Ewa a Kreska

[alitzja]

Bardzo nieśmiało chciałam rozpocząć swój pierwszy wątek:-)
Od dawna mnie to nurtuje - na końcu "Opium w rosole" Aurelia domaga
się, by zaprosić Kreskę na obiadek; Ewa dość niechętnie, ale się na
to zgadza. Potem - o ile się nie mylę - właściwie już jej nie
spotykamy, jedynie Aurelia przemyka gdzieś w "Noelce" (swoją drogą,
co Aurelia w Wigilię robi u Kreski? nie powinna być z mamą? to
trochę w stylu Grzegorza, porzucającego w TAKIM dniu Elkę)
i "Pulpecji", gdzie wspomina o chorobie mamy. W "Dziecku piątku"
mamy natomiast informację, że podczas choroby Ewy i bezpośrednio po
jej śmierci Aurelia mieszkała u Kreski. Wygląda więc na to, że
przyjaźń między Geniusią a Kreską przez lata zacieśniała się i
mocno pogłębiła.
No i jestem bardzo ciekawa, jak tę sytuację przyjmowała Ewa:
zamknięta w sobie, właściwie niechętna Kresce, która była do tego
jej uczennicą. Jak ona to znosiła, jakie stały się jej stosunki z
Kreską?
Wiele razy wspominaliśmy tu o deklarowanych na końcu tomu zmianach,
które ostatecznie tak naprawdę żadnej zmiany nie przynosiły -
podobnie widzę tu to pozorne otwarcie się Ewy. Nie wierzę, że nagle
zaakceptowała tę przyjaźń z uczennicą (sama się z nią
zaprzyjaźniła?), że przyjmowała ją w domu itp. A skoro nie, to jak
Geniusia, wrażliwe dziecko, mogła tak ranić matkę, przyjaźniąc się z
nieakceptowaną przez nią Kreską?
Strasznie namieszałam, wiem, ale jestem bardzo ciekawa, jak
wyglądały stosunki między Ewą a Kreską po "Opium...".

[kkokos]

imo nic nie namieszałaś, jasno wyłożyłaś, i co gorsza, masz rację :)

myślę, że przyjaźń z kreską mogła tylko pogłębić doła ewy, udowodnić jej już tak
do trzewi, że się nie nadaje nie tylko na matkę, ale w ogóle do życia. depresja
była coraz większa, eugeniusz miał już na boku monikę, w końcu ten rak - czysta
samospełniająca się przepowiednia.
ale tak naprawdę to sobie tego układu w ogóle nie wyobrażam

ewa wydaje mi się typem, który unika za wszelką cenę tych, przed którymi odkryła
swą słabość, albo - co gorsza - którzy tę słabość obnażyli, choćby w najlepszych
intencjach
dlatego tak samo nie wierzę w to, że ewa się zaprzyjaźniła z gabrielą i w ogóle
z borejkami

[croyance]

Mysle ze to, ze Ewa umarla na raka - a jeszcze przedtem sie
rozwiodla - nie oznacza jeszcze samo w sobie, ze sie nie zmienila.

Nie musiala byc to przeciez zmiana spektakularna, wielka przyjazn,
nagle otworzenie sie. Ale wierze, ze jednak z lekka wyszla ludziom
naprzeciw. Moze ostroznie, moze wciaz sztywno, ale jakies
rozluznienie nastapilo.

I jakkolwiek nie wydaje mi sie, zeby nagle zaczela chodzic na plotki
z Gaba, tak wyobrazam sobi, ze jednak jakies herbatki od czasu do
czasu urzadzac mogla. Moze nie byly one najcieplejsze na swiecie,
ale zawsze.

[agnieszka_azj]

alitzja napisała:

Potem - o ile się nie mylę - właściwie już jej nie
> spotykamy, jedynie Aurelia przemyka gdzieś w "Noelce" (swoją
drogą,
> co Aurelia w Wigilię robi u Kreski? nie powinna być z mamą? to
> trochę w stylu Grzegorza, porzucającego w TAKIM dniu Elkę)

Tu się jednak trochę myslisz - bo Aurelii w "Noelce" nie spotykamy
u Kreski tylko na klatce schodowej bloku, w którym mieszka. To ona
wypuściła Tomka i Elkę z windy.
Wczesniej minęli się w bramie kamienicy Dmuchawca - Aurelia mogla
po prostu wpaść do Kreski z życzeniami. W koncu u Dmuchawca dopiero
zaczynali wieczerzę.

[alitzja]

agnieszka_azj napisała:
> Tu się jednak trochę myslisz - bo Aurelii w "Noelce" nie spotykamy
> u Kreski tylko na klatce schodowej bloku, w którym mieszka. To ona
> wypuściła Tomka i Elkę z windy.

Niezupełnie - "To mój przyjaciel [Jacek Lelujka]. Coś się stało,
prawda? Widziałam z okna, jak czekał przed blokiem na karetkę. Ja
mieszkam w bloku obok" - tłumaczy Elce i Tomkowi.

> Wczesniej minęli się w bramie kamienicy Dmuchawca - Aurelia mogla
> po prostu wpaść do Kreski z życzeniami. W koncu u Dmuchawca
> dopiero zaczynali wieczerzę.

Wiem, wiem, zajrzałam uprzednio do "Noelki", żeby odświeżyć pamięć -
i najwyraźniej niezręcznie mi się napisało.
Niemniej jednak dziwne trochę wydaje mi się przychodzenie w Wigilię
w gości (choćby na minutkę, choćby do najbardziej zaprzyjaźnionego
domu). Dla mnie Wigilia to dzień przygotowań do wieczerzy, dzień,
który spędza się z rodziną - do przyjaciół się przychodzi w pierwszy
lub drugi dzień Świąt (w Wigilię można ewentualnie zadzwonić - a i
to lepiej, żeby dzwonił mężczyzna - taki przesąd, że baba to
nieszczęście). Tym bardziej jest to dziwne, że kiedy Aurelia zderza
się z Elką i Tomkiem w drzwiach kamienicy Dmuchawca - jak sama
napisałaś - Kreska z rodziną siada już do wieczerzy. Czy wrażliwej
Aurelii nie było trochę głupio, że się tak zasiedziała? Albo - skoro
tylko wpadła na chwilę - niezręcznie, że trafiła na taki ważny
moment (no, rzeczywiście, skąd mogła wiedzieć...;-)).
Tak czy siak, dziwna ta Aureliowa Wigilia.

moim zdaniem wszystko w porządku

[sir.vimes]

Wieczerza w każdym domu zaczyna się o innej porze - to, ze Aurelia była
świadkiem rozpoczęcia wieczerzy u Kreski nie znaczy, ze nie zdążyła na swoją
wieczerzę.

"Czy wrażliwej
> Aurelii nie było trochę głupio, że się tak zasiedziała? "
Ja na miejscu Kreski chciałabym się z Aurelią podzielić opłatkiem - i myślę, że
tak właśnie się stało. Możliwe jest tez celowe przyspieszenie rozpoczęcia
wieczerzy by gość się na opłatek załapał.

> Niemniej jednak dziwne trochę wydaje mi się przychodzenie w Wigilię
> w gości (choćby na minutkę, choćby do najbardziej zaprzyjaźnionego
> domu).

Wizyty u osób bliskich w Wigilię nie wydają mi się dziwne, raczej normalne - ma
się pół godziny wolne między pierogami do ulepienia a ciastem do zagniecenie to
się z nich korzysta i odwiedza przyjaciół, choćby po to by przejść się po
"wigilijnym mieście" i dać buziaka cioci czy przyjaciółce w drzwiach.

(w Wigilię można ewentualnie zadzwonić - a i
> to lepiej, żeby dzwonił mężczyzna - taki przesąd, że baba to
> nieszczęście)

no tak, baba to zawsze nieszczęście.

[alitzja]

sir.vimes napisała:
> Wieczerza w każdym domu zaczyna się o innej porze
... i w każdym domu inne są zwyczaje. Dlatego napisałam wyraźnie, że
dla mnie to dziwne - takie chodzenie po domach, bo u mnie się
tego w wigilię nie robi. I nie uważam tego za coś nienormalnego, co
mogłoby sugerować zdanie: "Wizyty u osób bliskich w Wigilię nie
wydają mi się dziwne, raczej normalne". Trochę mi się
nieprzyjemnie po tym zrobiło.

[sir.vimes]

A moze to mi sie powinno zrobić trochę nieprzyjemnie? Całe życie jak Aurelia
odwiedzałam ludzi w Wigilię (tak samo jak moi znajomi) i wcześniej nikt nie
sugerował, ze to coś dziwnego.

Wyraźnie napisałam w tytule posta : WEDŁUG MNIE wszystko w porządku.

:)

[alitzja]

W ani jednej swojej wypowiedzi nie odnosiłam się do Ciebie - pisałam
tylko o Aurelii, więc proszę, nie odwracaj kota ogonem i nie
insynuuj mi rzeczy, których - w przeciwieństwie do Ciebie - nie
pisałam. Dziwienie się czemuś to nie to samo co dokonywanie oceny.
Dla mnie temat się wyczerpał; rozumiem, że chodzenie w wigilię w
odwiedziny to rzecz, która zdarza się nie tylko w książkach. Dla
mnie jednak było to zaskakujące, bo nigdy wcześniej nie spotkałam
się z tym w normalnym, realnym życiu - a nie w fikcji literackiej.
Teraz widzę, że tak nie jest, więc to raczej koniec dyskusji.

[alitzja]

Cały dzień mnie gryzło sumienie. Postanowiłam na spokojnie
przeczytać jeszcze raz wpisy sir.vimes. Przyznaję i nie będę się
tego wypierać, że kiedy czytałam je pierwszy raz, dotknęły mnie
personalnie. Ale po spokojnej lekturze na zimno stwierdziłam ze
wstydem, że chyba trochę przesadziłam i przypisałam sir.vimes coś,
czego może faktycznie nie miała na myśli, a ja w swoim egocentryzmie
wzięłam to do siebie.
Dlatego chciałam i ją, i wszystkich, którzy być może poczuli się
zdegustowani tonem mojej "pyskusji" z sir.vimes - bardzo przeprosić.
Nie lubię kłótni, a pewnie wyszłam na pieniaczkę:/ Wybaczcie.

[jottka]

bo ty (ty, alitzja) pewnie nie masz w rodzinie albo wśród bliskich znajomych
osób pokaranych imieniem adam albo ewa?:) wtedy wpadanie licznych
krewnych-i-znajomych królika na 'dosłownie jedną minutkę' (do plus minus
trzeciej po południu) jest rzeczą całkowicie normalną - nieszczęśni solenizanci
z jednej strony są ciut wściekli, bo ich sie od skrobania karpia czy lepienia
uszek odrywa, a z drugiej nieszczęśliwi, bo nikt ich nie chce porządnie
usolenizować.

aczkolwiek mam znajomego mieczysława, imieniny 1 stycznia - goście z życzeniami
przypełzają późnym popołudniem, ogólnie zmięci i za kefirem sie rozglądają:)

Jottka, ja faktycznie mam Ewy

[sir.vimes]

ale nie tylko do nich wpadam:)

W obecnych czasach;) kupowania prezentów nawet w Wigilię (niestety, nawet mi się
to zdarzyło...a co roku obiecuję sobie , ze w listopadzie wszystko kupię) jest
łatwiej urwać się z przygotowań niż kiedyś i szybko przełamać opłatkiem z np.
bliską przyjaciółką:)

[kaliope3]

Też się nad tym swego czasu zastanawiałam. Trudno sobie faktycznie wyobrazić
takie spotkania obiadowo-podwieczorkowe Aurelii Kreski i Ewy (nie wspominając
już o Dmuchawcu). Może jednak na swój sposób Ewa umiała nawiązać jakiś mniej
zdystansowany kontakt z Kreską.Zawsze miałam taką nadzieję-gdy ją widzimy w
Brulionie, jest jednak inna od tej Ewy z Opium,jakaś mimo wszystko bardziej
otwarta( choć dosłownie przemyka bokiem i trudno tu powiedzieć coś więcej).
Myślę że Ewa się bardzo starała i jakoś te kontakty ze względu na Aurelię
utrzymywała (choć będąc wychowawczynią Kreski pewnie miała z tym sporo
problemów).Szkoda że to się tak skończyło,moim zdaniem zasługiwała na odrobinę
szczęścia,o ile w ogóle była w stanie je odczuwać.

[verdana]

Mnie w ogóle nie podoba sie pomysł osobistej przyjaźni ( i to w
dodatku z dzieckiem w tle) jednej uczennicy z nauczycielką.
Chodzenie na prywatne obiadki może - i słusznie - wywolac wrazenie
faworyzowania uczennicy.

[croyance]

Ja mysle, ze zmiana byla z gatunku subtelnych: nie mowie o wspolnych
obiadkach, ale np. zamiast zabraniac Aurelii kontaktowania sie z
Kreska, mogla ze sztywna mina ja do niej odprowadzac, a potem
odbierac ...

[bat_oczir]

> No i jestem bardzo ciekawa, jak tę sytuację przyjmowała Ewa:
> zamknięta w sobie, właściwie niechętna Kresce, która była do tego
> jej uczennicą. Jak ona to znosiła, jakie stały się jej stosunki z
> Kreską?

siedzac chwilowo za granica, nie mam wgladu w Jezycjade, ale wydaje
mi sie, ze te stosunki bardzo sie zmeinily.

Poprawcie mnie, jesli sie myle, ale mam wrazenie, ze kilka razy w
dalszych tomach, kiedy rozmawiaja ze soba Kreska i Gabriela mowia o
Jedwabinskiej per "Ewa"i to obie. Nie wykluczam, ze po skonczeniu
szkoly Kreska mogla z Ewa nawet przejsc na "ty".....

[yowah76]

Przeciez Kreska nie byla dozywotnia uczennica Ewy, wiec po kilu
latach kwestia zaleznosci sie rozwiazala; na poczatku moglo sie to
odbywac na zasadzie zabierania Aurelii na obiadek czy do zoo i
ostroznej tolerancji z obu stron, pozniej Aurelia juz sama chodzila
do Kreski i przyjaznila sie z nia, pomagala jej przy dziecku czy co
tam jeszcze, Ewa nie musiala byc w to specjalnie wlaczona, najwyzej
zamienily czasem pare grzecznosci i tyle.

[verdana]

Własnie poczatek mnie niepokoi. Zabieranie corki nauczycielki do ZOO
czy obiadek stwarza sytuacje, gdzie matka dziecka nie może być w
pełni obiektywna. Z drugiej strony Kreska zamotana w taka sytuacje
nie może Aurelii odmawiać, nie moze też przerwać opieki nad
dzieckiem, gdy będzie miała po prostu dosyc, gdy zabraknie jej
czasu.
W dodatku metody wychowawcze Kreski i Ewy sa rózne...
Czyli bardzo niezdrowa sytuacja. Ewa nie powinna się na nia godzić.

[taria]

> Przeciez Kreska nie byla dozywotnia uczennica Ewy, wiec po kilu
> latach kwestia zaleznosci sie rozwiazala;

Oczywiście, że nie była... Warto pamiętać, że Kreska do Poznania
przyjechała w stanie wojennym (internowani rodzice?). Nie jestem
przekonana czy w ogóle skończyła liceum w Poznaniu, czy może wróciła
do rodziców, gdy jej sytuacja rodzinna się poprawiła. W BBB Dambo
mówił, że jego przyjaciółka Kreska studiuje we Wrocławiu
architekturę. Dopiero po studiach Kreska i Maciek zamieszkali u
profesora Dmuchawca i sądzę, że Wigilia z Noelki jest ich pierwszą
wspólną poznańską wigilią. Czy nie mogło być tak, że Ewa Jedwabińska
już wtedy była chora?

Ogólnie odnoszę wrażenie, że tej przyjaźni Aurelki z Kreską były
może z dwa lata, kiedy dziewczynka była mała, a później rok, w
którym Kreska wróciła z mężem i Kasią a Ewa zachorowała. Większość
dzieciństwa Aurelka spędziła tylko i wyłącznie z matką...

Jeśli chodzi o tzw. kwestie zależności, to naprawdę nie widzę nic
zdrożnego w tym, że Aurelia bywała u Kreski na obiadkach, chodziły
na spacery, itp. Pomyślmy, czy gdyby dziewczyny były w podobnym
wieku, to matka zabraniałaby córce spotykać się z koleżanką tylko
dlatego, że ta jest jej uczennicą? Bardzo podoba mi się określenie:
ostrożna tolerancja.

Tak już jest, że z niektórymi ludźmi wiążą nas stosunki na wielu
różnych płaszczyznach: zawodowej, rodzinnej, sąsiedzkiej, wspólnego
hobby itp. Są ludzie, którzy umieją modyfikować swoje zachowanie
zależnie od okoliczności Ewę Jedwabińską widzę jako osobę bardzo
sztywno trzymającą się swojej roli. Szczerze wątpię, że znajomość
Kreski z jej córką wpłynęła na sposób, w jaki odnosiła się do Kreski
jako jej uczennicy.

[verdana]

Koleżanki-równolatki, a opieka nad dzieckiem nauczycielki to dwie
różne rzeczy. W tym drugim wypadku naprawde sytuacja jest niezdrowa
dla obu stron.

[alitzja]

taria napisała:
> Warto pamiętać, że Kreska do Poznania
> przyjechała w stanie wojennym (internowani rodzice?). Nie jestem
> przekonana czy w ogóle skończyła liceum w Poznaniu, czy może
> wróciła do rodziców, gdy jej sytuacja rodzinna się poprawiła. W
> BBB Dambo mówił, że jego przyjaciółka Kreska studiuje we Wrocławiu
> architekturę. Dopiero po studiach Kreska i Maciek zamieszkali u
> profesora Dmuchawca i sądzę, że Wigilia z Noelki jest ich pierwszą
> wspólną poznańską wigilią.

Wydaje mi się, że jednak nie. Znalazłam w "Dziecku piątku" taki
fragment:
"Znała Maćka i Kreskę już tyle lat! Pokochała ich całym sercem -
samotne, sześcioletnie dziecko - a oni bez namysłu otoczyli ją
przyjaźnią, opieką i troską. Kiedy uciekła z domu, po tej awanturze
o Pieska, zamieszkała u Kreski właśnie. I potem znowu mieszkała u
nich, ilekroć mamusia wyjeżdżała lub chorowała. Kiedy w zeszłym roku
zabrano mamusię do szpitala - to znów Kreska zaofiarowała Aurelii
kąt u siebie, pomoc i opiekę, chociaż z trojgiem małych dzieci
naprawdę nie miała lekko".
Wygląda więc na to (przynajmniej dla mnie), że ta znajomość trwała
nieprzerwanie przez lata. I strasznie smutne jest to, że Ewa nie
miała nikogo, kto mógłby się zająć córką podczas tych jej wyjazdów
czy choroby - ani (były) mąż, ani cudowna babcia Jedwabińska, ani
żadna bliższa koleżanka (?) - tylko obca dziewczyna.

Ale z punktu widzenia Aurelii

[sir.vimes]

> Wygląda więc na to (przynajmniej dla mnie), że ta znajomość trwała
> nieprzerwanie przez lata. I strasznie smutne jest to, że Ewa nie
> miała nikogo, kto mógłby się zająć córką podczas tych jej wyjazdów
> czy choroby - ani (były) mąż, ani cudowna babcia Jedwabińska, ani
> żadna bliższa koleżanka (?) - tylko obca dziewczyna.

to nie była żadna obca dziewczyna tylko kochana Kreska. Dużo mniej obca niż
tatuś przed którym trzeba się kryć po bramach. I dużo mniej obca niż nieobecna
babcia.

Ale z punktu widzenia Ewy

[alitzja]

... to wciąż jest obca dziewczyna, uczennica, której Ewa nie lubiła.
Mimo wszystko jestem zdania, że dla Ewy to gorsze wyjście,
rozwiązanie bardziej upokarzające - dzwonić / iść do KRESKI, a nie
np. do OJCA Aurelii, i prosić o opiekę nad córką przez czas swojej
nieobecności.
Być może Ewa się zmieniła, być może - ale mnie naprawdę w to trudno
uwierzyć i patrzę na tę sprawę z jej punktu widzenia. I wg mnie
łatwiej by jej przyszło zwrócić się z tym do Eugeniusza, niż do
Kreski. Owszem, Aurelii na pewno Kreska bardziej odpowiada, ale to
nie ona decyduje, z kim powinna przebywać przez jakiś hipotetyczny
dłuższy czas - tylko matka. A jeśli do tego Kreska wciąż była wtedy
uczennicą Ewy, to sytuacja była co najmniej dziwaczna i niezdrowa.
I będę się upierać, że to tym bardziej smutne, że rodzona rodzina;-)
się nie zainteresuje dzieckiem, tylko obca osoba - jakkolwiek by na
nią nie patrzyła Aurelia. Żal mi bardzo Ewy, że była aż tak samotna.

Myslę, żeto dobrze, ze matka w takiej sytuacji

[sir.vimes]

zastanawia się z kim wolałoby czas spędzić dziecko:)

> Mimo wszystko jestem zdania, że dla Ewy to gorsze wyjście,
> rozwiązanie bardziej upokarzające - dzwonić / iść do KRESKI, a nie
> np. do OJCA Aurelii, i prosić o opiekę nad córką przez czas swojej
> nieobecności.

Poza tym wątpię by było to dla Ewy upokarzające - szok związany z sympatią
Aurelii do Kreski raczej zdążyła już dawno przetrawić.
Bardziej upokarzające jest PROSIĆ ojca dziecka by się nim zajął... niż prosić
przyjaciółkę dziecka.

[bat_oczir]

alitzja napisała:


> obca dziewczyna.

sprawdziłem. W "Dziecku piątku" Kreska w rozmowie z Gabrysią mówi o
Jedwabińskiej per "Ewa". Nie wiem...ale nie wydaje mi się, żeby mówiła tak o
osobie, z która nie byłaby po imieniu, nie byłaby w jakimś stopniu zażyłości.
Jako uczennica w OwR mówiła o niej "ona". W najlepszym razie.

Moim zdaniem MM wyraźnie sugeruje tym samym bardzo dobre i bliskie stosunki
pomiędzy Kreską a matką Aurelii.

[alitzja]

bat_oczir napisał:
> Nie wykluczam, ze po skonczeniu
> szkoly Kreska mogla z Ewa nawet przejsc na "ty".....

Ewa ma bardzo sztywne zasady. Już w "Opium...", kiedy pani
Lewandowska mówi do niej per "ty", wewnętrznie cała się spina
("Dziękuję - powiedziała sztywno Ewa. Nie przepadała za tym, żeby ją
kto tykał") - zresztą, według mnie ma rację: jest przecież dorosłą
kobietą, a pani Lewandowska widzi ją bodajże drugi raz w życiu.
Wracając do sedna - sztywność Ewy moim zdaniem powoduje, że nie za
bardzo widzę ją, proponującą Kresce przejście na "ty". Naprawdę, nie
widzę też możliwości, żeby się z nią przyjaźniła.
Obracam się w środowisku nauczycieli (sama też uczę) i widzę, jak
moje koleżanki traktują uczniów. Ja sama jestem raczej otwarta,
przeszłam na "ty" z kilkoma osobami tuż po tym, jak przestałam je
uczyć (kończyły wtedy gimnazjum). Fakt, że mam dopiero 30 lat i mam
duże zrozumienie dla ich problemów, na pewno mi to ułatwił. Wszystko
zależy jednak od nie od wieku, lecz od charakteru. Moja rok starsza
koleżanka - mimo że daleko jej do sztywności Ewy - nigdy w życiu nie
pozwoliłaby sobie na mówienie "ty" przez ucznia, wszystko jedno, czy
obecnego, czy dawnego. Taki ma charakter, takie poglądy - i sądzę,
że gdyby miała dziecko, które zaprzyjaźniłoby się z jakąś uczennicą,
nic by to nie zmieniło. Wręcz przeciwnie, jestem prawie pewna, że
byłoby jej tak głupio i niezręcznie, że w ogóle nie wiedziałaby, jak
się zachować. Dlatego naprawdę trudno jest mi uwierzyć w to, że -
mimo chęci, których Ewie nie odbieram, broń Boże - nie potrafiła
zmienić zachowania wobec Kreski. Do tego Kreska nigdy nie była
lubiana przez Ewę - irytowała ją przecież niesamowicie - więc tym
bardziej trudno byłoby jej przełknąć choćby wspomnienie tego uczucia
i zaakceptować, polubić Kreskę.

[bat_oczir]

alitzja napisała:

> Ewa ma bardzo sztywne zasady. Już w "Opium...", kiedy pani
> Lewandowska mówi do niej per "ty", wewnętrznie cała się spina
> ("Dziękuję - powiedziała sztywno Ewa. Nie przepadała za tym, żeby ją
> kto tykał")

no nie, nie....co innego jest przecież przejście z kimś na "ty", a co innego
reakcja na to, jak ktoś nas "tyka" BEZ naszej zgody...



> Wracając do sedna - sztywność Ewy moim zdaniem powoduje, że nie za
> bardzo widzę ją, proponującą Kresce przejście na "ty".

a w większym gronie? Jakieś spotkanie typu Aurelia-Ewa-Gabrysia-Kreska - mama
Borejko? Może to Gabrysia proponuje "dajcie spokoj z tym "pani"?

[amelia007]

A moze jednak Ewa naprawde sie zmienila, tylko nie jest o tym jasno
powiedziane? W "Dziecku Piatku" Aurelia wspomina, ze po historii z
Pieskiem mama zmienila sie (tzn, bylo duzo lepiej) i, ze bardzo sie
starala. Moze wszystkie spotkania z zupelnie róznymi od siebie
ludzmi (vide rozmowa z p. Lewandowska) daly jej jakos do myslenia i
zmusily do chwilowego chociaz zastanowienia sie nad soba.
Oczywiscie, na pewno zdarzaly jej sie powroty do dawnej osobowosci
(maz i jego Monika na pewno jej nie ulatwily przemiany wewnetrznej),
ale musiala chociaz w czesci wyjsc ze swojej skorupy strachu. I moze
nie byla ani Gaby, ani Kreski najblizszym przyjacielem domu, ale
jakas wiez musiala sie zaplesc (przepraszam, ale moja klawiatura nie
rozumie po polsku).

[sowca]

Dlaczego Ewa nie miała się godzić na przyjaźń Aurelii i Kreski?
Geniusia miała w Kresce oparcie, pokochała ją, Ewa miała ją tego
pozbawiać? W imię czego? Własnego lęku, że ktoś oskarży ją o
faworyzowanie uczennicy?
Moim zdaniem Ewa trochę otworzyła się na świat. Trudno iczywiście
przypuszczać, by nagle stała się najbliższą przyjaciółką pani
Lewandowskiej czy by wesoło rozmawiała z mamą Borejko, trzymając w
ręku torbę wyładowaną ziemniakami. Ale myślę, że starała się te
kontakty utrzymać i troszkę, na tyle na ile umiała, ocieplać.

[piotr7777]

Wydaje mi się, że przyjaźni między Ewą a Kreską nie było. W
przeciwnym razie Ewa musiałaby często odwiedzać Kreskę a tym samym
jej dziadka. Tymczasem gdy Dmuchawiec składa wizytę u Pieroga można
odnieść wrażenie, że oboje dawno się nie widzieli. Dmuchawiec np.
spostrzega dopiero, że Ewa jest po rozwodzie a ona patrzy na niego
smutnym spojrzeniem (czy jakoś tak- nie mam przed oczami tekstu).
Oczywiście Ewa między Opium a Brulionem awansuje na wicedyrektora
więc zapewne dla kariery w aparacie komunistycznej jeszcze władzy
musiała zrezygnować z bliższych relacji z ludźmi opozycji za jakich
pewnie uchodzili Dmuchawiec, Borejkowie et consortes. Ale i tak
śmiem twierdzić, że tych kontaktów nie było, albo były bardzo
krótkie i płytkie. Przecież Dmuchawiec nie szedłby od razu do
Pieroga w sprawie Bebe i Dambo, zapewne najpierw zwróciłby się do
Ewy i prosił ją o wsparcie czy też jakąś formę mediacji. Także
zapewne do zacieśnienia relacji między Ewą a Kreską i Maćkiem doszło
pomiędzy Brulionem a Noelką.
Pozdrawiam

[bat_oczir]

piotr7777 napisał:


> Oczywiście Ewa między Opium a Brulionem awansuje na wicedyrektora
> więc zapewne dla kariery w aparacie komunistycznej jeszcze władzy
> musiała zrezygnować z bliższych relacji z ludźmi opozycji za jakich
> pewnie uchodzili Dmuchawiec, Borejkowie et consortes.

nie szalej...:) mniej urbańskiej TVP zalecam :) naprawdę można było zostać
__wice___dyrektorem w szkole w latach 80-ych primo nie będąc członkiem PZPR,
secundo - mając za znajomych ___umiarkowanych___ opozycjonistów :) szczególnie,
że przecież ta znajomość jakaś super zażyła nie była nigdy.

[minerwamcg]

Poza tym wicedyrektor szkoły w latach 80. to był taki "aparat
komunistycznej władzy" jak "Synchro-Druh" był aparatem
fotograficznym :)))
Sprawa jest prosta, Ewa zrobiła w końcu doktorat, chcieli się
pochwalić, że mają w szkole taką ututułowaną pedagog, to ją zrobili
wicedyrektorką.

Jak ktoś się urodził w latach 80. to sobie może na ich temat
wyobrażać dowolne bzdury. Ja je pamiętam z czasów późnolicealnych i
wczesnostudenckich i zaręczam: po 1983 to był komunizm zdychający,
komunizm nie wiedzący gdzie ma czapkę, komunizm bez kłów i pazurów.
Wtedy było możliwe wszystko, nawet czołowy działacz NZSu w senacie
uczelni :)

[verdana]

Albo wielki napis na gmachu uniwersytetu "Wydawnictwa bez cenzury w
sprzedazy w pokoju 204".
Albo seriale Barei w telewizji - teraz oglądam i nie wierzę, ze ktos
to puscil...