Dodaj do ulubionych

Szwecja to nie Jamajka

12.10.07, 18:44
ale też komentuje jutrzejsze wybory w najważniejszym dzienniku opiniotwórczym
Dagens Nyheter:

"Taki rezultat (wybory wygrane przez PiS) spotkałby się z wyraźnym
rozczarowaniem we wszystkich krajach UE. Bliźniacy /.../ od kilku lat poddają
w wątpliwość i podminowują działalność UE. UE przedstawiana jest konsekwentnie
jako zagrożenie dla prawowitych polskich interesów."

O nowych żądaniach przed spotkaniem w Lizbonie:

"Taktyka (braci Kaczyńskich) być może przynosi korzyści na krótszą metę. Ale w
dalszej perspektywie niesie ona ryzyko izolacji Polski od Europy."

Zwraca uwagę, że komentator konsekwentnie i gdzie się dało używał sformułowań
w rodzaju "bracia K" a nie "Polska". Widać nie utożsamia polityki prowadzonej
przez Jarosława i Lecha z polskimi interesami.

I po co to Polakom? Bracia K. zrazili sobie jeden z niewielu krajów w Europie,
które zachowały po ekscesach ostatnich 2 lat resztki sympatii dla Polski.

Europa milcząco czeka na wynik wyborów.
Obserwuj wątek
    • mmikki Re: Szwecja to nie Jamajka 13.10.07, 00:37
      wszystko się zgadza, tylko wybory za tydzień
      • leje-sie Masz prześliczną sygnaturkę /nt 14.10.07, 16:46

        • krystian10 Re: Masz prześliczną sygnaturkę /nt 14.10.07, 16:47
          Faktycznie, taka prawdziwa :))))))
    • leje-sie Niby nie o Polsce, a jednak... 14.10.07, 16:59
      W wywiadzie prasowym w związku z bulwersującym zakatowaniem młodego człowieka
      przez imprezowiczów i podobno narastającą falą przemocy wśród młodzieży premier
      Szwecji odpowiedział na pytanie dziennikarza:

      "- Twój (Szwedzi zwracają się do premiera na "ty", choćby taki drobiazg) kolega
      partyjny z organizacji młodzieżowej umieścił nazwiska sprawców na swoim blogu.
      Co o tym sądzisz?

      - To złamanie zasady, że jest się niewinnym do chwili udowodnienia winy. To
      hańbiący postępek. Tym bardziej, że w tym przypadku będzie prowadzone
      dochodzenie, odbędzie się postępowanie sądowe i zapadnie prawdopodobnie wyrok.
      Tę metodę wybraliśmy wieleset lat temu zamiast krwawej zemsty."

      Jak to się ma do wygłaszania wyroków w czasie telewizyjnych wiadomości przez
      ministra sprawiedliwości w Polsce nim jeszcze został sformułowany akt oskarżenia?
    • palnick I cóż, że ze Szwecji? 14.10.07, 17:02
      Idzie ta "analiza". Kto jest autorem?
      Czy może Drogi Bronisław dostarczył mu materiały, jeśli to Szwed?

      Uważasz, że jakiś zagraniczny dziennik lepiej zna sytuację w Polsce
      niż my, lepiej ją rozumie i dlatego powinniśmy czytać te
      ciamciarowate bzdety na kolanach?

      Dagens Nyheter to liberalna gazeta, która zupełnie nie rozumie
      Polski:

      "Polskie obozy śmierci" - jesteśmy pieniaczami?

      Marek Prawda2006-03-07, ostatnia aktualizacja 2006-03-07 14:47

      Jak reagują szwedzcy dziennikarze na polskie protesty przeciwko
      sformułowaniom "polskie obozy śmierci"? Doszukują się tylko
      przewrażliwienia i historycznej paranoi.

      Nie ciekawią ich nasze argumenty. Uważają, że Polaków nie trzeba i
      nie warto rozumieć, że mogą być oni co najwyżej obiektem
      pedagogicznej troski.

      "Gazeta Wyborcza" napisała niedawno o akcji szwedzkiej Polonii
      protestującej przeciw określeniu "niemieckie i polskie obozy
      śmierci", które znalazło się w artykule Bengta Albonsa w "Dagens
      Nyheter". Dziennik zamieścił sprostowanie, ale uznał polskie reakcje
      za przesadne i emocjonalne, czego dowodem miały być obficie cytowane
      sformułowania obraźliwe wobec autora i redakcji.

      Polskie skargi

      Jak w wielu innych krajach, także w szwedzkiej prasie zdarzały się
      określenia typu "polskie obozy śmierci" lub inne wypowiedzi
      świadczące o tym, że pod kategorią nazistów odpowiedzialnych za
      zbrodnie wojenne rozumie się także Polaków.

      Stykałem się z tym w pracy na stanowisku ambasadora RP w Sztokholmie
      zbyt często, żeby udawać, że nie ma problemu. Wiem, że Polacy w
      Szwecji od lat interweniowali w takich przypadkach i wiem, że ich
      sygnały zwykle ignorowano albo traktowano jako niepoważne pieniactwo.

      Także ambasada reagowała na ogół listem, w którym obok prośby o
      sprostowanie pisaliśmy, że broń Boże nie posądzamy z góry autorów
      takich sformułowań o złą wolę, ale chcemy wyjaśnić, dlaczego to dla
      nas takie ważne i uważamy, że warto o tym porozmawiać.

      Kiedy już dostawaliśmy odpowiedź, to zawierała skomplikowane wywody
      o szwedzkich standardach niezależności dziennikarskiej i pouczenia o
      możliwości zwrócenia się do jakichś trybunałów. A jeżeli ktoś zdobył
      się na parę słów od siebie, to były to protekcjonalne uwagi o
      notorycznym przeczuleniu Polaków. Byle tylko nie napisać na ten
      temat w gazecie, po ludzku, kilku zdań wyjaśnienia.

      Ten sam ton odnajduję w relacji"Dagens Nyheter". Znacznie więcej
      miejsca niż lakoniczne sprostowanie zajmuje tu przytaczanie -
      głównie obraźliwych - opinii polskich czytelników. W warstwie
      intelektualnej wysiłki redaktorów "Dagens Nyheter" można by
      zakwalifikować - mówiąc prawie serio - jako próbę udowodnienia tezy,
      że Polacy idiotami jednak są.

      To tak jakby polski ambasador w Sztokholmie ujawnił "Gazecie
      Wyborczej" kilka nieżyczliwych Polsce listów tylko po to, by
      zadenuncjować wady charakteru Szwedów. Wiemy przecież, że każde
      zjawisko ma swój margines oraz że w akcjach tego rodzaju zawsze
      nadmiernie dochodzą do głosu postawy i styl, które trudno
      zaakceptować. Natomiast koncentrowanie na nich szczególnej uwagi
      może świadczyć o chęci unikania rozmowy o istocie problemu. Zanim do
      tego przejdę, chciałbym dla jasności powiedzieć, że nonsensem jest
      pomawianie "Dagens Nyheter" o antypolskość, że Bengt Albons jest
      świetnym i uczciwym dziennikarzem oraz że nie odczuwam solidarności
      z autorami obraźliwych listów.

      Co myślą o nas Szwedzi

      Rozumiem natomiast zmęczenie i zniecierpliwienie rodaków, którym nie
      daje się szansy wyjaśnienia, na czym polega ich problem. Jeżeli
      szwedzcy dziennikarze w polskich reakcjach na cytowane tu błędy
      doszukują się tylko przewrażliwienia i historycznej paranoi, to
      niesłychanie te tendencje sami wzmacniają.

      W ich postawie nie ma ciekawości partnera i dążenia do poznania jego
      argumentów: Polaków nie trzeba i nie warto rozumieć, mogą być oni co
      najwyżej obiektem pedagogicznej troski. To przypomina epokę
      komunizmu, kiedy dialog Zachodu ze Wschodem polegał na dwóch
      monologach - każda ze stron mówiła co chciała i nie interesowała się
      tym, co mówiła druga.

      Szwedzka opinia publiczna nie wie, że Polska ma za sobą trudną i
      bolesną debatę historyczną, która była możliwa dopiero po roku 1989.
      Że spojrzeliśmy w lustro bez taryfy ulgowej, że nie oszczędziliśmy
      narodowych mitów ani tabu. Chyba żadnemu ze społeczeństw naszej
      części Europy nie zaordynowano takiej terapii wstrząsowej.
      Poddaliśmy także krytycznej analizie język debaty publicznej.

      Po tym wszystkim - co naturalne - wzrosło u nas zainteresowanie
      dyskusjami historycznymi w innych krajach, szczególnie w tych
      aspektach, które dotyczą Polski. Uważamy, że ta wewnętrzna debata
      była ważna i pomogła oczyścić atmosferę w relacjach z wieloma
      środowiskami na świecie. Ale dostrzegliśmy także niepokojącą
      tendencję do wykorzystywania ostatniej polskiej debaty na temat II
      wojny światowej do nowych oskarżeń i, niestety, jakby częstszego
      mylenia sprawców z ofiarami.

      I to jest kontekst, w którym interpretujemy dziś określenie "polskie
      obozy śmierci". Musimy na to reagować zdecydowanie, także dlatego,
      że chcemy ocalić dorobek naszej krytycznej debaty o przeszłości. Czy
      to tak trudno zrozumieć?

      Szkoda, że "Dagens Nyheter", zamiast błyskotliwie porównywać Polaków
      do muzułmanów protestujących przeciw karykaturom Mahometa, nie
      zdecydował się na próbę zarysowania tła i prawdziwych motywów ludzi,
      którym mogło się nie spodobać cytowane sformułowanie.

      To całe nieporozumienie jest w gruncie rzeczy dość typowe na etapie
      zrastania się dwóch części Europy, z ich odmienną kulturą pamięci.
      Nie sądzimy, abyśmy wnosili do Europy historyczne obsesje. Wnosimy
      specyficzną wrażliwość i doświadczenia - jak choćby to z lat 80. -
      doświadczenie "Solidarności" i pokojowego rozwiązywania konfliktów.

      Na ten temat Polacy i Szwedzi mają sobie szczególnie wiele do
      powiedzenia. Znaleźli wówczas wspólny język, którego powinni
      częściej używać. Mógłby się przydać właśnie dziś, w fazie wzajemnego
      poznawania się i uzgadniania europejskiej narracji historycznej. A
      bez niej trudno sobie wyobrazić prawdziwą wspólnotę.

      *Marek Prawda był ambasadorem w Sztokholmie w latach 2001-05,
      obecnie jest dyrektorem sekretariatu ministra spraw zagranicznych
      • leje-sie Tyle się napracowałeś Palnicku 15.10.07, 10:19
        i zupełnie nie na temat.

        Być może Polska nie jest nigdzie rozumiana. To znaczy tylko, że nie została
        przez swoich oficjalnych przedstawicieli wytłumaczona.

        Polska jest już dużą dziewczynką a nie dzieckiem specjalnej troski. A jeśli
        nawet, to zgodnie z receptą JKM nikogo z nią na siłę integrować nie należy.

        Ale moje dwa cytaty z komentarza były o czym innym. Nie o tradycyjnym polskim
        zasmarkiwaniu się "nikt nas nie rozumie", z którego Kaczyńscy postanowili
        ukręcić "nową politykę historyczną".

        Tu chodzi o stosunek do Polski w kraju jeszcze tak niedawno Polsce przyjaznym. I
        nie stało się tak na skutek knowań geremkamichnikabartoszewskiegoispółki. Jako
        osoby nie posiadające realnej włądzy mają oni niewielki wpływ na opinię polityków.

        Napiszę jeszcze raz, bo widać nie dociera:

        Zafajdany obraz Polski to wynik prowadzonej od ponad roku oficjalnej polskiej
        polityki zagranicznej. Urabiają go minister Fotyga i jej przydupasi, ale przede
        wszystkim Jarosław i Lech Kaczyńscy.

        Być może zresztą celem tej polityki, a nie jej niezamierzonym skutkiem było
        zrażenie sobie Szwecji, Finlandii, Litwy i innych sąsiadów.

        Kto wie, politycy pokroju Jarosława Kaczyńskiego chętnie wplątują w swe
        suicydalne majaki całe państwa.

        Mam jednak nadzieję, że katastrofa wyrazi się jedynie głośnym pierdnięciem na
        zakończenie.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka