Czy choremu powiedziec o smiertelnej chorobie

[Gość: Magda]

Czy powiedziec choremu o nieuleczalnej chorobie oraz,ze zostalo mu kilka
miesiecy zycia.Wiem,ze taka wiadomosc zabilaby chorego,bo zalamalby sie
psychicznie.Jednak bardzo ciezko mi z ta bolesna prawda zyc.Wychodze z
zalozenia,ze skoro medycyna jest bezsilna i nie moze pomoc to po co jeszcze
szkodzic i dobijac chorego skoro na razie dobrze sie czuje i jest pelen
nadzieji.

[Gość: xyz]

Gość portalu: Magda napisał(a):

> Czy powiedziec choremu o nieuleczalnej chorobie oraz,ze zostalo mu kilka
> miesiecy zycia.Wiem,ze taka wiadomosc zabilaby chorego,bo zalamalby sie
> psychicznie.Jednak bardzo ciezko mi z ta bolesna prawda zyc.Wychodze z
> zalozenia,ze skoro medycyna jest bezsilna i nie moze pomoc to po co jeszcze
> szkodzic i dobijac chorego skoro na razie dobrze sie czuje i jest pelen
> nadzieji.

Tu gdzie teraz mieszkam mowi sie o tym choremu. Uzasadnienie jest takie, ze to
jest "uczciwie" powiedziec. Moze sa sprawy "do zalatwienia", ktore taki chory
moze chciec zalatwic. My - rodzenstwo - nie mowilismy o tym ojcu przed smiercia
(rak), ale sie domyslal.

Znane sa takze przypadki odwrotu choroby, gdy chory "sila woli" pomogl chorobe
zwalczyc. Niektorzy mowia, ze np. rak ma psychosomatyczne zrodla. Nie jestem
lekarzem, wiec powtarzam tylko co slyszalem od innych.
Pozdrowienia

[Gość: kula]

To zawsze jest bardzo trudna decyzja. Lekarze na ogół mówią teraz prawdę
pacjentom, ale można się z nimi umówić, żeby nie mówili. Gdy śmiertelnie
zachorowała moja mama, miałam ogromny dylemat, co zrobić. W końcu postanowiłam,
że jej nie powiem. Wydawało mi się, że powiedzenie prawdy byłoby okrutne i
chyba niepotrzebne. Mama w pewnym sensie mi to ułatwiła, bo nie dopytywała się
uporczywie o swój stan. Sądzę, że trudniej jest z chorym, który za wszelka cenę
chce znać rokowania. Doprawdy nie wiem, czy zrobiłam dobrze nie informując
mamy, że choroba jest śmiertelna. Nie wiem też, czy ona o tym nie wiedziała.
Było parę takich gestów, które świadczyły o tym, że chyba jednak coś wie.
Minęło już kilka lat, a ja ciągle o tym myślę. Podejmując wtedy taką, a nie
inną decyzję chciałam oszczędzić jej strachu, poczucia beznadziejności. Ale być
może też jej coś odebrałam: możliwość przygotowania się, pogodzenia z
przeznaczeniem.
Jeszcze jedno. Nie każda diagnoza lekarska jest pewna. Kilka miesięcy temu
lekarze wykryli u mojej teściowej raka i zgodnie stwierdzili, że przypadek jest
beznadziejny i tylko cud mógłby ją uratować. No więc cud się chyba zdarzył. Po
niewiarygodnie skutecznej chemioterapii właśnie szczęśliwie wraca do
zdrowia.

[Gość: Iza2]

Przy ogolnym dostepie do informacji i duzo wyzszej niz
dawniej swiadomosci medycznej ogolu spoleczenstwa nie
wyobrazam sobie, by chory mogl nie wiedziec, albo sie nie
domyslac o smiertelnosci swojej choroby. W wiekszosci
przypadku rodzina oszukuje chorego, a chory udaje, zeby
rodzinie nie bylo przykro. Tak na prawde, to chyba nie
potrafimy rozmawiac na takie tematy, szczegolnie z
glownym zainteresowanym i dlatego ich nie poruszamy. Dla
mnie ukrywanie jest oklamywaniem i w rzeczywistosci
niczego nie rozwiazuje. Ale na pewno trudno sie
wypowiadac o szczegolnych przypadkach...

[ladybird77]

moim zdaniem to zalezy kim jest chory, ile ma lat...
z wlasnego doswiadczenia... niestety : (((

powiedzieć prawdę człowiekowi

[Gość: dorota]

bo to jest w końcu jego życie. Nie bawić się w Pana Boga.
Chyba, że chory ewidentnie nie chce wiedzieć, czyli nie dopytuje się, unika
tematu.

[Gość: bo1]

Gość portalu: dorota napisał(a):

> bo to jest w końcu jego życie. Nie bawić się w Pana Boga.

Bawieniem sie w Pana Boga moze byc wlasnie powiedzenie prawdy. To tak jak
wydanie wyroku. Widzialem ludzi, ktorzy po takiej informacji kompletnie sie
zalamywali. Stawali sie martwi jeszcze za zycia. Czy mamy prawo zamieniac komus
ostatnie miesiace w pieklo? To jest bardzo delikatny temat. Ja sam nie znam
odpowiedzi na zadane w tytule watku pytanie. Ja nawet nie wiem, czy sam
chcialbym wiedziec...

no to przeczytajcie to!

[Gość: Doki]

www.smh.com.au/articles/2002/11/04/1036308259152.html
Obecnosc malzonka pogarsza bol!

[makola]

Gość portalu: Magda napisał(a):

> Czy powiedziec choremu o nieuleczalnej chorobie oraz,ze zostalo mu kilka
> miesiecy zycia.Wiem,ze taka wiadomosc zabilaby chorego,bo zalamalby sie
> psychicznie.Jednak bardzo ciezko mi z ta bolesna prawda zyc.Wychodze z
> zalozenia,ze skoro medycyna jest bezsilna i nie moze pomoc to po co jeszcze
> szkodzic i dobijac chorego skoro na razie dobrze sie czuje i jest pelen
> nadzieji.

Droga Magdo,
Zdaje się, ze sama odpowiedziałaś sobie na zadane pytanie. Nie powiesz. Mogę
tylko dorzucić swój punkt widzenia... Gdybym to ja była chora, zdecydowanie
wolałabym znać prawdę. Mam do przeżycia kilka miesięcy. Sama chcę zadecydować,
jak ten czas wykorzystam (kogo przed śmiercią przeproszę, komu powiem, że był
dla mnie ważny i bardziej przyziemnie - załatwię swoje sprawy). Myślę, że
zamiast załamywać się i popadać w depresję należy zawsze zaakceptować to, czego
i tak nie możemy zmienić.
Życzę wytrwałości i pozdrawiam ciepło!

NIE!! Chyba,że sam zapyta

[malini]

Moje stanowcze "nie!!' to oczywiście moja prywatna opinia.Miałam ten sam
dylemat z najukochańszą dla mnie i umierającą osobą. Nie powiedziałam i nie
żałuję. Poukładać sprawy? Testament? To nie jest najważniejsze dla chorego,bo
gdyby było-zrobiłby to i bez takiej informacji.Najważniejsze jest to,żeby
chory, umierający człowiek dobrze się czuł (miał nadzieję).Jakby moje dobre
samopoczucie zależało od informacji o rychłej śmierci - zapytałabym.Uwierzcie
mi - mało jest osób, którym "zostało kilka miesięcy życia" i które są
nieświadome zagrożenia śmiercią.Jeśli chory nie mówi o śmierci, choć czuje ból,
łyka koszmarne leki, a jego ciało odmawia coraz bardziej posłuszeństwa i
wygląda fatalnie - nie ma bata!taka osoba nie chce, by ją uświadamiać.
Inną sprawą jest to - jak mówić o śmierci. Przyznaję,że to trudne i nie
chciałabym odpowiedzieć komukolwiek na pytanie "Czy ja umieram?". To problem
naszej kultury, która odeszła od zwyczaju rodzinnego czuwania przy chorym i
obecności dzieci przy śmierci bliskich.Kultury, która dosłownie zamyka oczy na
śmierć poza tą, którą można zobaczyć w telewizji...Tym samym zachowujemy się
wobec śmierci jak przysłowiowi dzicy ludzie na widok ognia.

[Gość: renata34]

Moja mama umarla na bialaczke w wieku 30 lat (ja mialam wtedy 7). Moj tato mi
opowiadal, ze rodzina ukrywala przed nia rodzaj choroby (w tamtych czasach
bialaczka byla nieuleczalna), wmawiajac jej tylko anemie. Moja mama dzielnie
walczyla z choroba i nawet lekarze byli zdziwieni, gdyz bialaczka zaczela sie
jakby "cofac", wyniki badan krwi byly zadziwiajaco dobre. Do czasu, pewnego
dnia pojechala sama do kliniki w Warszawie na comiesieczne badania i
pielegniarka na korytarzu zapytala:"A co pani taka opalona? To pani nie wie, ze
chorym na bialaczke nie wolno sie opalac?" I to byl koniec. Zalamala sie
kompletnie i choroba bardzo szybko poczynila postepy. Mysle, ze to brak nadziei
na wyzdrowienie sprawil, ze sie poddala.
Miala zal do rodziny, ze ja oklamali, ale ja nie jestem pewna czy byl to
naprawde zal, czy rozpacz, ze nic nie mozna juz zrobic.

Pozdrawiam
Renata

[kardiolog]

Gość portalu: Magda napisał(a):

> Czy powiedziec choremu o nieuleczalnej chorobie oraz,ze zostalo mu kilka
> miesiecy zycia.Wiem,ze taka wiadomosc zabilaby chorego,bo zalamalby sie
> psychicznie.Jednak bardzo ciezko mi z ta bolesna prawda zyc.Wychodze z
> zalozenia,ze skoro medycyna jest bezsilna i nie moze pomoc to po co jeszcze
> szkodzic i dobijac chorego skoro na razie dobrze sie czuje i jest pelen
> nadzieji.
To chyba jeden z najtrudniejszych tematow rozmow z jakim ludzie musza sie
zmagac. Czesto nie potrafia niestety stawic czola okrutnej prawdzie. W moim
prywatnym otoczeniu zmarlo kilka osob na raka (blizsza i dalsza rodzina). Tylko dwie
osoby wiedzialy, ze sa chore, przygotowywaly sie na smierc jednoczesnie walczac o
zycie. Wywalczyly 7 i 6 dodatkowych lat, choc te ostatnie lata byly naznaczone juz
wylacznie cierpieniem. Wiem, ze zagranica mowi sie pacjentowi o chorobie,
przygotowuje sie go psychicznie do smierci, wspiera, prowadzi terapie. U nas prawde
o chorobie komunikuje rodzina biorac jednoczesnie na siebie
odpoiwedzialnosc i ciezar wyrzutow sumienia w przypadku zalamania sie chorego.
Tyle emocjonalnie (prywatnie nie zawodowo) wiem o raku, ale i decyzja "powiedziec
nie powiedziec" jest sprawa wylacznie osobista , nie zwiazana z etyka lekarska.
Pytaniem drugim, rownie bolesnym jest: czy nalezy powiadomic rodzine a wlasciwie
dzieci o tym, ze mama lub tata moga nie doczekac sedziwego wieku...

Niestety, od tego typu pytan a raczej koniecznosci uzykania odpowiedzi nie mozna
uciec, nie ma dokad.

Trzymaj sie, jakakolwiek podejmiesz decyzje badz dzielna na wypadek ewentualnych
niepowodzen. Ja nieznajomy Tobie czlowiek trzymam za Ciebie kciuki a chorym zycze
aby choroba cofnela sie. Raka mozna pokonac!!
kardiolog

[Gość: Kraken]

Zalezy chyba jakiemu choremu-memu ojcu choremu na raka pluc lekarka powiedziala
prawde.wiedzac,ze skoro przetrzymal ruski lagier-przetrzyma i to.Ale uparty
tata odmowil poddania sie terapii zdajac sobie sprawe,ze NICZEGO juz nie zmieni
a moze to wzbudzic niepotrzebne zludzenia-umarl tak jak chcial-"W BUTACH"

[Gość: Magdalenka]

Moim zdaniem nalezy mu powiedziec prawde.Nawet ta najgorsza jest to jednak
prawda.Przez szacunek dla tego czlowieka, ktory powinnien wiedziec, ze to jest
ostatni etap w jego zyciu! Kazdy z nas musi umrzec i kazdy dzien moze
byc tym ostatnim. Dlatego ludzie ktorzy swiadomie zaakceptowali smierc
zyja pelniejszym zyciem...Wiem ze jutro moge nie byc, dlatego
uzywam z radoscia kazdego dnia i ciesze sie tym co mam nie wazne ile mam....
W wypadku ludzi ciezko chorych uwazam ze zatajanie prawdy nie jest
moralne.Pacjent musi znac prawdea zatajanie jej jest sztucznym podtrzymywaniem
nadzieji ktora i tak sie nie spelni.Wszyscy mamy przezyc tyle ile nam sadzone.
Naszego przeznaczenia nie zmienimy.... a za 100 nie bedzie tutaj nikogo z nas.

[Gość: akaWill]

Powiedziec, czy nie powiedziec, zalezy chyba od tego, czy sie skrzywdzi
czlowieka jednym lub drugim. I trudnosc decyzji polega na tym, ze czesto tego
nie wiemy. A nie mowiac naprawde mozna skrzywdzic. Z tego co piszesz, w Twoim
przypadku, wyglada, ze nie powinnas "bo wiadomosc zabilaby chorego", ale moze
tylko Ci sie tak wydaje. Duzo zalezy tez chyba od tego, jak sie chory
zapatruje na sprawy pozagrobowe, czego tu nie wspomniano. To znaczy, czy
smierc to absolutny koniec w ujeciu chorego.

[Gość: brie]

Z tego co wiem, lekarz ma obowiązek poinformowć chorego o jego stanie zdrowia.
I to jest według mnie słuszne. Rodzina nie ma prawa ingerować w życie chorego
do tego stopnia!!! To gadanie o trosce, nadziei itp. mnie absolutnie nie
przekonuje. Dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane. Każdy DOROSŁY człowiek ma
prawo decydować o sobie, choćby o tym jak chce spędzić ostatnie miesiące życia.
Nie wolno mu tego prawa odbierać. Może mieć sprawy które chciałby przed
śmiercią uporządkować (niekoniecznie tylko materialne), może chcieć móc
wyjaśnić jakieś dawne sprawy, z kimś się pogodzić, coś komuś powiedzieć,
wreszcie pożegnać się z bliskimi... Ten ktoś jest chory ale nie pozbawiony
własnej woli!!! Choroba nie oznacza przyzwolenia na ubezwłasnowolnienie.