Lis: wielkie gnicie

[kronopio77]

Jeszcze nigdy pod tak szczytnymi hasłami, tak szybko nie następowała
degradacja państwa. Dokładnie w rocznicę wyborów parlamentarnych trzeba ze
smutkiem przyznać, że w polskiej polityce na niespotykaną dotąd skalę
dominują brutalność, chamstwo i cynizm. Wspomnienie o IV RP wywołuje
szyderczy śmiech, o moralnej rewolucji - drwiny, o końcu TKM - kpiny, a o
solidarnej Polsce - wzruszenie ramion. Naszą politykę definiuje leninowski
dylemat "kto kogo".

We wszystkich gazetach warianty i scenariusze. Rząd mniejszościowy? Nowe
wybory? Nie ma, niestety, żadnego realnego scenariusza pozwalającego wierzyć,
że ktoś ma pomysł na Polskę i na reformy, że ma odwagę, by taki plan
zaprezentować, i siłę oraz determinację, by go przeprowadzić. PiS nawet nie
udaje, że chce się zająć gospodarką. Z wszelkich reform, nawet z tych
szczątkowych, zrezygnowano. PO chce nowych wyborów, ale nie mówi nawet, z kim
stworzy koalicję. O żadnym jej programie nie słychać, chyba że programem jest
stwierdzenie, iż jesteśmy bardziej przewidywalni niż Kaczyńscy.

Co pokazują nam z jednej strony sytuacja na Węgrzech, zaniechanie reform w
Polsce i zatrzymanie Emila Wąsacza, a z drugiej wyniki wyborów w Szwecji i
zapowiedzi jednego z faworytów wyborów prezydenckich we Francji, Nicolasa
Sarkozy'ego? Otóż pokazują nam, że nawet przywiązani do swego modelu
socjalnego Szwedzi są gotowi zliberalizować gospodarkę i prywatyzować to, co
się da, a pamiętający o wrażliwości socjalnej kandydat na francuskiego
prezydenta gotów jest zaryzykować, zapowiadając wprost, że chce zreformować
system rent i emerytur. A co w dawnych demoludach, które powinny galopować,
by dogonić świat? Zarówno na Węgrzech, jak i w Polsce, by wygrać wybory,
należy kłamać i obiecywać, co się da (gruszki na wierzbie albo Polskę
solidarną). A jeśli już ktoś robi to, czego chcą Szwedzi, czyli prywatyzuje,
ląduje zamiast w Tybecie - w prokuraturze. Panu Wąsaczowi zarzuca się
niedopełnienie obowiązków służbowych, bo śmiał sprzedać 30 proc. PZU firmie,
która dawała najwięcej. Mało kto dla odmiany chce zatrzymać i stawiać przed
sądem i Trybunałem Stanu obecnego ministra skarbu, który absolutnie nic nie
prywatyzuje, choć właśnie to jest jego służbowym obowiązkiem. W tym wypadku
o "niedopełnieniu obowiązków" nie ma mowy. Premier Węgier wykazał
przynajmniej zdolność do autorefleksji i chęć ucieczki do przodu. U nas można
odnieść wrażenie, że na szczytach władzy zamiast wariantu kłamstwo plus
odwaga mamy raczej kłamstwo plus kunktatorstwo.

Czy wśród możliwych wariantów rozwoju sytuacji w Polsce jest i taki, że ktoś
przedstawi odważny i wiarygodny plan zmian w kraju? Czy wśród możliwych
scenariuszy jest i taki, że nie zostanie przez wyborców natychmiast za tę
szczerość ukarany? Czy nasi politycy to genetyczni kłamcy? Czy może sprzedają
nam dokładnie to, co chcemy kupić - puste obietnice i złudzenia? Krótko
mówiąc, czy chora jest tylko władza, ewentualnie cała nasza polityka, czy też
chore jest społeczeństwo? Rok temu obiecywano nam POPiS. I popis był to
niezwykły. Dziś na horyzoncie nie widać szansy na jakościową zmianę. Może być
trochę lepiej, trochę gorzej albo bardzo, bardzo źle. Ale naprawdę dobrze w
najbliższym czasie nie będzie z całą pewnością. Proces gnilny trwa.


Po prostu trafna diagnoza.

Morozowski: powtórka z historii

[kronopio77]

"Większość [sejmowa] to zbieranina posłów, na ogół z Samoobrony, plus kilku
różnego rodzaju marginalizowanych, często takich, którzy miewali kłopoty z
prawem". Kto i kiedy powiedział te słowa jak ulał pasujące do dzisiejszej
sytuacji? Ano, jak się okazuje, polityk wizjoner - obecny premier Jarosław
Kaczyński. Wypowiedział je w 2003 r. Nie mówił on jednak wówczas o tym, jak
zamierza zbudować poparcie dla własnego rządu w 2006 r., lecz o tym, jak tworzy
gabinet ówczesny premier Leszek Miller.

W 2003 r., po dwóch latach wspólnych rządów SLD-PSL, Leszek Miller
zdymisjonował wicepremiera Pawlaka i innych ludowych ministrów za to, że ich
partia głosowała przeciwko winietom. Bez PSL jego rząd stracił w Sejmie
poparcie większości. Miller zażądał od Sejmu głosowania nad wotum zaufania. By
je uzyskać, szukał poparcia u "planktonu politycznego złożonego głównie z
dysydentów z Samoobrony" - tak trzy lata temu nazywał popierających rząd posłów
obecny wicepremier Ludwik Dorn. Mówił też, że "panowie Jagieliński i
Mojzesowicz to ludzie naprawdę łakomi, a tutaj pojawiło się coś, czym można ich
obdzielić".

Jakże prorocze słowa. Tylko że teraz łakomy Mojzesowicz jest w rządzie, a
premier Kaczyński - by utrzymać się na stołku - obiecuje "planktonowi" złote
góry, byle tylko go poparł. Kiedy przypominam sobie fakty polityczne sprzed
trzech lat, przypominam sobie też moje ówczesne emocje.

Zmęczenie politycznym zamętem, obrzydzenie do polityków i marzenie - niech jak
najszybciej będą nowe wybory. Wtedy wierzyłem, że gdy do władzy dojdzie
ówczesna opozycja - PiS i PO - wszystko się zmieni. Politycy tych partii to nie
wywodzący się z PZPR aparatczycy, ale politycy ideowi, mający poczucie honoru.
Rządzenie w ich wykonaniu będzie wyglądać całkiem inaczej. I teraz też łapię
się na tym, że myślę o nowych wyborach z nadzieją i zaraz mi ona przechodzi, bo
obawiam się, że ci następni będą tacy sami jak ich poprzednicy, bo przecież
dotąd zawsze tak było.

I kilka pytań Olejnik:

[kronopio77]

Panie premierze, czy pan chce koalicji za wszelką cenę? Czy pan chce budować IV
RP z Zygmuntem Wrzodakiem, do którego pan powiedział 6 maja 2005 r.: "Ruski
agencie, załatwimy cię"? Wtedy tłumaczył pan dziennikarzom, że nie były to
słowa wulgarne ani obraźliwe, tylko "stwierdzające moje przekonania co do tego,
w czyim w istocie imieniu działa pan Wrzodak". Mówił pan to, będąc szefem PiS
(6 maja 2005, PAP).

Z jednej strony jesteśmy świadkami pięknej uroczystości, podczas której
prezydent Lech Kaczyński wręcza ordery zasłużonym działaczom KOR, a z drugiej
strony tworzy się koalicję z Zygmuntem Wrzodakiem, który mówił o ludziach
KOR "różowe hieny". To Zygmunt Wrzodak z Nowego Koła Poselskiego stworzonego
naprędce, żeby ratować rządy PiS, mówił o Lechu Kaczyńskim: "Lech Kaczyński
zaprosił ludzi z KOR na obchody Czerwca '76. Reaktywacja korowców przez
Kaczyńskiego to policzek dla robotników polskich i naplucie w twarz Polakom"
(24 czerwca 2005 r.).

Czy tworzenie takich koalicji to nie jest plucie w twarz? Czy nie przeszkadzały
panu premierowi weksle, które musieli podpisywać posłowie Samoobrony, kiedy pan
pozwolił na to, żeby Andrzej Lepper wszedł do rządu i został wicepremierem?
Teraz, kiedy Andrzej Lepper został wyrzucony z rządu, weksle są ważne. Czy nie
przeszkadza panu premierowi to, że wicepremier Roman Giertych chce 7
października zorganizować manifestację pod hasłami m.in.: "Rozdysponować
rezerwy dewizowe zgodnie z wolą narodu"?.

trudno nie zgodzić się z Żakowskim:

[kronopio77]

Jako wicepremier Andrzej Lepper był dla Jarosława Kaczyńskiego kłopotem. Jako
były wicepremier będzie dużym kłopotem. Koalicja z Samoobroną i Ligą Polskich
Rodzin była ryzykowna moralnie i politycznie. Koalicja z LPR, PSL i nowym
planktonem to moralna i polityczna porażka. Krytyka premiera uprawiana przez
jego byłego zastępcę z Samoobrony była nieprzyjemna i emocjonalna, ale
dotyczyła kwestii drugorzędnych (głównie wielkości wydatków socjalnych i
liczebności wojsk w Afganistanie). Krytyka, jakiej tę politykę poddał Waldemar
Pawlak, kandydat na następcę Leppera, jest spokojna i łagodna w formie, ale
fundamentalna w treści (dotyczy strategii międzynarodowej i praworządności).
Wspólnie z Lepperem trudno było Kaczyńskiemu budować jego wymarzoną formację
monopolizującą ludowo-konserwatywną część sceny politycznej. Przeciw Lepperowi
i z wicepremier Gilowską zbudować się jej nie da.

To sprawia, że rozstanie z Lepperem może się okazać życiowym błędem obecnego
premiera. Ta koalicja mogła trwać i działać coraz lepiej, bo jej uczestnicy
jednak stopniowo uczyli się poważnej polityki, co było widać po malejącej
liczbie gaf i niezręczności. Może Andrzej Lepper nie był łatwym koalicyjnym
partnerem, ale zamienić koalicję z Lepperem na koalicję z Wrzodakiem to jednak
gorzej niż wymienić siekierkę na kijek. Nowy koalicyjny klub stworzony z
nieobliczalnego sejmowego planktonu z pewnością przyniesie rządowi i Polsce
więcej kłopotów i wstydu niż Samoobrona, a przy śladowej większości premier
praktycznie nie będzie miał możliwości dyscyplinowania posłów. Skrót myślowy
Antoniego Macierewicza na temat szefów MSZ to przecież szczeniak przy
głupotach, które na co dzień opowiada Wrzodak i za które lider koalicji będzie
teraz ponosił odpowiedzialność.

Jeśli więc nawet nowa większość powstanie, będzie to większość nietrwała - w
najlepszym razie na jeden polityczny sezon. Dla PiS jest to kiepski interes, bo
wariant przyspieszonych wyborów w listopadzie oznacza dla nich poważne ryzyko
przegranej, a wariant przyspieszonych wyborów w przyszłym roku to niemal pewna
przegrana.