ŚWIĘTA...

[198-3mk]

WIGILIA... BOŻE NARODZENIE...
UCICHŁ ŚWIĄTECZNY GWAR
CHOINKI PRZYSTROJONE
CHOĆ W SERCU TĘSKNOTA I ŻAL
DO WIGILIJNEGO STOŁU SIĄDZIEMY
PIERWSZY LUB KOLEJNY JUŻ RAZ
BEZ BLISKICH KTÓRYCH JUZ NIE MA
BEZ BLISKICH KTÓRYCH TAK BRAK
I CHOC TO PUSTE MIEJSCE PRZY STOLE
TAK STRASZNIE OCZY NASZE KOLE
TO NIEPOTRZEBNIE
BO PRZECIEZ W NAS
ŻYJĄ CI BLISCY KTÓRYCH TAK NAM BRAK
WIEC MIMO BÓLU I ZWATPIENIA
WEŹMY OPŁATEK W SWE RĘCE
GŁOWY POCHYLMY NISKO W PODZIĘCE
BO PRZECIEŻ NARODZIŁ SIĘ PAN...
MAMY ŻAL-BO COŚ CENNEGO ZABRAŁ NAM
LECZ PRZECIEŻ WCZEŚNIEJ - ON SAM
OFIAROWAŁ NAM TEN CENNY SKARB...
Beata-mama Marcina. Czwarta wigilia bez Kochanego Syna...

[jower]

Jola - mama Krzysia. Trzecia wigilia bez Kochanego Syna....

[maretta111]

Marta- druga Wigilia bez ukochanego brata, dziękuje za cudny wiersz.

[kama0011]

Asia - pierwsza Wigilia bez mojego Taty...
Tatusiu...strasznie tęsknię...

Dziękuję za piękny wiersz...
Dzisiejszego wieczora będę myślami z Wami wszystkimi...

[999mamuska]

Druga wigilia bez mojej córki i mamy,piętnasta bez męża i siedemnasta bez
taty.Tak wiele pustych miejsc przy wigilijnym stole.

[annmaria]

Trzecia bez mego ukochanego Ojca. Tatusiu......................

Dni za dniami mijają przyspieszając wciaz biegu...aż się urwą...Za
marzeniem nadąrzyć nie mogą...A pytanie odwieczne CO na tamtym jest
brzegu? Pali usta i ludziom i Bogom...

[agawyzga]

Pierwsza wigilia bez mojej córeczki....Agnieszka

[groszek-5]

Nie wiem co CI mam napisac,ale nie moge pozostac obojetna.Wyobrazam sobie TWOJA
pustke,zal,rozpacz,tragedie zyciowa.Mysla jestem przy TOBIE.

[edzia764]

Pierwsze święta bez męża ...Boze było bardzo ciężko, ale jakoś to
przezyłam. Wspomnienia minionych lat ... i ta dzisiejsza pustka ....

[olaopolanka]

Pierwsza Wigilia bez Naszej Kochane Mamy.Tak ciezko.Mamusiu czulam,ze JESTES z
nami.Dziekuje.

[sarnowo]

Druga Wigilia i Swieta bez naszego jedynego dziecka, doroslego syna. Od tej
pory nie obchodzimy zadnych swiat i tradycji. Bol, rozpacz i pustka nie do
zniesienia i pytanie bez odpowiedzi DLACZEGO?

[amberka2]

To drugie Swieta bez ukochanej mamusi i juz 14 bez tatusia.

Kocham Was bardzo i tesknie.

[stokrotka29]

CZWARTA WIGILIA BEZ MOJEJ MAMY I DRUGA BEZ MOJEGO TATY;((

[xxxkarolinkax]

Rok temu - pierwsze, takie wymarzone, cudowne Święta. Z Nim.

Obecnie - już bez Niego. Mojego Anioła. Wielkiej Miłości.


i jednak nie jestem taka twarda :(

Przytulam myślami wszystkich takich jak ja - połamanych ludzików.
Wiecie co? Poradzimy sobie!

[tilia7]

Pierwsze od 4 lat bez Niego:(((Ale wierzę,że jest ze mną,że jest moim
Opiekuńczym Aniołem i że w pewien,choć niełatwy sposób,zawsze będziemy razem.

[dodek06]

Pierwsza wigilia bez mojej kochanej mamy...Już nigdy nie będzie tak jak kiedyś...

[vipercia]

minęła pierwsza Wigilia bez mojego ukochanego Męża ... straszny ból
i tęsknota za tym co minęło i za tym czego już NIGDY nie będzie

[mag461]

Dobrze,że już się kończą!!!!!!!

[edzia764]

Mag masz rację .... dobrze, że już się kończą !!!!!!! A my znowu
wrócimy do swojej "szarości" życia. To były dla mnie najbardziej
koszmarne ŚWIĘTA .......

[magdalenka50cz]

Braciszku to pierwsze świeta bez Ciebie.
Na szczescie juz po.

[sonja12]

dobrze ,że te wstrętne święta się kończą, nienawidzę boga , za to że
zabrał mi moją Kochaną Mamę.To już trzecie swięta bez Mamy.Tak
ciężko , cholernie ciężko.

[olaopolanka]

Dzisiaj mijaja trzy miesiace jak nie ma Mamy, Boze jak to strasznie boli!

[mag461]

olaopolanka napisała:

> Dzisiaj mijaja trzy miesiace jak nie ma Mamy, Boze jak to
strasznie boli!
Wiem kochana...u nas w wigilię minęły 3 m-ce jak nie ma taty.To
chyba najgorsze święta jakie pamiętam.
Łączę się w bólu..

[olaopolanka]

Dziekuje Ci Mag...

[aisha_25]

Trzecie święta bez ukochanej mamuni minęły...nadal boli:(

i po świetach

[annubis74]

na szczescie już minęły
pierwsze świeta bez Mamy
trudno ten czas nazwać świętami
to czas zmagania się ze smutkiem
właściwie w rodzinie ich nie obchodziliśmy
ot po prostu czas by pobyć razem z Tatą
święta u teściów to bolesne zaciskanie zębów żeby się nie rozkleić

[agawyzga]

Bez mamy i taty potrafiłabym żyć,bo to taka kolej rzeczy.........ale bez
dziecka????Jak? chyba my osierocone mamy jesteśmy w najgorszej z możliwych
sytuacji.........pomyślcie o tym....

[tilia7]

Z całym współczuciem,ale to chyba nie jest miejsce,żeby się
licytowac bólem i tragizmem sytuacji.Każdy opłakuje tego,kogo
stracił i kogo kochał.I nie ma czegoś takiego jak porównywanie
miłości.Każda jest inna:inna do rodziców,inna do dziecka,inna do
mężczyzny/kobiety,inna do rodzeństwa.Ale żadna nie jest mniejsza i
gorsza.

[agawyzga]

a jednak nie ma nic gorszego stracić dziecko....nie licytuje się....

[agawyzga]

a jednak nie ma nic gorszego stracić dziecko....nie licytuje się....

[first.marionetka]

Tilio, ja jako matka też uważam, że po śmierci dziecka świat
przestaje istnieć.
Jest tylko koszmar, sen " wariata" i choć bardzo się starasz nagle
" wiesz, że nic nie wiesz" , nic ci się nie zgadza.
Pomyśl, że matki dorosłych dzieci mają już swoje lata i zapewne nie
jedno przeżyły, a po stracie dziecka cały świat się zatrzymał.
Ja nie wiem jak żyć, co myśleć, jak funkcjonować................tak,
ocieram się o najgorsze.
Po odejściu babci, taty był ból, ale było też zrozumienie.
Teraz nie ma zrozumienia i nic się nie zgdza, nic, dosłownie nic.
Myślę, że to nie jest licytacja co piszę, tylko stwierdzenie, że
żaden rodzic nie zakłada rozstania się z własnym dzieckiem, w takiej
kolejności - najpierw dziecko.
Nawet osoby, które tego nie przeżyły, mówią, że jest to nie do
ogarnięcia. To jest najgorsze, co może spotkać człowieka.

Wiem, każda strata wywraca nasze życie do góry nogami, ale tu
karmiłaś, dbałaś przeszłaś wszystkie etapy i nagle........ mierzysz
się z czymś co cię przerasta i odbiera rozum.
Wiem również, że podobnie myślą młodzi, przyjaciele naszych dzieci,
też krzyczą, dlaczego ??? był taki młody, całe życie było przed
nim...... i widziesz, to teoretyczne "całe życie" tak nas przygniata.
Ty też opłakujesz osobę młodą i zapewne cierpisz podobnie, bo też
całe życie było przed nim. I o to " całe życie " chodzi.
To życie nieraz nas wkurza, upakarza, ale idziemy z bliskimi i to
jest piękne w tym życiu.

Nie miej mi za złe, że to opisałam, to nie licytacja, tylko
drobinka, do zrozumienia cierpienia po stracie młodego życia.

[agawyzga]

Jak pięknie to napisałaś............szkoda,że życie nie jest juz dla mnie
piękne.........

[tilia7]

Marionetko,ja to rozumiem naprawdę i nawet jestem skłonna przyznać,że macie
rację.Choć jak zauważyłaś ja też opłakuję młodego człowieka i też nie umiem
zrozumieć dlaczego to się stało-zwłaszcza,że to była dramatyczna i tragiczna
śmierć,nie tylko dla Niego,ale również bardzo obciążająca tych,którzy zostali,w
tym mnie,która byłam z Nim naprawdę blisko.Ale rozumiem Wasze zdanie i
powtarzam,że jestem skłonna się z nim zgodzić.
Tylko chodzi o to,że te słowa nie powinny tu chyba padać,o tym że ten Wasz ból
jest najgorszy.Bo każdy myślę,czuje się wtedy bardzo źle.Ja w każdym razie czuję
się wtedy źle,jakby mi ktoś mówił:"co ty wiesz o bólu" głosem Bogusia Lindy.A ja
wiem o bólu tyle,że więcej wiedzieć nie potrzebuję,bo podobnie jak Ty wyję po
nocach z rozpaczy i zastanawiam się czy jestem jeszcze człowiekiem czy jak Ty -
Marionetką.
Dlatego apelowałam o to,żeby nie było ŻADNEJ formy licytowania się w bólu.Bo to
kogoś dodatkowo rani,bo może się poczuć zlekceważony we własnym cierpieniu i
przeżywaniu żałoby.Ja Tobie i innym mamom osieroconym z całego serca współczuję
i to nie jest żaden atak na Was.Po prostu taka cicha prośba,żeby mi nie mówić,że
mój ból jest mniejszy.Bo jest wciąż taki,że nie wiem czy mam prawo w ogóle żyć
po tej tragedii.Czy w ogóle żyć umiem.

[mamu49]

Straciłam po kolei: brata w wieku 32 lat, potem jeszcze młodego 66
letniego tatę, potem po trzech latach 66 letnią mamę i teraz ponad 8
miesięcy temu jedynego niespełna 22-letniego syna. I wiem
jak "smakuje" żałoba po każdej z wymienionych bliskich osób. Śmierci
dziecka nie da się z niczym porównać - codziennie umierasz razem z
nim. Ból, żal, tęsknota - niewyobrażalne. Nie ma po co i dla kogo
żyć. Pozostaje wegetacja, mechaniczne wykonywanie codziennych
czynności.
Iwona-mama Tomasza

[sarnowo]

Mamu49- Iwonko! Jezeli chcesz skontaktuj sie ze mna, ja tez stracilem jedynego
21 -letniego syna w wypadku samochodowym, bez jego winy. Zycie stanelo w
miejscu, zostala wegetacja i koszmar kolejnych dni. Dla nas nie ma juz Swiat,
radosci, planow, marzen. Przez kogos kogo nawet nie znamy zostalismy obdarci ze
wszystkiego, jak zyc dalej nie wiem.

[198-3mk]

WITAM WAS OSIEROCONE MAMY... I NIE TYLKO MAMY...

Ja jeszcze mam dzieci. Marcin był moim pierworodnym synem, czyli
najstarszym dzieckiem. Czy jest mi lepiej z tego powodu że zostały
mi inne dzieci...? A mam ich jeszcze trójke. Lepiej nie... Raczej,
inaczej... To tak jakby stracić jeden palec u reki lub nogi...
Zawsze bedzie Go brakować...
Rozumiem Tilie, i te osoby które straciły matki, ojców, braci itd...
Ale jak ma sie do tego smierć dziecka...?
Nosiłam mojego syna 9-miesiecy pod swoim sercem... Byłam młodą
dziewczyną. Od narodzin Marcinka, zaczeło sie moje dorosłe życie...
Drżałam o Niego, kiedy był noworodkiem... Niemowlęciem...
Nastolatkiem... I wreszcie dojrzałym, młodym człowiekiem... Całe
moje życie kręciło się wokół moich dzieci. Marcin miał plany...
Marzenia... Otwierał się przed nim świat... Tak jak przed Twoim
mężczyzną Tilio... I nagle wszystko się skończyło... Świat mi się
zawalił... I tak jak pisze któraś z Was, to nie taka kolejność...
To dzieci mają żegnać swoich rodziców... Choć też często, śmierć
rodzica, przychodzi za wcześnie... Ale niestety, nie mamy na to
wpływu...
Tak jak wspomniałam, mam jeszce dzieci, synów, w wieku 26, 22, 11
lat. Ale wiecie kiedy njdotkliwiej odczuwam brak Marcina?
Wtedy kiedy jesteśmy wszyscy... Nie umiem cieszyć się tą chwilą, bo
nie ma z nami Marcina... Trudno jest matkom, żyć z taką stratą...
Myślę, że w tym co mówia ludzie, że nie ma nic gorszego od śmierci
własnego dziecka, jest wiele prawdy. I myślę że dzieje się tak
dlatego, że to dziecko kiedyś wyszło z NAS... Z chwilą śmierci
dziecka, umiera część NAS...
Cała reszta zależy od tego, jaką mamy psychikę, jak jesteśmy silne,
jaki znajdziemy cel, aby umieć dalej żyć...
Napewno mnie było łatwiej, niż tym matkom, które straciły jedyne
swoje dzieci... Bo dla mnie celem, i sensem dalszej wegetacji, są te
dzieci które są przy mnie. Ale moje życie już nigdy nie będzie takie
samo, jakie było za życia Marcina...
I powiem jeszcze tak... Mamy które nagle dowiedziały się o śmierci
dziecka, tez przechidziły to inaczej niż ja. Ja rozcierałam ręce, i
nogi mojego syna, bo tak pragnełam aby wróciło krążenie... Czekanie
na jego ostatni oddech, będzie mnie prześladował do końca moich
dni... I tu też się różnimy... Ja miałam możliwość bycia ze swoim
dzieckiem, kiedy odchodziło... Pomagałam Mu, pokonać strach...
Rozumiem wasz ból... Wy nie miałyście wyboru... Nie mogłyście
pozegnać swoich pociech...
Jestem z Wami myslami... Tili, z Toba też... Naprawdę, rozumiem
Twój ból. Nie cierpisz mniej tylko dlatego że to nie było
dziecko... Ale myślę, że każda z Nas cierpi inaczej, i mojej
poprzedniczce napewno, nie chodziło o licytację...
Beata-mama Marcina.

[mamu49]

podaję swój adres e - mail: [e-mail]. Napisz proszę.

[mamu49]

podaję e mail: [e-mail]. Napisz proszę, jeśli możesz.
IWONA - MAMA TOMASZA

[first.marionetka]

I myślę, że każda z nas jest daleka od licytacji, ot po prostu
wyraziściej,głośniej mówimy o swoim umieraniu, że wbrew sobie żyjemy.
Każda z matek, babć chętnie by oddała swoje życie, za to młode, które nie
doświadczyło ziemskości w pełni.
Ale wiemy, że to nie od nas zależy i to powoduje dodatkową bezsilność i ból.
Ciężko to wszystko ogarnąć małym, ziemskim rozumkiem ( piszę o sobie)i dlatego
tak ch....... boli.
Przerwana misja matki, bo matką się jest od poczęcia aż do.... no właśnie zawsze
mówiłam, do mojej śmierci i nie pojmuję, że aż do tego dnia będę żyła w
bylejakości, tęsknocie. Ubolewając, że tak mało było mu dane, niespełna 22 lata.
Cóż można przez tak krótki okres doświadczyć? przecież odchodzi się zostawiając
tak wiele niepozałatwianych spraw, ból i niezrozumienie w sercach innych.
Mądre życiowo matki, uduchowione też nie dają rady udźwignąć tej traumy, a co
dopiero ja, wrażliwa mateczka, która potrafiła tylko bezwarunkowo kochać ma
dźwigać na swym obolałym kręgosłupie taki życiowy cios. Totalna bezsilność.

Boże Narodzenie- co i rusz słyszymy, syn, syneczek. Kiedyś duma, dziś ból ściska
serce i chce się wyć i ucieka się z kościoła.

Nie umniejsza to żałoby innych, ją w tym swoim bólu doskonale rozumiem ból
innych i wiem, że ten świat jest tak dalece niedoskonały i dlatego tak strasznie
cierpimy.

Nieraz już jest mi dane, że trochę mam poukładane klocuszki i jest niby
lepiej,ale jedna chwila i wszystko się rozpada i co mnie tam obchodzi, że się
spotkamy,ja teraz nie mam z nim kontaktu i teraz nie wiem jak żyć.
Dlaczego, na stałe nie potrafię wierzyć, że wszystko ma sens? ano chyba
dlatego,że jestem małym człowieczkiem i ból góruje nad wiarą.

[tilia7]

I jeszcze chciałam dodać,że niejako patrzę z boku na ból matki,rodziców w ogóle
po stracie syna,którym mój narzeczony też przecież był.Powiem szczerze-nie widzę
żeby ten ból był AŻ TAKI.Pewnie nie o wszystkim wiem,na pewno ona mi wszystkiego
nie mówi.Ale rozmowy wyglądają tak mniej więcej,że ona albo mówi,że u nich
"wszystko ok" albo czasem;"no,ja wczoraj też o Nim myślałam,bo mi się
przypomniało...".Myślała o nim nawet.To dobrze.Ja myślę cały
czas,nieustannie.Kiedy spytałam Jego siostry dlaczego nie bardzo chcą ze mną
rozmawiać na ten temat odpowiedziała:" w domu się już o tym nie mówi".Dziś
minęło 9 miesięcy.Słowa te usłyszałam jakieś trzy miesiące temu.Może to taka
forma przezywania bólu,nie wiem,nie oceniam.Ale subiektywnie wydaje mi się,że to
ja bardziej cierpię z powodu tej akurat straty.

[xxxkarolinkax]

Ludzie są różni. Każdy żałobę przeżywa inaczej. I wydaje mi się, że niektórzy po
prostu nie chcą wciąż i wciąż o "tym" opowiadać - jak ich boli, jak im źle. Może
założyli taki pancerz obronny i tak im łatwiej codziennie stawiać kolejne kroki.
Starają się żyć dalej - bo co innego mogą począć?
I uważam, że nie znaczy to też, że 'czasem' tylko pomyślą. To jest w nich i
zawsze bedzie. Nie muszą tego przecież uzewnętrzniać.
To taka moja opinia.

"Ale subiektywnie wydaje mi się,że to
ja bardziej cierpię z powodu tej akurat straty" - ???

[first.marionetka]

Jak widać różnie przeżywa się żałobę. Można w maskach, w pancerzach, ale
przychodzi moment, że chcesz szczerze wykrzyczeć i najlepiej tu, w tym gronie to
wychodzi.
Cóż ja mogę powiedzieć koleżance, która ma trójkę dzieci i jej zmartwieniem jest
zakup kurtki dla najmłodszego.
Przecież nie mogę jej opowiadać, o moim bólu. Ma prawo cieszyć się swoimi
dziećmi i ja nawet nie próbuję zaczynać rozmowy o moim syneczku.

Nieraz ludzie udają twardzieli, bo nie potrafią wyjść z tym bólem na zewnątrz,
ale to wcale nie znaczy, że nie cierpią.
Moja koleżanka, też nie zna mnie z tej strony jak wy z moich opisów.
Tylko głodny zrozumie głodnego.

[edzia764]

Masz rację "marionetko", ze czasem chcemy udawać twardzieli, ale to
nie wychodzi. To forum jest nasze, tutaj możemy wykrzyczeć wszystko,
bo własnie znajdujące się tu osoby doskonale nas moga zrozumieć.
Każda z nas przeżywa cierpienie, kazda na swój sposób, ale mamy
wzajemne wsparcie, pocieszenie. Minęły święta, spędziłam je ze swoja
siostrą ... ona odjechała a ja zostałam sama. Wyszłam dzisiaj na
spacer, poszłam na cmentarz, ale nie mam mozliwości stanąć przy
grobie mojego męża. Jego grób jest 100 km od mojego zamieszkania,
tak bardzo mi go brakuje. Chodziłam alejkami cmentarza i
płakałam ... z żalu, z bezsilności ...a przede wszystkim z tęsknoty.
Zawsze spacerowalismy razem ... a teraz pozostały tylko bolesne
wspomnienia. Tak jak pisałaś nie wszystkich juz interesuje mój
stan ... minęło dopiero pięć miesięcy od śmierci męża i jest
gorzej. Jutro w samotności pożegnam również ten rok ... jaki bedzie
następny ... jest mi obojętne. Zyczmy sobie zdrowia, wytrwałości i
nadziei .... że bedzie nam lżej .... Irena

[first.marionetka]

Irenko tak, my tu rozumiemy się nawzajem.
Choć ja nie bardzo wiem, co mam Ci napisać, żeby ten jutrzejszy dzień mniej bolał.
Ja ten dzień potraktuję jak każdy inny dzień. Położę się spać przed północą i
mam nadzieję, że uda mi się zasnąć.

[tilia7]

Tak,jesteśmy tu,na tym forum,żeby się wzajemnie pocieszać.I właśnie przed chwilą
przeczytałam piękne słowa Elzenberga dotyczące tego tematu:

"Pocieszyć człowieka znaczy:w jego własnych oczach jego cierpienie podnieść
do najwyższej godności"

I tylko o to proszę wszystkie osierocone mamy,żeby nam,opłakującym innych
bliskich nie odbierały tej "najwyższej godności naszego cierpienia".Nawet,jeśli
prawdą jest,że Wasze cierpienie jest większe i dotkliwsze,w co naprawdę,z całym
współczuciem wierzę.

[first.marionetka]

Tilio, w żaden sposób nie odbieram, tylko ze swojej pozycji piszę co czuję i
uwierz mi, czuję również ból innych.
Ale jednak w chwili obecnej najbardziej czuję ból swój i innych matek i nie
udaję, że jest inaczej.

W tym swoim zagubieniu, jednak mam tylko siłę na ból własny, a na inny nie
starcza już siły.

Piszmy zwyczajnie co kto czuje, to będzie prostsze.
To jest to miejsce, gdzie mamy czuć się bezpiecznie i ze spokojem zwierzać się z
tego co czujemy.
Chociaż jak wiemy, nie łatwo przychodzi przelewanie myśli w takim wewnętrzny
chaosie, może też i stąd nie zawsze piszemy to co tak naprawdę myślimy i
czujemy. Nadal Marionetka.

[maretta111]

Ja cierpię strasznie po śmierci jedynego brata,ale widzę ból mamy i nawet nie
próbuje porównywać swojego do niej. Ja nie potrafię sama podnieść się z kolan,
nie potrafię ją pocieszyć, pomoc jej. Tata miał 42 lata jak zmarł brat 37,
okrutnie cierpię. Ale mamie jest tysiąc kroć gorzej. Nie chodzi przecież w życiu
o uzewnętrznianie żałoby, bo żałoba jest głównie w sercu, ale nawet nie próbuje
sobie wyobrazić bólu po stracie dziecka. Nie wiem może ułatwia mi to fakt że
sama jestem matką. Byłam świadkiem zagrożenia życia u własnego dziecka i wiem co
wtedy czułam jaką niemoc. Chylę czoło przed każdą matką bez wyjątku po starcie
dziecka, bo mogę sobie jedynie wyobrazić co czują. Moja babcia śp po śmierci
mojego taty zachorowała też serce zaszwankowało jak u mojej mamy i lekarz
rodzinie powiedział ,że serce mojej babci zestarzało się o kilkanaście lat.
Matka która zawsze była w życiu swojego dziecka najbliższą sercu osobą, bo kocha
bezwarunkowo musi stanąć na grobie dziecka. Nie tak nie powinno być, to nie taka
kolej rzeczy"Świat się pomylił". Myślę że nie chodziło o licytację, przynajmniej
nie na tym forum. Każdy z nas inaczej przeżywa żałobę, każdy w sobie
odpowiednim czasie podnosi się po tej traumie,ale tylko matka wie co to
codzienne umieranie po śmierci dziecka. Ja tu wylewam swoje żale, ale w grupie u
synka usłyszałam że mam zawsze smutne oczy,ale uśmiech na twarzy. Jestem pewna
że każda/y z nas nie raz zakłada taka maskę. Ja przy ludziach, mama moja np przy
wnukach, bo cały świat nie chce cierpieć razem z nami. Pozdrawiam wszystkich
serdecznie, ale chylę czoło przed każdą cierpiącą matką, bo przeżyły największą
tragedie, jaka może spotkać człowieka. Marta

[karnivora]

"bo cały świat nie chce cierpieć z nami"

fakt-
a byłoby raźxzniej/ ale niewykonalne
bo to wlasnie on sie zawalił

[annubis74]

rozumiem Twój smutek Tilio, mnie też zrobiło się przykro gdy
przeczytałam ten komentarz, że bez rodziców to można żyć. Ja też
jestem skłonna przyznać że śmierć dziecka czy młodego człowieka dużo
trudniej jest zrozumieć, zaakceptować, pogodzić się z nią. Rozumeim
że ból osieroconych rodziców jest wielki. Ale po każdej stracie
zostaje puste miejsce przy stole i bolesna rana w sercu. Więc po co
chcemyy wartościować naszą żałobę?

[198-3mk]

Tak łatwo przychodzi nam, osądzanie innych...
Czy jestesmy w tym do końca sprawiedliwe...? Jak my zachowywałysmy
sie, w czasach, kiedy nie dosięgła nas dragedia? Czy pochylałysmy
się nad każdą osobą, która dotkneła smierć swoich bliskich? Czy
próbowałysmy sie wczuć w to, co przezywaja te osoby, pogrążone w
żałobach? Jestem przekonana że nie... Nasze życie szło dalej swoim
bezpiecznym torem, i niezastanawiałysmy sie nad losem tych, którzy
opłakuja swoich bliskich... Ale kiedy to nas spotkało, to oczekujemy
że cały świat, razem z nami pogrąży sie w rozpaczy. A przecież to
nasze zycie się zmieniło... Inni ludzie maja prawo nadal zyć po
swojemu.
Tilio, tak łatwo osadzasz mamę i siostry Twojego mężczyzny...
Skąd Ty możesz wiedzieć co czuje ta matka. Piszesz; " nie widzę
aby ten ból był aż taki". A pomyslałaś o tym, że być może, ból tej
matki i Jego sióstr, nie jest na pokaz...? Przecież nie możesz
wejść do jej serca, jej głowy... To co tam jest, jest tylko jej...
Kazdy inaczej wyraza swoje uczucia, a naszym obowiązkiem, jest
uszanowanie, takiego, a nie innego zachowania.
Ja o moim Marcinie mogę rozmawiać kazdego dnia. A mój mąż nie. Czy
przez to kochał Go mniej...? Myślę że nie... Uważam że rozmowa o
zmarłym synu, sprawia mu taki ból, że woli nie poruszac tego tematu.
Ja o Marcinie, rozmawiam z moimi dwiema przyjaciólkami, i tez każda
z nich jest inna. Jedna słucha... Zapłacze... A druga, prowadzi ze
mną dialog, rozmawiamy o tym jaki był, co robił, jak się usmiechał,
i jak złościł... A ja szanuję i jedną, i drugą...
Życie byłoby za proste, kiedy wszystko kręciło by sie wokół nas.
Nasza tragedia, to nasz ból... Nie przeżucajmy tego na barki innych,
nie oceniajmy. Bo kiedy zaczynają oceniać Nas, to wtedy jest wielki
bunt, i złość. A może ci inni, mają w stosunku do Nas troszkę racji.
Osobiście, nie chciałabym aby moi synowie wciąż myśleli o tym, co
dotkneło ich brata... Dla nich życie ma toczyć się dalej. Mają
czerpać z niego jak najwięcej. Wystarczy, że zyją z myślą, czy ich
nie dopadnie ten sam nowotwór. Już samo to jest dla nich dużym
obciążeniem.
Tilio, Twoje słowa; " ja bardziej cierpię z powodu tej akurat
straty". Skąd ta pewność...? Każdy człowiek jest inny pod względem
dyspozycji psychicznych, więc inaczej doswiadcza załoby, ale to
nie oznacza, ze nie cierpi... A przez to, że nie umieją się
wygadać, wypłakać, może cierpią jeszcze bardziej...?
Tak wiele razy, nie jedna z nas pisze, ze mamy szukać tu wsparcia,
pocieszenia, zrozumienia. Więc róbmy tak, nie krytykując innych...

Wybacz Tilio, ze kilka słow skierowałam bezpośrednio do Ciebie, ale
jestem taką matką, jak matka Twojego mężczyzny, i tylko ja wiem co
dzieje się we mnie, w środku, a co pokazuję na zewnątrz. Nie umiałam
przejść wobec Twoich słów obojętnie. Dla mnie są one bardzo
niesprawiedliwe. Odwróc sytuację, ja często tak robię. Jakby to
Ciebie, Jego matka, posądziła o to że za mało cierpisz po Jego
stracie... Oj działo by się... Działo...

Pozdrawiam Wszystkich,i życzę, aby ten Nowy Rok, przyniósł Nam
więcej spokoju, pokory, oraz dystansu do otaczajacej nas,
rzeczywistości. Wiem,nie jest to łatwe, ale też nie jest niemożliwe.
Beata-mama Marcina.

P.S Irenko, wysłałam Ci coś przed świętami ale pewnie poczta teraz
wolniej chodzi, mam nadzieję że dojdzie-)

[tilia7]

"Może to taka forma przezywania bólu,nie wiem,nie oceniam.Ale
subiektywnie wydaje mi się,że to ja bardziej cierpię z powodu
tej akurat straty."

To są moje słowa z poprzedniej wypowiedzi.NIE OCENIAM i piszę o
moich SYBIKTYWNYCH odczuciach.

[edzia764]

Kochane .... niech te "polemiki", licytacje bólu bedą ostatnimi w
tym roku. Zacznijmy NOWY ROK z większą nadzieją na lepsze jutro ....
"Najszlachetniejszym w całym
ludzkim tłumie jest ten,
który prócz łez swoich
łzy innych rozumie …".
Irena

[tilia7]

agawyzga napisała:"chyba my osierocone mamy jesteśmy w najgorszej z
możliwych sytuacji.........pomyślcie o tym.... "

Moja odpowiedź dotyczyła tylko tego,żeby nie odbierac innym prawa do
tego,aby oni też czuli się "w najgorszej sytuacji" jeśli opłakują
kogoś innego niż dziecko.Cierpienie jest odczuciem bardzo
subiektywnym.Można uogólniając powiedziec,że najgorsze ze wszystkich
jest cierpienie matki po stracie dziecka.Ale jak to cierpienie
przeżywamy indywidualnie,subiektywnie właśnie,to już zupełnie inna
sprawa.I mam prawo,wszyscy mamy prawo odczuwac nasze cierpienie jako
najgorsze z możliwych.Bo dla mnie moje cierpienie jest teraz
najgorsze.Można tak sobie myślec,tylko nie trzeba tego mówic tak
jakby się mówiło:nie masz prawa cierpiec tak bardzo jak ja bo nie
straciłaś dziecka.

Ale widzę,że nie ma sensu wyjaśniac o co mi chodzi,bo albo nie
chcecie albo naprawdę nie potraficie zrozumiec o czym ja
piszę.Namnożyło się znowu słów w tym wątku,a istoty rzeczy nikt nie
pojął.Więc ja się już na ten temat nie wypowiem,bo znowu się
nipotrzebne zgrzyty zaczną a to nie było moją intencją.Ja chciałam
tylko powiedziec,że też cierpię rozpaczliwie,że żyję na granicy
obłędu i nie wiem czy na drugą stronę nie przejdę.I dla mnie MOJE
cierpienie jest cierpieniem największym.Pomyślcie o tym...

[first.marionetka]

Ja czytając Twoje wpisy czuję ból który przeżywasz.
Ten wspólny mianownik dla nas wszystkich jest ta nasza wrażliwość i
chyba dlatego jest tak ciężko.

Moje serce też się zestarzało i czuję to na każdym kroku.
Nie tak w przenośni, ale tak fizycznie to czuję.

[198-3mk]

Tilio Kochana... Nie osmieliłabym się umniejszać twojemu
cierpieniu, bo jestem w stanie wyobrazić sobie, jak jest Ono
wielkie. Może faktycznie, nie do końca potrafimy sie tutaj
zrozumieć, bo za kazdym razem, góre biorą emocje...
Napisze tak... Straciłam dziecko. Dorosłego człowieka.
Byłam w innej sytuacji od Ciebie. Mój syn był chory. Terminalny
okres choroby nowotworowej, mimo całego tragizmu sytuacji, daje
jakąś sposobność na przygotowanie się do rozstania. Dużo zalezy od
tego, jak ten czas który został nam podarowany, wykorzystamy...
U mnie, napewno dużą role odegrała moja wiara, która w trakcie
opieki nad Marcinem, osiągneła największą moc. W końcowej fazie
choroby, nie unikaliśmy z synem rozmów na temat śmierci...
Przygotowywałam Go na nią, ale też nie odbierałam nadziei, choć ona
była juz tylko tlącą się iskierka... Ale była... Do końca... Bo
nadzieja umiera ostatnia...
Wykorzystałam ten ostatni czas z moim synem, najlepiej jak umiałam.
Najlepiej, jak pozwoliły mi na to moje emocje. A wierz mi, musiałam
starać sie bardzo aby nie oszaleć... Ale nie o tym chcę napisać.
Wykorzystałam ten czas najlepiej jak potrafiłam, i myslę że dzięki
temu, pozwoliłam mojemu Synowi, na spokojne i godne odejście. Bez
rwania włosów z głowy. Ale to nie oznacza, ze nie cierpiałam, lub
cierpie mniej. Cierpie inaczej... Spokojniej... Jestem pogodzona...
Często, kiedy jest mi bardzo ciężko, stawiam sobie za przykład
innych ludzi. Takim autorytetem, są dla mnie rodzice Otyli
Jędrzejczak, naszej pływaczki. Mówię sobie, że Oni mieli się jeszcze
gorzej ode mnie. Musieli zmierzyć się ze śmiercią syna, i wybaczyć
córce, że to ona doprowadziła do tej tragedi. Zdaję sobie sprawę z
tego, że nie było im łatwo... Trzeba naprawdę dużej dojrzałości
psychicznej, emocjonalnej, aby umieć to udźwignąć.

Proszę Cie Tilio o wyrozumiałość. Ja nie chciałam Cię atakować,
tylko przedstawić tą sytuację od strony matki...
Kiedyś bardzo bałam się smierci swoich rodziców. Teraz nauczyłam
się, że śmierć mamy wpisaną w nasze życie, z chwilą narodzin,i moje
podejście do ich śmierci będzie teraz inne, bo ja już poznałam smak
bólu rozstania...

Pozdrawiam Wszystkich. Beata.

[tilia7]

198-3mk nie czuję się zaatakowana,raczej niezrozumiana,bo staram się
precyzyjnie dobierac słowa a wygląda na to,że nikt ich dokładnie nie
czyta.Może to faktycznie emocje,stąd ja też nie mam zamiaru z nikim
się tu kłócic.
U mnie,jak wiesz,sytuacja była inna-przede wszystkim śmierc
nagła,niespodziewana i jak pisałam strasznie wszystkich
obciążająca.Ja nie twierdzę,że Jego rodzice nie cierpią.Wręcz
przeciwnie,wiem na pewno,że jest im cięzko i bardzo mi ich żal.Moje
rozgoryczenie bierze się może stąd że mnie samej byłoby
łatwiej,gdyby oni przede mną to cierpienie okazali,gdyby umieli do
mnie powiedziec,że też za Nim tęsknią,że im ciężko,trudno itd.W
końcu ja nie jestem obcą osobą i nie ma powodu,żeby zakładac tą
maskę przede mną.A tymczasem cały czas słyszę,że ok i czuję się
potwornie źle,bo odbieram to tak,jakby im było wszystko jedno,jakby
wcale Go nie żałowali.Po drugie mówią mi wciąż,że muszę się
trzymac,że ułożę sobie życie-i czuję się tak trochę jak tu poczułam
się wczoraj,po wpisie Agiwyzgi,jakby mi ktoś mówił,że przesadzam z
tym cierpieniem,że nie jest ono aż takie.Tak jakbym udawała,nie
miała prawa czuc takiego bólu bo nie jestem matką,tylko w tym
wypadku narzeczoną.A w czym niby ten mój ból jest mniejszy?Nie
jestem już podlotkiem,po wielu różnych kolejach życiowych znalazłam
cudownego człowieka,przysłowiową drugą połówkę,mieliśmy plany na
dalsze życie,kochaliśmy się,byliśmy ze sobą tak blisko jak tylko
dwoje ludzi może byc i nagle to wszystko znika,burzy się cały
świat.Człowiek zostaje sam,bez tego najważniejszego człowieka,który
stanowił oparcie w codziennym zyciu,który miał byc towarzyszem całej
dalszej drogi.Spytacie:cóż to jest wobec straty dziecka?Nie wiem,nie
mam dziecka,dlatego nie mówię,że Wasze cierpienie jest takie czy
siakie,mniejsze czy większe.Ale wiem co ja czuję i po prostu
chcę,żeby nikt nie licytował się z moim bólem.Bo dla mnie mój ból
jest największy,tak jak Wasz jest największy dla Was.

[olaopolanka]

Kochana Tilio, jakos bardzo przykro mi sie zrobilo, ze masz wrazenie, ze nikt tu
Cie nie rozumie, gdzie przeciez tak precyzyjnie wyrazasz swoje mysli.Tilio
rozumiem co czujesz, ja tez kiedys mialam wrazenie, jak w koncu otworzylam sie
troche i opisalam tu o odchodzeniu mojej Mamy - ze wlasciwie nawet tutaj nikogo
to nie obchodzilo, bo akurat wtedy nikt nie zaaregowal...I nie mam zamiaru
wchodzic w dyskusje,ktory bol jest wiekszy.BOL JEST BOLEM.I tez masz prawo
uwazac, ze TERAZ Twoj bol jest najwiekszy.Bo taka jest tez prawda, Twoj bol w
Twoim przezywaniu jest najwiekszy, tak jak bol Marionetki,samotnosc
Irenki,rozpacz Marty...I prosze Cie Tilio w swoim przezywaniu i opisywaniu tego
tu na forum badz taka szczera, jak dotychczas, przeciez tu nie bedziemy zakladac
masek, masz prawo do wyrazania tego co czujesz, choc nie zawsze moze sie to podobac.
Czy wspieranie ma polegac na tym, ze wszyscy myslimy w jednym kierunku,nawet
ostre sprzeczanie sie i wyrazanie swoich pogladow jest bardziej oczyszczajace
niz falszywa grzecznosc.Badz soba Tilio.
Nie skladam zyczen noworocznych bo na dzien dzisiejszy po smierci Mamy,jest mi
zupelnie obojetne jaki bedzie nastepny rok.Pozdrawiam cieplo.

[first.marionetka]

Jest nam żle, cierpimy i dlatego tu piszemy.
Nie jest łatwo pisać o ranach, cierpieniu, bólu.
Tak, ból każdego z nas jest największy i tylko o swoim bólu tu piszemy. Bo tylko
swój ból potrafimy nazwać.

Jedni czytają, drudzy uciekają w samotnię- tu też róźnie się zachowujemy.

Tilio, jesteśmy w bardzo trudnym okresie naszego życia.
Piszę w liczbie mnogiej, bo przecież żałoba jest takim bardzo trudnym okresem.
A jak to w trudnym okresie nie wszystko " ogarniamy", może stąd niektóre
niedomówienia, niejasności.

Wracając do rodziców narzeczonego, myślę, że może chcą Cię chronić i dlatego
zmniejszają w kontakcie z Tobą swoje cierpienie.
Zapewne widzą jak cierpisz i nie chcą dokładać swojego cierpienia.
Ja też pocieszam znajomych syna, ale gdy spojrzą na mnie jak się wizualnie
zmieniłam mogą bez słów odczytać, co tak naprawdę przeżywam.
A nie potrafię z nimi o tym rozmawiać. Może jeszcze nie teraz.....

[olaopolanka]

To byl najgorszy rok w moim zyciu.Stracilam moja Kochana Cudowna Matke,
Mamusie...Nic nie zapowiadalo,ze tak sie stanie,stracilam Osobe,ktora kocha
bezwarunkowo.Dlatego jest mi kompletnie wszystko jedno jaki bedzie ten nastepny
rok.Los tak okrutnie obszedl sie z moja Mama.To byl najgorszy rok w moim zyciu,
niech to wszystko juz minie,przepadnie we mgle...

[mag461]

Podpisuję się pod tym!!!!
Mam nadzieję,że w nadchodzącym nic złego już się nie wydarzy,czego
życzę i Wam i sobie...

Ostatni dzień starego roku

[halas1961]

Kochani, Tilio
Dopiero teraz otworzyłam komputer, bo tak sobie ten dzień zaplanowałam, ze
niedawno dopiero czas wolny się zrobił. Ja Cie Tilio rozumiem doskonale, choc
tez jestem matka. Rozumiem Twoje słowa i poczucie, ze Ty cierpisz bardzo,
najbardziej...
Moja Agatka miała chłopaka, myslę ze może z jej strony to nie była aż taka
miłośc(może się mylę). Było kilka sytuacji kiedy juz w czasie choroby płakała
przez tego chłopaka, miałam wtedy tak wielki żal, tak bardzo byłam na niego zła,
ze moje dziecko jeszcze dodatkowo cierpi przez niego. A potem, potem kiedy On
tak bardzo chciał być w tych ostatnich dniach z nią, ona nie chciała ... nie
chciała nikogo oprócz mamy...tylko mama, nikt więcej... Ja jednak nie udaje, nie
chowam swoich uczuc przed nim. On od czasu do czasu pisze do mnie meila,
przychodzi wciaz tak raz na dwa, trzy tygodnie na cmentarz. Wiem, bo tylko On
zapala charakterystyczna lampke...Ostatnio napisal, ze pisze tak malo bo zaraz
zaczyna plakac i ja odwazylam sie i napisalam mu jak bardzo nasze zycie sie
zmienilo, jak wiele z nas umarlo z Agatka i wyslalam mu caly plik z wierszami o
Agatce pod choinke. Nie chcialam wczesniej sama zbyt wiele mowic do niego, pisac
bo uwazam ze ma prawo ukladac sobie od nowa zycie, nie chcialam mu burzyc tego
co byc moze juz sobie ulozyl, rozpoczal. ale kiedy sie okazalo ze Agatka nadal
jest mu tak bliska jak wtedy, a moze dopiero teraz zrozumial czym byla naprawde
dla niego napisalam co napisalam do niego szczerze. On wie ze moze zawsze
napisac, przyjechac, ze dla niego drzwi u nas sa otwarte, wie ze na cmentarzu w
lawce jest wszystko co pozwala na uprztniecie wokol nagrobka i On tez ma prawo
co uwaza za stosowne wokol grobu zrobic...
Tak ot Wam napisalam, bo przypomnialo mi sie ze kiedys ktos spytal jak radzi
sobie chlopak Agatki i ja chyba nie odpisalam...
A teraz aby Was odciazyc od tych rozwazan napisze jak dzien dzis sobie
wypelnialam. Rano wykupilam dwie dodatkowe godziny jazdy z Panem Wladziem, co
Agatka z nim jezdzila i Pan Wladzio Agatke pamieta bardzo...Spytal czy Agatka
jezdzi...Gdy sie dowiedzial co sie stalo bardzo, bardzo mu bylo smutno...co
chwile sie mylil i raz na mnie mowil Halinko, raz Agatko...Nie było mi
przykro,bylo mi milo...Zdalam testy bezblednie...tez dzis...Egzamin praktyczny
mam na poczatek lutego.
Przyjechalam do domu i poniewaz syn na Sylwestra do kolegi sie wybieral
napieklam mu cisteczek przepysznych i salatek narobilam i tak czas dopiero od
godzinki mam wolny. Moj syn w pewnym sensie byl zawsze na drugim planie, bo
Agacia od urodzenia miala powazne problemy ze zdrowiem. Potem gdy sie unormowalo
nadal byl strach o jej zdrowie. To moje pierwsze dziecko tez jest mocno
pokrzywdzone przez los niestety, choc widze ze mimo roznych problemow bardzo sie
stara nam w jakis sposob okazac swoja milosc. Nie ma wiecej rodzenstwa, pozostał
sam i wiem jak bardzo brak mu "małego". Bo "mały" to była Agatka...kiedy sie
urodziła syn miał 2 latka, pieknie mówił i na corke mówił "ten mały dzidzius",
albo "mały bobasek". A potem był juz tylko skrót: "mały". Imie tez syn wybral z
bajki"Jacek i Agatka" .
To dzis tak Sylwestrowo. A na te cistka kiedys przepis napisze Wam bo proste,
kazdemu wychodza, a maja bardzo ładny wygląd i sa bardzo pyszne:)Zawsze robiłam
je z dziecmi razem. One wyciskaly kólka , kładły marmoladę, były to takie
rodzinne ciasteczka robioe wspólnie i dzis syn sie o nie upomniał, ze ciastek
juz mamo tych nie pieczesz...wiec upiekłam...chociaz to...
Halina-mama Agatki

[tilia7]

Oluopolanko i Marionetko dziękuję za odpowiedź i wyrozumiałość.

Halinko,Ty jak zwykle potrafisz podnieść na duchu i utrafić w sedno.Ja też
myślę,że Jego rodzice podobnie jak Ty,uważają,że jeśli nie będą utrzymywać ze
mną kontaktu zbyt bliskiego i obciążać swoim cierpieniem,to mi będzie
łatwiej.Tylko,że to jest fundamentalny błąd w myśleniu.Nie ma teraz dla mnie
boleśniejszych słów niż :"jesteś młoda,ułożysz sobie życie".Może sobie
ułożę,może nie.TERAZ takie słowa wywołują potworny ból i taką wściekłość,że mam
ochotę uderzyć mówiącą to osobę.Bo to jest naprawdę uczucie,jakby moje uczucia
były całkowicie lekceważone,pomniejszane,jakby mój związek z tym człowiekiem był
potraktowany jak coś chwilowego,przelotnego,coś co "było minęło" i o czym
zapomnę za chwilę.Nie mówiąc już o tym,że nawet nie ma z kim Go
powspominać,porozmawiać o Nim.A tego się właśnie potrzebuje,nie milczenia na ten
temat.Tak więc dobrze zrobiłaś,że chłopakowi Agatki wysłałaś te wiersze.On może
faktycznie za jakiś czas ułoży sobie życie.Ale o Agatce będzie pamiętał
zawsze.To jest niesamowity wstrząs,kiedy umiera ktoś drogi sercu i tak młody.Dla
młodego człowieka,który sam pewnie dotąd nie myślał o śmierci,to jest wstrząs
niewyobrażalny.

I jeszcze o przeżywaniu bólu.Myślę sobie,że nie ma takiej miarki według której
można obliczyć,kto i po kim cierpi bardziej.Wszystko zależy tak naprawdę nie od
tego kogo się straciło,tylko od tego jak się kochało,jaka bliska to była więź i
od naszej własnej wrażliwości.Znam domy, w których rodzice i dzieci się
nienawidzą.Znam i takie,gdzie dzieci kilka lat po śmierci rodziców nie doszły do
siebie,choć to kolej rzeczy-bo tak bardzo za nimi tęsknią.Znam 70-letnią
staruszkę,która straciła męża,gdy miała dwadzieścia parę lat-nigdy już nikogo
nie pokochała i za każdym razem,kiedy mi o tym mówi,płacze.Piszę też na forum
"mama-wdowa" gdzie są tylko osoby,które tak jak ja straciły życiowego
partnera,męża,narzeczonego.Ile tam jest bólu to trudno sobie wyobrazić.I wątki
takie,w których niejednokrotnie mowa jest o tym,że dzieci,choć dla wszystkich są
sensem życia,nie są w stanie "załatać" tej dziury,tej pustki która powstała po
śmierci towarzysza życia.Więc nie ma reguły która by rządziła intensywnością
cierpienia,to nie jest matematyka,to są ludzkie uczucia i od różnych elementów
zależy jak bardzo cierpimy.Stąd nie powinny pojawiać się słowa wartościujące to
cierpienie,dzielące je na "mnie i bardziej bolesne".Dla każdego z nas nasz ból
jest największy.I nie ma powodu dodawać mu tego bólu umniejszając to jego
cierpienie poprzez gloryfikację własnego.

[dorrita79]

W ten oto ostatni dzień 2009 wróciłam do Polski...
Święta przeżyłam prawie że bezboleśnie, bo w Anglii to jakoś tak wogóle nie
świątecznie (nie ma tradycji wigilii, dzielenia się opłatkiem itd).... ogólnie
wyjazd ten mogę skwitować jako jedno wielkie byczenie się i wynudzenie za
wszystkie czasy.

Praktycznie już decyzja została podjęta, że w drugiej połowie 2010 przeprowadzam
się do Anglii, by tam założyć swoją rodzinę.
Więc to co bym sobie życzyła, to otworzyć w 2010 warszawską grupę wsparcia dla
osób nieradzących sobie ze stratą, by przed moim wyjazdem już prężnie działała.

Ale przede wszystkim życzę nam ZDROWIA, SPOKOJU, MIŁOŚCI....
ściskam
Dora

[annubis74]

Zgadzam się z Tobą, Tilio
Nasz sposób przeżywania bólu, nasza droga żałoby zależy nie tylko
kogo straciliśmy, ale również od tego jakimi ludźmi jesteśmy my sami
i jak silna była nasza więź z osobą którą straciliśmy.
Wszyscy jesteśmy tu dlatego, że bardzo nas boli NASZA STRATA
UKOCHANEJ OSOBY. Ci którzy łatwiej potrafią uporać się z żałobą nie
zaglądają w takie miejsca. My którzy piszemy tu na forum nie chcemy
tu słyszeć słów typu: "otrząśniesz się" "jesteś młoda, całe życie
przed tobą" "takie jest życie" "my mamy gorzej, a takie sytuacje jak
Twoja są naturalne" itd. Ja też różnych takich pocieszeń się
nasłuchałam i wiem że nie niosą ulgi ani pocieszenia. Rozmawiałam
ze znajomym moich rodziców, który opowiedział mi o swojej rozmowie z
moim Tatą i że powinniśmy coś zrobić żeby go z dołka wyciągnąć
(jakbym nie wiedziała). Tłumaczył mi że takie jest życie i że trzeba
się pogodzić z tym co się stało. Wiem że chciał dobrze i miał
najlepsze intencje ale w efekcie skończyło się tym że się
rozkleiłam.
Też apeluję o niewartościowanie cudzej żałoby. Pozdrawiam wszystkich
i oby nowy rok przyniósł nam odrobinę spokoju i ukojenia

[grazyna1965]

Moje kochane.
Dzisiaj w nocy wróciłam..znów kolejne Święta bez Patry były
ucieczką. Nie wiem dokąd..wiem przed czym. Przed bólem, cierpieniem
i tym ogromnym żalem do wszystkich, że ja nie mogę już być
szczęśliwa, że ten okres świąteczny (tak kiedyś uwielbiany przeze
mnie ) jest nie do zniesienia. Ale po raz kolejny wracam do pustego
domu i pytam ,,po co to wszystko?".Nie wiem. Jaki ma sens życie
teraz, kiedy nie ma Patry przy mnie? Nie potrafię już z niczego się
cieszyć bo nie mogę tego dzielić z Nią.Cokolwiek robię to mam
wrażenie, że jest to w oderwaniu od mojej duszy, że to nie ja, że to
nie moje życie. Niie chcę takiego życia ale ono trwa, dzień po dniu,
tydzień po tygodniu. Dwa lata temu byłam taka szczęśliwa bo była
Patra.Bawiła się wtedy w Łodzi, wróciła taka szczęśliwa. Miała
mnóstwo postanowień noworocznych..ukończenie studiów, rozwój firmy.
Mnóstwo planów, marzeń i ten Jej rdosny wyraz twarzy. Widzę to
dzisiaj tak bardzo. Słyszę Jej głos i widzę Jej piękne oczy,
roześmiane, ufne, że wszystko jest do ,,ogarnięcia". Tak zawsze
mowiła. Że trzeba tyko chcieć. A ja nie mogę tego życia bez Niej
ogarnąć, nie potrafię. Czasami mam wrażenie, że słyszę Jej głos,
który mowi mi, że muszę tylko chcieć. Ale ja nie chcę i nic nie mogę
z tym zrobić..
Wiem, że dla Was wszystkich to kolejny trudny dzień. Kończy się rok,
który dla każdej z nas był najgorszym rokiem. Czego możemy sobie
życzyć w takim dniu? Nie wiem. Spokoju? Siły? A może pogodzenia?
Dlatego życzę Wam tego czego każda z Was potrzebuje najbardziej. Z
całego serca. Dziękuję wszystkim za życzenia świąteczne, za zapalone
światełka dla mojej Patryni, za pamięć. Nie miałam możliwości nawet
odczytać tego wszystkiego. Dopiero dzisiaj. Dziękuję za Waszą pamięć
i zrozumienie.Ja też myslałam o Was. Bardzo ale to bardzo mocno
przytulam Was wszystkie.
Grażyna,mama Patryni

[agawyzga]

napisz do mnie proszę GRAŻYNO bo tak jak ty straciłam córke ty Parte
ja Madzie chiałabym z tobą porozmawiać agakot6@.wp.pl