Myśl dla Polski" - raport dokąd zmierzasz Polsko -

[Gość: GMR]

Klub "Myśl dla Polski" integrujący patriotyczne środowiska akademickie
zorganizował w Krakowie cykl debat na temat aktualnej sytuacji Polski.

W debatach uczestniczyło około 70 osób z różnych środowisk nauki i kultury w
Polsce. Wysłuchano także wypowiedzi zaproszonych przedstawicieli ugrupowań
politycznych.

Raport jest podsumowaniem prac tego zespołu.


Dokąd zmierzasz Polsko?

W poczuciu pokoleniowej odpowiedzialności za los Narodu Polskiego i przyszłość
naszej Ojczyzny - Polski przeprowadziliśmy trzy debaty, podczas których
kolejno: omówiliśmy sytuację Polski po dziesięciu latach przemian,
przeanalizowaliśmy układ aktualnej sceny politycznej i rozważyliśmy możliwe
drogi wyjścia. Poniżej przedstawiamy główne konkluzje, do których doszliśmy
przy zasadniczej zgodności uczestników debat z różnych środowisk nauki i
kultury w Polsce.


I. Sytuacja Polski po dziesięciu latach przemian


Po dziesięciu latach przemian zapoczątkowanych w 1989 roku Polska znajduje się
w jednym z najbardziej niebezpiecznych dla Narodu momentów najnowszej historii.
Sytuacja dzisiejszej Polski jest pod każdym względem niepokojąca, a rysująca
się przyszłość zawiera elementy grożące przerwaniem ciągłości rozwoju Narodu i
Państwa Polskiego. Z przedstawionej poniżej diagnozy wynika konieczność
szybkiej i zasadniczej zmiany dotychczasowego kierunku przemian. Nie oznacza
to, że nie dostrzegamy wielu pozytywnych aspektów przemian dokonujących się po
1989 roku. Są one niewątpliwe, ale wynikają z bardzo powierzchownego oglądu
rzeczywistości. Niestety, te obiektywnie występujące, pozytywne elementy są
często wykorzystywane do usypiania opinii publicznej jako argumenty wskazujące,
że obrana droga prowadzi do właściwego i szybkiego rozwoju kraju.



Nie kwestionujemy tej oczywistej prawdy, że cały szereg pozytywnych zjawisk
odróżnia w istotny sposób dzisiejszą Polskę od mrocznego okresu PRL. Zjawiska
te w naturalny sposób wynikają z wypracowanej przez Naród zmiany systemu, która
usunęła wiele sztucznych barier i otworzyła nowe, niedostępne dotąd pola
inicjatyw. W znacznie trudniejszych warunkach reżimu komunistycznego także
zdarzało się wiele zjawisk pozytywnych. Rzecz w tym, że bezpośrednie
porównywanie obu nieprzystających rzeczywistości, a zwłaszcza podkreślanie
zupełnie oczywistego postępu, nie ma sensu, ponieważ opiera się na fałszywym
założeniu, że pomimo zasadniczej zmiany systemu, mogło się w Polsce nic nie
zmienić. Podstawową kwestią wymagającą analizy jest pytanie: czy obrany
kierunek przemian sprzyja realizacji ogólnonarodowego Dobra i czy stwarza on
perspektywy rozwoju takiej Polski, o jaką walczyły pokolenia Polaków? Dokonany
przez nas przegląd sytuacji w dzisiejszej Polsce prowadzi do jednoznacznie
negatywnej odpowiedzi na tak postawione pytanie. Obiektywnie występujące
pozytywy sytuacji są w większości rezultatem niezwykłej żywotności, energii,
uporu i przedsiębiorczości Polaków. Wielu z nich, pomimo niesprzyjających
okoliczności, potrafiło dokonać cudów, często na przekór sabotującym te wysiłki
władzom. Te pozytywne aspekty są jednak zaledwie namiastką potencjału
rozwojowego tkwiącego w dobrze rządzonej Polsce. To one są głównym źródłem
optymizmu, który nie pozwala na opuszczanie rąk i nakazuje dążenie do szybkiej
zmiany kierunku przemian i sposobu rządzenia Polską. Poniższy przegląd
podsumowuje podstawowe fakty świadczące o generalnie złym stanie polskich spraw
w dziedzinach najbardziej istotnych dla Narodu. Obiektywność tych faktów jest
bezsporna i nie wymaga bardziej szczegółowej ilustracji konkretnymi
przykładami. Z konieczności ograniczamy ten materiał do konstatacji faktów. Ich
negatywna wymowa nie ma na celu rysowania apokaliptycznej wizji i nie może być
powodem histerii dla Narodu, który w swych dziejach stawał nieraz wobec
znacznie trudniejszych wyzwań. Celem niniejszego opracowania jest ukazanie
PRAWDY o naszej rzeczywistości i przedstawienie rzetelnej diagnozy, która musi
być wstępem do poszukiwania dróg wyjścia.



Groźny stan dzisiejszej Polski dotyczy prawie wszystkich dziedzin:

1. Sytuacja etyczno-moralna


Już u progu przemian zlekceważono zupełnie potrzebę budowania fundamentu
moralnego nowego ustroju. Wręcz odwrotnie, rewolucyjne zmiany wprowadzano na
grzęzawisku niesprawiedliwości, pogardy dla Prawdy, braku elementarnej
przyzwoitości i bezprzykładnej tolerancji dla prywatnego zawłaszczania majątku
narodowego. Haniebnym symbolem pogardy dla woli społeczeństwa i złowrogą
zapowiedzią nadchodzącego stylu rządzenia była otwartość, z jaką publicznie
zademonstrowano polityczną manipulację z listą krajową i wyborem prezydenta w
1989 roku. Mijające miesiące i lata obfitowały w afery gospodarcze, skandale,
łamanie prawa, a nawet oszustwa w parlamencie.



Tolerowanie tych zjawisk utrwaliło poczucie zupełnej bezkarności. Przy otwartej
kurtynie realizowano hasło "pierwszy milion trzeba ukraść", odgórnie
wprowadzano korupcję na szczytach władzy, zezwalając na równoczesne piastowanie
stanowisk państwowych i udział w prywatnej działalności gospodarczej. Dzisiaj
znaczna część klasy politycznej przeżarta jest korupcyjnymi powiązaniami i trwa
bezprecedensowa tolerancja dla takiego stanu rzeczy, usprawiedliwiana
bałamutnymi zapewnieniami o naturalnych kosztach przemian, rzekomo wpisanych w
polityczny realizm. Wytworzono stan, w którym politycy czują się kompletnie
niezwiązani obietnicami wyborczymi, natomiast za miarę swojej skuteczności
uznają udział w intrygach, zakulisowych grach, szantażach politycznych i w
zabezpieczaniu swojego zaplecza materialnego. Ten moralny marazm przenika przez
wszystkie szczeble władzy, od góry do dołu, i zaraża całe społeczeństwo. Proces
ogólnej demoralizacji pogłębiają środki masowego przekazu, zwłaszcza telewizja
publiczna, która w szczególny sposób promuje moralny relatywizm, zaciera
różnicę pomiędzy kłamstwem a prawdą, uczciwością a jej brakiem, mądrością a jej
udawaniem, przyzwoitością a wulgarnością etc. Społeczeństwo pozbawione
fundamentu moralnego, tolerujące podważanie tego fundamentu i niszczenie
jasnych kryteriów ocen, przekształca się z wolna w zatomizowane zbiorowisko
jednostek, łatwo poddających się różnej, często perfidnej manipulacji i
poruszających się w dżungli, gdzie brak zasad i brutalna siła stanowią jedyną
gwarancję przetrwania. Demokracja szybko staje się zakamuflowanym
totalitaryzmem.



2. Ustrój



Zadeklarowany formalnie system demokracji parlamentarnej wprowadzono z
ograniczeniem demokracji do 35 proc. w pierwszych wyborach 1989 roku.
Ograniczenie to cofnięto dopiero wtedy, gdy zaistniała pewność, że można będzie
demokrację kontrolować po przejęciu finansów i środków masowego przekazu, także
poprzez narzucenie własnej ordynacji wyborczej i regulację życia politycznego
wszystkimi dostępnymi środkami, nawet z wykorzystaniem służb specjalnych.
System demokratyczny w Polsce, zanim mógł się rozwinąć, ulega destrukcji w
swoich najbardziej istotnych elementach, uniemożliwiając uczestnictwo Narodu w
decyzjach, dotyczących zarządzania wspólnym dobrem. W procesie legislacyjnym
projekty ustaw o dużym znaczeniu dla ogółu obywateli pozostają nieznane
społeczeństwu, a często nawet parlamentarzystom, do ostatniego momentu przed
posiedzeniem plenarnym Sejmu, co uniemożliwia szerszą konsultację, a niekiedy
nawet dyskusję w klubach parlamentarnych. W ten sposób istotne decyzje zapadają
w wąskich kręgach "wtajemniczonych". W sprawie o fundamentalnej wadze
narodowej - decyzji o przystąpieniu do Unii Europejskiej - tworzy się fakty
dokonane zarówno w dziedzinie prawa, jak i w zakresie zobowiązań finansowych
Polski wobec instytucji zagranicznych - bez uzyskania zgody Narodu w
powszechnym referendum, na sam fakt starań o przystąpienie do Unii. Także w
stosunkach wewnętrznych istotne dla kraju

[Gość: GMR]

Zbliża się szybkimi krokami moment, w którym zmiana istniejącej sytuacji za
pomocą środków demokracji parlamentarnej stanie się niemożliwa. Nie wolno nam
do tego dopuścić! Już dzisiaj twierdzenie, że w Polsce mamy ustrój
demokratyczny, jest oczywistym fałszem - mamy do czynienia z fasadą demokracji,
a w tych warunkach zmiana systemu możliwa jest tylko w wyniku masowego ruchu
społecznego, którego żądania i program będą wsparte przez wielomilionową rzeszę
wyborców, zdecydowanych pójść do urn wyborczych - za chwilę możemy nie mieć
nawet tej szansy.



3. Gospodarka i finanse



W jaskrawym kontraście do ciągłej i głośnej propagandy o stałym i szybkim
rozwoju Polski, opartej na złudnych wskaźnikach i na opiniach mało
reprezentatywnych dla polskich interesów ośrodków zewnętrznych, gospodarka
kraju znajduje się w głębokim regresie, a stan finansów jest katastrofalny.
Wprawdzie produkt krajowy brutto wzrósł w latach 1992-99 o 45 proc., ale
dochody budżetu zwiększyły się zaledwie o 27 proc., a wydatk budżetu tylko o
14,5 proc. Stan ten najdobitniej ilustruje fakt, że po dziesięciu latach
rzekomego rozwoju osiągane dochody budżetowe nie zapewniają pokrycia
podstawowych wydatków niezbędnych do funkcjonowania państwa. Nie ma
dostatecznych środków na nic - na służbę zdrowia, oświatę, naukę i kulturę, nie
ma na godziwe emerytury, na wojsko, policję i straż pożarną, nie ma na
wspomaganie rolnictwa, budownictwa mieszkaniowego, na rozwój przemysłu, na
wspieranie rodzimej przedsiębiorczości, na rozwój infrastruktury komunikacyjnej
i energetycznej - natomiast w zawrotnym tempie rosną koszty utrzymywania
bezproduktywnej biurokracji i w znacznej mierze skorumpowanej elity
politycznej. Pogarszanie się sytuacji finansowej państwa trwa pomimo
bezprzykładnego poświęcenia społeczeństwa, które od 10 lat godzi się na
zaciskanie pasa, przy cenach dorównujących cenom zachodnim i pięciokrotnie
niższych zarobkach.



Rysująca się perspektywa jest jeszcze groźniejsza - wzrasta bezrobocie, rośnie
deficyt handlowy, nie zmniejsza się zadłużenie Polski, natomiast gwałtownie
zmniejsza się wartość majątku narodowego, którego znaczną część sprzedano,
często za bezcen, lub wręcz przekazano w obce ręce. Całe branże przemysłu i
gospodarki wymykają się z polskich rąk. Zyski wyprowadzane są na zewnątrz.
Państwo polskie traci suwerenność finansową, pozbawiając Naród własnego systemu
banków. Nawet system zabezpieczeń emerytalnych przekazywany jest w niepolskie
ręce. Gospodarka wolnorynkowa staje się fikcją, korupcyjne powiązania -
normalnością, a polityka wobec polskiej wsi w oczywisty sposób zmierza do
niszczenia rolnictwa i pozbawiania Polski strategicznie ważnej niezależności w
dziedzinie gospodarki żywnościowej.



4. Struktura społeczna

Utrwala się struktura podziału społeczeństwa - na wąską oligarchiczną grupę,
koncentrującą w swych rękach coraz większą część majątku narodowego i
spauperyzowaną większość, której całe segmenty żyją w niedostatku, a nawet w
ubóstwie, często na granicy zaledwie biologicznej egzystencji. Z oficjalnych
danych wynika, że ok. 90 proc. ogólnej puli zysków i płac przechodzi w ręce
grupy stanowiącej ok. 10 proc. płatników podatków. Niespotykana rozpiętość
dochodów wytwarza sytuację, w której suma zarobków 90 proc. społeczeństwa nie
przekracza 10 proc. funduszu płac. Degradacja poziomu życia szczególnie
dotkliwie dotyka polską wieś, która będąc historycznym rdzeniem polskości,
pozostaje najbardziej wrażliwym elementem istotnym dla trwania Narodu. Nie
wprowadzono żadnych mechanizmów sprzyjających tworzeniu i poszerzaniu warstwy
średniej, której istnienie i rozwój jest podstawowym warunkiem zapewniającym
stabilne i harmonijne bytowanie każdego społeczeństwa.

5. Regres cywilizacyjny

Długotrwała i postępująca pauperyzacja inteligencji, niegodny cywilizowanego
państwa status materialny nauczycieli, pracowników nauki i kultury, a także
powszechne ubóstwo szerokich warstw społecznych, nie pozwalające na
zaspokojenie elementarnych potrzeb duchowych, owocuje niebezpiecznym załamaniem
cywilizacyjnego rozwoju Polski. W polskiej nauce poszerza się luka pokoleniowa,
grożąca zaprzepaszczeniem dotychczasowego dorobku w wielu dziedzinach badań.
Pogarszającym się warunkom rozwoju oświaty, nauki i kultury towarzyszą
zmasowane ataki podważające wartości patriotyczne i promocja prymitywnej
kultury masowej. Zjawiska te w szybkim tempie obniżają cywilizacyjny poziom
społeczeństwa i przekształcają historycznie ukształtowany Naród w zbiorowisko
konsumentów i rezerwuar siły roboczej, w języku urzędowym eufemistycznie
nazywany "zasobami ludzkimi". Kontynuacja tych karygodnych zaniedbań przyniesie
trudne do odrobienia - długotrwałe negatywne skutki.

6. Bezpieczeństwo wewnętrzne i aparat sprawiedliwości

Wzrasta przestępczość zarówno ta pospolita, dotykająca bezpośrednio obywateli,
jak i ta zorganizowana, która stale wzmacnia swe związki ze światem polityki.
Brak skuteczności policji i jej stale spadający autorytet jest pogłębiany przez
niesprawność aparatu sprawiedliwości, który często przywileje dla przestępców
stawia ponad prawami ofiar. Stanowione prawo jest nieklarowne i pozostawia
szeroką dowolność interpretacyjną. Obniża się też autorytet prawa, które bywa w
demonstracyjny sposób łamane przez funkcjonariuszy publicznych. Wątpliwości
budzi niezależność sądów, nagminne zaniedbania urzędowych obowiązków
prokuratorów i nierzadko haniebna rola obrońców, którzy proceduralnymi
zabiegami utrudniają osiąganie sprawiedliwości.

7. Środki masowego przekazu

Publiczne środki masowego przekazu, a zwłaszcza publiczna telewizja, nie stały
się środkami społecznego komunikowania. Są one w istocie głównym narzędziem
hamowania autentycznego rozwoju życia publicznego i politycznego, przyczyniają
się do relatywizacji Prawdy i wprowadzają szkodliwe zmiany kulturowe i
obyczajowe. Są także w jaskrawy sposób wykorzystywane dla prywatnych celów
środowisk politycznych, dla których związek z Polską i Narodem Polskim nie jest
żadną wartością. Sprzyjające warunki przejmowania środków masowego przekazu
przez obcych inwestorów doprowadziły do całkowitego naruszenia dopuszczalnych
proporcji w tej ważnej dziedzinie, a próby budowy prawdziwie polskich i
pluralistycznych mediów informacyjnych są we wszelki możliwy sposób utrudniane.



8. Sytuacja Polski w Europie i świecie

Nie wypracowano dotychczas klarownej wizji polskiej polityki zagranicznej i
zaniedbano wiele okazji do wzmocnienia politycznego znaczenia Polski. Jedyna
wyraźna linia postępowania dotyczy zabiegów prowadzących do osiągnięcia za
wszelką cenę członkostwa Polski w Unii Europejskiej. Ten kierunek nie ma
żadnego umocowania w woli politycznej Narodu, a arbitralnie wprowadzane zmiany
dostosowawcze w różnych sferach prawnych i gospodarczo-finansowych mają dla
Polski w większości negatywne konsekwencje i słusznie wywołują protesty.
Przystąpienie Polski do NATO nie zwiększyło na razie poczucia bezpieczeństwa
wobec zagrożeń zewnętrznych. Natomiast szokujący udział Polski w awanturze
jugosłowiańskiej, w której złamano prawo międzynarodowe, zwielokrotniono
cierpienia Serbów i Albańczyków i dokonano w praktyce bezprecedensowego
rozbioru suwerennego kraju, stawia pod znakiem zapytania prawdziwe cele
dzisiejszego układu NATO i rolę Polski w tym układzie.

Polski Rząd, Prezydent, Parlament i polska dyplomacja, wbrew złożonemu
ślubowaniu, nie wypełniają podstawowego obowiązku obrony imienia Polski i
Polaków wobec narastającej fali oszczerstw i pomówień kierowanych z wrogich
Polsce ośrodków.

II. Scena polityczna

Scena polityczna w dzisiejszej Polsce jest całkowicie nieczytelna dla wyborców.
Można z wielką pewnością stwierdzić, że ten brak przejrzystości i generalne
zagmatwanie było wytworzone celowo i jest w ciągły sposób

[Gość: GMR]

II. Scena polityczna
Scena polityczna w dzisiejszej Polsce jest całkowicie nieczytelna dla wyborców.
Można z wielką pewnością stwierdzić, że ten brak przejrzystości i generalne
zagmatwanie było wytworzone celowo i jest w ciągły sposób podtrzymywane, aby w
ogólnym zamieszaniu wykorzystać okres wielkich przemian dla realizacji
interesów wąskich grup, które po utrwaleniu dominacji ekonomicznej ustabilizują
swoje wpływy polityczne. Jednym z najważniejszych elementów życia publicznego,
który przejrzyście wskazuje na takie intencje, jest świadome utrzymywanie
skandalicznej ordynacji wyborczej. W przeciwieństwie do prostych zasad
większościowej ordynacji z jednomandatowymi okręgami wyborczymi, obecnie
stosowane warianty ordynacji niszczą kompletnie związek przyczynowo-skutkowy
pomiędzy wolą wyborcy a wynikiem jego decyzji wyborczej - tak łamany jest
podstawowy warunek demokracji.

Obserwacja całego ciągu faktów politycznych i zachowania różnych ugrupowań, a
także poszczególnych polityków w kolejnych latach mijającej dekady wskazują
wyraźnie na tę część sceny politycznej, która jest zainteresowana trwaniem
dotychczasowej sytuacji. Mamy tu do czynienia z przemyślanym współdziałaniem
kilku grup, które - wypełniając różne role nastawione na różne, ale
przenikające się środowiska - są elementami strategii zmierzającej do
osiągnięcia tego samego celu. Jedynie ewentualny podział łupów, o którym
decyduje skuteczność działań danej grupy, jest przedmiotem wzajemnej
konkurencji i chwilowych konfliktów wewnętrznych. Takie współdziałanie dotyczy
niżej wymienionych grup:



1. SLD - skupia ludzi czerpiących wcześniej korzyści z bezpośredniego udziału w
strukturach PRL, ich rodziny i nielicznych młodych, bezideowych działaczy
skuszonych perspektywą osobistej kariery politycznej i materialnej. Rzeczywisty
potencjał liczbowy elektoratu tej grupy nie przekracza 10 proc. ogółu wyborców,
choć niejasna sytuacja sceny politycznej i brak dostatecznie wyrazistej
alternatywy sztucznie powiększa ten potencjał. Istnienie tej grupy i liczebność
jej elektoratu jest naturalną konsekwencją okresu PRL i nie powinno być
przyjmowane ze zdziwieniem. Potężna baza materialna, wzajemne powiązania
wyniesione z czasów PRL, kontrola środków masowego przekazu i umiejętność
wykorzystywania socjotechniki, a także ograniczenie celów do osiągania
wyłącznie własnych, grupowych korzyści, decydują o stabilności i trwałości tej
grupy.



2. Unia Wolności - sformowana i prowadzona przez działaczy, którzy z
premedytacją i z jasnymi, ale starannie ukrywanymi celami włączyli się w ruch
społeczny 1980 roku, inicjujący przemiany w kraju. Wykorzystali oni osiem lat
trwania stanu wojennego, by we współdziałaniu z dojrzewającymi do zmian
przedstawicielami władz, wyeliminować patriotyczno-niepodległościowe, narodowe
i katolickie siły ze struktur opozycji. Przejęli całkowitą kontrolę nad
przemianami, których scenariusz wypracowano w niejawnej części obrad Okrągłego
Stołu. W politycznej ewolucji, gdy po początkowych sukcesach nieoczekiwanie
reguły demokracji pozbawiły ich części kontroli, wyseparowali swoją grupę w
prowizoryczny twór ROAD, przekształcony następnie w Unię Demokratyczną.
Wkrótce, zasileni potencjałem liberałów z odrzuconego przez społeczeństwo
ugrupowania KLD, utworzyli funkcjonującą do dziś, jakby na ironię przewrotnie
nazwaną, Unię Wolności. Analiza działań UW pozwala stwierdzić, że jest to
najbardziej antypolskie ugrupowanie, które jest motorem wszystkich posunięć
programowo realizujących hasło: "Polski ma nie być!". Praktycznie wszystkie
negatywne aspekty sytuacji dzisiejszej Polski, wymienione w części I, są
rezultatem działań inicjowanych lub kontrolowanych przez UW. Nawet pobieżny
obserwator sceny politycznej w mijającej dekadzie mógł zauważyć, że w
najbardziej istotnych sprawach zawsze występowało pełne współdziałanie UW z
SLD. Większość przywódców UW wywodzi się bezpośrednio z pnia PZPR lub ze
środowisk wybitnie antynarodowych. Podstawową bazą UW jest konformistyczna
inteligencja, przesiąknięta pragmatyzmem pozbawionym wszelkich wartości
patriotycznych. Wzrastający brak popularności w społeczeństwie Unia Wolności
neutralizuje powiększaniem swojej bazy materialnej, rażącą dominacją w mediach
publicznych i komercyjnych, a w szczególności potężnym wsparciem z
opiniotwórczych i finansowych ośrodków zagranicznych.



3. Unia Pracy - jest sztucznie wydzieloną sekcją SLD, która zagospodarowuje
prawdziwie lewicową część elektoratu, nie akceptującą kapitalistycznego
pragmatyzmu partii macierzystej. Niechęć do Kościoła, do polskiego katolicyzmu
i patriotyzmu jest głównym spoiwem tej grupy.

4. Część PSL - struktury konformistycznego i fasadowego ugrupowania ZSL w
znacznym stopniu kontrolowały rozwój przemianowanego stronnictwa ludowego. W
miarę upływu lat postępuje proces samooczyszczania i programowego sterowania od
realizacji własnych grupowych interesów do działań związanych bardziej z
potrzebami ogólnonarodowymi. Proces ten zachodzi jednak w bardzo wolnym tempie
i jest raczej wymuszany przez oddolne inicjatywy i polityczną sytuację
zewnętrzną. Haniebne wsparcie antypolskiej konstytucji, konformistyczna
współpraca z SLD i własny wkład w niszczenie polskiej wsi, także utrwalanie
złej sytuacji w telewizji publicznej to przykłady, które wskazują na trwającą
wciąż dominację jałowego pragmatyzmu dawnego ZSL. W szeregach PSL działa wielu
polityków wykazujących znaczne kompetencje i patriotyzm, które powinny być
zagospodarowane w służbie Polsce - uwikłani w obecnym układzie są współtwórcami
sytuacji, w której często ich wysiłki są marnotrawione.

5. Działacze delegowani do działań dezorganizujących jednoczenie pro-polskich
sił.

Nie ulega wątpliwości, że jednym z ważnych elementów działań politycznych,
planowanych przez ośrodki kontrolujące przemiany w naszym kraju, było tworzenie
destrukcyjnych sił, utrudniających jednoczenie ugrupowań reprezentatywnych dla
Narodu. W początkowym okresie były próby ośmieszania i gmatwania sceny
politycznej (np. tworzenie parodii typu Partia Przyjaciół Piwa) lub próby
kompromitacji ruchów narodowych (np. nagłaśnianie ugrupowania Tejkowskiego).
Równolegle starano się wprowadzać swoich agentów do każdego tworzonego oddolnie
ugrupowania, niezależnie od dodatkowej inwigilacji prowadzonej z wykorzystaniem
państwowych służb specjalnych. Blokowanie procesu lustracji było i jest
potrzebne m.in. właśnie z tego powodu. Dzisiaj, po wielu latach obserwacji
zachowań poszczególnych polityków, łatwiej jest identyfikować i pozbywać się
osób wykonujących tak szczególną destrukcję, ale wciąż pozostaje to
nierozwiązanym problemem.

W podsumowaniu sytuacji tej części sceny politycznej dzisiejszej Polski, która
jest zainteresowana utrzymaniem status quo, można stwierdzić, że skuteczność
działań tych grup opiera się na:

silnej i stale powiększanej przewadze finansowej,

pełnej kontroli środków masowego przekazu,

ciągłym dostosowywaniu ordynacji wyborczej do aktualnych potrzeb,

wyniesionych z wcześniejszego okresu i stale poszerzanych wzajemnych
powiązaniach,

na mocnym wsparciu wrogich Polsce ośrodków zagranicznych,

wreszcie na wykorzystywaniu służb specjalnych i informacji pozwalających
szantażować osoby zmuszane do współdziałania, zwłaszcza te z grupy 5.

O wiele większe trudności napotyka próba opisu pro-polskiej części sceny
politycznej, której rozproszenie i mała przejrzystość stanowią główny powód
dezorientacji w szeregach potencjalnych wyborców. Po wyborach prezydenckich
1990 roku zaistniała wyjątkowa szansa zbudowania jednolitej struktury wokół
prezydenta Wałęsy. Już wtedy duża część społeczeństwa zorientowała się, że
przemiany sterowane przez okrągło-stołową reprezentację opozycji zmierzają w
niewłaściwym kierunku. Jednak tę szansę całkowicie zma

[Gość: GMR]

Chcąc lepiej pojąć głęboki sens wezwania ujętego w Przesłaniu, które w istocie
jest oczywiste, a także zrozumieć różnorakie uwarunkowania jego realizacji w
praktyce i w życiu każdego z nas, musimy przypomnieć Polsce i światu niektóre
fakty z naszej najnowszej historii - zawsze o nich pamiętać przy ocenie
sytuacji w naszej Ojczyźnie i przy poszukiwaniu dróg wyjścia.



Nie chodzi o rozczulanie się nad samymi sobą czy rozpamiętywanie w kółko
naszych tragicznych i bolesnych spraw. Idzie jedynie o to, byśmy znali Prawdę o
naszej przeszłości i na tej podstawie śmiało i twardo bronili interesów naszego
Narodu i Państwa.



Czy wolno nam wymazać z pamięci słowa Hitlera, skierowane do najwyższych
dowódców wojskowych w przeddzień wybuchu wojny: "(...) przygotowałem... zbrojne
oddziały SS i wydałem im rozkaz zabijania bez litości i bez miłosierdzia
mężczyzn, kobiet i dzieci polskiej mowy i polskiego pochodzenia. Tylko w ten
sposób zdobędziemy potrzebną nam przestrzeń życiową". Nie była to czcza
gadanina. Nastąpił IV rozbiór Polski, terror niemieckich i sowieckich
okupantów, planowa, zorganizowana i systematyczna eksterminacja Narodu
Polskiego, w szczególności - najwartościowszych, patriotycznych jego
przedstawicieli.



Później był Teheran, Jałta, defilada zwycięstwa... bez Polaków i oddanie Polski
w pacht Stalinowi. Zapłaciliśmy bardzo wysoką cenę krwi, walcząc o
niepodległość Polski, a potem - z totalitarnym systemem komunistycznym. W tej
walce Zachód nas popierał i nawet wspomagał. Postępował tak we własnym, a nie
naszym interesie. Bo kiedy padły okowy totalitarnego ustroju, do czego my także
walnie się przyczyniliśmy, skorzystały na tym głównie Niemcy, które zjednoczyły
się. Polska, jak mówi ludowe powiedzenie, znowu "została wystawiona do wiatru".
Nasi byli "sojusznicy" i rzekomi "przyjaciele" z Zachodu nie pospieszyli ze
szczerą, autentyczną, bezinteresowną pomocą w odbudowie naszego kraju.
Przeciwnie - mimo najwyższych rachunków, jakie już zapłaciliśmy serdeczną i
jakże obficie przelaną polską krwią, spustoszeniem moralnym Narodu po
totalitarnych rządach i ruiną gospodarczą państwa - każą nam dziś spłacać długi
i lichwiarskie procenty z tytułu zaciągniętych pożyczek przez komunistyczne
rządy, a wszelką tzw. pomoc obwarowują wymogami nie do spełnienia. Bo idzie
przecież nie o dźwignięcie Polski, lecz o jej podporządkowanie interesom państw
Zachodu i światowej finansjery.





DRODZY RODACY!



Toczy się zażarta walka, jawna i ukryta, o podporządkowanie naszego kraju obcym
interesom. Przerażające są natrętne pytania: czyje są banki, instytucje
ubezpieczeniowe, telewizja, prasa itd., a nawet - czyj rząd i komu służy. Jest
poważnie zagrożony byt naszego Narodu i Państwa. Czas bić na alarm!



Nasz wielki Rodak, Ojciec Święty Jan Paweł II na historycznym spotkaniu w
Rzymie w 1996 r. z rektorami polskich uniwersytetów wypowiedział pamiętne
słowa, że Polska znajduje się "na bardzo ważnym wirażu dziejów". Tymczasem,
niestety, ogromna większość Polaków nie zdaje sobie z tego sprawy. Cóż więc
mamy czynić w tej sytuacji?



Posłuchajmy wezwania wielkiego Polaka-patrioty, syna polskiej ziemi,
trzykrotnego premiera rządu polskiego - Wincentego Witosa: "Kiedy nie było
Polski - dążyć do niej, gdy przyszła - pracować dla niej, a gdy była w
potrzebie - bronić jej". Polska jest dziś, jak może nigdy przedtem w swych
dziejach, w wielkiej potrzebie. Dróg wyjścia poszukuje się w złudnej pomocy
Zachodu, w zagranicznym kapitale, w wiązaniu się ze strukturami europejskimi
itd. Nie dostrzega się natomiast, albo wręcz się pomija rolę człowieka: jego
postawę, sposób myślenia i podchodzenia do różnych spraw i do życia w ogóle.
Nie zauważa się też, że o powodzeniu każdego przedsięwzięcia w skali społecznej
ostatecznie rozstrzyga stopień jego akceptacji przez społeczeństwo i
zaangażowanie się ludzi w jego realizację.



Rządzący dziś Polską działają w oderwaniu od Narodu, ponad Narodem i nie licząc
się z wolą Narodu. Dlatego chcąc bronić interesów Narodu i państwa, które jest
w wielkiej potrzebie - musimy się jednoczyć, angażować się i zgodnie działać w
służbie Polsce "swoich pożytków zapomniawszy".



Do takiego działania nawoływał rządzących słynny nadworny kaznodzieja Zygmunta
III ks. Piotr Skarga w pięknej Modlitwie za Ojczyznę. Najpierw więc trzeba
służyć Ojczyźnie, którą porównywał do okrętu i ratować okręt-Ojczyznę, a nie
własne tobołki. Przytoczmy jeszcze ważkie słowa naszego wielkiego męża stanu,
twórcy polskiej polityki, Romana Dmowskiego, o patriotycznym obowiązku
bycia "czynnym obywatelem". Podkreślał on, że "każdy ma obowiązek być czynnym
obywatelem, znającym stan spraw politycznych swego kraju i wpływającym na ich
bieg w miarę sił swoich".



Chcąc więc odwrócić niekorzystny bieg spraw dla naszego Narodu i państwa i
wprowadzić Polskę na jej historyczny szlak dziejowy - jednoczmy się, angażujmy
się, służmy zgodnie i uczciwie Ojczyźnie "swoich pożytków zapomniawszy". Jest
to sprawa najwyższej wagi i konieczność dziejowa, której musi sprostać obecne
pokolenie Polaków. To nasz święty, patriotyczny obowiązek i odpowiedzialność
wobec minionych i przyszłych pokoleń Polaków, byśmy nie zmarnowali naszych
historycznych zdobyczy - dziedzictwa Grunwaldu i Wiktorii Wiedeńskiej, słynnej
obrony Jasnej Góry i Cudu nad Wisłą.





DRODZY RODACY!



Niezadowolenie i poczucie krzywdy ogarnia coraz liczniejsze grupy społeczne.
Grozi to destabilizacją sytuacji kraju. Nie wolno nam do tego dopuścić! Musimy
ocalić nasz byt narodowy, naszą suwerenność, tożsamość narodową, język, naszą
kulturę i szansę na godne życie dla wszystkich. Czas nagli! Dlatego apelujemy
do Was, Drodzy Rodacy, abyśmy się jednoczyli i działali na rzecz jednoczenia
Polaków i zgodnego działania w tworzeniu i poparciu jednoczących się
politycznych ugrupowań, dla których dobro Narodu i Państwa jest najwyższą -
świętą sprawą. Podnośmy naszą świadomość stanu spraw Narodu i państwa. Już dziś
przygotowujmy się do nadchodzących wyborów prezydenta i parlamentu. Od nas
będzie zależeć przyszłość Polski. Zapamiętajmy dobrze cytowane na wstępie słowa
Prymasa Tysiąclecia. Zapamiętajmy też słowa Wincentego Witosa, że "Potęgi
państwa i jego przyszłości nie zabezpieczy żaden geniusz, uczynić to może tylko
cały, świadomy swych praw i obowiązków naród".





DRODZY RODACY!



Chcąc posprzątać nasz dom-Polskę, zacznijmy od samych siebie. Zastanówmy się,
jak wypełniamy nasze obowiązki wobec Boga, Ojczyzny i Narodu. Trzeba nam
przeprowadzić głęboki rachunek sumienia - uświadomić sobie nasze wady i
przewinienia i podjąć dzieło odnowy.



Nie wolno nam nigdy upadać na duchu. Trzeba wierzyć w zwycięstwo Dobra nad
złem, Prawdy nad kłamstwem. Módlmy się gorąco za Ojczyznę i działajmy w tym
kierunku, "abyśmy byli jedno, podajmy sobie ręce, abyśmy byli razem i jedno
mieli serce... Niech się odmieni oblicze ziemi, tej ziemi". Dodajmy - naszej,
drogiej nam polskiej ziemi. Śpiewajmy częściej z wiarą i nadzieją piękną
pieśń "O Maryjo, Ty Polski i świata Królowo! O Maryjo, odmień nasz naród na
nowo". Podejmujmy też odpowiednie działania w tym kierunku. U naszej Królowej
szukajmy natchnienia i wsparcia. Idźmy też za wezwaniem polskich biskupów,
wskazanym w Odezwie do Narodu w pamiętnych dniach 1920 roku. Biskupi wzywali
wówczas Naród do modlitwy i jedności w słowach "Przynaglajmyż modlitwami
Najświętszą Panią Naszą, a łącząc się razem w modlitwie, połączmyż się razem we
wspólnej obronie zagrożonego Narodu w jedno jakoby bractwo narodowego
zjednoczenia pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej". To wezwanie jest w
pełni i dziś aktualne. Podejmujmy to wezwanie z wiarą i nadzieją!



Uznajmy za treść polskiego honoru - żyć pięknie, dążyć ku celom nie tyl

[Gość: GMR]

Uznajmy za treść polskiego honoru - żyć pięknie, dążyć ku celom nie tylko
osobistym, ale i użytecznym społecznie i stawiać sobie coraz wyższe wymagania,
być prawymi ludźmi, miłować Boga i Ojczyznę i być dla niej oparciem. Dbać o
jej "dziś i jutro" Wychowujmy w tym duchu naszą młodzież. Przestrzegajmy też
pięciu zasad uchwalonych przez Kongres Polonii w Niemczech w 1938 roku. Oto
one: jesteśmy Polakami, wiara ojców naszych jest wiarą naszych dzieci, Polak
Polakowi bratem, co dzień Polak Narodowi służy, Polska Matką naszą - nie wolno
mówić o Matce źle.



Brońmy naszej tysiącletniej historii, polskiej tradycji, kultury narodowej -
podstawowego źródła naszej siły i trwania. Brońmy wiary ojców naszych i
Kościoła, jako zawsze naszej ostoi i obrońcy Narodu.



Pamiętajmy, że ataki na nasz Naród i Państwo, na naszą wiarę i Kościół, tak w
świecie i w Polsce, mają swe głębsze podłoże w zaplanowanej walce z Kościołem i
z katolicką Polską. Potwierdzają to słowa ks. kardynała Karola Wojtyły, które
wypowiedział podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych Ameryki, że: "Stoimy w
obliczu największej konfrontacji, jaką kiedykolwiek przeżywała ludzkość...
Stoimy w obliczu ostatecznej konfrontacji między Kościołem i anty-Kościołem,
Prawdą a anty-Prawdą, Ewangelią a jej zaprzeczeniem".





Przypomnijmy, że już przed ponad stu laty dostrzegł ten problem Zygmunt
Krasiński. Przestrzegał przed nim Naród i dał temu wyraz w słowach:



"Wytrwaj, o wytrwaj w tym strasznym pochodzie śród dziejów świata, mój Polski
Narodzie! Bądź męstwem wielki, cierpliwością święty, bądź przed wrogami wolą
nieugięty, Niechaj ci z serca nie wydrze Ojczyzny, żaden gwałt ziemski, ni
ziemska pokusa - Nie wierz w podrzuty Pychy ni Wścieklizny, wierz tylko w słowo
i w przykład Chrystusa!"





DRODZY RODACY!



Stańmy wszyscy, jak jeden mąż, do pracy, służby i obrony Ojczyzny! Starajmy się
sami sobie pomóc! Pamiętajmy o przestrodze Prymasa Tysiąclecia, że: "Nie należy
oczekiwać zbawienia od innych".



Mamy więc jedną i jedyną drogę, powtórzmy to raz jeszcze: jednoczyć się,
angażować się i działać zgodnie w służbie Bogu, Narodowi i Ojczyźnie - dbać o
to, aby nam nikt nie wydarł z serca Ojczyzny - "żaden gwałt ziemski ni ziemska
pokusa" i abyśmy nie wierzyli w "podrzuty" Pychy ni Wścieklizny, lecz "tylko w
słowo i przykład Chrystusa"!



Miejmy też zawsze w pamięci, w naszych działaniach w służbie Ojczyźnie, słowa i
myśli wielkich Polaków. Naśladujmy ich czyny! Starajmy się więc, jak nawoływał
wielki Polak - patriota, laureat Nagrody Nobla Henryk Sienkiewicz: "sławić
wszystko co polskie, kochać swój naród, czcić jego przeszłość i wierzyć w jego
przyszłość". Tak postępując, zabezpieczymy przyszłość Polski, która jak mówił
Witos - winna trwać wiecznie.





SZCZĘŚĆ NAM BOŻE!



Uczestnicy debat środowisk nauki i kultury "Dokąd zmierzasz Polsko?", którzy do
24 listopada 1999 roku potwierdzili sygnowanie Raportu i Przesłania do Narodu:



1. Prof. dr hab. Ryszard Bender
2. Mgr Elżbieta Barowa
3. Prof. dr hab. Kazimierz Bielenin
4. Prof. dr hab. inż. Franciszek Bijak
5. Prof. dr hab. Czesław Bloch
6. Dr hab. inż., prof. nadzw. Artur Blum
7. Mgr Hana Bodzak
8. Prof. dr hab. inż. Włodzimierz Bojarski
9. Prof. dr hab. Stanisław Borkacki
10. Prof. dr hab. Rafał Broda
11. Mgr mec. Ryszard Brodowski
12. Prof. dr hab. inż. dr h.c. Roman Ciesielski
13. Dr hab. Antoni Dawidowicz
14. Prof. dr inż. dr h.c. Janusz Dietrych
15. Prof. dr hab. Zbigniew Dmochowski
16. Prof. dr hab. inż. Andrzej Flaga
17. Prof. dr inż., b. senator Bolesław Fleszar
18. Mgr Jadwiga Gielecka
19. Prof. dr hab. Maciej Giertych
20. Dr inż. Kazimierz Głowacki
21. Prof. dr hab. Bogumił Grott
22. Kpt. ż.w. mgr Bolesław Hutyra
23. Prof. dr hab. Z. Jacyna-Onyszkiewicz
24. Prof. dr hab. inż. Stanisław Kasprzyk
25. Prof. dr hab. inż. Janusz Kawecki
26. Dr hab. prof. nadzw. Wanda Kowalska
27. Prof. dr hab. Stefan Kurowski
28. Prof. dr hab. inż. Aleksander Legatowicz
29. Mgr Mieczysław Łabuś
30. Dr inż. Antoni Łopata
31. Prof. dr hab. inż. Maciej Mazurkiewicz
32. Dr hab. inż. prof. nadzw. Janusz Mierzwa
33. Prof. dr hab. Jerzy Robert Nowak
34. Mgr Justyna Olendzka
35. Prof. dr hab. inż. Ryszard Parkitny
36. Ks. prof. dr hab. Władysław Piwowarski
37. Prof. dr hab. Anna Raźny
38. Dr hab. inż. prof. nadzw. Jan Rusek
39. Dr med. Lidia Rutowicz
40. Dr inż. Andrzej Skalny
41. Mgr inż. Jerzy Staszczak
42. Dr inż. Jacek Stonawski
43. Dr inż. Adam Stoszko
44. Kpt. ż.w. inż. Zbigniew Sulatycki
45. Dr hab. inż. prof. nadzw. Jan Szarliński
46. Prof. dr hab. inż. Andrzej Tomaszewicz
47. Dr inż. Andrzej Truty
48. Prof. dr hab. Gabriel Turowski
49. Prof. dr hab. inż. Jacek Walczewski
50. Dr hab. inż., prof. nadzw. Jan Wnuk
51. Dr Kazimierz Zuber
52. Prof. dr hab. Zbigniew Żmigrodzki

[Gość: zorak]

chyba nikt ci nie raczyl odpowiedziec....
i nic dziwnego bo tak sie sklada ze oprocz absurdalnie dlugiego waktu -
powinienes wiedziec ze ten raport jest sprzed poltora roku....
juz wtedy go czytalem na stronach radia maryja

[Gość: ethanol]

czyn wy RM-owcy potraficie tylko nieskonczenie nudne teksty tworzyc ???..jak
kiedys marksisci ???. Oni tez w swoich tektsach wiele madrego nie mieli do
powiedzenia. Innymi slowy pierdolicie trzy po trzy .