Dziwne małżeństwa

[meduza7]

Przeczytałam sobie właśnie "Porę przypływu" i w pewną konsternację wprawiła
mnie kwestia małżeństwa Lynn i Rowleya, a konkretnie motywów, jakie kierowały
Lynn. Pamiętacie: dziewczyna całą wojnę służyła w Pomocniczej Służbie Kobiet,
objechała cały świat, powraca wreszcie do rodzinnej miejscowości, gdzie czeka
na nią narzeczony, który z kolei nie został zmobilizowany i przez całą wojnę
nie wyściubiał nosa dalej niż 15 mil od miasteczka. Planują małżeństwo, ale
jej coraz bardziej zaczyna doskwierać "zwyczajność" Rowleya. W końcu zrywa z
nim - i wtedy on ją zaczyna dusić, z okrzykiem "albo moja, albo niczyja". Na
szczęście przeszkadza mu Poirot. W efekcie... Lynn przeżywa "nawrócenie",
stwierdza, że tak, Rowley jest dkla niej właściwym mężczyzną, pobiorą się i
tak dalej. No nie rozumiem, kurde, nie rozumiem. Aż tak jej brakowało
adrenaliny???

[sowca]

O matko, mnie tez to zwalilo z nog. Rozumiem odwage czy milosc, ale
naprawdę, przecież Lynn przez całe życie na pewno patrzyła na
Rowleya ze strachem i z myślą, że może zrobić to powtórnie. Nie
wiem, może ją kręciło życie w ciągłym strachu, ale przecież to można
zwariować. W dodatku nie ma tu sprawy o syndromie ofiary czy coś
takiego, przecież Lynn nie była maltretowana. szczerze mówiąc, gdyby
mnie mój narzeczony próbował udusić, to bym go więcej na oczy nie
chciała oglądać.
Uwaga spoiler.
Notabene, zawsze mi się wydawało, że Agatha chciała uczynić mordercą
właśnie Rowleya i w ostatniej chwili zdecydowała się jednak na
Davida. czego wybaczyć jej nie mogę, bo David był naprawdę uroczy.
Klasyczny czarujący łajdak...

[bejaa]

Podobny motyw (do tego z "Pory przypływu") jest w opowiadaniu "Mroczne odbicie"
z tomu "Śmiertelna klątwa". Tam też mężczyzna prawie zabija swoją ukochaną, co
jednak szczęśliwie się kończy i uświadamia im ich uczucie do siebie.

NIBY-SPOILER
Co do uroczych morderców, to dla mnie sztandarowym przykładem jest ten z
powieści "Kieszeń pełna żyta".

[meduza7]

SPOILER!
Uczyniła, tylko niechcącym.

[meduza7]

Inne dziwne małżeństwo z powieści, której tytułu nie pamiętam (ktoś pomoże?). W
skrócie: bohaterka ma męża chorego psychicznie, który robi jej z życia piekło. W
myśl angielskiego prawa nie może się z nim rozwieść. Mąż wreszcie ginie i ona
wtedy NATYCHMIAST przyjmuje propozycję małżeństwa od innego mężczyzny. Ja
rozumiem, chodziło o ukłon w stronę ówczesnej moralności - facet proponował jej
również wyjazd za granicę, a zdaje się, niedopuszczalne było, żeby jechali jako
niezamężna para - ale mimo wszystko jest to dość nieprawdopodobne.

[sofijufka]

meduza7 napisała:

> Inne dziwne małżeństwo z powieści, której tytułu nie pamiętam
(ktoś pomoże?). W
> skrócie: bohaterka ma męża chorego psychicznie, który robi jej z
życia piekło.
> W
> myśl angielskiego prawa nie może się z nim rozwieść. Mąż wreszcie
ginie i ona
> wtedy NATYCHMIAST przyjmuje propozycję małżeństwa od innego
mężczyzny. Ja
> rozumiem, chodziło o ukłon w stronę ówczesnej moralności - facet
proponował jej
> również wyjazd za granicę, a zdaje się, niedopuszczalne było, żeby
jechali jako
> niezamężna para - ale mimo wszystko jest to dość nieprawdopodobne.
Chyba chodzi Ci o "Towards zero" - nie wiem, jak [i czy] wydano to
po polsku. Ale - ona była ex-żoną zbrodniarza, więc przeszkód do
szybkiego małżeństwa z tym nowym nie było. Ale i tak to jest
naciagnięte, bo swojego przyszłego widziała chyba raz w życiu, a w
każdym razie - raz z nim rozmawiała. No, ale praktycznie uratował
jej życie, więc....

[aliana]

Zauważyliście, że jeżeli chodzi o dziwne małżeństwa można u A.Ch.
zaobserwować powtarzające się typy :
- on mądry – ona głupia
Niemy świadek: małżeństwo Taniosowie
Niedziela na wsi: John i GerdaChristow
-on schorowany i mniej kochający – ona świata poza nim nie widzi
Próba niewinności – Philips i Marry Durrant
Tajemnica Sittaford - Gardnerowie

Może ktoś ma jeszcze jakieś pomysły?

--
nie ma ludzi zdrowych psychicznie, są tylko niezdiagnozowani

[blue_eyes]

pojawia się również przeciwny schemat:
ona - mądra, sprytna, energiczna, dziarska, przedsiebiorcza,
on - poddający się domowemu 'mobbingowi' ;), wyciszony,
niekoniecznie głupi, ale potulny lub uciekający sie do własnego
świata. można też spotkać zaowalowane 'sterowanie' np. karierą
polityczną męża przez żonę, lub wyróżniająca się jej, nie jego
działalność na tym polu.
przykłady
Rachel i Leo Agryle (Próba niewinnosci), pułkownikowstwo Lutrell
(Kurtyna), Cortmanowie (Pasażer...), Inglethorpowie (Styles), Dan-
Calthropowie (Blady Kon), pasuje tez małżeństwo starszej pani
Boynton (Rendez-vous...), Badcockowie (Zwierciadło...). A, i jeszcze
w opowiadaniu z Poirotem, 'Na pełnym morzu' chyba, czy 'Zagadka na
morzu', tam była taka para małzeńska.

czyżby u Agathy było mało 'prawdziwych' i 'normalnych' małżeństw, że
tylko takie nam do głowy przychodzą ;))? chociaż nie, mimo iż
nietypowe, to Beresfordowie są OK.

[meduza7]

Mnie się jeszcze kojarzy motyw ślepej i zaborczej miłości kobiety - jak w
"Zerwanych zaręczynach".

[aliana]

A jakie jest wasze ulubione małżeństwo, oczywiście oprócz
Beresfordów :) ?

[the_dzidka]

Bułeczka i pastor :) A za Beresfordami wcale nie przepadam.
Bardzo lubię też "parę" - Egg i jej ojciec lord :)

[sowca]

Beresfordowie, li i jedynie :)
A z par, co do których o małżeństwie ani słowa, to Elinor Carlisle i
Peter Lord z "Zerwanych zaręczyn" i Frankie i Bobby z "Dlaczego nie
Evans?"

[blue_eyes]

chyba Eileen:)? Egg to od sir Charlesa była... a Bułeczka z pastorem
rzeczywiście świetni, przyznaję.
co do Beresfordów - dlaczego nie?

[sowca]

Eileen, czyli innymi słowy Bundle :D
Egg nie lubię, swoją drogą. Głupia dziewucha.

[the_dzidka]

> Eileen, czyli innymi słowy Bundle :D

Oczywiście Eileen, czyli Bundle. Pomyliło mi się ze szczętem!
Przepraszam.
A pamiętacie idiotkę Socks, jeśli już przy głupich przezwiskach
jesteśmy? Co to dla niej wszystko było? Niezapomniane? Szokujące?
Intrygujące? Nie mam jeszcze swoich Agatek na półce..

[sowca]

Subtelne, subtelne! :D

[the_dzidka]

Kurczaki, zaraz jak skończę przeprowadzkę, to sprowadzę agatki z
Poznania, gdzie cierpliwie czekają :)

[aleks652]

No przecież są takie kobiety wszędzie:) Każdy z nas zna przynajmniej jedną,
która lubi żyć w niepewności i potrzebuje mocnych wrażeń ze strony drugiej połówki.
Z drugiej strony zwróćcie uwagę, że motyw faceta mordującego żonę(żony) pojawia
się u niej często, chociażby w "Karaibskiej Tajemnicy".
www.pasjaksiazek.pl/ksiazka/2458,karaibska_tajemnica.html

[nchyb]

Facet morduje również żonę

uwaga spoiler


w Morderstwie w Mezopotamii.

I tu moje zdziwienie, nie pamiętam, czy już o tym dyskutowaliśmy.
Czy jesr mozliwe, by nawet po tylu latach, ta kobieta nie rozpoznała
w drugim mężu tego pierwszego? Jak dla mnie nierealne...

[sowca]

Dla mnie to też nierealne kompletnie. Nawet jeśli małżeństwem byli
bardzo krótko tak za pierwszym, jak i za drugim razem.
Co mnie jeszcze dziwi w kontekście małżeństw, to fakt, że czasami
wystarczyło dosłownie kilka dni, żeby para zakochanych się zaręczyła
i wzięła ślub. Może to kwestia tego, że mam spojrzenie dziecka XXI-
ego wieku, ale i tak wydaje mi się nieprawdopodobne, brać ślub po
kilku dniach znajomości, jak na przykład Jerry Burton i Megan
z "Zatrutego Pióra". A to były lata chyba trzydzieste czy
czterdzieste, więc nie tak to znowu dawno było.

[meduza7]

Mnie te szybkie decyzje o ślubie jakoś tak właśnie bardzo kojarzą się z
Anglikami, angielską literaturą. Taki schemat: poznali się, zakochali, bęc! Nie
pomyślą, że może to tylko olśnienie, może za jakiś czas okaże się, że kompletnie
do siebie nie pasują... Czasem się okazuje - i wtedy żona ciosa mężowi kołki na
głowie, albo mąż maltretuje żonę, i mamy motyw morderstwa ;)
Tak sobie myślę, czy nie wynikało to także z tego, że kiedyś żona, mąż - to była
przede wszystkim pewna pozycja społeczna, ludzie pobierali się, by ją osiągnąć.
Kobieta niezamężna nie była szanowana. Panna wolała wyjść za kogoś, kogo nawet
nie kochała, ale był "porządnym człowiekiem", który zapewni jej spokojne
życie... Oczywiście literatura dodaje do tego blask romantycznego zakochania,
ale normalnie motywy bywały raczej bardziej przyziemne. Mało która panna mogła
pozwolić sobie na czekanie na księcia z bajki.
Tak sobie pomyślałam teraz o "pannach młodych w wannie". One też przecież
wychodziły za mąż po krótkiej w sumie znajomości - nie sądzę, żeby mordercy
chciało się odczekiwać dłuższy czas narzeczeństwa. Kilka tygodni, ślub, wzajemne
ubezpieczenie... i finito. A to przecież historia prawdziwa, nie z literatury.

[nchyb]

> Co mnie jeszcze dziwi w kontekście małżeństw, to fakt, że czasami
> wystarczyło dosłownie kilka dni, żeby para zakochanych się
zaręczyła
> i wzięła ślub. Może to kwestia tego, że mam spojrzenie dziecka XXI-

> ego wieku, ale i tak wydaje mi się nieprawdopodobne, brać ślub po
> kilku dniach znajomości

no to akurat mnie nie dziwi. Sama znam kilka małżeństw zawartych po
najbliższym najkrószym możliwym terminie...