Mila - Ignacy - Lonia

[pi.asia]

Ta scena, gdy Lonia i Ignacy rozmawiają w kawiarni nad przyszłością Ignacego i Mili nie dawała mi spokoju.
Oni uzgadniają imię dla córeczki, gdy wpada Mila żeby zabrać Lonię na tańce.
Oczywiście Mila jest zaskoczona widokiem Ignacego.
"- Hm... czy idziesz z nami potańczyć? - zwróciła się do Loni. - Czy też.... a może ja wam przeszkadzam? (...) Słuchajcie, ale wy jesteście razem, tak? (...) Tak, Milu, jesteśmy razem".

Potem Mila z Ignacym flirtuje, tańcuje, wreszcie razem z nim wraca pieszo do Poznania, bez oglądania się na Lonię. A przecież ze słów "jesteśmy razem" wynika jasno, że Lonia jest z Ignacym na tyle blisko, że wypada zaprosić ich oboje.
I wrażliwa Mila, która zawsze dba, żeby nikogo nie urazić, po prostu odbija Ignacego Loni...

[ding_yun]

Myślę, że Lonia i Mila szybko sobie to wyjaśniły jako przyjaciółki jeszcze w drodze na dansing i Mila nie miała wątpliwości, że Ignacy tak naprawdę jest tu dla niej, a nie dla Loni.

[the_dzidka]

Myślę, że Mila raczej chciała się upewnić, czy Lonia z Ignacym się znają i czy Ignacy przypadkowo nie dosiadł się do Loni z powodu ciasnoty kawiarnianej, a zatem czy Mila nie zagaduje przypadkowego, choć trochę znanego jej faceta :)

[meduza7]

Heh, to dosiadanie się do obcych osób... Pamiętam taką scenę z "Opium w rosole" i zdaje się jeszcze z jakiejś literatury PRLowskiej (Chmielewska?). Ale czy dzisiaj jeszcze coś takiego się praktykuje? Raczej nie, raczej szuka się innej kawiarni.

[the_dzidka]

No, ale wtedy było mało kawiarni, a dużo chętnych.
Ostatnio praktykowałam coś takiego dwa tygodnie temu na lotnisku w Gdańsku - remont, tłok, restauracja okupowana przez Niemców od kilku godzin czekających na naprawę samolotu, a ja musiałam coś zjeść. No to się dosiadłam do starszych panów z Kolonii :)