giggling
04.01.11, 20:06
Po ostatnich świętach naszła mnie taka otóż konstatacja. Jestem praktykujacym niewierzącym. Wychowałem się w rodzinie katolickiej. Lubię uczestniczyć w rytuałach świątecznych, ale traktuję je jak rzucanie wianków do rzeki - to taka przyjemna, kojarząca mi się z dzieciństwem, tradycja. Lubię się łamać opłatkiem, bo lubię życzyc bliskim wszystkiego dobrego, a że jest opłatek, no cóż, takie urozmaicenie. Lubię chodzić na pasterkę, bo to miłe uczucie uczestniczyć z rodziną, znajomymi, sąsiadami we wspólnej mszy w środku nocy - to swego rodzaju integracja. Choinka ładnie wyglada. Modlitwa przed posiłkiem wydaje mi się zbyteczna, ale śpiewanie kolęd już nie. Niektóre są naprawdę piękne, a że jest w nich element religijny, trudno.
Swoimi przemyśleniami podzieliłem się ze znajomymi. Spotkałem się z podobną reakcją zarówno wierzących jak i ateistów, a był to brak zrozumienia. Pierwsi odwołują się do etyki, drudzy do logiki, ale czy człowiek zawsze musi działać racjonalnie?
A teraz pytanie, czy moje zachowanie jest nieetyczne (w stosunku do wierzących)? Czy ktoś z was myśli podobnie, jak ja?