Sens cierpienia

[szukajacadrogi]

Spotkało mnie wielkie cierpienie, które dotyczy głównie mojego
dziecka. Zachwiało to moja wiarą i poczuciem bezpieczeństwa.
Bardziej otworzyłam się na cierpienie i zło tego świata mimo,ze
wcześniej nie byłam zupełnie obojętna. Jakoś pogubiłam się w
domysłach i czym bardziej myślę tym bardziej nie rozumiem Boga.
Mówią,ze cierpienie to pocałunek Boga,to ja chce, aby on przestał
mnie całować. Szukam odpowiedzi na sens cierpienia niezawinionego i
nie mogę znaleźć. Czuję się bardzo źle psychicznie podwójnie, bo
cierpi moje dziecko ja razem z nim i nie mogę znaleźć żadnego sensu
w tym, co Bóg chciał przez to wyrazić. Brakuje mi wiary i tego
spokoju ducha, jaki miałam wcześniej, jeżeli Bóg chciał wystawić
mnie na próbę to jest ona zbyt ciężka abym mogła ja udźwignąć.

[Gość: Michał]

Nie szukaj sensu tam gdzie go nie ma.To nie Bóg jest winien cierpienia i nie miej do Niego o nie pretensji.

[jeanie_mccake]

szukajacadrogi napisała:

> Brakuje mi wiary i tego
> spokoju ducha, jaki miałam wcześniej, jeżeli Bóg chciał wystawić
> mnie na próbę to jest ona zbyt ciężka abym mogła ja udźwignąć.

Wierzacy mowia, ze ich bog wszystkich kocha i jest wszechwiedzacy,
ale tylko jakis chory sadystyczny demon wystawilby kogos na probe
wiedzac z gory, ze ten ktos nie wytrzyma.
Cierpienie nie ma sensu a gdyby duchowni naprawde wierzyli, ze ma,
to nie unikaliby go tak chetnie.

[Gość: ja35]

> Mówią,ze cierpienie to pocałunek Boga"

wyrafinowana masturbacja mentalna?

[Gość: ja35dobrarada]

> Mówią,ze cierpienie to pocałunek Boga,to ja chce, aby on przestał
> mnie całować.

uwaga bo (w przypadku męzczyzn) permanentnego wzwodu można dostać od
takiej przyjemności.

[Gość: mac]

Życzę przede wszystkim zdrowia Twojemu dziecku...ale nie szukaj
sensu tam gdzie go nie ma.

[Gość: sakreble]

Musze zgodzic sie z przedmowcami, choc zrobie to w troche
lagodniejszej formie: nic nie wskazuje na to ze bog istnieje, a juz
na pewno nie cierpienie. To raczej ludzie wymyslili sobie boga zeby
nadac jakis sens swemu cierpieniu - wtedy maja przynajmniej nadzieje
ze kiedys sie ono skonczy i dostana za nie nagrode... Inaczej
pozostajemy sam na sam z przerazajaca swiadomoscia ze cierpimy, a
inni zyja sobie normalnie, rzeki plyna, slonce swieci... Richard
Dawkins napisal kiedys genialna rzecz: przyroda nie jest okrutna jak
to sobie nieraz wyobrazamy, nie jest tez dobra. Ona jest tylko
obojetna na takie cos jak cierpienie.

Na tym forum wielu znajduje jakas sadystyczna przyjemnosc w atakach
na religie, ja patrze na nia z pewnym smutkiem. Dopoki ulatwia komus
zmaganie sie z codziennymi problemami to wszystko jest OK. Gorzej
kiedy chcemy narzucac ja innym.

Zycze Tobie i Twojemu dziecku wszystkiego najlepszego. Co do sensu
cierpienia Twojego dziecka, od osob wierzacych uslyszysz tylko tyle
ze bog wie lepiej. Nic wiecej. Jesli Ci to nie wystarcza, to po
prostu musisz szukac spokoju ducha gdzie indziej. Jest to trudne,
ale daje sie. Trzeba tylko zakceptowac kilka smutnych prawd.

[martha31]

Po co piszesz tutaj w takiej sytuacji? Zeby posłyuchac czyjej
głupoty i chamstwa i sie psychicznie dobic?
Poszukaj wsrod madrych, dobrych ludzi,którzy z cierpieniem są radza,
aby Ci pomogli ,nie na Forum GW.

[piwi77]

A mogłaś skorzystać z okazji i coś ciekawego na temat cierpienia
napisać. Od siebie, bez odwoływania się do świątobliwych suflerów.
Zamiast tego stać Cie było jedynie na oburzenie, że ktoś może mieć
przemyślenia inne od tych, zapisanych w katechiźmie.

[martha31]

piwi77 napisał:

> A mogłaś skorzystać z okazji i coś ciekawego na temat cierpienia
> napisać. Od siebie, bez odwoływania się do świątobliwych suflerów.
> Zamiast tego stać Cie było jedynie na oburzenie, że ktoś może mieć
> przemyślenia inne od tych, zapisanych w katechiźmie

Staczasz się kolego.....
Jestes zywym dowodem jak człowiek potrafi sam doprawadzać się do
degradacji skoro zostało Ci bezpodstawne ubliżanie ludziom
wykorzystujac nawet takie wątki jak ten.
Masz jakies życie oprócz tego Forum????Podobno masz dzieci???Mam
nadzieję, że dorosłe.......

[piwi77]

martha31 napisała:

> Staczasz się kolego.....

Jak to możliwe, skoro, jak twierdzą niektórzy, jestem już na dnie?

[szukajacadrogi]

A gdzie w religii odpowiedzi nie znalazłam. Może mi wskażesz gdzie
mam szukać, abym mogła to sobie wszystko poukładać. W tej chwili
trzyma mnie przy życiu tylko dziecko, które poza mną nie ma nikogo.

[leftt]

szukajacadrogi napisała:

>
> A gdzie w religii odpowiedzi nie znalazłam. Może mi wskażesz gdzie
> mam szukać, abym mogła to sobie wszystko poukładać. W tej chwili
> trzyma mnie przy życiu tylko dziecko, które poza mną nie ma nikogo.

Może właśnie w tej chwili sama sobie odpowiedziałaś...Chociaż nie
wiem, czy kiedyś się dowiesz. W mojej rodzinie też wydarzyło się
chyba podobne nieszczęście, też nie wiemy, dlaczego. Życzę dużo
siły, którą na pewno w sobie odkryjesz. Jeżeli chcesz, napisz na
priva.

[szukajacadrogi]

To było do Marthy

[martha31]

A gdzie ja napisałam ,że w religii?
Napisalam, że wsród ludzi. Twoje dziecko nie ma opócz Ciebie nikogo?
A Ty masz kogokolwiek oprócz swojego dziecka?
Cierpienia w samotnosci nie należy nosić.
Poza tym jakos Ci nie ufam, ktoś w Twoje sytuacji nie szukałaby
pomocy na jakims forum internetowym, które z Twoja sytuacją nie ma
nic wspólnego...

[piwi77]

Cierpienie sensu nie ma. I nie wierz tym co mówią inaczej, mając
oczywiście na myśli cierpienie innych.

[niedo-wiarek]

Skutkiem cierpienia bywa to, że człowiek staje się mądrzejszy. Każdego, kto trochę pożyje, cierpienie w końcu dopada.
Na Twoim miejscu nie koncentrowałbym się na poszukiwaniu sensu cierpienia, ale poprawie sytuacji. Albo choć chwilowych od cierpienia odskoczni.

[szukajacadrogi]

Tu już nie chodzi o moje cierpienie, tylko o dziecko, które dopiero
zaczyna wchodzić w życie i nie widzę tu żadnego sensu religijnego.
Jestem w stanie sobie wytłumaczyć cierpienie spowodowane winą
drugiego człowieka lub jak kogoś dopadnie w dorosłym życiu. Nawet
sobie wytłumaczyłam swoje cierpienie w dzieciństwie spowodowane winą
rodziców,którzy nie potrafili ułożyć sobie życia i niszczyli
wszystko wokół siebie łącznie ze mną. Spotkałam na drodze
wspaniałego człowieka, z którym założyłam szczęśliwą rodzinę.Czy
byłam za bardzo szczęśliwa,że Bóg postanowił to zniszczyć i
sprowadzić mnie z powrotem na dno? Tylko, dlaczego kosztem
niewinnego dziecka?

,,Skutkiem cierpienia bywa to, że człowiek staje się mądrzejszy”

Co do cierpienia i mądrości to ja powinnam już pisać encyklopedie a
silniejsza to już na pewno nie jestem.

,,ale poprawie sytuacji. Albo, choć chwilowych od cierpienia
odskoczni. ‘’

No właśnie kłania się wolna wola,tylko czy ja miałam jakikolwiek
wybór i czy nadal go mam.?

[niedo-wiarek]

Może po prostu nie filozofuj tyle. I znajdź sobie jakiś cel w życiu poza dzieckiem. Momotematyczność często prowadzi do katastrofy.

[Gość: ja35]

dziewczyno nie da sie czytac tego co piszesz,

bol i cierpienie jest czescia zycia, nikt nie jest od niego wolnym -
tak skonstruowane jest nasze istnienie, naszym zadaniem jest robic
tak aby cierpienia bylo mozliwie jak najmniej - najkrocej rzecz
ujmujac,

dopisywanie jakichkolwiek historii do faktu ze cierpimy/przezywamy
bol/wstaw dowolne - jest poprostu CHORYM NADUZYCIEM,

ktore powinno byc zabronione bo niestety bolesnie oglupia czego nie
obraz sie, ale dowodem jest to co napisalas.

Kto Ci do glowy nakladl te bzdury?

[obrotowy]

O sensie cierpienia?

Czy dla tych milionow, ktore zginely w Oswiecimiu
- tez bedziesz sie doszukiwac sensu w ich cierpieniu?

[figgin1]

Tracisz wiarę kiedy ciebie dotyka cierpienie. Czy gdyby spotkało to kogoś innego
wszystko byłoby w porządku?

[szukajacadrogi]

> Tracisz wiarę kiedy ciebie dotyka cierpienie. Czy gdyby spotkało
to kogoś inneg
> o
> wszystko byłoby w porządku?

Ono otworzyło mi oczy i umysł na zadawanie pytań.

Szukam sensu cierpienia w wierze w Boga, który jest miłością,
dobrocią, miłosierdziem wszelkim dobrem. Stworzył nas i co dalej?
Zostawił nas pod pozorem wolnej woli, jakoś nie mogę sobie połączyć
jego miłosierdzia z tym, co się dzieje na świecie. Myślę, że gdybym
była niewierząca w Boga byłoby mi łatwiej pogodzić się z
cierpieniem. Selekcja naturalna i tyle. A tak czuje się sama. Kiedyś
modlitwa sprawiała mi ulgę dawała poczucie spokoju,teraz budzi
strach i pretensje.

[Gość: niewierząca]

Żal do Boga? A może sama jesteś sobie winna? Wiara pomaga fakt, ale jak wierzysz
to powiedz co Ty dałaś Bogu? I nie chodzi o kościół, chodzenie do niego,
spowiedż czy komunię. Modliłaś się jak było Ci dobrze? Pamiętałaś o innych?
Pomagałaś im? Czy może w myśl słów "jak trwoga to do Boga?" Wierzących wokół
mamy mnóstwo. Ale czy oni są godni tego co religia naucza? Przyjmują komunię bez
spowiedzi. Żyją na "kocią łapę", ale jak zaczyna im być zle, to nagle krytykują
Boga. Bronią życia poczętego, ale dlaczego walczą,żeby był zakaz aborcji? Ten co
naprawdę wierzy tego nie zrobi. A jednak robili. Mimo, że w Polsce wszyscy są
katolikami. Sami sobie muszą zakazywać za pośrednictwem państwa? czyli martwić
się o mnie nie wierzącą?
Przemyśl swoje zycie, popatrz co robiłaś nie tak i czy to po prostu nie jest
tego konsekwencja. Jak nie dajesz - to i nie otrzymasz. Gdzie Twoi przyjaciele?
A może ....."jak sobie pościelisz, tak się wyspisz"

[pocoo]

Jestem niewierząca dlatego jestem dziwna.Robiłam dzisiaj "zakupki" u pani ,
która powiedziała mi ,że rok temu zmarł jej 29 letni syn zostawiając dwie małe
córeczki .Taka była wola Boga.Byłam na tyle zszokowana , że bąknęłam coś że
przykro mi.Kiedy wsiadałam do samochodu powiedziałam mężowi , że jutro musimy
pojechać do tej pani aby zapytać co sprawiłoby przyjemność jej małym
wnuczkom.Może to dziwne ale siedzi to we mnie bo nie umiem żyć tylko dla
siebie.Czy tak jest dlatego , że jestem niewierząca?

[raveness1]

Nie, jest tak dlatego, ze chcesz sprawic radosc dwom malym brzdacom.
Nie doszukiwalbym sie tu jakiejs filozofi czy dziwacznosci. Dla mnie
to zupelnie spontaniczna reakcja.
Tylko nie przypinaj sobie do klapy niewidzialnego medalu za dobry
uczynek ;)
Bo wtedy to juz jest business...