Światem zaczęła rządzić wiosna.

[krykucha]

Babcia na wiosnę

Niebo włożyło turban obłoczny z jaskółką,
Jabłonie stoją w wielkich kapeluszach z kwiatów
Szeptania-pogłaskania lecą z pyłem kwiatów
Omijając twarz moją jako liść pożółkłą.

Lipy stroją się w jedwab zielony i nowy,
Jak biżuteria szczęścia płoną sznury kwiatów
Pocałunki żeglują na muzyce kwiatów
Mijając moją szyję w szaliku włóczkowym.

Zamknę najszczelniej serce przed śpiewem słowika
I pójdę przez gąszcz kwitnień, rozkwitów, kwiatów,
Przez chmury całowanych, kołysanych kwiatów,
Nie śmiąc przypiąć do piersi fijołka czy storczyka.

Pod modną parasolką świat w śmiechu się trzęsie.
Patrzy zabójczym okiem zza bukietu kwiatów,
Ma we krwi wszystkie wonie, wszystkie gwiazdy światów,
I ma mnie, jak bezwiedną, zimną łzę na rzęsie.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

i zbliża się lato...

[piaf.e]

"Ile razem dróg przebytych
ile ścieżek przedeptanych..."

ile razem piw wypitych
ile nocy przegadanych


"...Ziemio ojczysta, Ziemio jasna
Nie będę powalonym drzewem
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
Nauką , pracą , dumą , gniewem

Nie będę jak zerwana nic ,
odrzucę pusto brzmiące słowa
można nie kochać cię i żyć
ale nie można owocować..."

(autorów znacie)

[piaf.e]

chyba było:"nie będę jak zerwany liść" (nie pamiętam , wybaczcie)



moze kiedyś znajdę czas żeby przeczytac wszystko co napisaliście.

Światem zaczęła rządzić wiosna

[ira22]

Ptaszek

Ptaszek idiota,
głupszy niż się zdaje,
strojny barwną krajką,
z głową jak makówka,
nieprzyjaciel kota,
ojciec pięciu jajek,
z których każde jajko
pełne jest półgłówka,
przyparty do drzewa
pierzem rudosinem,
toczy głośne swary
z innym znów kretynem,
po czym śpiewa, śpiewa
głupstwa nie do wiary.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

[rodzynka.sardynka]

meta do tysiąca ?
twarzą do słońca ?
a te też co kapeluszy nie miały ?
by włosy na len spłowiały ?

No to do pracy trzeba się brać
i przynajmniej srogą zimę
co nas tak długo trzymała
......................... sprać.

Sprać z włosów, ubrania,
z wiszących balkonów, ogrodów
i z całego rzecy posiadania.

[ira22]

Piosenka na głos basowy

Ach, jak modro-szczodrą jest przyroda,
jak srebrzystą czkawką gdacze woda,
jak ci na łeb zieleń kapie z listków,
choćbyś nawet był najgorsym z chłystków,
tak, mój bracie,
choćbyś nawet był najgorszym z chłystków.

Patrz, jak trawy płyną za widnokrąg,
czuby sosen w srebrnych chmurkach mokną,
jak szeleszczą pod wiewiórką szyszki,
choćbyś nawet był krwawym opryszkiem,
tak, mój bracie,
choćbyś nawet był krwawym opryszkiem

Patrz jak złoto krwawi w wodnej korze,
to słońce tak pływa w jeziorze,
jakże śpiewnie szumią wodorosty,
choćbyś nawet topił własną siostrę,
tak, mój bracie,
choćbyś nawet topił własną siostrę.

Ach, jak wolną, polną jest natura,
w las zapachów dajesz łotrze nura,
ptak zaśpiewa w lesie niespodzianie,
choćbyś nawet był ostatnim draniem,
tak, mój bracie,
choćbyś nawet był ostatnim draniem.

Jakże pięknie pachnie prokurator,
płynie falą w jego włosach ondulator,
jak mu pięknie ręce śpią na piersi,
choćbyś drygał już w paluszkach śmierci,
tak, mój bracie,
choćbyś drygał już w paluszkach śmierci.

A melonik i kruczy tużurek
trzyma w białych rękawiczkach sznurek.
Rękawiczki dwie lilije będą,
choćbyś z szbienicy błyskał siną gębą,
tak, mój bracie,
choćbyś z szubienicy błyskał siną gębą.

Więc bądź hojny urodą jak glob nasz
i w uśmiechu końskie zęby obnaż,
bo podzwoni tobą wonny wietrzyk,
choćbyś był wisielcem pierwszym lepszym,
tak, mój bracie,
choćbyś był wisielcem pierwszym lepszym.

Stanisław Jerzy Lec

[rodzynka.sardynka]

Jak nadrobić stracony czas,
który to czas nieustannie drzemał w nas.
Gdy jadłam
gdy spałam
Gdy jeszcze w wiosennym słońcu
z moimi psami spacerowałam.

[krykucha]

SARDYNKA

Sardynka tym się chlubi,
Że każdy człowiek ją lubi.


Życie innych ryb musi być koszmarne,
Że nie są tak sławne i popularne.

- Co za idiotka - powiedziała szprotka.

Myślę, że niedługo się dowie,
Że sława nie wychodzi na zdrowie.

A los niekiedy tak sprawia,
Że sympatia różnie się objawia.

Z nami też tak jest, panie dzieju.
Bardzo nas lubią w PUSZCE i w OLEJU.


autor - eres

[krykucha]

PASJE
czyli wiosenny liryk o wędkowaniu

Zima się przedzieżgnęła
w słowików trele majowe
biorę z szafy kapelusz
buty gumowe

Staję cicho nad rzeką
pośpiesznie wędkę rozwijam
zapuszczam i czuję dreszczyk
na końcu kija

Płyną po niebie chmury
po wodzie chodzą cienie
tkwi w garbie błękitnej fali
spławika lśnienie

Wokół budzi się życie
balansuje jak trzcina
bluk pęka wodna tafla
rybę zacinam

Wbija się ostry haczyk
rybie w zdziwiony pysk
ależ to głupie stworzonko
poszło na błysk.

Michał Cherubiński

[rodzynka.sardynka]

A ja jak zwykle przyziemnie.
Niebawem truskawki w pierogach i śmietanie.
Mama buzi ode mnie dostanie.
Z cukrem, w śmietanie.

[rodzynka.sardynka]

Bo wiosna nie jest wzrostu jedynie słusznego,
na wpół wysokiego, sztucznie pędzonego.
Bo wzrost wysoki zaczyna się dopiero od Giertycha
a wiosna to kruszynka, ociupinka, drobinka,
długo na nią czekasz, odwrócisz się, a już jej nie ma.
Bo lato już tę wiosnę niecierpliwie popycha.
Bo niecierpliwe jest już do rządzenia
a nie wie głupie, że przekwitnie, zwiędnie
i ludzie powiedzą: tej też już nie ma.

[rodzynka.sardynka]

Czy wiosna jest zamężna ?
Nie. Acz wzrostu niewielkiego
to przecież jest potężna.
I po co jej kurdupel jaki
wprawdzie wzrostu 180 powyżej
to artykułowaniem słów np.
sięga jej kolan co najwyżej.

[rodzynka.sardynka]

Wiosna to nie tylko to, co o niej piszą piewce
wiosną moje pieski lubią zbieraż z traw np. kleszcze
i potrwa tak to niestety aż do jesieni.
Wtedy, nie wiem, czy na lepsze, czy na gorsze się odmieni,
bo jesienią zbierają zewsząd pchełki.
A ja przecież jestem przeciwko karze śmierci.

[krykucha]

jak tu się nie uśmiechać

dziś do Pana Boga

gdy wyświęca się wkoło

rajska pogoda



trzmiel wtula się

w płatki

zbierając mi metafory

bez odurzony niebem

pachnie jak szalony

siwy koń z baśni

pasie się na łące

i w pręcikach dmuchawców

roziskrzone słońce



chciałbym uśmiechem

odwdzięczyć się Panie

za to zielone

traw zmarwychpowstanie

za ważkość ważki i chwilowość chwili

która za chwilę w wieczność się przesili

za to wśród życia

ziemskie zabłąkanie

chciałbym uśmiechem

odwdzięczyć się Panie



z tym dniem majowym

życiu tak do twarzy

że w podzięce czymś ciepłym

muszę Cię obdarzyć

Józef Baran

* * *

[krykucha]

Tyś jest, jak dzień wiosenny z pogodą błękitną,
I majowe w swej duszy nosisz poematy,
Radością zasadzone myśli w tobie kwitną
Ruchliwe, jak motyle, i wonne, jak kwiaty.

Lubię wspominać twoje miłosne spojrzenia
Zatulone w powiekach, jak stokrocie w trawie,
I krągły smiech, co z warg ci zęby wypłomienia,
Białe, jak miąższ jabłeczny, w czerwonej oprawie.
Kiedyś potem - jesienią bez ciebie żałosną,
Gdy smutek serce ścichłe napełni po brzegi,
Niech mi się przyśnia twoje, w białych sukniach wiosno,
Pocałunki słoneczne: twe maleńkie piegi.

Kazimierz Wierzyński

* * *

[krykucha]

Moja miłość przeszła w wichr wiosenny -
w wichr wiosenny - me szaleństwo w burzę -
w burzę - moja rozkosz w dreszcz senny -
w dreszcz senny - maja wiosna w róże. -

Z wichru spłynie moja miłość nowa -
miłość nowa - z burzy szał wystrzeli -
szał wystrzeli - sen rozkosz wychowa,
wiosna wstanie z różanej kąpieli

Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

[rodzynka.sardynka]

Gdzie się majowe chrabąszcze podziały ?
Moje największe strachy i fobie dziecięce.
Takie miałam nieszczęście, że z każdego
prawie drzewa na głowę mi spadały.
Od lat już ich nie widziałam.
Że ktoś tam, na górze,
trzyma nade mną ochronny parasol,
to tego się nie spodziewałam.

[rodzynka.sardynka]

Jest to bój nasz z góry przegrany.
(Myślałaś, że napiszę "ostatni" ?)
Przecież nie damy rady.
Ten Kagan wątek ustawił
na dwa milenia prawie.
I tak się ścigać możemy
jeszcze długie lata.
Dla mnie to nie byłaby żadna strata.
Bo gdy już zabraknie annałów z wierszami,
możemy nicować te, co są już tu napisane.

[rodzynka.sardynka]

Czy wiosną można wszystko ?
Można się zerwać i zbudzić.
Ale uchylić firanek ?
Można deklinację pobrudzić ?
Zapytałaby Ave.
Ale to ja się mylę na pewno.
Wchodząc w ten Świat Wiosny
na te firanki się stale natykam.
Wtedy deklinacją się bawiąc
szybko kawę przełykam.
Bo psy trzeba wyprowadzić

[krykucha]

Natura
Mazurkiewicz Marta


Gdy w filharmonii

ziemskiego żywota

batutę trzyma

zwariowana wiosna

W cenie jest wyższej

wrzask kotów marcowych

niźli anielskie chóry

ze swym "Gloria"

[ira22]

ZEMSTA KONWALII

Nie zrywajcie!
Stoinmy tu trupy,
Stucznie otwierające się do końca.
Poczekajcie!
Okwiecone słupy
W lesie pokryje czerwień trująca,
Owoców prześlicznych,
Delikatnych, licznych-
Zjedz je wszystkie, całą łąkę.
Połóż się i czekaj na mękę.
Zjedz dużo i skonaj-
Umieraj i poznaj
Co czuję przez wszystkie stulecia
Gdy wiosną wysyp białego kwiecia.


Gabriela(MetalWrona) 13.05.2006.

[rodzynka.sardynka]

Kochany, kochany
znowu kwitną jak wtedy
kasztany,
gdy Ty byłeś w innej
zakochany
Ech
teraz jesteś w pieluchy
upaciany.

Masz za swoje.

"Czerwiec"

[krykucha]

Czerwiec

W Czerwcu, tysiac lat temu,
Polska byla poganska.
Tysiac lat przeminelo,
Przyjdzie Noc Swietojanska.

Migotliwe swietliki
Zapala swe sygnaly
I bardzo dziwne rzeczy
Beda sie w Polsce dzialy.

W lesie gruchna pioruny
Iluminacja zielona.
Nad Debem blyskawice
Zaplota sie korona.

Z dziupli Drzewa wypelznie
Waz stary, srebrnoruski,
Z rubinowymi oczyma
I skora w luzyckie luski.

Kwiat paproci w gestwinie
Mignie na cwierc minuty
I wtedy ludzkim altem
Zapieja zlote koguty.

Zorza na ciemnym niebie
W runiczny wzor sie utka.
Nie przeszkadzajcie dziwom,
Bo Noc bedzie krociutka.

Wczesnie zniknie bez sladu,
Jak dreszcz magnetycznej burzy.
I dopiero za drugie
Tysiac lat sie powtorzy

Marian Hemar

[rodzynka.sardynka]

A w noc Kupały
chłopców miłosne zapały
będą na nic się zdały.

Dziewczyny zmądrzały.

"Orkiestra"

[krykucha]

Strażacka orkiestra
jest po to,
żeby huczało aż miło
i żeby wiosenne słońce
w trąbach, miedzianych lśniło.

Jak wesoło małym promykom
ślizgać się tak od trąb do trąb!
Hop, na puzon!
Hop, na helikon!
Ty, muzyko, w talerze rąb!

Ile huku, ile to blasku,
kiedy idzie ogniowa straż,
a słoneczko
w dziesiątkach kasków
widzi swoją pyzatą twarz!

Joanna Kulmowa

Światem rządzi wiosna.

[rodzynka.sardynka]

Czy to może być wiosenne ?
Bo niedługo zaczną mi wlatywać
przez okno i te jasne
i te wielkie, ciemne.

"
- zabiłem dzisiaj kilka ćmów
- ciem !
- trziewikiem "

[krykucha]

Okularnicy

Między nami po ulicy,
pojedynczo i grupkami,
snują się okularnicy ze skryptami.
I z książkami,
z notatkami,
z papierami, kompleksami.
Itd., itp.,
itp., itd.,
itd.

Uszy mają odmrożone,
nosy w szalik otulone,
miny mroczne.
Taki dzieckiem się nie zajmie,
tylko myśli o Einsteinie.
Itd., itp.,
itp., itd.,
itd.

Gnieżdżą się w akademiku,
mają każdy po czajniku.
I nie dla nich de volaje,
i Paryże, i Szanghaje.
I nie dla nich baju bach,
ani lala, ani buba.
Itd., itp.,
itp., itd.,
itd.

Tylko czasem przy tablicy,
wiosną jakiś okularnik,
skradnie swej okularnicy pocałunek.
Wtem okular zajdzie mgłą,
przemarznięte dłonie drżą.
Potem razem w bibliotece,
i w stołówce, i w kolejce.
Itp., itd.,
itd.

Wymęczeni, wychudzeni,
z dyplomami już w kieszeni,
odpływają pociągami,
potem żenią się z żonami.
Potem wiążą koniec z końcem
za te polskie dwa tysiące.
Itp., itd.,
itd.

Agnieszka Osiecka

[rodzynka.sardynka]

takich czasów nie zaznamy,
okularników nie spotkamy,
i kompleksy wyszły z mody
już.

Teraz czasy komórkowe
w Plusie, w Erze, kolorowe
podkoszulki z napisami,
o Einsteinie nie pogadamy
cóż.

Teraz czasy managerów
a poetów czarodziejów
przeszły już.

"Potem wiążą koniec z końcem
za te polskie dwa tysiące."
Świat zatoczył koło już ?

Wiązać koniec z końcem
już nie trendy, już
niemodne
ale ciągle aktualne.
Cóż.

[rodzynka.sardynka]

Huuuurrraaaaa.
I mnie się jak ślepeej kurze....
udaje nie swoje:

"Starsi panowie,
starsi panowie,
starsi panowie dwaj.
Już szron na głowie,
już nie to zdrowie,
a w sercu ciągle maj".

[rodzynka.sardynka]

"Najlepsze kasztany są
na Placu Pigal"
(piszę po polsku)
To jakieś brednie i herezje,
nie trzeba patrzeć wcale w dal
wystarczy wokół się rozejrzeć
by stwierdzić?

Najpiękniej kwitną kasztany
u nas, w maju, a w maturalnym
okresie naszego życia
wspomnienie ich zapachu (czy pachną ?)
pozostanie do końca naszego tu
na ziemi bycia.

"Wernisaż".

[krykucha]

Jonasz Kofta


Pod wirujących okiem słońca

Jaskrawe, oszalałe nędze

Żółć bezlitosna, żółć bez końca

Jak starą twarz wyżłobił pędzel

W świecie co jak patelni dno

Ludzie podobni czarnym muchom

U dołu podpis : Vincent van Gogh



Van Gogh! To ten, co sobie obciął ucho!



Wapienne tynki, wieczna wiosna

Kiść bzu za murem, biel do bieli

Montmartre do nieba pnie się prosto

Ból od miłości trudno oddzielić

Jest w tym piosenka - miła chwila

Gdy mały smutek umie zabijać

Na tym obrazie Maurice Utrilla



Utrillo! To ten słynny pijak!



Od sztucznych świateł wszystko jedno

Szminka czy puder, czy rozpacz

Dziewczyny za pięć franków bledną

I odejść trudno, trudno zostać

Kabaret. Dziewiętnasty wiek

Absyntu zapłakane skutki

Podpis: Henri Toulouse-Lautrec



Lautrec! To ten co nogi miał za krótkie!



Bo my mamy wiadomości o artystach

Co to mają w głowie szajby oraz palmy

To się daje towarzysko wykorzystać



Inteligent! - To jest człowiek kulturalny!

[rodzynka.sardynka]

Do tej pory żyłam przyziemnie,
Tyś wyzwoliła we mnie zapotrzebowanie
na poezję przez czarodziejów pisaną.
Więc została uruchomiona moja pamięć
i z moich ulubionych poetów jednego
chciałam z pamięci, więc może nie wiernie
zacytować. Wchodzę do Wiosny raju i co widzę ???
Jak to nazwać i odebrać. ???
Czy Jonasz potrzebuje westchnienia ???

"Bo gdy się mylczy, milczy, milczy
to apetyt rośnie wylczy
na poezję, co być może drzemie w nas"

Jonasz Kofta

Janusz Anderman na Gazety łamach
o Kofcie się niezbyt ładnie wyrażał.
Szczególnie o Jego tragicznej śmierci.
A ja ciągle czekam kiedy ten Anderman
wyjdzie na estradę zaśpiewa,
a może coś napisze łąmiąc moje serce

[rodzynka.sardynka]

O ! albo to:

"Pamiętajcie o ogrodach
czy tak trudno być poetą..."

Jonasz Kofta

Dalej nie pamiętam

Jonasz Kofta

[krykucha]

Pamiętajcie o ogrodach

Bluszczem ku oknom
Kwiatem w samotność
Poszumem traw
Drzewem co stoi
Uspokojeniem
Wśród tylu spraw
Pamiętajcie o ogrodach
Przecież stamtąd przyszliście
W żar epoki użyczą wam chłodu
Tylko drzewa, tylko liście
Pamiętajcie o ogrodach
Czy tak trudno być poetą
W żar epoki nie użyczy wam chłodu
Żaden schron, żaden beton

Kroplą pamięci
Nicią pajęczą
Zapachem bzu
Wiesz już na pewno
Świeżością rzewną
To właśnie tu

Pamiętajcie o ogrodach...

I dokąd uciec
W za ciasnym bucie
Gdy twardy bruk
Są gdzieś daleko
Przejrzyste rzeki
I mamy XX wiek

Pamiętajcie o ogrodach...

[rodzynka.sardynka]

O ! albo

"Wakacje w kolorze blond"

Jonasz Kofta.

[krykucha]

To byla blondynka
ten kolor włosów tak zwą
Sprawiła ze miałem
wakacje koloru blond.
W popołudniową godzinę
na plaży spotkalem ją
dziewczynę z bursztynu
na plazy koloru blond
A potem slonce plaza
a czas obok sobie biegł
i zamiast kalendarza
co noc jej przybywal pieg
jeden pieg
Tych piegow bylo
trzydziesci
a moze trzydziesci dwa
W tym czasie sie miesci
wakacje plaza i ja.



To staje sie prawdziwe
kiedy pozostaje w nas
jej plowozlota grzywę
co noc wichrzy cieply wiatr
w moich snach
To byla blondynka
ten kolor wlosow tak zwą
sprawila ze mialem
wakacje koloru blond.

[rodzynka.sardynka]

A teraz sobie spokojnie przeczytałam
i być może niechcącą aluzję zrozumiałam.

"Inteligent! - To jest człowiek kulturalny!"
z Jonasza Kofty przez Ciebie tu zacytowanego.

Muszę zweryfikować swoje pojęcie o inteligentach.
Chyba było pospolite i naiwne.

"Ballada o pannie"

[krykucha]

Jan Brzechwa

Kochałem pannę, wiosenną pannę,
Rzekła mi w lesie słowa rozstanne,
Słowa żarliwe, niepowściągliwe,
W ustach ostatnie, w sercu nieżywe.

Odeszła lasem w stronę zachodnią,
Mech pożegnalnie szeleścił pod nią,
Zanim zniknęła w cieniu gałęzi,
Cień ją omotał, las ją uwięził.

Przeżałowałem żałobę rzewną,
Wziąłem trumienne, sześcienne drewno,
Pannę zabiłem, pannę przeżyłem,
Martwą na desce wzdłuż rozłożyłem.

Leży niewierna wiosenna panna,
Ciało jej zmywa rosa poranna,
Leży na desce cała w błękitach,
Do mojej ręki gwoździem przybita.

[rodzynka.sardynka]

Pewnie, że jestem przybita.
Na wsiegda.



A przedtem wcale się nie rozstawałam,
tylko się bałam,
czy mój początek nie odczytasz tak:

"jest to bój nas ostatni
krwawy skończy się trud,
gdy związek nasz bratni
...."
dalej nie pamiętam

Ale i w tej poezji nie widzę
"żenady".
Można być przecież w coś zaangażowanym.

Kofta raz jeszcze

[krykucha]

rodzynka.sardynka napisała:

> Pewnie, że jestem przybita.
> Na wsiegda.


Trzeba marzyć
Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć
Zamiast dmuchać na zimne
Na gorącym się sparzyć
Z deszczu pobiec pod rynnę
Trzeba marzyć
Gdy spadają jak liście
Kartki dat z kalendarzy
Kiedy szaro i mgliście
Trzeba marzyć
W chłodnej, pustej godzinie
Na swój los się odważyć
Nim twe szczęście cię minie
Trzeba marzyć

W rytmie wiecznej tęsknoty
Wraca fala do plaży
Ty pamiętaj wciąż o tym
Trzeba marzyć
Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć

Marzyło mi się kiedyś o stepach i wielkich

[rodzynka.sardynka]

przestrzeniach. A pięknie je opisywał Sergiusz Jesienin
Ale nim znajdę, bo tylko urywki pamiętam, to tym czasem:

"Dosyć mi życia tu w ojczyźnie
W tęsknocie za łanami gryki,
Porzucę swoją ojcowiznę,
Ucieknę - złodziej i włóczykij.

Pójdę białymi dnia splotami
Znaleźć, gdzie schron przed życia gniewem,
A kompan bliski, dybiąc na mnie,
Zatknie nóż ostry za cholewę.

Wiosną i słońcem poprzez błonie
Lśni opasana żółta droga.
Ta, której imię w sercu chronię,
Przegoni mnie od swego proga.

I znowu wrócę w dom ojcowy,
Cudzą radością się ucieszę,
W zielony wieczór księżycowy
Na swym rękawie się powieszę.

Wierzbiny, co opłotków strzegą,
Niech czulej głowy nachylają,
Niech ludzie mnie, nie obmytego,
Przy psów jazgocie pochowają.

A księżyc będzie płynąć, płynąć,
Wiosła w jeziorach topić wodach,
A Ruś jak zawsze będzie kwitnąć,
Tańczyć i płakać po zagrodach.

Przekład Anna Kamieńska

Nastroje

[rodzynka.sardynka]

Żegnaj, rodzimy lesie,
Złoty zdroju, bądź zdrów.
O lemiesz słońca rwie się
Obłok i płynie znów.

Świeć dniu upalnie modry,
A mnie się smucić czas.
Za cholewą scyzoryk
Błyska ostatni raz.

Nie będzie mnie żrebięcia
Brzuch ciepły nocą grzał,
Od mej radości dźwięcznej
Las już nie będzie drżał.

I burzy nie ubiegnę,
I nie ominę złud,
Aby pierścieniem w niebie
Bić do tajemnych wrót.

S.Jesienin
przekład: Tadeusz Nowak

Znowu o poecie

[rodzynka.sardynka]

Wszystko zmierza do własnej mety
Wyznaczoną losu koleją,
Gdyby nie to, że jestem poetą,
Byłby ze mnie kawał złodzieja.

Chuderlawy, niezbyt wysoki,
Nie złaziłem z drogi nikomu -
Często, często z podbitym okiem
Przychodziłem z bójki do domu.

Na spotkanie wylękłej mamie,
Krew ścierając, mówiłem, blady:
- To nic! tylkom się potknął o kamień
Jutro z tego nie będzie ni śladu.

Teraz, kiedy już ostygł w żyłach
War kipiący dni moich pierwszych,
Niespokojna, zuchwała siła
Bujnie w moje przelała się wiersze

Słów złocista chmara przywiała
Nieskończonym snując się szlakiem,
W każdej strofie jest dawna śmiałość
Oberwańca i zabijaki.

Ja, jak wtedy, zaciskam zęby,
Choć inaczej już kroczyć muszę...
Jeśli dawniej mnie bili w gębę,
Teraz we krwi mam całą duszę.

I już teraz nie mówię mamie,
Lecz do obcej i drwiącej gromady:
- To nic! tylkom się potknął o kamień.
Jutro z tego nie będzie nie śladu.

S.Jesienin
przekład: W.Broniewski

I znowu

[rodzynka.sardynka]

Jedni nazywają zjawisko to "Aniołem Biblioteki"

Przez otwarte drzwi właśnie huczący telewizor usłyszałam .
I wyraźne słowa Jonasz Kofta wypowiedziane. Się nie przesłyszałam.
Tylko w jakim kontekście to nie wiem i się nie dowiedziałam.

o stepie

[rodzynka.sardynka]

zakurzyłam się cała i nie znalazłam.
Początek był prawdopodobnie taki:
S.Jesienina

Jechaliśmy stępa
Pędziliśmy w kłębach
i piosnkę "Jabłoczko"
Trzymaliśmy w zębach.

Ach! Piosnkę tę dotąd
na pewno pamięta
malachit stepowy,
murawa pomięta.

Lecz inną pieśń jeszcze,
O obcym narodzie
Przytroczył do siodła
Towarzysz w pochodzie.
I Śpiewał ???????????

Na tym urywa się moja pamięć.

Erotyk o bzach

[rodzynka.sardynka]

Bzy gęsto sterczą sztorcem,
gruboziarniste i mokre,
stokrotne, gotowym wierszem, radośnie rozrosłe bzy.
O szóstej rano wstałaś,
dziewczyno z prężnym sercem,
i łamiesz, z miłości dla mnie, promieniejące bzy.

Tak wcześnie i już tak gorąco.
A cóż dopiero w południe,
gdy jeszcze mocniej w nozdrza uderzą zerwane bzy!
Dziewczyno na palcach wspięta,
której ręce tak czule,
z taką nadzieją chwytają coraż pełniejsze gałęzie!
Dziewczyno bardzo szczęśliwa,
z listem wycałowanyn,
z listem okrutnie krótkim,
cóż na niemiłość poradzę?

Trzęsę się twoim szczęściem
i drżę jak targane bzy.

Julian Tuwim

Wiosna

[rodzynka.sardynka]

Serce pęcznieje, nabrzmiewa,
Wesele musuje w ciele,
Można oszaleć z radości,
O, moi przyjaciele!

Od stóp do głowy krąży
Potok niepowstrzymany!
Pomyślnie, co się dzieje!
Jaki to pęd opętany!

Jak bardzo jest! jak wiele!
Jak żywo, zupełnie, cało!
- Chodź, Młoda, do Młodego:
Ojcostwa mi się zachciało!

Julian Tuwim

[krykucha]

rodzynka.sardynka napisała:

>>
>
> Lecz inną pieśń jeszcze,
> O obcym narodzie
> Przytroczył do siodła
> Towarzysz w pochodzie.
> I Śpiewał ???????????
>
> Na tym urywa się moja pamięć.

A ja pamiętam tylko powtarzające się w refrenie słowa:
"Granada, Granada, Granada maja..."
=======================================

[rodzynka.sardynka]

zgadza się.

pamiętam jeszcze taką frazę:

"rozstało się z siodłem
a nigdy nie chciało"

[rlogin]

rodzynka.sardynka napisała:

> Początek był prawdopodobnie taki:
> S.Jesienina
>
> Jechaliśmy stępa
> Pędziliśmy w kłębach
> i piosnkę "Jabłoczko"
> Trzymaliśmy w zębach.
>
> Ach! Piosnkę tę dotąd
> na pewno pamięta
> malachit stepowy,
> murawa pomięta.
>
> Lecz inną pieśń jeszcze,
> O obcym narodzie
> Przytroczył do siodła
> Towarzysz w pochodzie.
> I Śpiewał ???????????
>
> Na tym urywa się moja pamięć.

... choć rodak,
Tutejszy jak ja;
- Grenada, Grenada,
Grenada maja!

To jakaś prowokacja z tym Jesieninem? ;)

Inne (późniejsze) tłumaczenie:

Pędziliśmy stepem, jechaliśmy stępa, Kogut, Lis i ja.
I "Jabłoczko" piosnkę trzymalismy w zębach. To znaczy Lis -
bo miał zęby. Kogut wymawiał się brakiem uzębienia, a ja, choć miałem
jeszcze parę trzonowych, też wolałem się tym nie zajmować.
Nie zawsze tak było. Kiedyś "Jabłoczko" piosnka ślicznie brzmiała, jabłuszko
było dorodne, rumiane, świeże i pachnące - prościuteńko z naddnieprzańskich
sadów. Każdy chciał je mieć w pysku.
- Eśooie... - powiedział Lis.
- Mów wyraźniej, bo nie rozumiem - odpowiedziałem.
Lis wyjął "Jabłoczko" piosnkę z organu mowy i ponownie sformułował:
- Weź to ode mnie.
[...]
Jechaliśmy stepem, pędziliśmy w kłębach...
[...]
No i widzimy, że nie pusto. Na widnokręgu kurzawka jakaś, malutka najpierw, ale
zaraz coraz większa kurzawa i juz automobil przy nas. Zaś w automobilu Michał
Swietłow, poeta radziecki oraz Julian Tuwim, poeta polski - siedzą. Ten pierwszy
napisał wiersz pod tytułem "Grenada", bardzo ładny wiersz, który tak się zaczyna:
Jechaliśmy stępa
Pędziliśmy w kłębach
i "Jabłoczko" piosnkę
Trzymaliśmy w zębach.
Ach, piosnkę tę dotąd
Na pewno pamięta
Malachit stepowy,
murawa pomięta.
... w tłumaczeniu Juliana Tuwima.
A teraz obaj wychylają się ku nam z automobilu.
- Co on taki zielony? - zapytuje Tuwim, który jako poeta znany był z wrażliwosci
na kolory - i wskazuje na Lisa.
- Bo on chłopską, niezależną Partię zakłada, a kolor zielony sztandarem ludu na
roli pracującego jest - objaśniłem.
- Co on zakłada, co? - zainteresował się Michał Swietłow, bohater
socjalistycznej pracy literackiej.
- Niezależną, samorządną Partię Ludu Wieśniaczego Wszechrosji. Ponieważ odtąd
pluralizm, czyli wielopartyjność w Związku Radzieckim będzie.
Zaś Swietłow:
- A?
Wiadomo, że A samogłoską jest i jako taka wymaga, żeby jamę ustną otworzyć. Więc
otworzył i Swietłow swoją, [...] - i z tak otwartą już pozostał. Więc nawet
śpieszyć specjalnie się nie musiałem, tylko wyjąłem "Jabłoczko" piosnkę Lisowi -
a czas już najwyższy był - i włożyłem Swietłowowi. Jak Tuwim też będzie chciał,
to niech poprosi Swietłowa, może się z nim podzieli.
Odjechaliśmy stepem, pędząc sobie w kłębach, a oni zostali, trzymając to w zębach.

[rodzynka.sardynka]

Serdeczne dzięki.
Trzymam Cię za słowo,
że zrobisz coś na bis.

Może być Anioł Stróż ?

[krykucha]

rodzynka.sardynka napisała:

> Jedni nazywają zjawisko to "Aniołem Biblioteki"
>
> Przez otwarte drzwi właśnie huczący telewizor usłyszałam .
> I wyraźne słowa Jonasz Kofta wypowiedziane. Się nie przesłyszałam.
> Tylko w jakim kontekście to nie wiem i się nie dowiedziałam.


Rimbaud, Aniele Stróżu mój

[Jonasz Kofta]

Mlaska zawiści grząskie błoto
Rimbaud - Aniele Stróżu mój -
Gdy pospolitość najwyższą cnotą
Normalność ma munduru krój
Ty cieniem złotym przy mnie stój
Ty cieniem złotym przy mnie stój

Dane nam do inności prawo
Rimbaud - Aniele Stróżu mój -
Strach głupców zdeptał bredni wrzawą
Współczucia roniąc łzę kaprawą
Bo tylko garb możesz mieć swój
Bo tylko garb możesz mieć swój

Dlatego nie ma w nas Arturze
Poezji co powinna być
Co się jak wino pnie po murze
Roślina, która pragnie żyć
A może tylko nie umiemy
Zapłacić takiej wielkiej ceny?

Zgoniona nasza muza, trwożna
Rimbaud - Aniele Stróżu mój -
A nasza prawda tak ostrożna
Za dobrze wiemy, ile można
Więc nas przedrzeźnia, byle gnój
Więc nas przedrzeźnia byle gnój

Dlatego nie ma w nas Arturze
Wiary, że wzbogacimy świat
Nie przez łatanie dziury w rurze
Ale przez wyobraźni ład
Za dobrze wiemy, co nas czeka
Kanalizacja to nie rzeka

Mlaska zawiści grząskie błoto
Rimbaud - Aniele Stróżu mój
Gdy pospolitość najwyższą cnotą
Normalność ma munduru krój
Ty cieniem złotym przy mnie stój
Ty cieniem złotym przy mnie stój

[rodzynka.sardynka]

No to za cenę amortyzacji drukarki tylko
wiersze wybrane Kofty wzbogacą mą bibliotekę.
Trzymam się maksymy - ciesz się tym co masz,
bo może ci być odebrane wszystko -.

Bo klasyka jest dla ludzi już wybranych
i rozsmakowanych.

gdy napiszę w temacie Wiosna
"kwiecie pachnie" ?
to komu się to skojarzy ?

A czy u mnie nie następuje już początek pamięci dalekiej ?
Jak u mojej kochanej Babci, która wierszyki z przedszkola deklamuje :

- Gdzie idziesz Bartoszu ?
- Gąsiora niosę w koszu.
- A jak tam twoja żona?
- To żaden gąsior, to jest wrona.
- A jak tam twoje dzieci?
- To nie wrona. Nie poleci.

Wiosenno-frywolny Julian Tuwim

[krykucha]

Wiosna


Serce pęcznieje, nabrzmiewa,
Wesele musuje w ciele,
Można oszaleć z radości,
O, moi przyjaciele!

Od stóp do głowy krąży
Potok niepowstrzymany!
Pomyślcie, co się dzieje!
Jaki to pęd opętany!

Jak bardzo jest! jak wiele!
Jak żywo, zupełnie, cało!
- Chodź, Młoda do Młodego
Ojcostwa mi się zachciało!

[rodzynka.sardynka]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=38906275&wv.x=2&a=41869000

Co to za dzień jakiś wyjątkowy?

[rodzynka.sardynka]

Wy, wierzący w Chrystusów i Marie,
Którzy mącicie czyste wody mego źródła
tylko po to, by mi mówić
Że są wody innego rodzaju,

Zraszajcie łąki w lepszych porach -
O tych innych miejscach po co mi mówicie
Skoro te łąki i wody
Są stąd i mnie cieszą?

Tę rzeczywistość dali bogowie.
Aby była realna, dali jej zewnętrzność.
Czym innym, niż dziełem bogów
Byłyby moje sny?

Zostawcie mi Realność chwili
I moich bogów najbliższych, spokojnych,
Co nie mieszkają s Niejasnym
ale wśród pól i rzek.

Pozwólcie mi wieść pogańskie życie
Przy wtórze piszczałek
Których dżwiękiem przybrzeżne trzciny
Wyznają Pana.

Żyjcie w marzeniach swych i zostawcie
Ołtarz nieśmiertelny, gdzie mój obrzęd
I widzialna obecność
Moich bliskich bogów.

Błędni łowcy lepszego niż życie,
Zostawcie życie wyznawcom starszym
Od Chrystusa, jego krzyża
I od płaczącej Marii.

Ceres, pani pól niech mnie pocieszy
I Apollo i Wenus, i prastary Uran
I pioruny, dbające o to
By pochodzić z ręki Jowisza.

Fernando Pessoa
przekład: Michał Lipszyc

[krykucha]

rodzynka.sardynka napisała:
> Co to za dzień jakiś wyjątkowy?


Biję się w piersi. Nie wiem czy to pamięć dobra ale
krótka czy też kurza ślepota. A może to Zośka winna.




=====================================
Aleksander Twardowski
Wyznanie
przekład: Jan Brzechwa

Od dawna już nie piszę wierszy
O tym, jak mija wiosny czas,
O tym, jak z pączka listek pierwszy
Rwie się do życia, w słońca plask,

Jak się rozwiewa puch kwitnienia,
Jak niespodzianie przyjdzie znów
Ten dzień, gdy stwierdzę bez wątpienia,
Że przeminęła pora bzów.

Pomijam w wierszach mych urodę
Minionych lat. Nie mówię też
O tym, jak pachnie siano młode,
Którego woń przynosi deszcz,

Gdy po skoszonej przejdzie łące;
Jak kogut zapiał poprzez płot
Czy jak żurawie szybujące
Do ciepłych stron kierują lot;

O zmierzchach barwy jarzębiny,
O tym, że ból mi sprawia świat,
Choć nie ponosi żadnej winy
Z powodu moich własnych strat.

Los inny stał się mym udziałem
Niż w latach, które pokrył kurz.
No cóż - widocznie odmłodniałem,
Nie mówię już, nie tworzę już.

Cudzymi słowy rzecz wyjaśnię:
Ktoś - nie pamiętam nawet kto -
Wyraził myśl, że młodość właśnie
Przychodzi z wiekiem. Otóż to!

Broniewskiego wiersz antykobiecy

[krykucha]

Nie dokochałyście mnie, wszystkie kobiety...
( Tutaj sobie z cicha westchnę. Rym: " niestety").
Ja bym przy waszej pomocy
nie znał bezsennych nocy,
budziłbym się rano, radosny
i szukałbym rymu do " wiosny",
tomów wierszy byłoby więcej,
mniej alkoholu
( za to nie ręczę, ale bym wolał).
Mniej pod Villona,
mniej pod Baudelaire'a,
ale wielu bym rzeczy dokonał..."
Cholera!

[rodzynka.sardynka]

To poeta niesłuszny.

Lecz skoro już się tu pojawili, to jeszcze raz

[rodzynka.sardynka]

(skojarzenie nastąpiło, gdy słyszałam barda naszej rewolucji - Gintrowskiego)

o zapijaczonym poecie, któremu słoma z butów wystawała, a którego Isadora
Duncan płomiennie pokochała.
Takiego chuligana ?!

S.Jesienin

Czy to ty, mój rymotwórco biedny,
O księżycu piszesz wiersz marudny?
Już od dawna oczy moje zwiędły
Od miłości, od kart i od wódy.

Ach, już księżyc włazi w okna ramę,
Światło takie, że aż bolą oczy...
Postawiłem na pikową damę,
A tu z talii czarny as wyskoczył.

A tu wiosny Konstantego

[krykucha]

Też chyba lubił, który poeta nie lubi wypić?
=====================================================
Gałczyński Konstanty Ildefons

Siedem wiosen


Wiosna poety proletariackiego.
I znowu wiosnę widzą me
klasowo nastawione oczy.
Precz z rządem! Wiwat KPP
i półgodzinny dzień roboczy.

Wiosna poety "Kuriera Codziennego"
O cudny cudzie, wracasz znów
na szmaragdowych łąk kobierce...
O, jakże srebrny wschodzi nów -
o, jakże bije moje serce.

Wiosna fabrykanta łódzkiego
Już koniec marca. Nadzwyczajne!
Gdy się noszeniem weksle podrą,
fabrykę wreszcie swą wynajmę
dla bezrobotnych na welodrom.

Wiosna rządu
radosna twórczość kipi wszędzie
wbrew opozycji niecnym krzykom,
niedługo wydać trzeba będzie
letnie mundury urzędnikom.

Wiosna Kolasinskiego
Już mi jest cieplej, w MSZ
pracuje w słońcu i łagodnie.
Mniej węgla idzie, no i wnet
będę mógł nosić same spodnie.

Wiosna nieboszczyka
Nie skarżę się na dolę marną,
nadzieją oczodoły płoną.
Bo choć jest tak okropnie czarno,
lecz zawsze lepiej, gdy zielono.

Wiosna wiosny
Przychodzę, sama nie wiem skąd,
w złocistej sukni dama,
Czy taki rząd, czy inny rząd,
ja jestem wciąż ta sama.

I jeszcze raz Jonasz K.

[krykucha]

A my jak dzieci


Wiosennej burzy zielona grzywa
Horyzont smuży, bruki obmywa
A my naprzeciw
A my naprzeciw
Jak dzieci

Skaleczy serce bolesna drwina
Świat się nie kończy i nie zaczyna
A my naprzeciw
A my naprzeciw
Jak dzieci

Oby nam dane było najwięcej
Otwarte oczy i czułe serce
A my naprzeciw
A my naprzeciw
Jak dzieci

Jest frasobliwa radość istnienia
Kto nie przeżywa świata nie zmienia
A my naprzeciw
A my z nadzieją
A my jak dzieci

Niech nas wyśmieją
My pomachamy do nich
Z daleka
Tak długa droga jeszcze nas czeka

[rodzynka.sardynka]

I Jemu w ręce
wrzucono najwięcej
urok i talent,
"otwarte oczy
i czułe serce"

[rodzynka.sardynka]

Wiedziałam, że pisał
aż tak,
Ale żeby aaż! taak!?

Niestety

[rodzynka.sardynka]

Nic nie poradzimy na to kochanie,
Wiosna z nami długo nie zostanie.
Odejdzie od nas jak wczoraj Asienka.
Za rok znów powróci kochana wiosenka.

o odchodzeniu i pożegnaniu - Jonasz oczywiście

[krykucha]

Epitafium dla frajera


Żył raz Frajer
Wierzył w bajer
Potem umarł

Nad grobem cztery
Inne Frajery
Wbite w gajery
Wytarte, starte
W cholernym słońcu
Stali bez końca
Jakby po piwo
Albo ćwiarę

Aż wreszcie jeden
Niemłody Frajer
Łzę łyknął gorzką
Jak zajzajer
I w taki gorąc
O suchym gardle
Na siebie biorąc
Żałobne parle
Powiedział:

Przyjacielu
Trochę serca nam ubyło
Ile naprawdę
Jeszcze nie wiemy
Pamięć o Tobie
Poniesiemy
Zrobimy z nią
Ile umiemy
Ci co z urzędu
Wieńce kładli
Musieli odejść
Do swych spraw
Nas tak jak Ciebie
Czas nie nagli
Frajerzy zawsze
Mają czas
Bracie spod jednej anatemy
Żegnamy Cię i dziękujemy

Że Ci się chciało
Być zakałą
Gdy wystarczało
Głośno klaskać
Że Ci się chciało
Widzieć całość
Gdy wystarczała
Biała laska

Że Ci się chciało
Być tylko sobą
Zwyczajnie dobro od zła
Odróżniać
Kiedy nikogo
Nie było obok
Tylko służalcza
Szepcząca próżnia

Że Ci się chciało
Myśleć tak mało
O swoich własnych
Nielekkich losach
Że Ci godności
Wystarczało
By nie dorzucać
Drewna do stosów
Że Ci się chciało�

Że Ci się chciało
Ciężki Frajerze
Przeżyć po ludzku
Swe ludzkie życie
Choć w zmartwychwstanie
Nikt z nas nie wierzył
Ni w wieczną rzeczy pamięć
W granice
Bracie spod jednej anatemy
Żegnamy Cię
I dziękujemy

Cztery frajery
Wbite w gajery
Jeszcze postały
Chwilkę na słońcu
Ptaszki ćwierkali
A oni stali
Po dobrej chwili
Poleźli w końcu

I zapomnieli dać po czerwońcu

Ja bym takiego klienta
W życiu nie wpuścił na cmentarz

[rodzynka.sardynka]

Koftę na Indeks
za tego czerwońca.

W przeliczeniu na polskie złotówki
to nie wiem ile by to było.

[krykucha]

może tyle?

aukcje.wosp.org.pl/show_item_old.php?item=7951

[krykucha]

Majowo

Dziś niebo tak czyste i słońce przygrzewa,

zielenią się trawy kobierce

Kwiatami białymi pokryły się drzewa,

aż zachwyt przepełnia mi serce…


Forsycja się żółci, konwalie bieleją,

i bez tak przepysznie rozkwita…

Więc dzisiaj olewam, która to z kolei

jest ta nowa Rzeczpospolita!


annajedi

[rodzynka.sardynka]

Dałabym więcej.
A Ty Krykuszka w czym jesteś jeszcze ekspertem ?

[krykucha]

Ja raczej eksperymentatorka niż ekspertka
a wierszyk Osieckiej to tak obok tematu wiosny
==============================================
Zabiegi
Osiecka Agnieszka




Operacja wyrwania języka
bywa bolesna,
lecz przeprowadzona w normalnych warunkach
przebiega zazwyczaj pomyślnie
i już po kilku godzinach
zostaje tam zaledwie biała kropka.

*

Operacja wyrwania skrzydeł
znajduje się jeszcze
w stadium eksperymentu.
Mamy za sobą
kilka udanych prób,
zdarzają się jednak (również) nieszczęśliwe wypadki.

*

Operacja wyrwania serca
przeprowadzona w normalnych warunkach
jest całkowicie bezbolesna.
Trwa od dwóch do trzech minut.
Zostaje po tym blizna,
zwana również świętym spokojem.

Tak przebierała, aż się doczekała

[rodzynka.sardynka]

i serce swe zgubiła,
albo pod miedzą porzuciła.
A potem zdaje się,
bała -
co sąsiedzi powiedzą,
czy też tego,
że o tym już wiedzą.

Zaufanie

[rodzynka.sardynka]

Zbudzić się, zerwać, uchylić firanek,
i co za tymi firankami zobaczyć.
Okazuje sie,
że nie można zaufać i
zimie.

Fascynujący wątek zauważyłam
i zanim na dobre go otworzyłam
to znikł i przepadł jak mara przeklęta.

Szkoda!
Wydawało się, że mógłby być
bardzo pouczający.

Konik uciekł

[rodzynka.sardynka]

Trochę optymizmu na wiosnę

Jan Brzechwa

Żyli sobie dwaj chłopcy gdzieś za siódmą rzeką.
(W kategoriach dzisiejszych to nie jest daleko)

Jeden stale narzekał, drugi raźnie świstał,
Jeden był pesymista, drugi optymista.

Jeden dostał od wróżki (był to czas metafor)
Kolej, do tego szyny, stację i semafor.

Drugi chłopczyk otrzymał, choć miał zalet szereg,
G.końskie zawinięte w różowy papierek.

Pesymista powiedział: Też zabawka śliczna!
Rozumiem, że jak kolej, to już elektryczna!

I co to za parowóz? Wnet popsuje to się,
Ja mam taką zabawkę, proszę wróżki, w nosie!"

Optymista zaś skakał ze szczęścia i fikał:
"Ja dostałem od wróżki pięknego konika!

Ileż z takim konikiem radości i uciech!
Ja dostałem konika... tylko konik uciekł".

[krykucha]

Do kaczora

[Aleksander Fredro]

O szczęśliwy kaczorze!
Jak zazdroszczę twej swobodzie:
Bujasz wolno po jeziorze
W czułych kochanek obwodzie.
By pozyskać ich pieszczoty,
Niepotrzebne ci zaloty,
Kwakniesz, krzykniesz nieco,
Już wszystkie do cię lecą.

Kiedy czasem która z kaczek,
Dobra, czuła, ale płocha,
Gdy się trafi jaki szpaczek,
Nazbyt mocno go pokocha,
Choć to zoczysz spod trzciny,
Nie znasz hańby z cudzej winy;
Trochę wrzeszczysz, czubisz,
I znowu ją lubisz.

Nie znasz splinów i zgryzoty,
Pisać wierszy nie masz chęci,
Głupstwa świata i kłopoty
Nie zajmują twej pamięci.
Czasem tylko nóż kucharza
Nieco trwogi ci nadarza,
Lecz w tej samej mija porze -
O szczęśliwy kaczorze!

[palnick]

Żal

Gdy cię spotkałem raz pierwszy,
Mokre pachniały kasztany.
Zbyt długo mi w oczy patrzyłaś -
Ogromnie byłem zmieszany.

Pod mokre płaty gałęzi
Szedłem za tobą w krok.
Serce me trzymał na uwięzi
Twój fiołkowy wzrok.

Dawno zużyte słowa
Wróciły do mnie znów
I zrozumiałem od nowa
Znaczenie prostych słów.

I tak się jakoś stało,
Że bez pachniał - jak bez,
I słowo "pachnieć" pachniało,
I łzy były pełne łez.

Tęsknota, słowo zużyte,
Otwarło mi swoją dal...
Jak różne są rzeczy ukryte
W króciutkim wyrazie : żal.


Antoni Słonimski

Kwitnienie kasztanów to ja zauważyłam

[rodzynka.sardynka]

Lecz co ja robiłam,
że kwitnienie akacji
i jej odurzający zapach
przegapiłam ?

No to jeszcze raz Fredro

[rodzynka.sardynka]

Na wiosnę
"Śniła się pannie niemiła przygoda:
Brzuszek. No, brzuszek fraszka,
lecz początku szkoda."

[krykucha]

Varius Manx
»
Maj

Pomogło mi,
Bo szybko zapomniałam
A tych różnych dni nie chcę już
Uległam znów nic w zamian nie dostałam
Ty znów dałeś mi tylko noc
Ref.:
I wtedy przyszedł maj
Zamieszał w moim sercu
Zgubiłam cały żal
Poczułam co to szczęście
Tylko szczęście
Całe szczęscie
Tylko szczęście
Tracisz mój czas
Rozmieniasz go na drobne
Bo nie łączy nas teraz nic
I kilka dni, każde z nas osobno
A ja już wiem
Jak chcę żyć

Ref.:(2x)
Bo wreszcie przyszedł maj
Zrobiło się gorąco
Ktoś teraz o mnie dba
Przeszłość upiłam słońcem
Tylko słońcem
Całym słońcem
Tylko słońcem

Jednak wiosna do głów uderza

[krykucha]

Wiosna do głów jak wino uderza

[krykucha]

A Forum Warszawa "fraszkuje"

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=51&w=42003594&v=2&s=0

Wiosenne prace

[rodzynka.sardynka]

Patrzy okiem złocistym
na mnie podbiał złoty.
Z a c h w y c a ć się!
Nic więcej nie mam
do roboty.

J.Sztaudynger