Generacja Nic

[Gość: Wojtek]

Czesc. Mam na imie Wojtek. Mam 24 lata. Mieszkam w sredniej
wielkosci miescie, tutaj tez od trzech lat pracuje. Piszac te
wiadomosc jestem daleki od ironii i krytykowania kogokolwiek.
Przeczytalem artykul oraz stopniowo w wolnych chwilach wszystkie
dotychczas napisane opinie. Te drugie czesto okazywaly sie
bardziej odkrywcze od samego artykulu. Moge zyc w trzezwosci,
moge sie upic, lubie morze, plywanie po jeziorze na kajaku,
lubie gory. O Bieszczadach powiedzialem kiedys, ze kocham. Tak
naprawde kocham jednak tylko ludzi a nie miejsca i rzeczy. Mam
babcie, ktora jest niezwykle prosta i energiczna staruszka, mame
ktora mnie kocha ponad wszystko i dziewczyne, najpiekniejsza
istote na Ziemi, z ktora dziele radosc i smutki od ponad trzech
lat. Robie wiele zwyczajnych rzeczy, chyba jestem otwarty na
swiat, staram sie rozwijac naturalne dary jakie otrzymalem, ucze
sie tez prostego zycia. To nie jest wbrew pozorom latwe.
Chcialem Wam wlasciwie powiedziec tylko o tym, ze jestem
niezwykle szczesliwym czlowiekiem. Nie dzieje sie tak dlatego,
ze moje potrzeby sa ograniczone. Potrzeby sa zawsze wieksze niz
mozliwosc ich zaspokojenia. Ciesze sie i chorobliwie czesto sie
usmiecham bo poznaje wielu ludzi i ciagle wsrod malkontentow
znajduje od czasu do czasu jednego szczesliwego czlowieka.

Nie jest najwiekszym z mozliwych osiagniec nadanie swoim myslom
krystalicznej i trafiajacej do czytalnika formy. Nie sztuka tez
jest przeczytanie wielu ksiazek i podpieranie sie w dyskusji
tytulami i dobrze brzmiacymi nazwiskami w nadziei, ze moze to
oniesmieli oponentow. Wazne jest chyba jeszcze to zeby miec o
czym napisac. Ja poza tym, ze jestem bardzo zadowolony z zycia
nie moge powiedziec Wam wiele wiecej. A skoro nie uwazam tego za
wielki wyczyn to nie pisze do gazety, ktora moze miec w rekach
kilkaset tysiecy ludzi. Tak duzo jest teraz zbednych slow, ze
sam fakt drukowania czegos na papierze, ktory zostanie sprzedany
czyni z czlowieka tworce. Napisalbym ze to smutne ale bynajmniej
mnie to nie smuci. Oczekiwalem wprawdzie po opisywanym artykule
czegos wiecej ale coz, bylo jeszcze kilkadziesiat stron z
tekstem i tam moglo znalezc sie cos bardziej pozytecznego.

Ktos, gdzies, kiedys napisal: "Panie daj sile abym zmienil to co
moge zmienic, daj pokore abym znosil to czego zmienic nie moge,
daj madrosc abym odroznil jedno od drugiego". To jest moze zbyt
proste jak na umysly wielu blyskotliwych ludzi odwiedzajacych to
forum, nie powinienem tez moze odwolywac sie do slow anonimowej
modlitwy nie bedac gorliwym wyznawca jakiejkolwiek religii ale
wlasnie to nasunelo mi sie po przeczytaniu artykulu. Mysle ze
pokolenie z tytulu to nie pokolenie lecz niewielka grupa ludzi.
Mysle tez ze wielu mlodych ludzi jest bardzo silnych. Nie dane
nam bylo nosic karabinu ani ulotek drukowanych w piwnicy ale
moze dalibysmy rade. Problem w tym, ze niektorzy nie potrafia
byc, jak we wspomnianej zlotej mysli, madrzy.

Gazeta potrzebowala tematu przelomowego, dziwi mnie to, ze tego
typu tekst zostal opublikowany ale widocznie lepszej generacji
czy to lat siedemdziesiatych czy osiemdziesiatych nikt ostatnio
nie wymyslil. Wiadomym tez jest ze lepiej "sprzeda sie"
zgwalcona nastolatka,zastrzelony polityk z ugrupowania X w kraju
Y lub inne zle wiesci niz para staruszkow przytulonych na lawce
w parku. Ale moze jednak Panie i Panowie redaktorzy, tak jak
zrobiliscie akcje "Szkola z Klasa" moglibyscie przygotowac cos
co da ludziom powody do starania sie o lepsze jutro. Jestescie
do licha czwarta wladza i gdybyscie tylko chcieli to nie
znalazlby sie taki, ktory Was powstrzyma.

Jesli ktos zarzuci mi bezsensowna grafomanie prosze o
korespondencje na adres [e-mail] bo polemiki na
Forum raczej nie bede przegladal, zagladam tu zbyt rzadko a mimo
ze stoicki spokoj jest mi bliski to uzywanie kurwy zamiast
przecinka czasem kluje w oczy.

Serdecznie pozdrawiam wszystkich zadowolonych z zycia.

Wojtek.

[Gość: Paweł]

Co parę lat w GW ukazują się takie 'obrazoburcze', 'prowokujące' i przede
wszystkim niezmiernie bełkotliwe uogólnienia na temat właśnie wchodzącego w
dorosłość pokolenia. Pokolenie dzisiejszych dwudziestolatków chce mieć pełną
michę i święty spokój. Zupełnie mnie to nie dziwi (jestem bez mała dwie dekady
starszy). Nadejdzie chwila nasycenia i wtedy staną się ważne globalizacje i
głód w Afryce. Większość komentarzy do tego wątku i sam wątek świadczą zresztą
o tym, że pokolenie dzisiejszych dwudziestolatków ma pod czupryną zupełnie
dobrze poukładane.
Pozdrawiam

[Gość: yenzi21lat]

Po stokroć prawda,najsmieszniejsze ze wczoraj o tym myslałem
słuchając rówieśnika w pociągu,omawiał biezące sprawy(takie z
newsweek'a,polityki)Pragmatyczne poklenie,bo i rzeczywistość
jakby nie dawała pola do popisu(tzn.brak idei nadżędnej).Nawet
się nad wolontariatem zastanawiam(dom starców czy coś
takiego),ale to tak altruistyczne,że aż egoistyczne.Jakoś
brakuje punktu zaczepienia,wartości.Dzięki za artykuł,najgorsze
są problemy których nikt nie widzi.Pozdrawiam i więcej optymizmu
życzę wszystkim.

[Gość: weed]

Taaa - dzisiejsza Polska strasznie sie rozminela z moimi oczekiwaniami jeszcze sprzed kilku lat ( a mam
teraz 28). Jestem po prostu zaskoczony rozdzwiekiem miedzy tym co nachalnie wciskaja nam magazyny,
tv, kolorowe pisemka i "oficjalna" propaganda, propagujca "oficjalna" i jedynie sluszna linie kariery,
marketingu itd. Prawda jest taka, ze nie ma zadnego wyscigu szczurow, zadnego profesjonalizmu i
kompetencji. Generacja NIC czyli MY helpi sie rzekomym profesjonalizmem i amerykanskim podejsciem
do zycia. Gdzie nie spojrzec jest miernota, tandeta, lenistwo, cwaniactwo, robienie na odwal, na
odpierdol, pelno w nas nienawisci, zlosci i kretactwa. Agencje i firmy o swoich klientach-zywicielach
prywatnie mowia per chuje i zasrancy wieszajac psy za byle co (taka moda) a w odpowiedzi
zleceniodawcy przyjmuja faktury z terminem 30 dni za ktore laskawie placa po 300 dniach. Jedni klna na
drugich, wszyscy dlubia w nosach, cwaniakuja i pierdola a z profesjonalizmem ma to tyle wspolnego ze
robimy to w krawatach i z komorka przy uchu. Szczytem asertywnosci w naszym, lokalnym i przasnym
wydaniu jest - ciezko to opisac - kompletny brak werwy, sympatii i checi do dzialania szczegolnie w
obecnosci klientow. Klientow kazdego typu. Niechetna twarz, olewatorstwo, powolne dzialanie i myslenie
ma dac do zrozumienia klientowi kto tu rzadzi i ze tak bardzo nam wszystko wisi ze az robimy laske ze
zrobimy z kims jakis biznes. Nagminna korupcja, zapchane sady w ktorych NIC nie zalatwisz normalnie i
w terminie, powszechna moda na naciaganie, nieplacenie, kradziez, wyludzanie i wiszace nad tym
wszytskim w powietrzu pytanie " I CO MI KURWA ZROBISZ???" to znak naszych czasow w naszej
ojczyznie. Kazdy z kazdego lacha drze, szczyci sie ze kogos naciagnal, olal, wyludzil, wyrwal co jego i
zapomnial - taki jest "oficjalny" styl bycia. Sprobuj byc inny, jestes poza obiegiem, poza trendem. Sam
jestem przesiakniety tym bagnem i cale szczescie jeszcze widze w czym siedze :(
To ma byc Polska na realizacje mocih planow, marzen, przedsiebiorczosci? Stanowczo nie - chyba
podziekuje i niedlugo wysiade gdzies w kierunku gdzie slonce zachodzi

[Gość: Gabor]

...Taaa- też mi się wydaje, że coś jest nie tak jak być powinno.
Ale pytanie - jak być powinno? Jestem pokoleniem które pamięta i
stan wojenny i pracuje w nowej rzeczywistości. Nikt nam nie
obiecywał że będzie wspaniale, każdy z nas (no może ci których
znam) doszedł do tego co ma pracą własnych rąk. Trzymamy się
etatów bo po prostu pracujemy i mamy na utrzymaniu rodziny (i
czasem rodziców). Okropności życia codziennego nas nie omijają,
mamy w nich czasem swój udział. Jeśli chodzi o wyścig
szczurów... było on kiedyś, ja go pamiętam doskonale. Ale
pamiętam że dotyczył ludzi wybierających taką drogę, reszta
zadowalała się tym co ma. Każdy z nas miał wielkie aspiracje,
które życie (a nie zawsze pracodawca) weryfikowało dośc
boleśnie. Pokoleniu NIC mam do zarzucenia kompletny tumiwisizm i
nie branie odpowiedzialności za to co się robi. I arogancję.
Moje pokolenie uczyło się rosyjskiego a angielski poznawało z
piosenek puszczanych w PR3.
Aha - jest jeszcze jedna kwestia. Całego tego marazmu i chamstwa
niestety nie weryfikuje rynek... czyli klient... czyli każdy z
nas. Jeśli nie odpowiada mi dana firma i osoba - to idę do
innej. Tak to działa wszędzie indziej. Pracuję w USA i wiem o co
biega. Robisz wszystko aby klient w określonym terminie przesłał
ci pieniądze na konto. Inaczej Ciebie nie ma. Tu jest filozofia.
Poza pracą poważni ludzie zaspokajają swe ambicie na tańcach, w
kościele lub burdelu. NIewielu jest tych co ze swej pracy
czerpią 100% satysfakcji. Wszystko weryfikuje życie, każdy
poranek, kawa, komputer (jak się zawiesza) i milion innych
rzeczy. Tylko z wszystkich mi znanych ludzi i nacji Nasze
polskie pokolenie NIC jest "tak biedne". Reszta się stara.. albo
bardzo... albo jeszcze bardziej. Ponoć Szwarzenneger ma
doktorat z literatury angielskiej?!

[Gość: grzegorz]

zgadzam siez powyzszym. Moge tylko dodac, ze - mimo tzw sukcesu (mam 39 lat,
wlasna firma, dom itp) - nie przejawiam entuzjazmu do tego co sie w tym kraju
dzieje. Co wiecej jeszcze, zachowalem cos, co w moim dorastaniu nalezalo do
dobrego wyksztalcenia i wychowania - szacunek do czyis pogladow, takze
odmiennych, wstret do obrazania i lekcewazenia kogokolwiek, tylko za to ze ma
inne (nawet niskiego lotu) opinie, inne idealy. Podobal mi sie zawsze i bedzie
podobal swiat roznorodny, w ktorym funkcjonuja jakies wartosci, gdzie jest
miejsce na sceptycyzm, takze zwatpienie, slabosc. Boze jakby on byl (a u nas
chyba jest) nie do zniesienia, gdyby byli w nim tylko ludzie bezkrytyczni,
zachlysnieci naszym nowym swiatem, silni, przebojowi, chytrzy, skuteczni, z
dobrym CV i wynikami sprzedazy. Nie dajmy sie zwariowac, ta dyskusja tylko
potwierdza, ze tak naprawde dla wiekszosci nie wyglada ta rzeczywistosc tak,
jak bysmy chcieli. Ci co sobie radza natychmiast chcieliby dyktowac
tym "innym", troche zagubionym (nie mowie o leniach i wykolejencach, tylko o
ludziach ktorzy maja PRAWO sie zagubic i szukac) sposob zycia i je wyjasniac.
Naturalnie dobrze, ze sa ci silni, przebojowi, ale naprawde wazny jest tez glos
krytyczny, inaczej budujemy dyktature, na dodatek fatalnie tworzona w polskiej
rzeczywistosci, ale to dykusja dluga i nie w tym miejscu.

[Gość: LadyDi]

nie rozmumiem dlaczego Kuba Z Zespołu CKOD może być jakąs
wyrocznią w sprawie generacji, która także mnie dotyczy, też mam
27 lat, i niewidzę tego w takich odcieniach jak on
a dlaczego zespół bierze 1500+zwroty za koncert? artyści za
pieniądze?

[Gość: Wojtek]

Nigdy się nie poddam i nie złamie mnie nikt.

Magister od łopaty.

[Gość: Rayen]

Artykuł wyraża również moje odczucia.
Jednak nie jest tak źle - jestem gotowy na ten
trudnodefiniowalny, ale jednak narastający podskórnie wybuch
intelektualnego buntu.

W związku z tym proponuję aby na początek wszyscy kasjerzy,
sprzedawcy na stacjach benzynowych posiadający wyższe
wykształcenie zaczęli zwracać się do siebie per panie
magistrze, pani magister.Mamy tytuły - więc nam wolno.

Zacznijmy traktować się z godnością i znosić to ogłupianie z
godnością.

Zawsze i wszędzie. Niech będzie to jeden z niewielkich symboli
naszego buntu.

pozdr

[Gość: konformista]

Ha,ha,ha. Niezła debata! Wielce mądre, uczone persony strzelają tekstami jak
poborowy na poligonie; nie dość, że chaotycznie, na chybił trafił, to jeszcze
ślepakami.
Autor artykułu, pisząc to co myśli, od razu został okrzyknięty nierobem,
lewakiem, marudą, darmozjadem itd. Łatwo uderzać słowem przez internet, gdy
jest się anonimowym, siedzącym przed komputerem rozmówcą (uhhahaha). Nie ma
ryzyka, że ktoś ci spojrzy w oczy, a wersji pesymistycznej nie przywali po
ryju. Większość ma problemy z rozumieniem słowa pisanego, ale przyznał się
otwarcie do tego tylko Krzyś 1314152; nie lada to wyczyn w dzisiejszych czasach
przyznać się, że jest się półanalfabetą.
Autorze tekstu. Wiem o co ci chodzi. Wiem, że mierzi cię płytkość, przyziemność
i pozory tego świata. Ale tak było zawsze, tak jest i tak będzie i nic się nie
zmieni. Ludzie przecież są różni. Różne są charaktery, poglądy, różne po prostu
są potrzeby ludzkie.
Nie jestem z twojej generacji :) (strasznie głupie wyrażenie). Z jakiej ja
jestem generacji? Powiedzmy, że "no future", Jarocin, Dezerter, Deuter. Pisałem
opowiadania, wiersze, tworzyliśmy ze znajomymi teatr, organizowaliśmy koncerty.
Potem przełom, rok '89, zachłyśnięcie się wolnością i...rozczarowanie. Tak jak
u ciebie. U mnie jeszcze doszły inne czynniki: kobieta, dziecko. I pytanie:
ciągnąć to tak dalej, czy zanurzyć się w to bagno. Wybrałem drugie. Mój
przyjaciel teraz powoli wypływa na szersze wody, staje się znany i nie musi
biedować. Ja wybrałem inną drogę. Ale teraz, na przestrzeni paru dobrych lat
nie żałuję. Mam swoją firmę, przędę różnie, raz lepiej raz gorzej, ale nie
traktuję tego śmiertelnie poważnie, pewien dystans, pewna doza groteski w
postrzeganiu świata pozwala przetrwać i nie mieć wrzodów na żołądku.
I nie zgadzam się, że młodzi ludzie żyją tylko w prostym, nieskomplikowanym
świecie tandetnych bankietów w agencji reklamowej. Cała sztuka alternatywna,
żyjąca gdzies poza oficjalnym obiegiem, to ludzie młodzi, utalentowani, nie
marzący bynajmniej o sławie i wielkiej kasie, ale o wyrażeniu siebie, o
zrealizowaniu swoich pasji. Niestety nie wszyscy mają tyle determinacji, żeby
głodować i chodzić nago. Udaje się to nielicznym. Norwid? Van Gogh? A może ten
Stasiu, czy Zdzisiu z teatrzyku na prowincji? To nie ma znaczenia.
P.S. Zawsze lubiłem ludzi interesujących. I ty do nich należysz, bo masz jakieś
swoje przemyślenia, jakeś poglądy. Dla mnie bardziej ciekawym człowiekiem jest
prosty hydraulik, który z pasją opowiada o swojej kolekcji "wafelków" piwnych
niż zadufany w sobie pracuś (29h/dobę), który nie ma nic konkretnego do
powiedzenia, oprócz "do roboty, wy jebane nieroby".

[Gość: ARTUR]

Cóż tu można powiedzieć. Sam mam 27 lat , a moje myśli i
sytuacja jest wrecz identyczna do autora tekstu. Rewolucji nie
będzie, przynajmniej nie tak prędko.Le jak to się wszystko
skończy, Bog raczy wiedziec.

[Gość: heidegger]

no cóż możnaby tu powiedzieć; chyba raczej niewiele; po prostu
jest tak jak jest czyli chujowo na maxa. Zasatanawia mnie tylko
jedno, że nasza (czyt. polska ;-)) mentalność ma wybitną
skłoność do ogólnie pojętego biadolenia, którą moja skromna
psyche także posiada. Może warto się po prostu zastanowić nad
faktem owego narzekania, i być może ono okaże się uzasadnione.
Bo cóż to za świetlane perspektywy nas czekają? bezrobocie (nie
zaniżajmy sobie statystyki i wrzućmy do bezrobotnych także
studentów choćby z tego prostego faktu iż obecnie dostanie się
na studia nie stanowi praktycznie żadnego problemu, chyba że
ktoś ma bardzo skromne fundusze; a co do poziomu intelektualnego
studiujących przymknijmy oko albo jeszcze lepiej je zmknijmy
(już oczy)), wyż demograficzny to także wspaniała perspektywa
(czekając na śmierć nieco starszego szefa; ciekawe w jaki sposób
za niedługi już czas będą zwalniani obecni nauczyciele i co nasi
wspaniali kolesie od partii mają za pomysł na rozwiązanie tego
problemu), unia europejska (cały czas nurtuje mnie skromne i
zapewne bagatelne pytanie kto będzie reprezentował Polskę w owej
uni skoro korupcja u nas kwitnie niczym kwiat GANGreny-thx dla
tvn, hmm... może to taki mały spadek po przednim ustroju z
którym nikt z obecnych wielkich nie ma absolutnie nic wspólnego,
no może poza sposobem uprawiania polityki w stylu cokolwiek
azjatyckim patrz Rosja), polityka która posiada wymiar jedynie
partyjny w "dobrym" tego słowa znaczeniu, mógłbym tak jeszcze
długo sobie wymieniać ale po cóż to komu potrzebne. A możeby tak
troszkę innaczej sobie począć z tym stanem rzeczy, po prostu się
zorganizować, ukierunkowć ową furię i niezadowolenie,
upraszczając wyjebać tych którzy jebią obecnie nas. Jedną z
możliwych dróg będzie własna oraganizacja polityczna pokolenia
nic. Może warto byłoby nadrobić zaległości z historii odnośnie
lat 60 i poprosić obecnych prominentów aby dali szansę troszkę
młodszym; a może się zgodzą na to?
pozdrowienia dla wszystkich czytelników GW
ps. może pokolenie nic powinno rozwiązać swoje bolączki, znanym
skądinąd, stwierdzeniem: TERAZ KURWA MY!

Dalem sie przekonac...

[fnoll]

naleze do Generacji Nic - wobec czego czuje sie zwolniony z obowiazku robienia
czegokolwiek pozytecznego :)

dziekuje za budujace wskazowki

[Gość: Sarmata]

Tekst ten,napisany z pasją,która jest odwrotnie proporcjonalna do jego
intelektualnej rzetelności,więcej niż o "generacji nic"(czymkolwiek ona jest,bo
autor niespecjalnie dokładnie podaje kogo ma na myśli),czy w ogóle młodych
Polakach na początku wieku XXI,mówi o samym autorze i o jego głebokiej niechęci
do tzw. "społeczeństwa konsumpcyjnego".Kanon jego("społeczeństwa
konsumpcyjnego")krytyki ustaliło tzw. "pokolenie '68" i tekst pana Jakuba się
idealnie w ten kanon wpisuje,powtarzając po stokroć już przez innych zgłaszane
oskarżenia(że zły rynek kulturę zabija i duchowo się doskonalić nie pozwala,w
pogardzie ma myśl,a czci jak Boga pieniądz,etc.,itp.,itd.),okraszając je
pomstowaniem na "wszechobecną komercję"(słowo wytrych,które nic dziś nie
znaczy,jeśli się go nie sprecyzuje,czego oczywiście autor nie robi).Tekst pana
Kuby jest intelektualnie wtórny,złożony z intlelektualnych stereotypów na
poziomie telewizyjnych "Wiadomości".Kiedyś,zdaje się Marcuse(albo jakiś inny
lewacki mysliciel)stwierdził,że robotnicy nie są już "rewolucyjną klasą"(bo
przejęli idee burżuazji),w ich miejsce(jako "przodującej klasy")zajęli młodzi.W
artykule pana Jakuba,widzę żał,że dzisiaj w Polsce młodzież,nie jest
tą "rewolucyjną klasą",że nie chce burzyć kapitalistycznego sytemu stworzonego
przez "starych",tylko chce sobie w nim znaleść jak najlepsze miejsce,co mierzi
autora widocznie.Jest w tym tekście kilka cennych spostrzeżeń,ale giną one
wśród intelektualnych pretensji i stereotypów.Poziom refleksji nad Polską
obecny w tekście pasuje do nieskomplikowanego punkowego protest-songu,ale na
poważny publicystyczny tekst,to niestety trochę za mało.

bardzo bardzo słaby tekst

[Gość: maurycy]

tak jak w tytule.o co ci wlasciwie chodzi.gubisz watek.za kogo
ty sie uważasz?popadasz w samozachwyt,epatując nas żałosnym
cierpiętnictwem-bo my prostacy cie nie rozumiemy,jasne,jasne.nie
masz prawa do jakichkolwiek kategorycznych sądów na temat
rzeczywistości,a zwłaszcza w imieniu innych.nie gniewaj sie ale
moim zdaniem twoj tekst to bełkot,i mam wrażenie ze sam nie
wiesz do czego zdążałeś.obiecam napisać coś jeszcze bo tak
poważne stwierdzenia jakimi potraktowałem twoj tekst wymagaja
szerszego uzasadnienia.

[Gość: qczyn]

Fajne i prawdziwe. Nie tylko filozofowie przechalisie na swych oczekiwaniach i nadziejach. Tacy jestesmy juz w lechistanie- "pijani
mlodym winem wolnosci" (Lloyd George, 1919 r!). Nie zgadazam sie jednak absolutnie w kwestii utyskiwan na przecietnosc "sztuki".
Prawda - filozofia i sztuka do kapitalizmu jak pies od jeza, ale dziwi mnie, ze mieniacy sie polotem artysta i filozof pod
"kapitalistycznym" katem ocenia przydatnosc swej tworczosci - tworz chlopie jak najlepiej potrafisz! Co prawda kupi (!!!) to jedynie
garstka tych, ktorzy Cie zrozumieja, ale krzywej Gaussa nie przskoczysz - przecietnosc gora! Nie ma co jednak narzekac - przeciez
uduchowionym artystom nie o kase chodzi, nie? Poza tym nie skupiajmy sie tak bardzo na tym czym karmi nas TV - tam przeciez
przede wszytskim znienawidzina reklama zbiera swe zniwo! ja TV uzywam jedynie do nauki jezykow i (rzadko) dla slodkiego otepienia
po nienajlatwiejszym dniu. Sztuka istnieje, tylo trzeba jej szukac tam gdzie brak kasy = wystawnosci, przepychu, swiatel i hihi -
znienawidzonej reklamy.. goraco pozdrawiam. qczyn

[Gość: tomasssz]

Ten tekst tak naprawdę sdotczy tylko samego awtora tak już jest że nic nie da
się zrozumieć jeżeli nie dotyczy nas samych "Piejkło to inni "" i ja się pod
ty mmm do końca podpiszę##

[Gość: magia]

Zaskakuje mnie postawa autora. Wydawaloby sie, ze czlowiek
inteligentny, po filozofii, mgr przed nazwiskiem. A zastanawial
sie, idac na ta oryginalna filozofie, co bedzie robil po
ukonczeniu studiow??? Niestety, za bycie filozofem nie placa, a
jesc trza. Wiec zamiast narzekac, niech wezmie sie do roboty!
Zadna praca nie hanbi! A byc oryginalnym filozofem moze byc
prywatnie.

[Gość: gitman]

ale ten gosciu smeci, nie dziwie sie ze go nie chca do roboty przyjac, toz to
pojeb jakis

Zawiły styl i tęsknota za czarno-białym

[Gość: Sarin]

Zgadzam się! Autor artykułu maluje same kwiatki stylistyczne.
Róże, pelargonie, piwonie i wielkie chryzantemy. Zza tego
kwiecia słabo widać sens, a i sens jakiś rozmemłany. Głowę daję,
że w młodości hurtem pisywał wiersze.
Była komuna, była obłuda systemu widoczna na każdym kroku, to i
było o co walczyć. Młodzież ustawiała się głowami w jednym
kierunku i można ją było łatwiej scharakteryzować. Teraz mamy
wolność słowa i wszystkiego innego, multum możliwości i co za
tym idzie, mnóstwo ideologii życia. Trudno to wszystko ogarnąć i
posegregować. Temat chyba nie na głowę młodego filozofa. Raczej
socjologa tu potrzeba. Autorze, wracaj do Hegla i innych tobie
podobnych.

dzięki

[Gość: aga81]

cieszę się, że ktoś ubrał w słowa to, do czego najtrudniej się
przyznać. nasza siła stała się niemocą... ale ciągle jest i to
trzyma jeszcze przy życiu... -dzieki za ten tekst
ps. co z ludźmi, którzy mieszkają poza większymi ośrodkami,
miastami - tam mozliwość spełnienia jest jeszcze gorsza!

[ancol]

Tak bardzo masz racje - niestety! ja tez sie boje zawsze wtedy
gdy brak sil i motywacji, gdy juz wydaje sie ze doglebnie
porzadana "rewolucja" nigdy nie nadejdzie ...szkoda by bylo...

Płyta CKOD w promocji (MediaMarkt) n/t

[Gość: kaio]

dzieki Kubie

[Gość: pryemeck]

Witam wszystkich,
gdyby nie Kuba tej dyskusji wogole by nie bylo, ilosc postow na to forum
sqwiadczy o tym,ze zarowno elastyczni jak i mniej elastyczni chca sie
wypowiedziec w tej sprawie, to chyba znaczy, ze mamy problem, bo wywiazala sie
dyskusja i to jaka! Mozemy sie z Kuba nie zgadzac, ale gdyby nie jego artykol,
nikt by sie nie pofatygowal na to forumi nie wyrazil swojej opinii, tym
bardziej, ze wiele odpowiedzi jest naladowanych ogromnymi emocjami, skoro was
nie obchodzi co Kuba napisal to po co sie pofatytgowaliscie i piszecie?
(spowiedz?)Sam jeszcze nie wim co tym wszystkim myslec mam 22 lata, nie mialem
jeszcze stalej pracy i nie mam rodziny na utrzymaniu, ale wiem, ze bede musial
kiedys o tym pomyslec, a wtedy bedzie sie liczyc moja rodzina i chocbym mial
sprzedawac batony to bede to robil, pracowalem sezonowo w Niemczech, u nich
takich problemow nie ma, oni raczej nie martwia sie co po sobie pozostawia
(wiedza jak wazny jest ich wklad w budowanie kraju, taki Niemiecki ordnung :)
u nas niestety trzeba skonczyc studia i brac udzial w wyscigu szczurow, ale
moze budujemy w ten sposob Polske, ktora da lepsze perspektywy nastepnym
pokoleniom?

A ja tez NIC

[Gość: Legia14/88]

Zgadzam się,to pokolenie to nie generacja 'X',a raczej '0'.Zero.Zero.Zero.Ale jaki wzorzec,taki wynik.To nasi ojcowie wymyślili 'pop'-cokolwiek by to nie znaczyło.A my,ze słabą wolą, tylko przyjęliśmy dar.Bo pop to schlebianie pustym gustom,to kultura masowa czyli brak kultury.Wystarczy popatrzeć na "sztukę" A.Warhola- co jest niezwykłego w 20 takich samych zdjęciach,tylko inaczej pokolorowanych i na innym tle?Może dla absolwenta ASP,ale wartości artystycznej dla przeciętnego zjadacza chleba to niewiele posiada.A ludzie tłumem na wystawę walą.I nie dlatego,że to piękne(?),tylko bo z Ameryki.I inni krzyczą:'fajne',to my mamy być gorsi?... Teraz moda to brak mody i nasze niewyględne pokolenie też jest 'brak'.Brak wszystkiego.

[jowit]

Gość portalu: Legia14/88 napisał(a):

> Zgadzam się,to pokolenie to nie generacja 'X',a raczej '0'.Zero.Zero.Zero.Ale
j
> aki wzorzec,taki wynik.To nasi ojcowie wymyślili 'pop'-cokolwiek by to nie
znac
> zyło.A my,ze słabą wolą, tylko przyjęliśmy dar.Bo pop to schlebianie pustym
gus
> tom,to kultura masowa czyli brak kultury.Wystarczy popatrzeć na "sztukę"
A.Warh
> ola- co jest niezwykłego w 20 takich samych zdjęciach,tylko inaczej
pokolorowan
> ych i na innym tle?Może dla absolwenta ASP,ale wartości artystycznej dla
przeci
> ętnego zjadacza chleba to niewiele posiada.A ludzie tłumem na wystawę walą.I
ni
> e dlatego,że to piękne(?),tylko bo z Ameryki.I inni krzyczą:'fajne',to my
mamy
> być gorsi?... Teraz moda to brak mody i nasze niewyględne pokolenie też
jest '
> brak'.Brak wszystkiego.

================================= To nieprawda Legia. Jestem z pokolenia
Twojego Taty. faktem jest że w naszych czasach wydarzeniem było pojawienie się
nowego tomu wierszy Herberta, a nie nowego rodzaju telefonu, ale i wasze
pokolenie zostawi coś po sobie. Macie jeszcze czas. I możliwość wyboru. Ta
dyskusja jest tego najlepszym dowodem. I Twój głos w niej

A ja tez NIC

[Gość: Legia14/88]

Zostawimy po sobie kupę telefonów komórkowych,slumsy,blokowiska i radosne przeświadczenie o swojej potędze technicznej.Mam 24 lata i jestem szczęśliwy,że dzieciństwo spędziłem w PRL-u.To było fajne dzieciństwo.I tylko żal,że socjalizm moim rodzicom uprzykrzył życie... Pozdrawiam,szczególnie za optymizm.

[jowit]

Gość portalu: Legia14/88 napisał(a):

> Zostawimy po sobie kupę telefonów komórkowych,slumsy,blokowiska i radosne
prześ
> wiadczenie o swojej potędze technicznej.Mam 24 lata i jestem szczęśliwy,że
dzie
> ciństwo spędziłem w PRL-u.To było fajne dzieciństwo.I tylko żal,że socjalizm
mo
> im rodzicom uprzykrzył życie... Pozdrawiam,szczególnie za optymizm.

================= Nie nazwałbym tego optymizmem. Określiłbym to raczej
dystansem. Jestem już w tak zwanej "smudze cienia". To znacznie ułatwia optykę
patrzenia na życie,artykuł "generacja nic", i na dyskusję jaka się w związku z
nim wywiązała. Ilość listów jakie są jej udziałem świadczy o tym, że jednak
istnieje generacja nowa. Nie, generacja NIC. Co pozostawicie po sobie, zależy
tylko od Was. Być, czy mieć? A może połączyć jedno z drugim. (Z przewagą "być")
pozdrawiam serdecznie.

[Gość: Tomek72]

Wydaje mi się, że podstawowym problemem nas, dwudziestolatków
jest brak możliwości znalezienia pewnej równowagi pomiędzy tym
co było i tym co mamy teraz. Domeną człowieka jest popadanie z
jednej skrajności w drugą, nagle i w sposób pozwalający jak
najszybsze dostosowanie się do nowych realiów otaczającego
wiata. I tak też stało się z nami, których lata buntowniczej,
wybuchowej młodości przypadły na przełom lat 80-tych i 90-tych.
Dawne „czasy totalitaryzmu” hodowały w nas potrzebę sprzeciwu
wobec obłudy, kłamstwa i prowizorki tworzonej przez ówczesne
władze. To my wtedy chcieliśmy zmieniać świat, to my chcieliśmy
być inni, chcieliśmy mieć własne ideały. I tacy byliśmy.
Pamiętacie? Słuchaliśmy wyzwolonej muzyki, czytaliśmy zakazane
książki, spotykaliśmy się i rozmawialiśmy o przyszłości. Łączyły
nas wspaniałe wartości: przyjaźń, wiara, wolność, niezależność,
indywidualność. Lata dziewięćdziesiąte przyniosły nowe
kategorie, które zamieszały nam dotychczasowy porządek. Kariera,
pieniądze, pozycja, bogactwo sprawiły, że niektórym z nas
zaczęło się wydawać, iż mając to wszystko będziemy wolni,
indywidualni, niezależni. Ale świat nas oszukał i okpił – a
dokładniej my sami siebie. Nie znaleźliśmy równowagi,
porzuciliśmy nasze ideały, a w najlepszym wypadku przesunęliśmy
je na dalszy plan. To prawda, że musimy myśleć o rodzinie, domu,
dzieciach, ale także nie zapominajmy o tym co nas łączyło i
czego nadal mimo wszystko pragniemy: wolności, wiary, przyjaźni,
niezależności. Nie zamykajmy się w domach, nie spędzajmy
weekendów w hipermarketach, nie sprawiajmy sobie radości zakupem
czwartego telewizora do domu, nie materializujmy naszego życia.
Jak ja sobie z tym radzę – różnie. Czasami zwyciężam, czasami
jestem pokonany. Czasami jestem wolny i niezależny, czasami
wplątany i zagubiony w dzisiejszej rzeczywistości. Czasami
zaglądam do portfela, czasami znikam na całe dnie i świat o mnie
zapomina. Nie ma i nie będzie dobrej recepty na to jak my mamy
się zachowywać, jak nas mają oceniać dzisiaj ci którzy są na
samym spodzie piramidy. Jestem jednakże przekonany, że
przyszłość nie należy już do nas, lecz do tych, którzy niebawem
skończą dwadzieścia lat i do naszych dzieci, które kiedyś
powiedzą nam abyśmy się wypchali naszymi pieniędzmi, naszym
poczuciem bezpieczeństwa, naszą wiarą w ład i porządek, gdyż to
wszystko osiągnęliśmy kosztem naszej wolności, niezależności,
przyjaźni i wiary, które sprzedaliśmy za odrobinę własnego
materialnego szczęścia. Bądźmy gotowi na to i nie łudźmy się, że
przytulny dom, rodzinna atmosfera i materialny dobrobyt
powstrzymają ich przed takim osądzeniem nas.

[Gość: BNT/MCP]

A ja, narażając się na miano chama konsumpcyjnego (choć jako
żywo jadam niewiele a i pijam ostatnio umiarkowanie :-) zapytam:
co Szanowny Autor miał na myśli?

Zrozumiałem, że próbuje udowodnić istnienie problemu 'mieć czy
być'? Niemożliwe, żeby mu to zajęło aż kilka stron drobnym
drukiem! (Nie śmiem podejrzewać, że wierszówką dorabia do
skromnej gaży autora tekstów.) Dlatego domyślam się, że tam się
musi kryć jeszcze jakaś inna myśl, tylko ja ją przeoczyłem...

Po wyliczance rzeczy, którymi zajmują się jego utalentowani
znajomi wydawało mi się przez chwilę, że Autor sugeruje
konieczność zatrudnienia wszystkich absolwentów filozofii jako
etatowych filozofów. I to za znacznie więcej niż 710 PLN. Ale to
już na 100% moja błędna interpretacja tekstu...

Poza tym autor bardzo mi zaimponował w ostatnim akapicie
rzucając na szalę swój autorytet magistra. Oj zahuczy od tego w
świecie nauki, zahuczy!

Dlatego na koniec powtórnie apeluję: niech mi ktoś wyjaśni ten
artykuł!

[Gość: NYorker]

"Mam 27 lat i nie moge˛ uwierzyc´ w swój wiek. Nie istnieje
z˙aden spo?eczny kontekst usprawiedliwiaja˛cy moje
istnienie i - co za tym idzie - ja sam nie jestem w stanie
usprawiedliwic´ z˙adnego spo?ecznego kontekstu, który
pe?ni?by role˛ mojego "matecznika""
rzeczywiscie dobre. w stylu nie znalazlem zadnej bliskiej mi
estetyki. a kontekst uzasadniajacy tresc nie istnieje. i to
ukazalo sie drukiem w wyborczej???

artykuł

[Gość: ania]

Faktycznie, artykuł napisany jest okropnie... A na dodatek
niewiele z niego wynika. Zdania są długie, zbyt kwieciste i
zawierają mało treści. Wszędzie komercja - no cóż takie życie. A
ja na przykład mam 25 lat, skończyłam SGH (dziennie), szukam
pracy (najlepiej dobrze płatnej) - ale takiej, którą będę lubić
(taką, której nie lubiłam to już miałam). Jednocześnie, proszę
sobie wyobrazić czytam książki (ostatnio np. zachwycam się
Andrzejewskim), chodzę do kina nie tylko na amerykański chłam, a
nawet z zainteresowaniem słucham wykładów mojego chłopaka na
tematy historyczno-polityczne. Nie chcę być utożsamiana z
pokoleniem nic, bo ja nie jestem nic. Jestem mimo wszystko
szczęśliwa i mam swoje miejsce w życiu. A co moi rówieśnicy
robią ze swoim życiem no to już ich sprawa (a nie pokolenia).