nic robić, tylko
mogę myśleć o książce. Skończyłam tego samego dnia wieczorem i do
dziś jestem dumna, że bylam w stanie sama "odkryć" Hellera.
Druga to "Przeminęło z wiatrem" - probowałam to czytać wiele razy,
ale nigdy nie przebrnęłam przez pierwszy rozdział. Wreszcie,
mieszkajac u rodziców (mąż w wojsku) w bardzo, bardzo zaawansowanej
ciąży wzięłam z pólki, bo wszystko inne już przeczytałam. I
wsiąklam. Książkę skończyłam o pierwszej nad ranem, o trzecie
zabrała mnie karetka na porodówke. I naprawdę, więcej w czasie
porodu myślałam o Scarlett, niż o porodzie jako takim...

[andrzej585858]

Może to dziwnie zabrzmi, ale prawie wszystkie przeziębienia, zapalenia oskrzeli
i inne typowe choroby okresu dziecięco-młodzieńczego, nieodmiennie kojarzą mi
się z książkami.
Pierwszą książką z którą dosłownie spałem pod poduszką to była jakże romantyczna
opowieść o hrabim Monte Christo. Pamiętam że leżałem z kolejnym zapaleniem
oskrzeli, a chorowity bylem jako dziecko, i z nudów wziąłem coś do poczytania.
Odpłynąłem - po kilku godzinach czytania moja Mama wręcz przeraziła się gdy mnie
zobaczyła - wyglądałem podobno jakbym za chwilę miał skonać - rozpalony, oczy
nieprzytomne a miałem lat bodajże 13. Książka została mi oczywiście zabrana, ale
i tak ją odnalazłem i czytałem ją dalej, tyle że już pod kołdrą w nocy!!
Przeżycia niezapomniane i do dzisiaj jakże miłe wspomnienie pozostało w pamięci.
Drugą taka książką, i tez przeczytaną w trakcie choroby był wspomniany już
"Martin Eden" Londona - tyle że ta książkę przeczytałem już w okresie licealnym
i też podczas choroby. Słowa bohatera - "Przecież praca dawno była już wykonana"
przez długie lata były dla mnie bardzo ważne Do dzisiaj, przynajmniej raz w roku
wracam do tej książki - coś jest w tej powieści, że wciąga. Podobne uczucia mam
zawsze czytając także "Mistrza i Małgorzatę".

Jeszcze dwie książki zrobiły dla mnie podobne wrażenie, ale tylko jedna z nich
przeczytałem na jednym oddechu - to była akurat "Zbrodnia i kara" Dostojewskiego
oraz zapomniane niestety, monumentalne dzieło Gołubiewa "Bolesław Chrobry"
ponad 2000 stron epopei o budowaniu ojczyzny, o tym czym jest tożsamość
narodowa. o tym co winno nas łączyć. Cudowna książka, ciągle do nie wracam
-zwłaszcza w momentach trudnych.

[nchyb]

> Może to dziwnie zabrzmi, ale prawie wszystkie przeziębienia,
zapalenia oskrzeli
> i inne typowe choroby okresu dziecięco-młodzieńczego, nieodmiennie
kojarzą mi
> się z książkami.

u mnie też!
choroby to książki. M.in. Róże pani Craig oraz Blondynka z podbitym
okiem. Już jako 9-10 latka lubiłam kryminały.
co zostało mi do dziś...

Dodatkowo wszelkie kolonie, zimowiska i obozy.
Pierwsza kolonia, ja lat ok 9 - i cała seria Baltazara Gąbki.
Zimowisko, pamiętam że w Warszawie, gdzieś w jakiejś szkole w (na?)
Ursusie, Dzika Mrówka i tam tamy - od tej pory moja miłość do
książek o tym młodym żeglarzu i płetwonurku - i stad moje próby i
żeglarskie i nurkowe, które zostały mi do dziś :-)
Kolejne kolonie, po przeczytaniu wszystkiego swojego - przeczytalam
całą Trylogię. Bylo to w Małym Cichym koło Murzasihla... Jakoś tak w
pamięci
zawsze mi się od tej pory Sienkiewicz z okolicami Zakopanego
kojarzy... :-)

[nchyb]

oczywiscie Róże pani Cherington autor Craig...

[verdana]

Nie do wiary - ja te same "Róże' czytałam w czasie liczych
przeziębień w podstawówce, potem w tych samych okolicznosciach
czytały je moje dzieci.
Pomietam jeszcze zbiory opowiadań SF "Kryształowy sześcian Wenus" i
inne podobne. Najlepsze - slowo! - byly radzieckie...

[andrzej585858]

verdana napisała:


> Pomietam jeszcze zbiory opowiadań SF "Kryształowy sześcian Wenus" i
> inne podobne. Najlepsze - slowo! - byly radzieckie...


O tak!! Od razu przypomniały mi się opowiadania Kiryła Bułyczowa o Wielkim
Guslarze no i przede wszystkim książka która zawsze wprowadzała mnie w
szampański nastrój czyli "Poniedziałek zaczyna się w sobotę" braci Strugackich.
Zupełnie surrealistyczny opis działania Instytutu Badań nad Czarami i Magią
wpleciony w radzieckie struktury biurokratyczne gdzie magowie zwracają się do
siebie - towarzyszu - super:-)))
Radziecka fantastyka była kapitalna!!

[verdana]

Ach tak "Wybiegałło przybiegałło?" i istota niezaspokojona
żołądkowo:)
Nie mowiąc juz o biurokracji w Chatanakurnóż i obietnicy, ze się nie
będzie cmykać.
Ulubione dzieło moje, oraz moich synów. Nie mogę odżalować, ze jeden
ze Strugackich umarł.

[ananke666]

> O tak!! Od razu przypomniały mi się opowiadania Kiryła Bułyczowa o Wielkim
> Guslarze

Uwielbiam Bułyczowa! zawsze świetnie się przy nim bawię :)

[slotna]

> Druga to "Przeminęło z wiatrem" - probowałam to czytać wiele razy,
> ale nigdy nie przebrnęłam przez pierwszy rozdział.

Ja tak mialam z "W pustyni i w puszczy" - ojciec mnie zmuszal do tej lektury odkad skonczylam siedem lat - fajnie, tylko, ze w pierwszym rozdziale 50% tekstu to byly drobne literki przypisow (czy tez "przypowiesci", jak sobie skrot "przyp." tlumaczylam), klinowalam sie na tym regularnie, bo kompulsywnie czytalam te przypisy, musialam po prostu (do dzis tak mam). Po 2-3 stronach trafial mnie jasny szlag, rzucalam Sienkiewicza w kat i bralam "Skarby" Chmielewskiej albo "Klamczuche". Wreszcie za ktoryms razem zabralam ksiazke do babci, u ktorej mialam wtedy tylko jakies bajki i groze budzace legendy slaskie i pomorskie. Zawzielam sie, babcia dawno chrapala pod pierzyna na sasiedniej kozetce, a ja dotarlam do zdania "Wówczas włosy powstały na głowie Stasia, albowiem zrozumiał, że ich porwano". Pamietam jaka bylam z siebie dumna, albowiem zrozumialam, ze teraz juz na pewno przeczytam i to migiem :)

[verdana]

Ja mam jeszcze jedno wspomnienie związane z książką, ale
traumatyczne raczej.
majac sześć lat wyjechałam z babcią na zimowe wakacje do Śródborowa,
do pensjonatu, gdzie srenia wieku wynosiła chyba kolo 60-tki. I nie
wiem, co rodzice sobie myśleli, ale dali mi jedną - słownie JEDNĄ -
książkę na te 7 czy 10 dni.
Bylo to "Porwanie w Tiutiurlistanie" Żukrowskiego. Przeczytałam je
pięc razy pod rzad, nigdy więcej tej książki nie tknęłam, a jej
wspomnienie do dziś budzi we mnie poczucie dojmującej, tragicznej
nudy - mimo, ze pierwsze dwa razy nawet mi się podobała...

[airborell]

To mi się przypomina wspomnienie Piotra Bratkowskiego o tym, jak na całe wakacje
zabrał też jedną książkę. Z tym że to było "Do przerwy 0:1" Bahdaja, czyli
skończone arcydzieło. W sumie sam miałem podobnie - na wakacje co prawda wziąłem
dwie inne książki, ale jak na 14 dni, moje tempo czytania i fakt, że było tam
śmiertelnie nudno, wychodzi dość podobnie.

[menodo]

airborell napisał:

> To mi się przypomina wspomnienie Piotra Bratkowskiego

ojej, to ja spadam z tego forum, bo mnie sie wydawalo,ze nie chodzi tu o
wspomnienia bylych czy dalszych kolegow ze studiow czy z pracy;zwlaszca
zawodowych dziennikarzy; czy Piotr Bratkowski na tym forum to jakas persona????
no to pa.

[airborell]

Żadna, ale jego tekst o "Do przerwy 0:1" pamiętam do dzisiaj. Zwłaszcza, że to
DLA MNIE bardzo ważna książka.

Książki z dzieciństwa pamiętam co do jednej

[kooreczka]

Te późniejsze- średnio.
Muminki- miałam 6 lat, poszłam z tatą zapisać się do biblioteki i wiedziałam co
chcę- Muminki z Buką. Dostałam stosik książek i w skupieniu szukałam,
biblioteczną ciszę przerwało tryumfalne "Tu jest Buka"!
Miliony książek czytane na lekcjach na podwójnym pulpicie.
Władca Pierścieni na kwitnącej jak szalona japońskiej wiśni- 3 dni na tom, bo
czasem trzeba było się wziąć rozprostować:D.

[anutek115]

Chronologicznie:
Halina Górska "O Gotfrydzie, Ryczerzu Gwiazdy Wigilijnej". Czytałam rzecz
jedenaście razy pod rząd, nie pamiętam, ile miałam lat, jakieś dziewięć,
kończyłam, otwierałam na pierwszej stronie i apiat' od początku, aż ją na pamięć
umiałam. W dodatku nie miałam własnej przez wiele lat, a jeszcze gorze -
zapomniałam autora (i tytułu, tylko tego Gotfryda pamiętałam) i nie mogłam w
późniejszych leciech lektury powtórzyć, dopadłam książki jak miałam jakieś 26
wiosen, pochłonęłam wypisz-wymaluj jak w dzieciństwie, na jeden haust, i
natychmiast zrozumiałam, czemu jestem, jaka jeste i, na przykład, mam "niemodne"
poglądy na honor na przykład. Na przykładzie tej książki dokładnie wiem, że to
jacy jestesmy na sto procent zależy od tego, co z miłością czytamy nawet, jeśli
nie wiemy, jak się ten wpływ objawia, i jaką szczeliną nam w charakter sączy.

"Nędznicy". Ja wiem, że w jakimś wątku dawno temu "Nędznicy" byli określeni jako
męcząca chała, i od razu zaznaczam, ze w Polsce są dwie wersje, pełna (istotnie
mogaca byc niestrawną dla nie-wielbicieli) i okrojona do akcji, pozbawiona
rozwazań filozoficznych, wydana w dwóch tomach, i na tę własnie trafiłam.
Czytałam rzecz trzy dni BEZ PRZERWY. To znaczy, czyniłam niezbędne przerwy na
sen, na nic więcej, nie odrabiałam lekcji, nie uważałam w szkole, czytałam pod
ławką (a w pierwszej siedziałam! ryzyko to było!), w drodze do szkoły i do domu
troskliwa kolezanka mnie pod ramię prowadziła, cobym się pod samochód nie
wrabała. W dodatku ryczałam rzewnie mniej więcej co drugą stronę (proszę
spróbować dokonac tej sztuki siedząc w pierwszej ławce na matematyce na
przykład), dzieło skończyłam w spazmach około trzeciej w nocy. A potem
poleciałam całym Hugo i wiele rzeczy mi się bardzo podobało (najbardziej chyba
"Pracownicy morza" i poezja, niektóre rzeczy niezwykle współczesne), ale taki
szał miłości od pierwszego przeczytania to już nie był.

Potem podobnie czytałam "Dżumę" i "Mistrza i Małgorzatę", ale obie rzeczy
szczęśliwie na wakacjach, świadomie decydując się na lekturę przed rokiem
szkolnym, bo miałam tragiczną polonistkę i nie chciałam, by mi zniszczyła
przyjemność lektury każąc czytać "pod kątem" i na czas. Słusznie uczyniłam, a w
dodatku nie musiałam czytać pod ławką oraz mogłam kończyć o dowolnej godzinie
nocnej (względnie - wcześnie porannej).

[kolczykizoldy]

"Gra w klasy". Dostalam od przyjaciolki na siedemnaste urodziny, zaczelam czytac
w przerwie pomiedzy Swietami a Sylwestrem i wsiaklam totalnie. Na dworze byla
szarozimna zawierucha, a ja owinieta w koc, popijajac herbate i pogryzajac
swiateczny cium cium makowczyk, czytalam, ach, czytalam! Przez kolejnych kilka
lat wracalam do tej ksiazki ciagle: powtarzalam ja a to wedlug rozdzialow, a to
wedlug klucza a to na wyrywki, lecz stale. Bylam wrecz uzalezniona od "Gry w klasy".
To chyba byla ksiazka przewodnia mojej mlodosci gornej i durnej :)

[kolczykizoldy]

> "Gra w klasy". Dostalam od przyjaciolki na siedemnaste urodziny, zaczelam czyta
> c
> w przerwie pomiedzy Swietami a Sylwestrem i wsiaklam totalnie.

Wsiaknelam? Wsiaklam? Wsiaknelam?
O ludzie, pomocy, czy ja sie gramatycznie uwsteczniam, czy obie formy sa dozwolone?

Wsiaklam, a pozniej lyklam herbaty i zamklam ksiazke. Z hukiem.

OT. Nędznicy

[ananke666]

Jak właściwie powinno się tłumaczyć tytuł? Nie znam francuskiego, ale
prześladuje mnie przeświadczenie, że raczej chodzi o nędzarzy, biedaków, a nie
nędzników - w tym ostatnim idzie o nędzę moralną, brak zasad.

[anutek115]

ananke666 napisała:

> Jak właściwie powinno się tłumaczyć tytuł? Nie znam francuskiego, ale
> prześladuje mnie przeświadczenie, że raczej chodzi o nędzarzy, biedaków, a nie
> nędzników - w tym ostatnim idzie o nędzę moralną, brak zasad.

Ja tam żaden orzeł z francuskiego nie jestem, ale "les miserables" to są i
nędznicy, i nieszczęśnicy, i biedacy, z tego co wiem. Klymenystro (i inni
francuskojęzyczni tyż) prostujcie jakby co.

W każdym razie Anglicy wybrnęli nie tłumacząc tytułu wcale. Bardzo rozsądnie, po
cóż im dociekać "co autor miał na myśli" (a zważywszy treść dzieła, wszystko z
wymienionych tłumaczeń mógł mieć ;)).

[ananke666]

Ha. Chodzi więc pewnie o jednych i drugich zarazem. Nieprzetłumaczalne.

[verdana]

Całkowicie nieprzetłumaczalne. najbliższe może "Nieszczęśnicy", ale
zgrzyta, jak cholera.

[ananke666]

Właściwie powinno być chyba - Nędzarze i nędznicy. Znaczy, sens taki, bo jako
tytuł do niczego, Hugo miał jedno słowo...

[verdana]

Nie - bo brakuje nieszczęśników - nedzarz to biedny, nedznik - żły -
a tego nieszczęścia nadal brakuje...

[dakota77]

O, ja do dzis kocham "Godfryda" wielka miloscia. Przepiekna ksiazka.

[menodo]

Bylo lato-1977 rok. Lezalam na werandzie i czytalam opowiadania Trumana
Capote'ego. Konkretnie "harfe traw".

Nagle uslyszalam przerazliwy szloch. To byl placz mojej babci. Miesiac wczesniej
w wypadku zginal moj o rok mlodszy brat (ja maialam 14), moj ojciec dostal
zawalu serca i wyladowal na OIOM-ie a mama wpadla w tak gleboka depresje, ze
ostatecznie wyladowalam u dziadkow-akurat byly wakacje..

No, wiec uslyszalam ten szloch w momencie kiedy w tym opowiadaniu wszyscy
siedzieli na drzewie...
A "w realu"....wlasnie zmarl Elvis Presley- co wlasnie okazalo sie powodem
szlochu mojej babci!

Wtedy wydawala mi sie wariatka, teraz mysle, ze przynajmniej miala cudowna
starosc - biorac pod uwage jej wojenne doswiadczenia...

Swobodnie moglaby byc bohaterka opowiadan Capote'ego. Bardzo mi jej brakuje w
doroslym zyciu, choc pamietam, ze "normalna" to ona nie byla:)

[ginny22]

Pamiętam trzy takie książki.
1. "Bracia Lwie Serce", które dostałam na zakończenie roku w V
klasie. Leżałam na kocu na łące, jadłam jajka na twardo i... Nigdy
wcześniej nie przeżyłam tak żadnej książki.
2. "Harry Potter i kamień filozoficzny", dostałam na Gwiazdkę 2000.
Podchodziłam do lektury z dużym sceptycyzmem, pocz tym całość
pochłonęłam w noc między Wigilią a I dniem Świąt. I, jakby nie
patrzeć, ta książka zmieniła moje życie :)
3. <wreszcie coś poważnego> "Biesy". Najpierw był spektakl dyplomowy
warszawskiej AT w 2003 r. Ctery godziny mojej ekstazy. Potem
sięgnęłam po książkę. Współlokatorzy wyszli na imprezę, ja czytałam.
I co stronę (jeśli nie co akapit) musiałam robić sobie przerwę, bo
ta książka wyzwalała we mnie jakieś nieznane wcześniej pokłady
emocji. Cała byłam rozdygotana jeszcze przez kilka ładnych dni.

[nessie-jp]

Tak się zastanawiam od dłuższego czasu, co by tu wpisać i wychodzi mi na to, że
nie spełniam kryteriów. Jeśli czytam coś, co mnie pochłania bez reszty i
wstrząsa światem, to za diabła nie pamiętam, co wtedy robiłam, gdzie byłam i co
się wokół mnie działo

[verdana]

Jest!
dzieło wiekopomne znaczy... Nie są to "Biesy", fakt, ale HP będę
bronić wlasną piersią.

[ratyzbona]

Ja chyba najbardziej miałam tak z sagą o wiedźminie. Przyssłam się do niej
zupełnie przypadkowo w szóstej klasie podstawówki i przez pewien czas nie byłam
w stanie myśleć o niczym innym. Przeczytałam wszystkie książki ciurkiem i w
chwili kiedy odłożyłam ostatnią wzięłam do ręki pierwszą i zaczęłam czytać
jeszcze raz. Potem długo towarzyszyło mi takie dziwne uczucie pustki jakby mi
ktoś umarł - z resztą po tym ja skończyłam Przeminęło z Wiatrem czułam się podobnie

Mam też fajne wspomnienia z czytania Madame Libery - byłam na obozie żeglarskim
i przez całe przedpołudnie musiałam biegać po łódce i słuchać krzyczącego na
mnie instruktora cały czas myśląc że jeszcze tylko chwila i będę mogła wrócić do
namiotu i sobie poczytać.

[jota-40]

Trudno wybrać, ale pierwszy wyraźny zachwyt - to "Pippi Pończoszanka", w starym
wydaniu, wtedy jeszcze pod tytułem "Fizia Pończoszanka". Miałam sześć, może
siedem lat, to była jedna z pierwszych, dłuższych książek, przeczytanych
samodzielnie. Szok i zdumienie - że książka dla dzieci może być taka...
niegrzeczna. Czytałam ją na werandzie starego domu, na jakiejś zapadającej się,
welurowej otomanie. Wokół paprotki.
Podstawówka: cykl Szklarskiego o Tomku. I "Przeminęło z wiatrem" - czyli
klasyka. Ósma klasa - objawienie poetyckie, pierwsze w życiu i tak silne, jak
już nigdy później - Leśmian. Była wiosna, chodziłam kompletnie otumaniona.
Liceum - "Sto lat samotności". Mocny cios, po raz pierwszy chyba tak głęboko i
całkowicie weszłam w inny świat. Potem był rok literatury iberoamerykańskiej -
uzależniłam się.
I jedno z ważniejszych przeżyć literackich w życiu - pierwszy raz "Mistrz i
Małgorzata", i pierwszy Dostojewski, "Bracia Karamazow". To było po maturze,
ciepła wiosna i miałam dużo czasu, na szczęście ;).
Studia: stan wojenny, a ja dostałam Prousta. I całą zimę czytałam, jak opętana:
popadłam w coś w rodzaju stanu hipnotycznego. Co ciekawsze - przeczytałam i już
nie byłam w stanie wrócić do tych tomów. To się już nigdy nie powtórzyło.
Koniec studiów: Tolkien. Czytałam bezustannie przez trzy dni; pamiętam bardzo
dobrze, ponieważ ówczesny narzeczony ugotował mi obiad, po raz pierwszy ;).
Najwyraźniej czuł, że nie ma co na mnie liczyć w tej kwestii...
Wiele lat później, książka, którą czytałam dzieciom: "Harry Potter". Kupiłam go
dosyć późno, jesienią, pamiętam, że od razu dwa tomy - jaka później byłam
szczęśliwa i jakże sobie gratulowałam, że tak to wyszło! I czekałam jak wariatka
na każdy następny tom.
Prawdę powiedziawszy, sądziłam, że olśnienia młodości odeszły na zawsze, że już
nic nie zrobi na mnie takiego wrażenia - a jednak: dostałam do ręki sagę o
Wiedźminie i przepadłam. Mniej więcej w tym samym czasie odkryłam Pratchetta...

[andrzej585858]

jota-40 napisała:


> Wiele lat później, książka, którą czytałam dzieciom: "Harry Potter". Kupiłam go
> dosyć późno, jesienią, pamiętam, że od razu dwa tomy - jaka później byłam
> szczęśliwa i jakże sobie gratulowałam, że tak to wyszło! I czekałam jak wariatk
> a
> na każdy następny tom.

Chyba jednak coś ze mną jest nie tak, przebrnąłem bodajże przez 100 stron
pierwszego części przygód Harry Pottera i - chyba żadna książka tak mnie nie
wynudziła. I do dzisiaj leżą w domu chyba trzy tomy z serii, córka bardzo
chciała je czytać, a ja przemóc się nie mogę.

[slotna]

> Chyba jednak coś ze mną jest nie tak, przebrnąłem bodajże przez 100 stron
> pierwszego części przygód Harry Pottera i - chyba żadna książka tak mnie nie
> wynudziła. I do dzisiaj leżą w domu chyba trzy tomy z serii, córka bardzo
> chciała je czytać, a ja przemóc się nie mogę.

To ze mna tez jest cos nie tak, bo ja tez nie lubie. Przeczytalam 3 tomy, jak zwykle podle i zlosliwie, zeby wiedziec NA PEWNO, ze to slabe jest. I to slabe jest :)

[ananke666]

Potter może się nie podobać, ale ma jedną potężną zaletę przyćmiewającą
wszystkie absolutnie wady. Dzięki niemu mnóstwo dzieciaków zaczęło czytać
książki. Jednego czytelnika wyhodowałam osobiście, a z jego opowieści wynika
jasno, że ten przypadek nie był bynajmniej odosobniony. Kilka lat po pierwszym
Potterze wchłonął gładko Tolkiena, dziś studiuje i czyta książki nałogowo. A
oprócz komiksów nie czytał absolutnie niczego.

[verdana]

Zdecydowanie HP moze się nie podobać - szczególnie doroslym, dla
ktorych nie jest przeznaczony, ale nie jest slaby. Zdecydowanie.
Chcę zobaczyć inną książkę dla młodziezy o totalitaryźmie, rasiźmie,
prasie itd, do tego stopnia przejmującą , a pozbawioną mentorstwa.

[slotna]

> Zdecydowanie HP moze się nie podobać - szczególnie doroslym, dla
> ktorych nie jest przeznaczony, ale nie jest slaby. Zdecydowanie.
> Chcę zobaczyć inną książkę dla młodziezy o totalitaryźmie, rasiźmie,
> prasie itd, do tego stopnia przejmującą , a pozbawioną mentorstwa.

Pierwszy tom przeczytalam jak mialam ca 15 lat, wiec nie bardzo bylam dorosla. Pewnie ma te zalety, o ktorych mowicie, ale dla mnie jest slaba _literacko_. I tyle. Od razu mowie, ze nie bede podawac konkretnych przykladow, bo zostalo mi juz tylko ogolne wrazenie, a ksiazek pod reka nie mam, ale pamietam moja narastajaca irytacje podczas lektury.

[nessie-jp]

> Pierwszy tom przeczytalam jak mialam ca 15 lat, wiec nie bardzo bylam dorosla.
> Pewnie ma te zalety, o ktorych mowicie, ale dla mnie jest slaba _literacko_

Nie wiem, czy czytałaś oryginał, czy tłumaczenie, ale tłumaczenie polskie było
bardzo słabiutkie, wręcz budziło poczucie zażenowania niekiedy. Nie zdołałam
przebrnąć przez polską wersję.

Natomiast w oryginale książka czytała się lekko i przyjemnie, fabuła raczej
wciągała, postaci były sympatyczne i od strony językowej bez zarzutu.

[slotna]

> Nie wiem, czy czytałaś oryginał, czy tłumaczenie, ale tłumaczenie polskie było
> bardzo słabiutkie, wręcz budziło poczucie zażenowania niekiedy. Nie zdołałam
> przebrnąć przez polską wersję.
>
> Natomiast w oryginale książka czytała się lekko i przyjemnie, fabuła raczej
> wciągała, postaci były sympatyczne i od strony językowej bez zarzutu.

Ano tlumaczenie, ale nie zwalalabym na nie wszystkiego: imo postaci byly irytujaco karykaturalne, a fabula przewidywalna.

Ech, no i pewnie skonczy sie tak, ze wypozycze Pottera z tutejszej biblioteki ;)

[verdana]

Fabuła _ IMO - ma być przewidywalna. Przewidywalność jednak konczy
sie dosyć dramatycznie w dalszych tomach, ale spojlerowac nie chcę.
Karykaturalne postacie ukazują z czasem "dugie dno" (na przyklad
Petunia, o Dumbledorze już nie wspomnę).
Ale ma prawo się nie podobać, żadna książka nie podoba się
wszystkim - ja tylko protestuje przeciw uznaniu HP za książke
słabą.

[andrzej585858]

verdana napisała:

> Zdecydowanie HP moze się nie podobać - szczególnie doroslym, dla
> ktorych nie jest przeznaczony, ale nie jest slaby. Zdecydowanie.

Być może, Być może spróbuję jeszcze raz przebrnąć. Tak przy okazji - Jeżycjada
w zasadzie też nie jest przeznaczona dla dorosłych a w 90 procentach na pewno
nie dla mężczyzn - a jednak są tacy którym się spodobała i to w wieku czasem
mocno dorosłym!!

> Chcę zobaczyć inną książkę dla młodziezy o totalitaryźmie, rasiźmie,
> prasie itd, do tego stopnia przejmującą , a pozbawioną mentorstwa.

Być może, ale coś mnie odpychało od tej książki.

[verdana]

Bo pierwszy tom jest dla 11-latków:) Dla mnie to naprawdę - jedna z
wartosciowszych książek dla mlodzieży, nie mowiąc już o tym, ze
rzadko zdarza się tak normalna szkoła, a już niemal nigdy nie ma
pozytywnych bohaterów, ktorzy nie są pozbawieni bardzo powaznych
wad.

[andrzej585858]

verdana napisała:

> Bo pierwszy tom jest dla 11-latków:) Dla mnie to naprawdę - jedna z
> wartosciowszych książek dla mlodzieży, nie mowiąc już o tym, ze
> rzadko zdarza się tak normalna szkoła, a już niemal nigdy nie ma
> pozytywnych bohaterów, ktorzy nie są pozbawieni bardzo powaznych
> wad.

Akurat znalazłem bardzo ciekawy i rozsądny artykuł dotyczący różnych, czasem
negatywnych, opinii o tych książkach. Do mnie przemówił w sposób pozytywny -
hmm, chyba więc spróbuję jeszcze raz sięgnąć do nich.

www.kosciol.pl/article.php?story=20050316145848725
Zwłaszcza ostatnie zdania są bardzo mądre.

[nessie-jp]

> Zwłaszcza ostatnie zdania są bardzo mądre.

Przeczytałam z zainteresowaniem

[verdana]

Padam do nóg.
Nie przejmuj się - jak już pisałam, 100 lat temu dzieci kretyniały w
teatrze, 70- gdy czytaly książki, 50- gdy oglądały filmy - teraz
kretynieją przy grach. I jak zwykle, jak już się nagrają i
zramoleja, to zobacza, czym bawią się ich dzieci i zaczną biadać, ze
to spowoduje nieuchronne skretynienie.

[gaudia]

1. a propos kretynienia
wstałam wczoraj z łoża choroby i po umyciu rąk spojrzałam w lustro. Uznałam, że
zaleganie na poduszce dobrze przysłuzyło się fryzurze i szkoda ja ruszać. Jednak
- obowiązek!- ruch szczotką wykonałam, oczywiście burząc dobry układ. No i? No i
pierwszy odruch - prawa ręka do lustra celem naciśnięcia klawisza "wstecz". Brak
klawisza. Reka szuka na twarzy. Nadal zero klawisza. Powrót do reala i wkurw.
Czemu w kompie mogę zmazać ostatni ruch na obrazku, a w realu nie?

2. Co do książek i okoliczności przyrody.
Pamietam orgazm, serio, serio. Przy "Sklepach cynamonowych" - jakiś opis
wiosny....To było na strajku studenckim. Nie wiem, czy gdybym czytała normalnie
to też taki efekt byłby. Może tak, może nie. Hormony to dziwne zwierzątka...

[mama_kotula]

gaudia napisała:

Cytat
> 2. Co do książek i okoliczności przyrody.
> Pamietam orgazm, serio, serio. Przy "Sklepach cynamonowych" - jakiś opis
wiosny....To było na strajku studenckim. Nie wiem, czy gdybym czytała normalnie
to też taki efekt byłby. Może tak, może nie. Hormony to dziwne zwierzątka...


Ja też pamiętam. Orgazm. Anne McCaffrey, "Jeźdźcy smoków", opis pierwszego lotu
godowego. Nigdy przenigdy z takim opisem się nie spotkałam, który by tak na mnie
podziałał.

[slotna]

> Bo pierwszy tom jest dla 11-latków:)

I to wszystko tlumaczy? ;) Przeciez nie chodzi mi o to, ze bylo "dziecinne" czy jakies. Niedawno odswiezalam sobie "Dzieci z Bullerbyn" i nadal mi sie bardzo podobaly :)

[verdana]

Cóż, ja nie przebrnęłam np przez Tolkiena. Rozumiem, ze książka
moze się nie podobać, ze można ją odłożyć po 30 stronach z
okrzykiem "Nigdy więcej!", ale wtedy nie ocenialabym jednak
zdecydowanie całości - ze zla i nudna.

[slotna]

> Cóż, ja nie przebrnęłam np przez Tolkiena. Rozumiem, ze książka
> moze się nie podobać, ze można ją odłożyć po 30 stronach z
> okrzykiem "Nigdy więcej!", ale wtedy nie ocenialabym jednak
> zdecydowanie całości - ze zla i nudna.

He? Przeciez napisalam, ze _przeczytalam_. Powinnam byla przeczytac wszystkie tomy, zanim sie bede mogla wypowiedziec czy o co chodzi?

[verdana]

Tak, niestety. Na tym polega - moim zdaniem - wartość tej książki.
Dopiero dalsze tomy odsłaniają prawde o prosciutkim świecie tomu
pierwszego.

[paszczakowna1]

> Tak, niestety. Na tym polega - moim zdaniem - wartość tej książki.
> Dopiero dalsze tomy odsłaniają prawde o prosciutkim świecie tomu
> pierwszego.

Ja przebrnęłam przez sześć (przesadzam - nie przebrnęłam, bo niektóre rzeczy
nawet mi przypadły do gustu, zwłaszcza w tomie trzecim), ale na siódmy już mi
sił zabrakło. Mogę się wypowiadać?

Nie, ogólnie rzecz biorąc, niespecjalnie mi się podobało. (Część czytałam po
angielsku, więc to nie wina tłumaczenia.) Dłużyzny (a potem gorączkowa akcja
przez ostatnie 5 stron), nielogiczności i niestety nuda. Jedyny znany mi
przypadek, gdy fanfiki są lepsze niż oryginał.

Natomiast rozumiem, co pociąga w tej książce dzieci - główni bohaterowie dobrani
są tak, że łatwo się z nimi każde dziecko może identyfikować, no i kombinacja
fantasy (ze światem choć mało logicznym, barwnym i bogatym) i "szkolnej
powieści" jest nadzwyczaj atrakcyjna.

[slotna]

No to umowmy sie, ze wypowiadam sie o pierwszych trzech i sa slabe. Zreszta mowilam juz, ze chodzi mi o bohaterow, konstrukcje i cala te literacka strone, nie o "wartosci".

[ananke666]

> Być może, Być może spróbuję jeszcze raz przebrnąć. Tak przy okazji - Jeżycjada
> w zasadzie też nie jest przeznaczona dla dorosłych a w 90 procentach na pewno
> nie dla mężczyzn - a jednak są tacy którym się spodobała i to w wieku czasem
> mocno dorosłym!!

No to co? Jednym ze znanych mi sympatyków Pottera jest mój były wykładowca, pan
dr hab.

[kajaanna]

Pomijam wczesno-szkolny zachwyt nad Trylogią, bo każdy tak ma. Swoje odklejenie
(pamiętam!) na lekcji rosyjskiego, gdy Pani wyjęła mi w końcu Potop spod ławki i
nie było żadnej scysji za to, że nie uważam na lekcji - tylko popatrzyła na mnie
głęboko i ze zrozumieniem.
Ale moim pierwszym szaleństwem lekturalnym było Wesele Wyspiańskiego, które
odpłaciłam kilkudniową gorączką. Tak właśnie. Złapałam około 40*C "z niczego" po
przeczytaniu. Do tej pory mnie porywa.

No i przygoda z "Mistrzem i Małgorzatą". Początkowo był "jeż mentalny" na
literaturę rosyjską (radziecką!) i idiotyczne spychanie Bułchakowa w myśl "a co
tam ruski może napisać!".

I wybuch nagłego zachwytu graniczącego z hipnozą. Gdy cała rzeczywistość idzie w
pierdut a najważniejsze są obrazy :

W białym płaszczu z podbiciem koloru krwawnika, posuwistym krokiem kawalerzysty,
wczesnym rankiem czternastego dnia wiosennego miesiąca nisan pod krytą kolumnadę
łączącą oba skrzydła pałacu Heroda Wielkiego wyszedł procurator Judei Poncjusz
Piłat.

I ten:

Budzi zaś uczonego w noc pełni księżyca zawsze to samo, zawsze to samo sprawia,
że krzyczy żałośnie.
śni mu się niesamowity beznosy oprawca, który podskakuje ze stęknięciem i
przebija włócznią serce przywiązanego do słupa obłąkanego Gestasa.
Po zastrzyku wszystko się zmienia przed oczyma śpiącego. Od posłania do okna
zalega szeroka droga z księżycowej poświaty, wstępuje na nią człowiek w białym
płaszczu z podbiciem koloru krwawnika i zaczyna iść w kierunku księżyca. Obok
niego idzie jakiś młody człowiek w podartym chitonie, ze zmasakrowaną twarzą.
Idący z zapałem o czymś rozprawiają, spierają się, chcą się wreszcie porozumieć.
- O, bogowie, o, bogowie moi - mówi ów człowiek w płaszczu, zwracając wyniosłą
twarz ku swemu towarzyszowi podróży. - Cóż za wulgarna kaźń! Ale powiedz mi,
proszę - na twarzy nie ma już wyniosłości, jest raczej błaganie - przecież ta
kaźń się nie odbyła? Błagam, powiedz mi - nie było jej, prawda?
- Oczywiście, że nie było - ochrypłym głosem odpowiada mu współtowarzysz - to ci
się tylko przywidziało.
- Możesz przysiąc? - prosi przymilnie człowiek w płaszczu.
- Przysięgam ci! - mówi ten, który mu towarzyszy, i nie wiadomo dlaczego jego
oczy uśmiechają się.
- To mi wystarczy! - zdartym głosem woła człowiek w płaszczu i pociągając za
sobą swego towarzysza wspina się coraz wyżej, ku księżycowi. Podąża za nimi
spokojny i majestatyczny olbrzymi pies o spiczastych uszach.

[ananke666]

Dramaty! zapomniałam o nich.

Wesele, pochłaniane w nocy i na zawsze skojarzone z jednym z moich ulubionych
obrazów Malczewskiego - Błędnym kołem.

Dziady cz. III - najpierw bez zapału, a potem gorączkowo czytane też w nocy.

Przy drzwiach zamkniętych Sartre'a. Zaczęte w autobusie, dokończone w domu przy
marnym kontakcie ze światem.

[mankencja]

> Pomijam wczesno-szkolny zachwyt nad Trylogią, bo każdy tak ma.

nie każdy. mnie od sienkiewicza odrzucało absolutnie zawsze.

[kajaanna]

Trzech panów w łódce (nie licząc psa) rozpoczęte w autobusie.
Była zima 88/89 i na szczęście miałam na sobie wielką kurtkę, w której można
było się schować. Płakałam ze śmiechu, osłaniając się kołnierzem i połami
kurtki. Pani z siedzenia vis a vis z troską skomentowała: "proszę nie płakać,
wszystko będzie lepiej..."

[jottka]

bo czytałaś "trzech panów" w tłumaczeniu kazimierza piotrowskiego, a nie - zgiń,
przepadnij - tomasza bieronia (gdzieś z końca lat 90.), chyba po raz pierwszy w
życiu z bezbrzeżną grozą odkrywałam, jak można totalnie zarżnąć fantastyczną
książkę:( w tłumaczeniu bieronia to jest w ogóle nieśmieszne, a co gorsza z
trzech panów jakieś beznadziejne łajzy się robią. trudno uwierzyć, a jednak:(

[onion68]

> przepadnij - tomasza bieronia (gdzieś z końca lat 90.), chyba po raz pierwszy w
> życiu z bezbrzeżną grozą odkrywałam, jak można totalnie zarżnąć fantastyczną
> książkę:( w tłumaczeniu bieronia to jest w ogóle nieśmieszne, a co gorsza z
> trzech panów jakieś beznadziejne łajzy się robią. trudno uwierzyć, a jednak:(

Tak jest, mam oba tłumaczenia i to zupełnie inne książki są...

[croyance]

Oj, nie pamietam, z nowszych zas: 'Krotka historia wszystkiego'
Brysona, rozdzial o oceanach, czytana w nocy w samolocie podczas
przelotu nad Atlantykiem. Mialam takie dziwne wrazenie, ze siedzenie
kilka kilometrow nad ziemia w metalowej kapsule nad tafla oceanu, pod
ktora znajduja sie gory, to nie jest do konca normalne polozenie dla
istoty ludzkiej. Mialam wobec tego rozne metafizyczne przezycia :-)

[bat_oczir]

"Trzej muszkieterowie". Pożyczyłem rozlatujący się i poklejony taśmą
klejącą egzemplarz od kolegi z klasy i
czytałem...czytałem...czytałem....aż w końcu po kolejnym upomnieniu
ojciec zabrał mi i książkę, i latarkę. Dobrze, że nie zabrał
kołdry :).

[kanga_roo]

"Lato leśnych ludzi" Rodziewiczówny, czytane w szkole podstawowej.
wiele książek robiło i robi na mnie wrażenie, ale żadnej nie
przeżyłam, nie wyobraziłam sobie do tego stopnia, co "Lato". Trochę
czasu upłynęło od pierwszej lektury, a ja ciągle widzę tamten
las, i jeziora, i bagna. wiem, która ścieżka gdzie mnie zaprowadzi,
widzę zwierzęta i ludzi. dodam, że przy następnych czytaniach
nieodmiennie zdumiewała mnie skromność tekstu, i to, jak dużo sobie
do tego wyobraziłam :-)

[ananke666]

Daj pyska! Też wciągałam Muszkieterów w przypływie czytelniczego obłędu. Na
okładce jeden pan był na pleckach, drugi celował w niego szpadą zza zbałwanionej
tkaniny w paseczki, płaszcza czy cóś.

"Jussac był, jak wówczas powiadano, szermierzem zawołanym i wielkim praktykiem;
mimo to z największym trudem bronił się przed przeciwnikiem, który zręczny i
szybki, zmieniał co chwila sposób walki, atakował ze wszystkich stron
jednocześnie, a czynił to z miną człowieka, który ogromnie dba o własną skórę."

[bat_oczir]

> Daj pyska! Też wciągałam Muszkieterów w przypływie czytelniczego obłędu. Na
> okładce jeden pan był na pleckach, drugi celował w niego szpadą zza zbałwanione
> j
> tkaniny w paseczki, płaszcza czy cóś.

się zgadza ,ale to był chyba pojedynek d`Artagnana z de Wardesem a nie z Jussakiem.

[andrzej585858]

bat_oczir napisał:


>
> się zgadza ,ale to był chyba pojedynek d`Artagnana z de Wardesem a nie z Jussak
> iem.

Ananke ma rację, to jest opis pojedynku z Jussakiem, pojedynku od którego
zaczyna się kariera d`Artagnana w Paryżu.
Przy okazji to chciałbym przypomnieć że są jeszcze następne części "Trzech
muszkieterów" - "W dwadzieścia lat później" - kiedy to tylko d`Artagnana
pozostaje jeszcze w służbie no i ostatnia część czyli "Wicehrabia de Bragelonne".
Jednak to już nie to - następne części nie dorównują "Trzem muszkieterom" -
przynajmniej według mnie.

A tak poza tym - chory jestem, jakieś paskudne zapalenie oskrzeli przyplątało mi
się. Tyle lat nie chorowałem a teraz masz. Najgorsze że czytać nie mogę,
zasypiam po trzech kartkach :-(((
Nic ciekawego do poczytania - lekkiego, rozrywkowego nie przychodzi mi do głowy.
Nawet lapsusy mr. Mistake przestały mnie bawić.
Chociaż odkopałem "Awanturę w Niekłaju" - a nic chyba tak dobrze nie robi jak
powrót do szczenięcych lat.
W każdym bądź razie propozycje lektur na czas choroby mile widziane :-)))

[bat_oczir]

> Ananke ma rację, to jest opis pojedynku z Jussakiem, pojedynku od którego
> zaczyna się kariera d`Artagnana w Paryżu.

ale ja nie mam na myśli tego fragmentu, tylko okładkę. W nawiązniu do okładki
Ananke przytoczyła cytat z pojedynku pod Karmelitami Bosymi, gdy tymczasem na
okładece tego wydania jest IMHO pojedynek z Wardesem - w tle płynął okręt, a
pojedynek z Wardesem toczył się opodal portu....

[bat_oczir]

a tutaj przykłady tych fantastycznych ilustracji J. Skarżyńskiego:

georgeeliot.files.wordpress.com/2008/05/skan17.jpg
www.kiedybylammala.art.pl/galeria9_files/page30-1001-full.jpg

[kaliope3]

Pamiętam jak autentyczną grozę czułam patrząc na ilustrację milady
z Atosem (chyba) i jak myślałam co ją zaraz spotka...Teraz głowy
lecą w pierwszym lepszym (a raczej gorszym)filmie amerykańskim i
wszyscy to oglądają niestety, a wtedy to się jeszcze przeżywało,ech

[ananke666]

Ale ja nie łączę tych dwóch rzeczy, opis pojedynku przytoczyłam, bo bardzo mi
się podoba i przy okazji to zdanie także bardzo śmieszy. Okładkę pamiętam już
słabo, to było jednak ponad dwadzieścia lat temu. Tamto wydanie nie miało
żadnych ilustracji. A ja miałam i tak w dziecięcej głowie zakodowane, że to
d'Artagnan i Rochefort.
Dziś mam całkiem inne wydanie, ze Świata Książki.

[marslo55]

ananke666 napisała:
"A ja miałam i tak w dziecięcej głowie zakodowane, że to d'Artagnan
i Rochefort."
Tak sobie pomyślałam: my tu rozważamy, czy to ten bohater, czy
inny, bo statek, bo krój szarawarów inny itd... a przecież
ilustratorzy często mają w głębokim poważaniu realia powieściowe.
Dumas dodatkowo utrudnia im zadanie, gdy pisze o Konstancji jako o
jasnowłosej brunetce (chyba że to tłumacz robił czytelnikom wodę z
mózgu).
A i tak najlepsi są ci od okładek: w nielichy stupor wprawiła
mnie "Pani Bovary" z okładką przedstawiający madame de Pompadour.

[mmoni]

W temacie potwornych okładek to pozwolę sobie wkleić to:

[marajka]

Czasy nastoletnie: Dymy nad Birkenau i Folwark zwierzęcy. Harry Potter- każdy tom, pamiętam gdzie czytałam i gdzie kupiłam.

Dzieciństwo: Pamiętam pierwszą książkę, jaką wypozyczyłam w bibliotece, to była Madika z Czerwcowego Wzgórza. Dzieci z Bullerbyn dostałam za wizytę u okulisty.

[p.aulinka]

Hotel New Hampshire ( John Irving ) doskonale pamietam moment i miejsce
gdy kupiłam tę ksiązkę jak i to kiedy ja czytałam .
zeby bylo smieszniej nic nie wiedzialam ani o autorze ani o tematyce ksiazki -
pierwszy raz w zyciu kupilamn "w ciemno" co stało na polce w małej osiedlowej
księgarni - bo była taka fajnie grubna i "COŚ" mnie ku niej ciagneło :)

[wielki_szuwarek]

o kroliku ktory zostal lwem czy jakos tak, bajka dla dzieci...

[platynowa_kostka_rubika]

"Opowieści z Narni" - a konkretnie "Srebrne krzesło". Wypożyczona z biblioteki,
ale miała tak nieciekawą okładkę, że jakoś nie potrafiłam się do niej zabrać.
Było to lat temu ok. 18; sprzątałam pokój, książka przy przenoszeniu wypadła mi
z ręki i otworzyła się na scenie, gdy Julia, Eustachy i Błotosmętek uciekają
przed olbrzymami. Przykucnęłam, żeby ją podnieść i spojrzałam na tekst.
Sprzątanie już nie zostało dokończone - przeczytałam jednym tchem od ww.
fragmentu aż do końca, a potem jeszcze raz, od początku; cały czas w tej samej
przykucniętej pozycji ;-) "Opowieści z Narni" uwielbiam do dziś i czytałam
dziesiątki razy.

"Krzyżacy". 21 lat temu, będąc ośmioletnim dziecięciem, przebywałam na tzw.
Zielonych Lekcjach. Sytuacja dramatyczna - nie miałam co czytać. Właścicielka
pensjonatu, w którym przebywaliśmy, dobra kobieta, zlitowała się nade mną i
wręczyła apetycznie grubą książkę; zniszczoną, bez okładki. Podobało mi się
bardzo. Do książki jednakże nie wróciłam do dziś; jakoś nie było okazji. Muszę
to zrobić; ciekawa jestem konfrontacji wspomnień dziecka z pojmowaniem osoby
dorosłej.

Zbiorek opowiadań o "Wiedźminie"; ten pierwszy, gdzie było opowiadanie o
rodzicach Geralta. Wypożyczony z pierwszej biblioteki, do której należałam,
przeczytany jednym tchem. Pamiętam, że pytałam panią bibliotekarkę, czy jest coś
jeszcze tego pisarza i żałowałam ogromnie, gdy dowiedziałam się, że nie. Jakaż
była moja radość, kiedy niewiele później wypatrzyłam "Ostatnie życzenie".
Dzisiaj Sapkowski jest moim ulubionym autorem, a Sagę znam niemalże na pamięć.

"Hobbit". ~16 lat temu. Ferie w górach, zabrałam 3 książki, zatem po 3 dniach
nie było już czego czytać. Zgodnie z radą Rodziców, udałam się do kierowniczki
ośrodka z pytaniem, czy ma coś do czytania. Miała. Zestaw lektur szkolnych dla
ośmiu klas podstawówki. Bez namysłu zagarnęłam to, czego nie znałam i wróciłam
do pokoju. Ułożywszy się wygodnie na górze piętrowego łóżka, zabrałam się za
"Hobbita", jako że zaciekawił mnie tytuł (z niczym mi się nie kojarzył). Z łóżka
zeszłam dopiero po dotarciu do końca książki. Oczarowanie i zachwyt światem
Tolkiena pamiętam do dziś. Do "Hobbita" wracałam wielokrotnie, czytałam również
wiele razy Trylogię i całą resztę, ale to już nie było to samo, co wtedy :-)

[marslo55]

platynowa_kostka_rubika napisała:
"Zbiorek opowiadań o "Wiedźminie"; ten pierwszy, gdzie było
opowiadanie o rodzicach Geralta."
Oo? To w najstarszym wydaniu "Droga, z której się nie wraca"
figuruje obok pierwszych opowiadań wiedźmińskich? Ale przecież one
właśnie są w "Ostatnim życzeniu".. Zrobił mi się mętlik w głowie.

[platynowa_kostka_rubika]

> Oo? To w najstarszym wydaniu "Droga, z której się nie wraca"
> figuruje obok pierwszych opowiadań wiedźmińskich?

Tak. To ten zbiorek: thurin.w.interia.pl/pliki/wiedzmin.htm

[the_dzidka]

Tak sobie myślę, że każda z moich książek jest tą jedną na tysiąc.
Włączając w to również i te stworzone przez autorkę wątku ;)

[andrzej585858]

the_dzidka napisała:

> Tak sobie myślę, że każda z moich książek jest tą jedną na tysiąc.
> Włączając w to również i te stworzone przez autorkę wątku ;)

Trudno z powyższym zdaniem nie zgodzić się - każda książka którą w danym
momencie czytamy i która powoduje że nie możemy od niej oderwać się jest właśnie
tą jedyną książką. Jedyną we wszechświecie a nie tylko na tysiąc.
Pewnie znowu będą do mnie pretensje ale ale dla mnie taka książką jedyną we
Wszechświecie jest właśnie Biblia ze szczególnym uwzględnieniem Psalmów.
Psalmy to nie tylko odbiór religijny to także wspaniała poezja - a tłumaczenie
Miłosza jest wspaniałe - śpiewne, po prostu niezwykłe - zwłaszcza w odniesieniu
do tekstów liczących 3 tysiące lat.
Warto do nich sięgnąć - naprawdę.
>

[nessie-jp]

> Pewnie znowu będą do mnie pretensje

Lepsze pretensje niż lwy na arenie, mój ty męczenniku ;)


> ale ale dla mnie taka książką jedyną we
> Wszechświecie jest właśnie Biblia

Jako dzieło literackie Biblia jest rzeczywiście niezwykła. I ja również bardzo
lubię psalmy.

[chomiczkami]

Ha, to ja może też opiszę taką wyjątkową lekturę wyjątkowej książki.
To było "Tropem tajemnicy" Marii Stengert. Czytałam nie tylko ze wstrzymanym
tchem (przez te wszystkie godziny...), ale i serce mnie bolało, gdy książka już
się skończyła. Jechałam wtedy do babci na wakacje, to było lato i musiałam być w
podstawówce. Potem książka zaginęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Kolejny
egzemplarz kupiłam na alledrogo. Stoi na mojej półce, od czasu do czasu odświeżam.

[doratos]

Ze mną było tak jak opisała to nessi,
świat w powieści tak mnie wciąga że jestem głucha na ten realny!
Mama zawsze mówiła że choćby piorun trafił w dom,
to ja się od lektury nie oderwę!
Teraz słyszę to od swoich dzieci:)
Ten fakt ma zapewne podłoże w tym że miałam potworne dzieciństwo!
Wolałam żyć życiem bohaterów książkowych,
żeby zpomnieć o swoim!
Przeżywałam każdą powieść niemal fizycznie.
Po lekturze,,Szerszenia"L.E.Voynich,rozchorowałam się z rozpaczy,
Jeżycjada,Chmielewska to były salwy śmiechu które wpędzały w nerwicę
moje rodzeństwo,
Winnetou,Pan Samochodzik,Tomek Wilmowski to moje pierwsze miłości,
i Ania Shirley też się w niej kochałam!
Chociaż teraz przeżywam czytanie już nie tak intensywnie,
to i teraz potrafię wsiąknąć w książkę.
A nowa książka zawsze wywołuje we mnie dreszcz podniecenia!:)

[the_dzidka]

> Ha, to ja może też opiszę taką wyjątkową lekturę wyjątkowej
książki.
> To było "Tropem tajemnicy" Marii Stengert.

O rany, pamiętam! :) Też bardzo to lubiłam. Najbardziej pamiętam tę
fochniętą kuzynkę i jej mamusię, co to "mieć, a nie być". :)

[nchyb]

Stengert też pamietam.
Chociaż dla mnie najlepsza jej to trzymaj wiatr. Zaraziła mnie
żeglarstwem...

U mnie kultowa z dzieciństwa (nie pamiętam czy już wspominałam) była
też cała seria o Dzikiej Mrówce. To dzięki tym ksiażkom zaczęłam nie
tylko żeglować ale i nurkować. Archeologię lubiłam już wcześniej...

[andrzej585858]

Dawno nie przeczytałem książki która zrobiła na mnie takie wrażenie. Autor -
austriacki polityk, rzecznik prasowy prezydenta Austrii Heinz Nussbaumer -
napisał niezwykłą książkę. Jest to zbiór refleksji z letnich wakacji spędzanych
od 20 lat na górze Athos - centrum greckiego prawosławia.
Świat zastygły od wieków w swojej niezmienności widziany oczami człowieka
głęboko zanurzonego w codzienności, reprezentanta zlaicyzowanej elity. Zderzenie
aktywności z ciszą.
"Odkryć w sobie mnicha" Heinza Nussbaumera to niezwykła książka. To nie jest
książka religijna i dlatego gorąco polecam tą niewielką objętościowo książkę,
zwłaszcza dla tych którzy czasem chcą się zatrzymać na chwilę.
Dla mnie to będzie na pewno książka do której będę jeszcze nie jeden raz powracał.

[yasemin]

Książka jedna na tysiąc? Choć lubię czytać i pamiętam prawie
wszystkie tytuły, nie naliczyłam tysiąca- przynajmniej jeśli chodzi
o beletrystykę.
Karencja? Czy tu chodzi o ilość lat, jakie upłynęły od czasu
przeczytania książki, o której chcemy opowiedzieć?
Topic superciekawy i bez względu na wszystko koniecznie muszę się
podzielić moimi doświadczeniami- choć jak zwykle z opóźnieniem od
wypłynięcia tematu na forum. (Ostatnio najwięcej czasu zajęło mi
właśnie… nadrabianie zaległości czytelniczych.)
Najbardziej wryła mi się w pamięć i emocje „Emilka ze Srebrnego
Nowiu”. Miałam dziesięć latek, gdy wypożyczyłam ją ze szkolnej
biblioteki. Swoim zwyczajem, czytałam ją po kawałku- w domu, u
babci, na przerwie w szkole. Potem szłam ulicami w owe kwietniowe
dni ubrana w swój ulubiony niebieski, długi płaszczyk i myślałam o
bohaterce i o tym, ile podobieństw do samej siebie w niej odkryłam.
Ale najlepiej zapamiętałam rozdział, który czytałam już w maju,
będąc w sanatorium w Wiśle. Siedziałam na korytarzu budynku z jedną
ręką pokłutą testami alergicznymi, w drugiej ręce trzymając książkę-
i nagle zbladłam, a serce zaczęło mi walić jak młotem- bynajmniej
nie przez badanie, lecz przez to, że pani Montgomery udało się tak
realistycznie i dramatycznie opisać przygodę z jabłkiem rzekomo
przesyconym trucizną na szczury!
A z drugim tomem Emilki też wiązała się niezwykła przygoda.
Przynajmniej dla mnie… bo z zewnątrz takie rzeczy wyglądają bardziej
prozaicznie. Skończyłam już jedenaście lat i pojechałam z rodzicami
do Niemiec, gdzie mieszkaliśmy głównie u znajomego taty w Badenii-
Wirtembergii- a pod koniec pobytu pojechaliśmy odwiedzić wujka w
Saarbrücken. Wujek miał dwie dorosłe już córki i mnie ulokowano w
pokoju po nich. Rozejrzałam się po biblioteczce i zobaczyłam mnóstwo
książek po polsku, między innymi „Anię z Lechickich pól” (nie
czytałam tego dotąd, ale zapamiętałam okładkę) oraz… tom „Emilka
dojrzewa”! Hurra, ucieszyła się moja jedenastoletnia dusza. Dorośli
pozwolili mi ją sobie w ciszy pokoiku poczytać, podczas gdy oni w
gościnnym pokoju rozmawiali na swoje tematy. Ale gdy mieliśmy już
odjeżdżać, mnie zostało jeszcze pół książki do przeczytania, a tak
mnie wciągnęła, że żal mi się było z nią rozstawać… A wtedy ciocia i
wujek wspaniałomyślnie podarowali mi ją (ja obiecałam, żeby nie
wyszło głupio, że oddam, jeśli jeszcze się kiedyś zobaczymy) i
dzięki temu wielogodzinna podróż samochodem minęła mi po znakiem
rozkoszy czytelniczej. A książka, jako że nie widzieliśmy się już
później z tamtymi krewnymi, do tej pory jest na mojej półce na
honorowym miejscu i jest zaczytana do granic rozpadu.
Ktoś tu kiedyś wspomniał o Chlorofilce. Nie czytałam książki, ale
słuchałam jej w radiu. To był rok 1992, miałam dziewięć lat i byłam
z rodzicami i bratem w Rymanowie. Mieliśmy ładny pokoik w domu
góralskim. I co wieczór, po kolacji, a przed spaniem, słuchaliśmy po
jednym odcinku słuchowiska o dziewczynce-drzewku z innej planety.
Pamiętam i Michellego, i Franceskę, i zwariowanego profesora (chyba
Eukaliptus się nazywał) i to, że Michelle tak się martwił, że
rodzice nie odpisują mu na listy z wakacji, a napisał do nich już
dwanaście. A nigdy potem z opowieścią o Chlorofilce się nie
zetknęłam.
Dużo mam jeszcze takich książek z dzieciństwa, które pamiętam wraz z
okolicznościami, w jakich je czytałam. Ale może już pora przejść do
poważniejszych.
Pierwszą moją książką z klasyki (jeśli nie liczyć lektur-
pozytywistycznych nowel, które przecież też nie są dla dzieci)
był „Faraon”, zaczęłam go czytać pod koniec piątej klasy.
Zainteresowałam się nim, bo fascynował mnie starożytny Egipt.
Książka była u babci w biblioteczce po dziadku. Nigdy nie pożyczyłam
jej do domu, tylko zawsze czytałam ją u babci, a tam bywałam niemal
codziennie, bo u niej się całą rodzinką stołowaliśmy. (Tak, moja
babcia to była wtedy taka Babi Borejkowa :)) No i zawsze czekając na
obiad, albo na drugie danie, albo po obiedzie, albo po prostu gdy
się zasiedziałam, czytałam po kawałku „Faraona”. Skończyłam go już w
szóstej klasie. Chyba żadnej książki nie czytałam tak długo.
Szczerze mówiąc, była dla mnie trudna i trochę mnie rozczarowała-
tak interesująca kultura staroegipska była tam tylko tłem.
Zdawszy do ósmej klasy, wykorzystałam maksymalnie tę niedużą ilość
wakacyjnych dni, gdy siedziałam w domu u siebie w mieście-
przeczytałam, „Wojnę i pokój”. Motywacją do tej lektury była
fascynacja Napoleonem. Czytałam i czytałam, od czasu do czasu idąc
do kuchni i unurzając po kawałku czarnego chleba w miseczce miodu.
Potem, na wczasach w Kościelisku, spacerując doliną i patrząc na
szumiący w dole strumień, myślałam o bohaterach, głównie o
sympatycznym, zwariowanym Pierze Bezuchowie, i Nataszy, której nie
rozumiałam, jak z takiej inteligentnej i czasem filozoficznie
myślącej dziewczyny mogła, i to z taką radością, przemienić się w
kurę domową zachwycającą się kupkami swoich dzidziusiów. No i o tym,
co Tołstoj myślał o Napoleonie i mechanizmach historii. To też była
dla mnie trudna książka, ale na swój sposób dużo rzeczy rozumiałam.
A „Przeminęło z wiatrem”, moja do tej pory ulubiona książka, też ma
swoją historię mojego z nią obcowania. Pierwszy raz w ogóle chciałam
się za nią zabrać pod koniec trzeciej klasy podstawówki, ale po
dwóch stronach doszłam do momentu, gdy stwierdziłam, że jeszcze jest
za poważne dla mnie i odłożyłam. Potem w pierwszej klasie liceum w
ferie zimowe przeczytałam do momentu żałoby po Karolu Hamiltonie i
pierwszego tańca Scarlett z Rettem- niestety ferie się skończyły,
przyszły szkolne obowiązki(bardzo pilnie się wtedy uczyłam) i inne
rzeczy, które odciągnęły mnie od tej książki. Ale gdy przyszły
długie wakacje po maturze, połknęłam ją po prostu, czytając każdy
tom chyba w jeden dzień, i zachwycając się osobowością bohaterki,
przepięknymi opisami, ciekawie opisanym tłem historycznym i świetną
konstrukcją. Żałowałam, że nie przeczytałam tego wcześniej. Ale
chyba na każdą książkę musi przyjść odpowiedni moment.