Kicz, który kocham

[monikate]

Tak a propos sąsiedniego wątku zaczęłam się zastanawiać, czy pośród TWA-czy
są osoby znajdujące upodobanie (teraz, w przeszłości) w dziełach uznanych za
kicz, lub dryfujących w kierunku kiczu. Akurat to, co uznane za niegodne
uwagi ludzi na poziomie, poruszyło u Was jakąś czułą stronę duszy, skojarzyło
się ze wspomnieniami? Albo był to wynik niewiedzy, że macie do czynienia z
kiczem?
Zdradzę swoją mroczną tajemnicę: oderwać się nie mogłam i czytałam bez tchu
niemal rzuconą za szafę przez braineatera "Samotność w sieci". Oj, i jak mi
się podczas lektury podobała! Stwierdziłam, iż p. Wiśniewski celowo zapewne
używa ogranych tropów i schematów, dzięki czemu "Samotność..." w zabawny
sposób staje się pastiszem. A jak mnie wiedza naukowa autora poruszyła! :)
Widocznie było to kompantybilne ze stanem mojej duszy.
Nie wiem, jak odebrałabym "Samotność..." podczas kolejnej lektury...
Natomiast stale i niezmiennie baaardzo lubię wszystkie powieści Judith Krantz
i owszem, czytałam je kilka razy.
I film "Titanic" mnie wzrusza.
I "Co się zdarzyło w Madison County" (córka moja stuka się w czoło wtedy,
mówiąc "taki kicz"?)
Rozwiniecie temat? Z uzasadnieniem?
Może i tu jakie nagrody będą? :)))

[daria13]

Na szybko narazie, bo mnie chwilowo czas goni.
Kategorycznie protestuję przeciwko nazwaniu Co się wydarzyło w Madison County
kiczem! To bardzo piękny film o miłości. I tak jak nie bardzo lubię filmy i
książki o miłości tak ten film rzeczywiście wzruszył mnie do głębi, a niektóre
gesty i mimika Meryl Streep wprawiły mnie w zachwyt wielki.
Generalnie kicz nie kicz to piękny film był, o!

[kawa_malinowa]

Ha! Samotnośc w sieci mnie bardzo poruszyła, kiedy miałam piętnaście lat -
serio. Wraz z przyjaciółką przeżywałyśmy ją jakiś miesiąc, a może trochę
więcej, mówiłyśmy zdaniami z tej książki ---> Skutkiem są dzisiaj paroksyzmy
śmiechu na samo wspomnienie i stwierdzanie, że kiedyś to dopiero byłyśmy
żenujące :)

Z filmów- komedie romantyczne na dobry humor - jakieś "Igraszki
losu", "Sabriny", "Pretty woman", "Igraszki losu", "Mój chłopak się żeni" i
tepe - to mogę pasjami, ale tylko przy odpowiednim nastroju. Mam wtedy poczucie
totalnego odprężenia - może znowu trzeba będzie spróbować.

Moja znajoma uwielbia w sztuce kicz religijny. Zabrania ściągania obrazków ze
ścian, a inna nosi w portfelu ze względu na ich walory... estetyczne. Ja
natomiast uwielbiam XIX-wieczne malarstwo akademickie - kiczowate do bólu, ale
jakoś tak...
Niektórzy mówią, ze prerafaelici TEŻ byli kiczowaci :) Cóz..

[agni_me]

"Ja natomiast uwielbiam XIX-wieczne malarstwo akademickie - kiczowate do bólu,
ale jakoś tak..."

Bogowie moi! Dziewczyno! Weź ty sobie pochodź kiedy po d'Orsay (może być dobry
album zamiast) i pooglądaj obrazy Merle czy Puvisa, portrety Bonnata i Durana i
przestań pisać herezje o kiczu. Ale w uwielbieniu pozostań. No chyba, że dla
ciebie akademicy to dopracowane naguski i inne wenusy Cabanela.

[kawa_malinowa]

Ale miało być o kiczu, który uwielbiam. Oczywiście, ze akademizm to nie tylko
to, ale wlasnie tam odnalazłam zagłębia kiczu. A akademizm lubię w całej
rozciągłości niemalże :)
O, na przyklad to: images.google.pl/imgres?
imgurl=www.wga.hu/art/c/couture/decadenc.jpg&imgrefurl=http://www.wga.hu/
html/c/couture/&h=770&w=1298&sz=184&tbnid=yTN4cPSBHQ0J:&tbnh=88&tbnw=150&hl=pl&s
tart=7&prev=/images%3Fq%3Dthomas%2Bcouture%26svnum%3D10%26hl%3Dpl%26lr%3D

[agni_me]

Sama po czasie doszłam do wniosku, że amok odebrał mi zdolność czytania. Toteż
honor zwracam, sama zaś odszczekuję.

Najbardziej popularną opinią o akademiźmie jest właśnie kiczowatość. Gniewa
mnie to okrutnie, bo przecież dzieł ogromnej wartości artystycznej jest w nim
co niemiara. Uwielbiam akademików. A skoro zrobiło się kiczowato i malarsko to
mój "kicz" sporządził Harrison, wisi to dzieło gdzieś w Waszyngtonie bodajże i
przedstawia pomidorowe słońce zachodzące nad niebieściutkim morzem. Nie wiem
jak się ten obraz nazywa, ale zęby bolą od tego zachodu. Tyle, że ja nie lubię
jak mnie bolą zęby.

[yanga]

Też absolutnie nie uważam "Madison County" za kicz! Ani filmu, ani tym
bardziej - książki. Co do "Samotności" się nie wypowiadam, bo po paru zdaniach
typu: "Od dawna już rzadko nie była pierwsza", odrzuciłam ją od siebie jak
gorący kartofel. Natomiast jeśli chodzi o kicz rzeczywisty, także nie jestem
bez grzechu, bo nie potrafię oprzeć się czarowi pani Lidii Czarskiej, wiernej
towarzyszki mojego dzieciństwa. Ostatnio kupiłam na Allegro "Drugą Ninę" i już
na pierwszej stronie umarłam z zachwytu:
"Zbliżała się burza. Czarne, poszarpane chmury okrywały niebo, gromadząc się
lękliwie i zbijając w potworne kształty, jak gdyby w lęku przed czemś potężnem
i wszechmocnem, co miało za chwilę nastąpić w przyrodzie. Dziki burzliwy wicher
krążył w szczelinach, zawodząc swą straszną pieśń i trzęsąc wierzchołkami
kasztanów i jaworów tam, w dole, w kotlinach. Coś dziwnego działo się w
przyrodzie, coś strasznego i groźnego, jak śmierć".

[daria13]

Nie mam pojęcia, kto zacz Lidia Czarska, ale zamieszczony fragmencik przecudnej
urody zaiste:)))
Pozdrawiam:)

[yanga]

Lidia Czarska była słynną przedwojenną autorką powieści pensjonarskich - takich
dla grzecznych panienek. Chyba pisała je po rosyjsku, bo są tłumaczone - te,
które znam - przez Marcelego Tarnowskiego. Niestety mało o niej wiem, ale
domyślam się, że mieszkała kiedyś w Gruzji, bo pisze o niej z dużym
sentymentem. "Księżniczkę Dżawacha" czytałam tyle razy, że do dziś pamiętam
całe zdania: "Urodziłam się w Gori, cudnem, usmiechniętem Gori, nad szmaragdową
rzeką Kurą..." Po latach także znalazłam się w Gruzji - na wycieczce
z "Orbisem". Pamiętając to zdanie, wyglądałam owej "szmaragdowej Kury", ale -
jak to górska rzeka po deszczu - miała kolor kawy z mlekiem... Kicz kiczem, ale
zapamiętałam też kilka gruzińskich wyrazów z dialogów bohaterów, więc jakiś
pozytek jednak odniosłam.

[gaudia1]

oj, bez kiczu ni ma życia;-)
ja od zawsze kocham Gaudiego, a najbardziej te ciasteczkowe, pstrokate domki
najmniejsze:)

i lubię sobie przejrzeć album z prerafaelitami

i komedie romantyczne bajkowością swoja humor poprawiają, zwłaszcza jak noc
smutna i samotna ;-)

różowo-błękitna w tym momencie gaudia

a jaka radocha przejść się wzdłuż stoisk przy kosciele kiedy odpust! Gęba się
śmieje:) Kiedys to i na "rynkach" wszelakich te cuda na codzień byli.

[monikate]

Gaudi to kicz? Przeca ja kocham te jego domki!!
P.S. "Co się zdarzyło w Madison County" ja też za kicz nie uważam, każde
obejrzenie tego filmu oblewam łzami, a moja córka się ze mnie wtedy nabija :)
Może co dla jednego jest kiczem, nie jest nim dla drugiego?
Ale końcowa scena w Titanicu, kiedy oni się znowu młodzi i piękni spotykają pod
zegarem, buuuu, jakie to piękne.... jakie romantyczne...
Cytowana Czarska jest the best!

[yanga]

A książkę, książkę - czytałaś? Różni się mocno od filmu, jest bogatsza
treściowo i świetnie przetłumaczona przez Dorotę Malinowską.

Madison County: książka

[monikate]

Pewno, że czytałam! Zgadzam się z Twoją opinią.
Chyba powinnam nad moim dzieckiem popracować, bo z Madison County się
podśmiewa, natomiast wspomnianego Wiśniewskiego bestialsko mi wyrywawała i
pochłaniała z wypiekami na twarzy :)
Aha, ja jeszcze kocham od dzieciństwa obrazki z kotkami, kolorowe, realistyczne
do bólu, kotki tulą się do siebie, na szyjkach mają przecudne kokardki. W domu
bym taki powiesiła (gdzie się kupuje te obrazki, no gdzie?), i to nie tylko
dlatego, że kocham koty.

toksyczne córki

[mamarcela]

Zanim ustosunkuję się do kiczu i tzw. obciachu, a jak wszyscy się już domyślają
w moim przypadku będzie to BPP, napiszę o córkach i łzawieniu filmowym.
Otóż ja mam tak, że przy filmach ryczę non stop i to wcale nie przy tych
najlepszych i najbardziej wstrząsających. Jeśli film jest naprawdę ścinający z
nóg nie ryczę tylko stuporu dziwnego dostaję, łzawię obficie natomiast jeśli
wzruszająca (nawet najgłupsza) w zamierzeniu scena połączona jest z odpowiednią
muzyką i moim adekwatnym nastrojem. Po prostu potop. Legendarne jest moje wycie
przy filmach familijnych, kreskówkach Disneya, a nawet kretyńskich serialach.
Sama się z siebie śmieję, co nie przeszkadza mi jednocześnie nawadniać kanapy.
No i oczywiście moja ukochana córka nabija się ze mnie okrutnie, a własciwie
nabijała, bo teraz to ja jej przypominam owe nieszczęsne wielbione w
dzieciństwie Kelly Family oraz ilość śloz przez nią wylanych ze dwa lata temu
podczas ogladania ckliwego romansidła młodzieżowego pt. "Szkoła uczuć" (Walk to
remember).
Pocieszające jest również, że czasami w kinie płaczemy obie (chociaż ona udaje,
że nie) tak jak np. na "Beautiful mind".
A "Titanic" jest jednym z ulubionych filmów dziecka nr2 - płci męskiej - nie
wiem jak mam sie do tego ustosunkować. Cieszyć się li, czy też nie?

mamarcela z Jamesem Bluntem - to kicz, czy nie kicz?

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

[braineater]

O uwielbieniu wobec kicz religijnego i zabawkarskiego już pisałem. Od zawsze i
na zawsze, jezuski z sercem gorejącem, sceny sielankowo-pastewno-religijne i
mój ukochany schemat, bardzo regionalnie zresztą rozpowszechniony, czyli
jezuski dziatki przyjmujące, najlepiej na progu jaskini.
Z zabawkarskich natomiast ostatnio mój top to telefony, ktore po wciśnięciu
odpowiedniej kombinacji klawiszy, obdarowują cukierkami. Piekne sa, zawsze w
toksycznych barwach, a cukierki sa ohydne:)
Z literackich, to głownie klasyka, czyli Mniszkówna i Marczyński, przy tym ten
drugi czytany z klucza 'poważnego' czyli jako encyklopedia stereotypowego
myślenia o świecie zapisana zdaniami prostymi i zrozumiałymi

P:)

Kicz, którego szukam

[brunosch]

Scenka w stylu malarstwa salonowego, czyli realistyczna do bólu. Obrazek
przedstawiający nimfy skąpo przyodziane w powiewiste draperie, płynące po stawie
w łodzi w kształcie muszli, ciągniętej przez łabędzie. A amorki na skale
przygrywają na harfach.
Pożądam!

Kicz, którego szukam

[brunosch]

a moje nimfy w łodzi olano.
Pytam całkiem poważnie - gdyby ktoś znał miejsce pobytu tychże, proszę o naiar.

[gaudia1]

W Łodzi nimfy występują regularnie przy co drugiej pełni księżyca.
Snują się nad brzegiem jednego z łódzkich akwenów, smutne. Czekają na
przewoźnika. Muszle mają.

[mamarcela]

A mogą być syreny?

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[marquis]

Monikate, zdaje się, że ty czytasz mi w myślach. Jeszcze rano zastanawiałem się,
czy zadebiutować na TWA otworzeniem TEGO wątku, a tu proszę :-) Ustosunkuję się
później, bo robię obiad :-)

[monikate]

:))
A obiad się udał?

[marquis]

Oczywiście :-) nie jestem niedzielnym kucharzem. Gotuję codziennie :-)

Ooooohhhh

[brunosch]

secesję kiczem nazwali ci, którzy za skarby temu nie dorównają!
Nie tylko Mucha, ani nie Wyspiański, ale bezimienni twórcy dzieł użytkowych -
pater, ilustracji, mebli, ram obrazowych, całego dobytku fintifluszków
secesyjnych, które kiczem za skarby nie są i nigdy nie będą!

[marquis]

Wiwat secesja!!!

[marquis]

Sztuka: secesja (gł. Gustav Klimt, ale też Antonio Gaudi czy Alphonse Mucha).
Film: melodramaty ("Przeminęło z wiatrem" widziałem kilka razy - i zawsze się
wzruszałem do łez; "Trędowata" itp.)
Literatura: zdarza się, w ostatnich latach np. "Niebiańska przepowiednia",
grafomańska nadęta tendencyjna bzdura, ale jakoś tak wyszło, nie wiem, czybym
teraz był w stanie przebrnąć całość.
No i oczywiście opera, moja pasja :-) Dla wielu nie do wytrzymania, szczególnie
w teatrze. Bo spektakle operowe zwykle sa festiwalem kiczu. Ale ja kocham tę
konwencję :-)

oh! absolutnie!

[blue.berry]

prosze sie odstukac od secesji jako kiczu
a juz w szczegolnosci od Muchy.
to jest piekno absolutne i na dodatek dumne z samego siebie. i nie ukrywajace
sie pod plaszczykiem ideologii.
az sobie pozwole zacytowac
"Alfons Mucha's is art od seduction. His graceful woman, delicate colours and
decorative style add up to an unashamed act of temptation."
a co!

[marquis]

Osobiście nigdy bym nie nazwał secesji kiczem. Ale spotykam się często z takimi
opiniami, niestety...

[blue.berry]

takie opinie trzeba tepic anie je przyswajac!!!!!!!!!!!!!!!
sa drobnomieszczanskie.
i bzudrne.
secesja na wyzyny wyniosla rzemioslo i wzornictwo i do dzis swiat z tego
korzysta. odwazyla sie pokazac rzeczy piekne i idealne w swoim zachwycie.
ja w secesji (i art nouveau) od zawsze i nieodmiennie jestem zakochana. i od
zawsze bronie i walcze jak lwica z okreslaniem tego jako kicz.
i dodam ze naleze do grona osob wyksztalconych na ASP, gdzie do tego stopnia
moja walka odniosla sukces, ze w pracowaniach rysunku obok szaroburych
zamazanych bazgrolow (przedstawiajacych bezksztaltnych brzydkich ludzi) i
aspirujacych do miana sztuki wielkiej, pysznily sie moje lekkie modelki
wyrysowane delikatnymi tysiacami lini, pokazujac piekne linie twarzy, biustow i
innych czesci ciala, a biedni sterroryzowani profesorowie juz nie osmielali sie
mowic nic o kiczu ani o byciu "nie w nurcie".

[mamarcela]

Wielka buźka dla Jagódki zangażowanej w słuszną sprawę.
A ci, co na ASP tak gadają to z zazdrości, bo w życiu by tak jak Mucha, Klimt i
Blueberry nie umieli.

mamarcela secesyjna

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

[blue.berry]

:)))
teraz to jaks borowka amerykanska jestem bo tak napuchlam z zawstydzenia i
pokrasnialam:))
a swoja droga i na powaznie - ja akurat w latach mojego ksztalcenia trafilam na
okres w polskiej sztuce ktory glownie promowal pokazywanie brzydoty i szarosci
tego swiata. nie mowie ze nie bylo to sluszne. sztuka jest od tego aby
pokazywac rozne aspekty zycia. ale oburzal mnie wtedy panujacy ostracyzm ktory
odrzucal piekno jako takie i wlasciwie w kazdym jego aspekcie skazywal go na
bycie poza nawiasem i etykietke kiczu oraz sztuki dekoracyjno-sprzedajnej.

a specjalnie dla mamarceli w jagodniku na TWArzach cos dorzucilam:))

[marquis]

Brawo! Jesteś pierwszą osobą z ASP, która nie wmawia mi, że secesja to kicz.
Zdaje się, że potwierdzasz moje dotychczasowe przekonanie, że ASPowcy raczej
wielkiej sztuki w secesji nie widzą. Mojemu kultowi czystego piękna
przeciwstawiali brud, błoto, wulgarność. Ornamenty, arabeski - nie. Brejowata
kupa - tak. Ech...

[mamarcela]

Otóż ja znam osobiście kilkoro co najmniej, którzy tak nie twierdzą.
A ponadto wśród najbliższej rodziny mam tzw. "szklarzy artystycznych" różnych
pokoleń(też po ASP czy może PWSSP), którzy z secesji czerpią pełnymi garściami.
Niestety nigdy żadnego "secesyjnego" dzieła nie dostałam w prezencie, bo to
żmudna i wielotygodniowa robota.:(

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

[gaudia1]

secesja = kicz? Na pewno nie wiedeńska:)

Secesję bardzo, bardzo lubię. W mojej eklektycznej Łodzi secesji jest bardzo
niewiele. Ale wszystkie jej przykłady cenię.
I smutno mi strasznie, że parę lat temu z jednego z pałacyków fabrykanckich
zniknęła cala dekoracja frontu - kasztanowiec pięknie rozrośnięty na elewacji,
z korzeniami mocnymi, z gęstym listowiem. Nagabywałam władze nasze - nikt nic
nie wie:(

I monidła mnie wzruszają niezmiennie, zwłaszcza te ze zdjęcia robione:)

[marquis]

Ależ wiedeńska również. Już w czasach belle epoque znawcy sztuki oburzali się,
że secesja jest pusta, że to apologia formy bez żadnej wartości. Np. szanowany
wówczas architekt Adolf Loos był tak zniesmaczony secesją, że napisał: "ornament
to dzieło zbrodniarzy".

[mamarcela]

Ale wybacz mi trochę czasu od tamtej pory minęło.

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

[marquis]

Od której pory? Od czasów belle epoque? Czyli twoim zdaniem podejście do secesji
się zmieniło? No toż przecie dzisiaj w szczególności secesja uchodzi za apogeum
kiczu :-)

[mamarcela]

Gdzie uchodzi?

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

[marquis]

Na przykład na Akademiach Pięknych Sztuk :-)
Ale o cóż my się spieramy. Stawiasz mnie w bardzo kłopotliwej sytuacji, bo muszę
dowodzic, że secesja to kicz, a dla mnie to niezwykle trudne, bo przeciez jestem
miłośnikiem tego stylu. Nie będę przekonywający ;-)

[mamarcela]

Nie, ja chciałabym po prostu, abyś wskazał mi konkretne źródło (współczesne)
uznające secesję we wszystkich jej przejawach za kicz. To nie jest wcale
trudne. To jest proste, wręcz dziecinne pytanie. Po prostu chciałabym sie
dowiedzieć, bo nie wiem.

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

[monikate]

Ja inaczej zapytam: co jest wyrocznią, że coś jest kiczem, lub
nie? "obowiązujący" kanon? Tak, jak w różnych epokach rozmaite były wzorce
kobiecej urody, i te niewiasty, ktore uchodziły za piekne i powabne np. w 16
wieku, teraz zostałyby zesłanna koniec kolejki? :)
Zastanawiam się, jak na nasze gusty wpływa opinia ogółu, osób opiniotwórczych;
na ile nasze upodobania co jest piekne, a co nie są naszymi osobistymi
przemyśleniami? Bo może podświadomie się sugerujemy? Może są to kwestie czysto
umowne? Pies nazywa się pies i "psio" się kojarzy, bo tak zostało nam
powiedziane; gdyby zwierzę szczekające zostało nazwane legwanem, tak by zostało
pewnie?
P.S. Ja szukam moich ślicznych kotków i podobnie jak brunosch pożądam owych
nimf płynących; gdzie to się kupuje?

[icowynato]

Przesłałam Ci na @ kilka milusich kotków. Pozdrawiam

icowynato!

[monikate]

Kotki odebrałam, w kompie zapisałam! Cudne!! Piękne!!! Dzięki! I niech mi tylko
nikt nie mówi, że to jest kicz! Nad łóżkiem sobie takie powieszę!
Wracając do tego, co nazywamy kiczem: bez niego nie ma życia, ale dlaczego,
dlaczego? I każdy, absolutnie każdy ma taki kicz, na jaki sobie zasłużył....

[marquis]

Poszukałem, niestety z konkretami jest dość wątpliwa sprawa ;-) Owszem, piszą o
tym, że secesja dla niektórych to pretensjonalny kicz, ale są to stwierdzenia na
tyle ogólne, że nie nadają się na dowód. Podobnie jak stwierdzenia znajomych
osób, wykształconych na ASP lub historii sztuki. Literatura z kolei, jaką
posiadam, jest dość tendencyjna i nie mogłaby świadczyć przeciwko secesji :(

Ale cieszę się, że wywołałem takie sprzeciwy. Szczerze mówiąc, nie spodziewałem
się, obawiałem się raczej sympatycznej kpiny z secesji, a tu proszę, całe grono
wielbicieli. Wybornie :-)

[mamarcela]

Ano właśnie.
To ja Ci powiem, że znam paru muzyków, którzy twierdzą, że Mozart to taka
przesłodzona muzyczka, a romantycy to juz w ogóle nie warto mówić - normalna
szmira. No i co?
Nie będę już drążyć i dopytywać, co to znaczy tendencyjna literatura. I
dlaczego coś miałoby świadczyc przeciwko secesji, skoro ją lubisz.
Pozdrawiam:)

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

[marquis]

Tendencyjna, tj. taka, która przedstawia secesję dość jednostronnie, jako cud w
sztuce (lub prawie).

A co do muzyki: tak, to się zgadza, tez słyszałem, że Mozart "to taka muzyka pop
XVIII wieku". O wartości romantyzmu sama wspomniałaś (a tu mnie znowu wielce
boli, bo jeśliby kto o muzykę pytał, to właśnie romantyzm, właśnie romantyzm
mnie zachwyca!). Bo przecież prawdziwie wielka muzyka nie powinna wpadać w ucho
i dawac się nucić pod nosem (wyjąwszy osoby solidnie wykształcone muzycznie,
które wszelkie harmonie i dysonanse zapamiętają).

Marquis du Kitsch ;-)

[mamarcela]

Wiem, że wielce upierdliwa jestem, ale mi sie podkladasz
1. Ja nie twierdziłam, że Mozart to to, a romantycy tamto. Ja tylko chciałam Ci
uzmysłowić, że ludzie związani ze sztuką, a szczególnie tejże sztuki "praktycy"
mówią różne rzeczy i nie zawsze należy im wierzyć.
2. Co do tego nucenia i nie nucenia pod nosem jako wyznacznika "prawdziwie
wielkiej muzyki" to pewnie też jest kilka szkół, a co najmniej dwie. Jam nie
muzyk więc się nie wypowiadam.
3. Czy w takim razie książka, która uważa gotyk za cud w sztuce też jest
tendencyjna?
Pozdrawiam:)
mamarcela upierdliwa, czepialska, wstrętna do bólu, ale w koncu asertywna no nie

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

[marquis]

"1. Ja nie twierdziłam, że Mozart to to, a romantycy tamto."

A czy ja twierdziłem, że ty twierdziłaś? Widocznie skrót był zbyt duży. No
mamarcelo, nie sugeruj, że nie potrafię czytać ;-) Zrozumiałem dokładnie tak,
jak chciałaś, żebym to zrozumiał. Za nieporozumienie przepraszam.

We fragmencie o "nuceniu" była zawarta ironia - znowu niedopatrzenie z mojej
strony, zabrakło odpowiedniego znaczka ;-)

Książka, która uważa cokolwiek za cud jest moim zdaniem tendencyjna :-) Ale bez
negatywnego podtekstu, ja też w końcu jestem tendencyjny ;-)

PS. Pytanie z gatunku podchwytliwych: czyżby to miały być jakieś otrzęsiny? ;-)
Odnoszę niejasne wrażenie, że mnie próbujecie wybadać ;-)

[mamarcela]

Doprawdy nie wiem, co Ty twierdziłeś, co ja twierdziłam, ale napisałeś
"O wartości romantyzmu sama wspomniałaś" więc..., bo jako żywo w innym miejscu
o romantyzmie nie wspominałam.
Ja staram sie w ogóle nie wartościować sztuki, chyba, że posługuję się
autorytetami, albo mówię, że coś mi jako mamarceli sie podoba lub nie podoba.
A jakie książki uznają secesję za cud? To jest pytanie proste, a nie
podchwytliwe,z czystej ciekawosci pytam.
Zapewniam Cie natomiast, że moje osobiste czepialstwo nie jest żadnymi
otrzęsinami,zbiorowym sądem czarownic, a jedynie moją prywatną inicjatywą. Po
prostu podłożyłeś mi się po pierwsze nazywając Klimta i Muchę kiczem (może
jeszcze Wyspiańskiego?), po drugie powołując się na autorytety typu "mówi
się", "uważa się", "ludzie po ASP tak mówią", a po trzecie określanie secesji
jako kiczu wydało mi się pretensjonalne i protekcjonalne, a po czwarte gdybyś
się nie wił i nie plątał jak ornament secesyjny dawno bym Ci odpuściła, bo ja
tak w ogóle bardzo miła kobieta jestem.
mamarcela z fajka pokoju

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

[marquis]

> "O wartości romantyzmu sama wspomniałaś" więc..., bo jako żywo w innym miejscu
> o romantyzmie nie wspominałam.

No więc miało być "o wartości romantyzmu w oczach i ustach niektórych
wykształconych muzycznie ludzi sama wspominałaś" - to miałem dokładnie na myśli.
Niestety, mam tendencje do takich niezrozumiałych skrótów myślowych. Jeszcze nie
raz pewnie się przez to będę musiał tłumaczyć.

Ja też staram się nie wartościować sztuki, bo znawcą nie jestem. Coś mnie
zachwyca, coś jest mi obojętne a cos innego budzi mój wstręt. Secesja akurat
mnie zachwyca.

Tendencyjna książka to choćby "Secesja" pióra Gabrielle Fahr-Becker (doktorat z
secesji francuskiej w 1970 r. - to tak uprzedzając ewentualne pytanie co do
znawstwa owej pani ;) Dość "tendencyjna" jest również Bożena Kowalska w książce
"Od impresjonizmu do konceptualizmu. Odkrycia sztuki".

Nie, nie nazywam Klimta ani Muchy kiczem, ja się tylko z taki opiniami (wśród
osób o znacznie większym od mojego obyciu w dziedzinie sztuki) spotykałem.

Fajkę pokoju przyjmuję z radością, choć gest ten jest trochę na wyrost, bo
przecież nawet nie wykopaliśmy topora wojennego :-)

[mamarcela]

Fajka pokoju była również skrótem myślowym:)
A następnym razem jak coś Cię zachwyca, jak w domu masz ksiązki nie ważne,
że "tendencyjne", kóre też się tym zachwycają, to broń tego czegoś do utraty
tchu, a nie asekuruj się.:)

mamarcela też czasami tendencyjna

"Od dzieciństwa lubiłem syreny"

na marginesie dyskusji

[marquis]

Interesujący tekst o samym pojęciu "kiczu" w sztuce:
free.art.pl/pokazpismo/nr37/tekst11.html

[quarantine]

Kłopot z określeniem kiczu wiąże się, moim zdaniem, z problemem zdefiniowania
dzieła sztuki. Istnieje wiele takich definicji i żadna w zasadzie w pełni nie
oddaje istoty dzieła sztuki. Wynika to ze złożoności zjawiska, jakim jest
ludzka twórczość oraz z jego czasowej rozciągłości, co utrudnia dobranie
jednoznacznych kryteriów. Teoria Brocha, tak jak została przedstawiona w
przytoczonym artykule, wygląda na posiadającą prowieniencję platońską. To
Platon utożsamił ideę piękna z ideą dobra, przy czym wcale nie chodziło mu o
piękno w sztuce, bo ta w rozumieniu współczesnym, w starożytności nie istniała.
Broch, mówiąc o pięknie dzieła sztuki, odsyła do kategorii transcendetnej wobec
tego dzieła i wiąże je, podobnie jak Platon, z kategorią dobra. Platon za świat
realny uważał świat idei, a nie świat, w którym żyjemy, stąd naśladowanie
naszego świata w każdy sposób, było dla niego jak gdyby podwójnym fałszowaniem
rzeczywistości. Był przeciwnikiem takiego fałszowania, uważał je za zło. Dla
Brocha, podobnie,imitacja jest złem. Kicz jest imitacją, czasami doskonałą,
rzeczywistości, dlatego jest złem. Kicz nie odsyła do transcendentnego dobra.
Za podstawę dobra w sztuce uznał Broch techniczną doskonałość. To kryterium
rzeczywiście jest dyskusyjne w przypadku sztuki współczesnej. W starożytności
dokoskonałość ta z kolei wiązała się z estetyką, jaka wówczas obowiązywała;
estetyką naśladownictwa, mimetyczną, którą Broch w swojej teorii odrzuciłby
jako kiczowatą.
Broch,zatem, nie jest oryginalny i trochę niespójny.
Mnie jednak zastanawia, dlaczego, mimo wszystko, kicz się podoba. Co więcej,
kicz podoba się przede wszystkim dzieciom. Czy ma to związek z pewną edukacją
estetyczną; musimy nauczyć się odróżniać sztukę od kiczu?

[marquis]

W moim pojęciu kicz jest czymś, co udaje piękno. Błyszczy i mami. Kicz odwołuje
się do naszych najbardziej prymitywnych wzorców estetycznych, trochę wrodzonych,
a trochę nabytych w określonych warunkach społeczno-kulturowych. Kicz jest
łatwy, dlatego bardzo podoba się dzieciom (i nie tylko). Sztuka, szcególnie od
początków XX wieku, wymaga pewnego doświadczenia, pewnej wiedzy i wrażliwości.

Ale czy zawsze tak było? Otóż wydaje mi się, że gdzieś tak do czasu wystawy
impresjonistów kiczem (w malarstwie) były po prostu źle namalowane obrazy, to
znaczy takie, po których od razu znać było brak warsztatu. Kryterium sprawności
technicznej decydowało o tym, kto był a kto nie był wielki. Pod koniec XIX wieku
kryterium to zaczęło tracić na znaczeniu, a ważniejszy stał się przekaz
(emocjonalny czy nawet intelektualny). To wtedy pojawiło się w ogóle słowo
"kicz" oznaczające dzieła "bezwartościowe", banalne, pozornie piękne, puste, nie
wnoszące niczego nowego. W wieku XX, w szczególności w jego drugiej połowie
granica między kiczem a sztuką stała się bardzo niejasna dla zwykłych ludzi,
także wykształconych. Inna sprawa, że nawet wielcy twórcy nierzadko igrali z
kiczem albo świadomie wykorzystwali kicz (nieśmiało wymienię Miro, Wharhola,
Dalego). Skąd więc zwykły odbiorca miał/ma wiedzieć, czy stosowane zabiegi były
czy nie były świadome? I dalej: czy kicz uprawiany świadomie nie jest kiczem?

Wydaje mi się, że obecnie odróżnienie sztuki od kiczu jest zadaniem karkołomnym.
Przecież nawet krytycy często nie są zgodni co do wartości poszczególnych dzieł,
a co dopiero my, zwykli "oglądacze"? Owszem, na pewnym poziomie potrafimy
rozpoznać kicz. Zobaczymy go w obrazach z Ikei (chyba maszynowo je robią),
ujrzymy go w kolorowych widoczkach malowanych w dziesięć minut na krakowskim
rynku, czasem doszukamy się go nawet w galeriach sztuki (choć tutaj już możemy
popaść w wątpliwości - jak ja ostatnio przed czerwonym kwadratem ;). Nasza
zdolność do rozpoznania kiczu jest chyba wprost proporcjonalna do stopnia
zaawansowania edukacji w zakresie sztuki. Podobnie jest przecież z literaturą.
Bez doświadczenia czytelniczego, bez stosownej wiedzy, możemy szczerze zachwycać
się harlequinami, bo "to takie piękne historie o miłości". Jeśli jednak
osiągniemy pewną wiedzę, zaczynamy szukać tego "piękna" gdzie indziej: w języku,
w psychologii postaci, w sprawności wartsztatowej, w zabawach formalnych itd.

Mamarcelo, chyba znowu się wkręciłem w spirale klimtowskiego drzewa :( No nic,
wysyłam ;-)

inna definicja

[braineater]

zresztą będąca parafrazą jednej z tysięcznych definicji pornografii (zreszta
między oboma dziedzinami sztuki można znaleźć setki podbieństw). W oryginale
definicja brzmi: "Pornograficznym nazywamy taki obraz lub tekst, który wywołuje
erekcje u co najmniej 7 na dziesięciu badanych męzczyzn" [z 'Prohibitia',
tekstu poświęconego ksiązkom zakazanym]. Podstawiając kicz, uzyskujemy mniej
więcej, coś takiego:
"Kiczem nazywamy takie dzieło sztuki, które podoba się co najmniej 7 na
dziesięc badanych osób". I wtedy wszystko staje się jasne. Jesli coś schlebia
masowym gustom - kicz. Jesli jedyna reakcją jaką jestesmy w stanie z siebie
wydobyć, jest westchnienie 'jakie to ładne, łomatko' - kicz. Jesli coś wisi w
charakterze reprodukcji w co drugim domu - kicz. Jesli coś chwali Nina
Terentiew - kicz.
Tyle, że oczywiście nie jest to żaden argument za usuwaniem kiczu z przestrzeni
publicznej, ani tez za rugowaniem tegoz z własnego zycia. Życie bez badziewia,
wesołego, kolorowego, grającego przeckliwe melodyjki, byłoby chyba koszmarem,
nudą i egzystencjalną depresją równą Rowowi Mariańskiemu.
tyle niedzielnych lefreksji:)
P:)

[brunosch]

> Życie bez badziewia,
> wesołego, kolorowego, grającego przeckliwe melodyjki, byłoby chyba koszmarem,
> nudą i egzystencjalną depresją równą Rowowi Mariańskiemu.

dodam jeszcze gwoli uzupełnienia: życie wśród samych arcydzieł zarówno sztuki
wysokiej, jak i użytkowej, wśród genialnych kompozycji muzycznych nieskażonych
nawet cieniem komercji i chęci łatwego podobania się, wśród najwybitniejszej
architektury etc byłoby ohydne. Wyobraźcie sobie, że w kinach sam tylko Bergman,
Antonioni i Fellini.
W takich warunkach to z rozpaczy można sobie wygryźć monogram na tyłku.
***
PS A piękno stoi bardzo blisko ohydki. Podejrzewam, że w końcu ktoś by namalował
jelenia na tle zachodzącego słońca.

[mamarcela]

Drodzy kiczowaci przepięknie panowie B i B ja Was po prostu uwielbiam. A
wiecie, co jest najbardziej kiczowate - paniczny strach przed kiczem!
Jak skończę oglądać, zmuszona przez dziecko okrutne, Królestwo Niebieskie, to
może napiszę kiczu apoteozę. (zwróćie uwagę na ten rym).

mamarcela z różą w zębach (sztuczną)

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[marquis]

Życie wśród samych arcydzieł byłoby straszne, brrrr... Aż mi się przypomniał Des
Esseintes z "A rebours". Ja lubię sobie poczytać co jakiś czas powieścidła,
lubię obejrzeć komercyjne filmy i dobrze się na nich bawić (lub popłakać). Nie
wychodzę z kina z kwaśna miną mówiącą "co za kicz i tandeta". No, chyba, że
uprzednio wchodzę do kina z nastawieniem na głębsze przeżycia ;-) Mimo, iż
podobają mi się na zdjęciach minimalistyczne wnętrza, we własnym mieszkaniu mam
dużo różnych kolorów, każde pomieszczenie jest inne, brak jednolitego stylu - i
to mi wcale nie przeszkadza. Najważniejsza moim zdaniem jest świadomość kiczu.
Jeśli dokonujemy wyborów dotyczących np. kolejnej lektury, wyprawy do kina czy
wystroju wnętrza i wybieramy kicz świadomie - nie ma w tym nic złego.

Przerwa na

[braineater]

obrazek:
www.ebaumsworld.com/flash/kunstbar.html
P:)

[quarantine]

Wciąż nie wiem, dlaczego kojarzymy kicz ze złem. Co w tym złego, że podoba mi
się kiczowata Mandaryna, choć kicz zarezerwowałabym raczej dla sztuk
plastycznych. Im bardziej się nad kiczem zastanawiam, tym bardziej dziwne
wydaje mi się to zjawisko. Kupuję na krakowskim rynku kiczowatą pamiątkę, np.
wypalaną w drewnie pogodynkę i daję ją na pamiątkę znajomej z Afryki. Czy
pogodynka zachowa kiczowatość także w Afryce? Czy przypadkiem cała kiczowatość
nie odbywa się w naszych głowach? Podobnie zresztą jak piękno życia?

mój ulubiony mały kicz międzynarodowy

[beatanu]

quarantine napisała:

Kupuję na krakowskim rynku kiczowatą pamiątkę, np.
> wypalaną w drewnie pogodynkę i daję ją na pamiątkę znajomej z Afryki. Czy
> pogodynka zachowa kiczowatość także w Afryce? Czy przypadkiem cała
kiczowatość
> nie odbywa się w naszych głowach? Podobnie zresztą jak piękno życia?

Ciekawe pytanie. I ciągle bez odpowiedzi.. I też się nad nim zastanawiam
oglądając ulubioną kulę, o której wspominałam w wątku o odpustach, a którą to
kulę dostaliśmy od goszczącej u nas (w ramach wymiany międzyszkolnej)
nastoletniej mieszkanki Pekinu.

img385.imageshack.us/my.php?image=sloneczko4qi.jpg
Bo mnie się podoba niesamowicie i odwracam ją sobie do góry nogami i błyszczy
toto i uśmiecha się słonecznie i humor mi poprawia. I co z tego, że to kicz,
najprawdopodobniej bardzo międzynarodowy...

Beata radosna kiczem i przekonana, że kicz złem nie jest :)

[wiksadyba1]

braineater napisał:

> "Kiczem nazywamy takie dzieło sztuki, które podoba się co najmniej 7 na
> dziesięc badanych osób". I wtedy wszystko staje się jasne. Jesli coś schlebia
> masowym gustom - kicz. Jesli jedyna reakcją jaką jestesmy w stanie z siebie
> wydobyć, jest westchnienie 'jakie to ładne, łomatko' - kicz. Jesli coś wisi w
> charakterze reprodukcji w co drugim domu - kicz. Jesli coś chwali Nina
> Terentiew - kicz.

No, brawo!!:) To jest dobra definicja, znacznie bardziej przekonująca i
uniwersalna w każdym razie, niż mądrości H. Brocha:) Broch, którego kiczowatość
jako prozaika mógłbym dość silnie wykazać i to odwołując się do
wielcewieloznacznego pojęcia "kiczu" w jego dość powszechnych ujęciach, a nie
wymyślając ad hoc czegoś "tendencyjnie dopadowanego" do autora:) odwołuje się
do w sumie bardzo dyskusyjnego pierwiastka etycznego w sztuce, a przede
wszystkim, jeżeli w ogóle ma rację, to głównie co do wąskiego historycznie
wycinka sztuki (np. mogę sie doskonale zgodzić z Brochem, co do niektórych
tanich przejawów późnego romantyzmu).

[wiksadyba1]

Dla mnie w sumie kicz nierozerwalnie wiąże się z głupotą, z szeroko rozumianą
bezmyślnością. Wiem, że to może być definicja ignotum per ignotum:) Żeby
przybliżyć chociaż trochę sprawę:

Dziełko albo dzieło, z którego przebija niska inteligencja, pozbawione jasności
spojrzenia, bez świadomości doboru środków do zamierzenia (którym to doborem,
może być - oczywiście - z premedytacją i z konsekwencją zastosowana
niespójność:) z reguły kwalifikuje się do kiczu. Szczególnie w przypadkach, w
których przejawem głupoty jest szeroko rozumiany komunał. W pewnym osobliwym
sensie jestem konsekwentnie "platoński":), chociaż bliżej mi tu raczej do
monizmu Spinozy:)) - nie potrafię rozdzielić w danym zdaniu, obrazie etc.
porażki estetycznej od intelektualnej, np. coś co jest źle, pretensjonalnie
napisane zawsze świadczy jednocześnie o jakiejś podstawowej słabości precyzji.
myślenia. I odwrotnie - np. niektóre obrazy tzw. prymistywistów poruszają o
tyle, że mimo - z punktu widzenia obiegowych kryteriów - nieporadności czy
naiwności warsztatowej jest w nich wyraźne świadectwo precyzyjnego myślenia.

Nie potrafię i nie widzę sensu w tworzeniu konkretnej definicji czysto
estetycznej. Np. dwa skrajnie przeładowane ornamentami wnętrza, z pozoru
podobne mogą być w 1 przypadku arcydziełem, w 2 -gim rzygiem. I też głównie
inteligencja projektanta jest kluczem do rozróżnienia, czy mamy w 2 przypadkach
tej samej ilości ornamentów w podobnym wnętrzu do czynienia np. z bogactwem
ornamentu (nie-kicz) czy przeładowaniem ornamentami (kicz).

Rzecz jest tylko bardziej złożona o tyle, że odróżniłbym "inteligencję zawartą
w dziele" od inteligencji twórcy jako postaci:) Żeby jakoś wyjaśnić z pozoru
spirytystyczne podejście na skrajnych przykładach: Maradona-piłkarz był
cholernie inteligentny, chociaż Maradona-Maradona to niedorozwój:) I odwrotnie-
beznadziejnie głupim artystą, może być ktoś o bardzo wysokim IQ:)

Klasycznym przykładem głupoty wywołącej kicz jest komunał - bezrefkelsyjne
przyjmowanie obiegowych, a w rzeczywistości nie trzymajacych się kupy,
schematów myślowych, estetycznych etc.

Stężenie nieznośnego kiczu najbardziej razi w następujących uwarunkowaniach:

- im większe przekonanie o wielkiej powadze dzieła, im bardziej górnolotne
intencje głupawego twórcy, przy jednoczesnej niemożliwości przekroczenia
źródłowej bezmyślności, tym straszniejszy efekt (przykład - kaznodziejskie
uniesienia partiotyczne, religijne, czy mistyczne pochodzące od pospolitych
kołtunów)
- im większy brak dystansu i umiejętności chłodnego spojrzenia, tym
bardziej "piorunujący" efekt- sceptyk może nie przekonywać w tym co robi, ale
sceptyk jest rzadko kiczowaty:) - łzawy melodramatyzm.
- im bardziej nachalne lansowanie i podkreślanie każdym słowem, maźnięciem
pędzla, ruchem kamery etc. pospolitego szablonu, tym gorzej (tu wchodzi cały
kicz - od imprez biesiadnych w tv po przykłady wyżej wymienione)
- im silniejszy dystans autora pomiędzy jego przekonaniem o własnej
oryginalności a nieumiejętnością wykroczenia poza utarte szablony, tym gorzej
(przypadek "Domorosłego Odkrywcy")

Siłą rzeczy, żeby być kiczowatym trzeba mieć jednocześnie jakiś czysto
techniczny talent na najbardziej podstawowym poziomie, po to, żeby
ten "pierwiastek kiczu" jakoś lepiej utrwalić:) Np. kopia "Nocnej Straży"
Rembrandta namalowana przez kogoś nie posiadającego cienia zdolności rysowania,
będzie prawdopodobnie zerowej wartości bazgrołem nie przypominającym w niczym
pierwowzoru, ale raczej nie kiczem:)

[pinos]

Porządne (czytaj takie od 200 stron w zwyż) romanse historyczne, najlepiej
pogranicze szkocko-angielski, okolice XIV wieku... ;o) Co prawda od jakiegoś
czasu nie do końca zwracam uwagę na wygląd bohaterów, ale perypetie czytam ze
smakiem.
A poza tym to smoki - niektóre z mojej kolekcji są tak kiczowate, że aż zęby
bolą.

smoki

[blue.berry]

ja tez mam kolekcje smokow:)) (pochwale sie a co! cos kolo 800 smokow)
znaczy ilustracji ze smokami:))
fakt - niekotre bywaja kiczowate. szczegolnie te dzie oprocz smoka wystepuja
uciemiezone dziewice lub obfitych ksztaltow wojowniczki. uwielbiam!!

[pinos]

Obrazków nie liczę, ale figurek mam jakieś 300 ;o)
Dziewice/wojowniczki faktycznie bardzo rozwinięte są...

[staua]

Ja lubie rumunskie manele. Zdecydowanie kicz pierwszej wody, porownywalny z disco polo.

Kicz, ktory nienawidze....

[dr.krisk]

Otoz nie cierpie rozmaitych performerow, wciskajacym poczciwym ludziskom kit.
Poniewaz obecnie nikt sie nie przyzna, ze drut przymocowany jednym koncem do
sciany a drugim do podlogi jest dla niego tylko drutem a nie Dzielem Sztuki,
rozmaici prestidigitatorzy artystyczni robia nas w konia. A my grzecznie lykamy
i prosimy o jeszcze...
A czemu sie tak ciskam - a bo zwiedzilem nowojorskie MOMA, i jakos mnie te
eksperymenta wkurzyly. Czy mozemy mowic o jakiejs specjalnej odmianie kiczu?
Juz nie miluskie jelonki wsrod sosenek, pijace wode z niebiesciutkiego
jeziorka, ale kolo rowerowe polaczone z krzeslem? Pol opony zlepione z
kawalkiem dykty? Ten pierwszy kicz jest infantylny i niegrozny, ten drugi
szkodliwy, bo sie podszywa. Mowi nam: "Ta opona i dykta cos znaczy! Jak tego
nie widzisz to najwyrazniej tylko jelonek dla ciebie, a nie obcowanie ze
sztuka!!!!! Prostak!!!".
No to sie wstydzimy i z powazna mina chodzimy kolo dziurawego durszlaka,
obawiajac sie aby go nie potracic, bo zapewne kosztuje majatek....
KrisK

[marquis]

No cóż, może ja prostak jestem, w końcu na sztuce się nie znam, a jedynie się
zachwycam lub nie. I mnie się te wszystkie dziurawe durszlaki czy gówna w puszce
(to ostatnie to jakiejś włoskiej artystki osiągnięcie) wcale nie podobają. Fakt,
jak byłem nastolatkiem, to sie ekscytowałem takimi dziwolągami (a kto nie?), ale
dziś te wszystkie "dzieła" wzbudzają jedynie mój niesmak. I trudno, jeśli dla
kogoś jest to dowodem braku wrażliwości czy estetyczego analfabetyzmu. No nie
będę się tym zachwycał, skoro nie zachwyca ;-)

No wlasnie...

[dr.krisk]

No wlasnie, jakos okropnie sie wzburzylem, gdy w rzeczonym MOMA widzialem
publicznosc (a bilety drogie jak cholera, o ile sobie przypominam to okolo 20
dolarow!), jak z przewodnikami w reku chodzila po salach rozmaitych, gdzie owe
odpadki cywilizacji pokazywano w rozmaitych kombinacjach. I miny robila jakies
takie niepewne, bo humbug czuc bylo na kilometr, ale jak tu wyjsc na gluptaka?

To nie jest zreszta takie proste - rozumiem zachwyt artystow forma zwyklych
rzeczy. Dlaczego malowac martwe natury, kiedy dookola po ziemi wala sie tyle
niewykorzystanego materialu? Po co komu jeszcze jeden uroczy obrazek milej
okolicy miasta Arles, kiedy przydrozny row w Bolejewie tez ma swoje tajemnice?
Pisze to calkiem powaznie, bo rozumiem ten bol tworczy.

Mysle jednak, ze trzeba dac kopa w tylek leniuchom, ktorzy wystawiaja wlasne
siki, czy kosci wlasnej babci pomalowane na zloto (byl taki przypadek). Nie
lubie byc szokowany, bo mi to szkodzi na trawienie.

[marquis]

W wątku ś(m)ieciowisko zamieściłem znalezioną onegdaj w sieci zabawną historyjkę
o sztuce. Trochę w temacie ;-)

[stella25b]

No tak ale czy my potrafimy odroznic kicz od prawdziwej sztuki, jesli prawdziwa
sztuka jest wlasnie kiczem?

Tego typu polemiki przypominaja mi scena z filmu, kiedy to facet ogladajac
sobie dziela w galerii sztuki, wskazuje na gasnice wiszaca na scianie i pyta;
ile kosztuje to dzielo? Pracownica galerii z przepraszajacym usmiechem zaczyna
tlumaczyc, ze gasnica nie nalezy do eksponatow wystawy tylko do inwentarza
budynku i jest to prawdziwa, najzwyklejsza gasnica. Na co facet, ze jemu to nie
przeszkadza i prosi o zapakowanie wlasnie gasnicy.

[monikate]

A propos dyskusji, chcę wspomnieć jeszcze o moim przeukochanym kiczu,
bollywodzkiej produkcji "czasem słońce, czasem deszcz". Proste to i ukochane,
porusza odwieczne ludzkie problemy :)
A tak cudnie zrealizowane, że po salwach śmiechu zalewałam się łzami.
Obejrzałam ten film 2 razy i chętnie zrobiłabym powtórkę.
Po tym, jak w wątku o głupich pytaniach zdradziłam ogrom swojej niewiedzy w
sprawach oczywistych, powiem tak: Kooocham ten film!

[marquis]

Jeszcze nie miałem okazji go zobaczyć, ale na pewno się skuszę, bo podejrzewam,
że konwencja (kiczowaty przepych, dbałość o formę) jest zblizona do konwencji
operowej - a to znaczy, że mnie też przypadnie do gustu :)

[monikate]

:) Obejrzyj, nie pożałujesz. Hi, żeby tylko opera...
Radzę oglądać to w kinie, na dużym ekranie przyjemność jest większa, niż w
telewizji.
No, miodzio, a te tańce i pieśni cudne w Indiach, na tle piramid...
A jak oni się kochali, a jak im rodzina wreszcie przebaczyła! A jacy śliczni
wszyscy są! Koniecznie!

[marquis]

A mnie smutno, bo nic nie powiedziałaś o eksperymencie, czy się powiódł ;(

[monikate]

Jeszcze nie patrzyłam, już lecę!

[monikate]

Odpisałam w tamtym wątku! Powiódł się!

[monikate]

Cóż, "Samotność w sieci" mamy w kinach, to może przyda się ten wątek na
wierzchu?

[mamarcela]

monikate napisała:

> Cóż, "Samotność w sieci" mamy w kinach, to może przyda się ten wątek na
> wierzchu?

Kicz to jasne, ale czy ktokolwiek go lubi? A nawet jeśli to, czy sie przyzna?

[monikate]

Przecież już pierwszy mój post to cała spowiedź. A poczytaj inne posty.

[mamarcela]

Wiem, wiem,że ludziesie w tym (i innych) watku do różnych "strasznych" rzeczy
przyznają. jednakowoż TEN film to chyba zbyt wielki hardkor - nawet jak na wątek
kompromitacyjny :)

[monikate]

Książka mi wystarczy, jak bym czuła, że to MÓJ rodzaj kiczu to i na film bym
się pofatygowała, ale jakoś nie czuję. Nade wszystko Cieleckiej nie lubię.
Za to zaliczyłam w międzyczasie inne produkcje bollywoodzkie.
Każdy lubi i ma taki kicz, na jaki zasługuje.

[staua]

Mysle, ze w takich watkach (kicz ktory, robie, wstydliwe nawyki czy
przyjemnosci) ludzie przyznaja sie tylko do pewnych rzeczy, a do takich,
ktorych sie naprawde wstydza, nie przyznaja sie nawet tutaj. Moze w jeszcze
bardziej anonimowy sposob? Ale nie tutaj, gdzie, badz co badz, juz sie jakos
wykreowali. Szkoda?

[skajstop]

E tam. Się wykreowałem, to sie i odkreuję, proszę bardzo :) Słabości też czynią
człowieka.

Zeznaję zatem, że uwielbiam np. grafomana Lovecrafta. Słabość to straszna jest :P

O! I Mozart kotletowy też mi smakuje, choć nie pogardzę sonatami fortepianowymi :-)

Co by tu jeszcze w ramach kiczu... Queen? Raczej parodia. Ale też lubię.

A jak ktoś znów napisze, że film "Co się zdarzyło w Madison County" to kicz, to
osobiście się przekilobajtuję i zagryzę, bo takie kicze to ja mógłbym codzienie :P

Skajstop Kiczoraptor

[monikate]

Jednakowoż Staua ma dużo racji...

[skajstop]

Wiem, że ma. Skądinąd, mnie to (lekko) irytuje. Może dlatego, że mam w istocie
bardzo staroświeckie podejście do internetu :)

[kubissimo]

tak sie zastanawiam, czy jest cos, czego sie wstydze (albo przynajmniej
powinienem)
w kategoriach gusta z dolnej polki namietnie ogladam Taniec z gwiazdami :D
mam na dysku troche wstydliwej muzyki
seryjnie ogladam wszystkie filmy z dinozaurami (znaczy sie te fabularne, w
dokumentach jest za malo sztucznej krwi)
regularnie czytam Pudelka (ale do tego sie juz tu przyznawalismy)
uwielbiam kicz, zarowno ten swiadomy (Pierre & Gilles, D. LaChapelle), jak i
nieswiadomy (bazylika w Licheniu)

i tak sie zastanawiam, czy ja sie tego wstydze. chyba nie. wstydzic to ja sie
moge np. sytuacji, przez ktora spedzilem noc w finskim wiezieniu ;)

[tupot]

a propos Bollywoodu, to mam przyjaciółkę, która Bollywoody połyka pasjami- ma
ich chyba na dvd ze czterdzieści- sprowadza je sobie skąd tylko się da, bierze
udział w aukcjach na e-bay'u etc. Jest, jak to się mówi, śmiertelnie zakochana
w Shah Rukh Khanie i posiada większość jego filmów, tonę tapet, fotosów, etc.
Do tego wywiera nacisk na wszystkie znane jej kina, żeby dawali więcej
bollywódów (np. "Charlie" w Łodzi, do którego to kina potrafiła dzwonić
codziennie i wywierać nacisk:), ciąga na nie wszystkich znajomych, żeby robić
frekwencję, zna wszystkie nazwiska i tajemnice Bolly.
Dzisiaj właśnie poleciała do Indii i jeszcze bardziej się obkupi, połazi do kin
etc. Jest w tym wszystkim po prostu niewiarygodna:)

[stella25b]

tupot napisała:

> a propos Bollywoodu, to mam przyjaciółkę, która Bollywoody połyka pasjami- ma
> ich chyba na dvd ze czterdzieści- sprowadza je sobie skąd tylko się da,
bierze
> udział w aukcjach na e-bay'u etc. Jest, jak to się mówi, śmiertelnie
zakochana
> w Shah Rukh Khanie i posiada większość jego filmów, tonę tapet, fotosów, etc.
> Do tego wywiera nacisk na wszystkie znane jej kina, żeby dawali więcej
> bollywódów (np. "Charlie" w Łodzi, do którego to kina potrafiła dzwonić
> codziennie i wywierać nacisk:), ciąga na nie wszystkich znajomych, żeby robić
> frekwencję, zna wszystkie nazwiska i tajemnice Bolly.
> Dzisiaj właśnie poleciała do Indii i jeszcze bardziej się obkupi, połazi do
kin
>
> etc. Jest w tym wszystkim po prostu niewiarygodna:)


W Indiach nie trzeba isc do kina. Wystarczy wlaczyc telewizor i ich slynne
tasiemce a la niewolnica Isaura poogladac. Za "moich czasow" to w kinach
hinduskich lecialy filmy strasznie krwawe- podobno takie cieszyly sie duzym
powodzeniem.

[tupot]

może i nie trzeba, ale się chce:)
przy pomocy znajomego Hindusa-organizatora-rzeczy-wszelakich- ma ona
zaplanowanych kilka wieczorów na kino właśnie bo to nie tylko o samo oglądanie
chodzi, ale też o kino właśnie:)
podejrzewam, że ze względu na boom na bolly na świecie, nawet w tamtejszych
kinach jakieś polecą:)

[hophopi]

szklane kule. takie ze śniegiem. uwielbiam bezgranicznie i platonicznie!

[stella25b]

Przelecialam ten watek i widze, ze sie jeszcze do niczego nie przyznalam. No
wiec na poczatek: czytam ksiazki Barbary Wood.

[nenella]

He, he, co tam "Samotność", to jeszcze nic, ja całych "Ludzi Lodu" przeczytałam
swego czasu :))))). A ostatnio byłam z moją młodą na odpuście, hehe, i kupiłam
jej balonika na gaz :). I naturalnie pierścionek odpustowy :). W jakiś taki
sentymentalny sposób bawią mnie pierścioneczki odpustowe, celofanowe
wiatraczki, gliniane ptaszki, które "ćwierkają" jak się do nich naleje wody, a
także czyjeś kolekcje słoników, żółwików, kotków, aniołków i innych figurynek.
Swoją drogą wszystko można nazwać kiczem, jeśli się człowiek uprze :).
Przypomniało mi się właśnie, jaka była afera w szkole jakiś rok temu, kiedy
moje dziecię niebacznie powtórzyło wobec pani polonistki wyniesioną z domu
opinię, że "Pan Tadeusz" to kicz i jest dużo bardziej wartościowej poezji,
którą by można się zająć na lekcjach :)))). Dla mnie kicz, najprościej mówiąc
to coś, co udaje coś lepszego, niż to czym jest faktycznie. Głupia pioseneczka
z rzewnym tekstem i prościutką melodyjką jest sobie tylko pioseneczką, ani
dobrą ani złą, ale w momencie jak jej wykonawczynię kreuje się na gwiazdę, a
utworkowi przyznaje rozmaite nagrody z wielkim hukiem, to dla mnie już jest
kicz. To nie jest żadna definicja oczywiście.

[kubissimo]

e tam, Ludzie Lodu bedac literatura dla kucharek (do ktorych najwyrazniej ja
tez sie zaliczam) przyczynili sie do tego, ze masy poznaly historie panstw
skandynawskich
przeciez wedlug naszych podrecznikow kraje skandynawskie pojawily sie dopiero w
okolicach potopu szwedzkiego, a wczesniej byla tam biala plama, gdzie mieszkaly
smoki ;)

[3promile]

Mam okropną słabość do lukrowanych gwiazdek pop lat osiemdziesiątych, a
szczególnie do tych ze stajni Stock-Aitken-Waterman - te wszystkie Sandry,
Limahle, Samanthy Foxy, Ricki Astleye, ech..., co tu uzasadniać?
;)

[wiksadyba1]

Generalnie im bardziej z założenia pozbawiony ambicji, radosny w tonie i
otwarcie głupawy kicz, tym sympatyczniejszy, tym mniej kiczowaty i tym bardziej
niezbędny do życia:)

Do gwiazdek lat 80-tych wymienionych przez 3promile MIAŁEM też kiedyś słabość:)
Co więcej, mogłem być nawet prekursorem tego nurtu w PL: W połowie lat 90-tych
zaproponowałem jednemu potem dość znanemu radiowcowi i didżejowi, żeby zapodał
jako ilustrację do audycji składankę Abby, Moderntalking, Depeszów i Jurop.
Wytrzasnąłem nawet Carla Douglasa, o którym mało kto miał wtedy pojęcie:) W
odpowiedzi usłyszałem wojowniczą wypowiedź gościa, kapłana indie-rocka, dla
którego ta muza była niedosiężnym szczytem ambicji, że "jest taki poziom syfu
i "komery", którego nie można lansować nawet dla jaj":) Parę lat później sam
prowadził hiper-trendi- niszowo-bananowe imprezy z ejtis, na które gdyby nie
resztki dawnych znajomości nie wpuściliby mnie:) Czuję wielką dziejową
niesprawiedliwość...buuuuuuu:((((((((((

A bardziej trochę serio - 80-tych już trochę za dużo IMHO. Co więcej,:)
dochodzimy do tej niebezpiecznej granicy, na której pastisz się rozmywa. Tzn.
znam różnych niby znakomitych artist, a zwłaszcza artistek ca. 30 lat. I coraz
bardziej mi sie zdaje, że oni słuchają tych lukrowanych gwiazdek na serio, nie
będąc tego świadomi:) Każdy powie, że to zgryw, ale w końcu okazuje się, że nie
potrafią słuchać niczego innego.

Dlatego dla mnie te jakże niewinne i czarowne Sandry straciły jakoś dziewictwo
w ostatnich latach:), stały się biedactwa zbrukane:) Co więcej, już modne
stają się lata 90-te, razem z prymitywnym pseudo-techno, a to już zaczyna
przerażać:)

A kicz, który lubię, tak poza tym:

Zabawki, dewocjonalia, totalnie oldskulowe szlagiery a la Połomski, Łazuka,
Villas, czy z zachodnich Paul Anka, Roy Orbison. Ale największą jazdą od czasu
do czasu jest oglądanie filmów z najniższej półki z dorobionym założeniem, że
każdy ruch kamery jest ukrytym, przemyślanym zgrywem i że jest to jeden wielki
persyflaż ze strony reżysera,pełen dżojsowskich aluzji. Wtedy filmy a la Rambo0
okazują się być niezgłębionymi arcydziełami. Pamiętam jak chciałem porzucić
wszystko i napisać 300 stronnicową egzegezę nt. symboliki zawartej w
następującym filmie www.imdb.com/title/tt0113492/

[3promile]

Coś w tym jest - gdy 2001 otwierałem w Gdańsku Club 80's, to wszyscy mieli
oprócz radochy świadomość konwencji, pastiszu i ogólnego udawania. Teraz widzę
i słyszę w klubach całe sety 80's, które skutkują jedynie banalnym piskiem
przeróżowych pożalsięboże dziewczątek. Skądinąd pozytywne zjawisko po prostu
spsiało. A w Londynie ABBA rządzi, bajdełej, więc może zamiast posuwać się w
stronę "prymitywnego techno", dajmy czadu z 70's - The Commodores, Bee Gees, The
Rubbets, Pointer Sisters i te sprawy?
;)