Czas na poranne ziółka- tom II, od listu 606.

Betula

[lelu]

W ziołolecznictwie wykorzystać można nawet Beaty (Becie, Betule) a konkretnie
Betulę pendulę, Betulę verrucosa, czy też Betulę carpatica. Mam znajomych na
Białorusi, którzy na daczy chodują brzozy pijąc ich sok przez całe lato.
Obywają się tym samym bez coca coli. Faktycznie są zdrowi. No może nie do
końca. Podoba im się Łukaszenka.

"W Polsce najpospolitsza jest brzoza brodawkowata (Betula pendula, Betula
verrucosa), częsta w lasach na niżu i w górach. Ponadto na terenach wilgotnych
i bagiennych występuje brzoza omszona (Betula pubescens), natomiast w wyższych
położeniach górskich, często w kosodrzewinie - brzoza karpacka (Betula
carpatica). W południowo-wschodniej części Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej
rośnie bardzo rzadka, chroniona brzoza ojcowska (Betula oycoviensis). Reliktami
polodowcowymi są, również chronione, brzoza niska (Betula humilis) i brzoza
karłowata (Betula nana), niskie krzewy występujące na torfowiskach leśnych oraz
w tundrze i lasotundrze.

Brzozy dostarczają drewna o dużej wartości mechanicznej, ale mało trwałego,
używanego w przemyśle drzewnym (sklejki) i meblarskim (czeczota). Wiele
gatunków brzóz uprawianych jest jako drzewa ozdobne, sadzone w parkach i
założeniach krajobrazowych. Niektóre są też cennymi roślinami leczniczymi (np.
liście brzozy brodawkowatej i brzozy omszonej mają lecznicze właściwości). Sok
z naciętego pnia brzozy ma zastosowanie w kosmetyce (tzw. woda brzozowa)."

Na powaznie

[lelu]

Na poważnie- cierń Chrystusa

[lelu]

W Wielki Piątek warto wiedzieć, że:
Cierń Chrystusa, to popularna nazwa kilku kolczastych drzew i krzewów, z
których gałęzi, wg tradycji, miała być zrobiona korona cierniowa Chrystusa.
Zaliczane są do nich zarówno gatunki rosnące na obszarze śródziemnomorskim, np.
głożyna ciernista (Zizyphus spina-christi) i dwukolczak ciernisty (Paliurus
spina-christi), jak i pochodzące z innej okolic, np. północnoamerykańska
glediczja trójcierniowa (Gleditsia triacanthos).

Wszystkim, którzy trafią tu przypadkiem, czy też z własnego wyboru, życzę
pogodnych i szczęśliwych Świąt Wilkanocnych.

rzodkiewka.

[lelu]

Nagle pokazała się u nas GARMA. Jak,by mimochodem, w innym wątku i zgłosiła
zaginięcie "Ziół".
Dla niej więc podpompowywuję.
Wiosna, nie chce się spożywać, najcześciej nismacznych ziół, a więc coś miłego
i na czasie.
Rzodkeweczkę nie jest specjalnie głupio schrupać sobie na chlebku z masłem.
Frajda duża, potem ni stąd, ni z owąd, jesteśmy leciutcy jak piórko i jakby
dużo mądrzejsi. Rzodkiewka sprzyja dobremu trawieniu, ale tez rozjaśnia umysł.
Naprawdę. Zjadłem jej pęczek. Teraz mogę zgasić światło, tak mój umysł świeci.

"Rzodkiewka (Raphanus sativus var.radicula), odmiana rzodkwi pochodząca z
południowej Azji. Roślina jednoroczna, o krótkim okresie wegetacji. Posiada
liście lirowate, pokryte z obu stron włoskami. Prawie równocześnie z rozwojem
liści zaczyna narastać zgrubienie łodygowo–korzeniowe o kształcie kulistym,
owalnym lub wydłużonym. Zależnie od odmiany zgrubienie ma kolor czerwony,
biały, różowy lub fioletowy. Rzodkiewka wykształca rozgałęziony pęd
kwiatostanowy z kwiatami białoróżowymi lub białymi. Z uwagi na walory
dietetyczne, szybkość wegetacji i łatwość uprawy, rzodkiewka jest powszechnie
uprawiana w okresie wiosny i jesieni.

Egipcjanie i Grecy przypisywali jej właściwości lecznicze. Uważano że poprawia
trawienie i jasność myślenia. Poglądy te przetrwały w tradycji europejskiej
medycyny ludowej do naszych czasów. Rzodkiewka zawiera sporo witamin i
związków mineralnych a lekko piekący smak nadają jej olejki eteryczne.

100 g rzodkiewki zawiera: 1 g białka, 2,8 g węglowodanów, 1 g błonnika, 0,04
mg witaminy B1, 0,02 mg witaminy B2, 0,2 mg witaminy PP, 0,1 mg witaminy B6,
25 mg witaminy C, 24 mikrogramy kwasu foliowego, 240 mg potasu, 59 mg sodu, 44
mg wapnia, 27 mg fosforu, 11 mg magnezu, 1,9 mg żelaza, 0,1 mg cynku."

[sloggi]

Rzodkiewki mogę jeść tonami.

[lelu]

Długo nie pojawiały się tu żadne porady lecznicze. Sądząc po liście aktywnych
formiarzy i foremek, wielu z nas odeszło (na zawsze?), być może w wyniku
zaniedbania zdrowia. Może więc zjedzmy bobu. Pożywny. Sporo witamin, no i w
jakiś czas po spożyciu pozwala osobie wykształconej technicznie, czy też
odwiedzającej Bengal- na oświetlenie niedużego pokoju, bądź komuś wprawnemu
gimnastycznie, a uzdolnionemu muzycznie na odegraniu hejnału z Wieży Mariackiej.

"Bób (Vicia faba, Faba vulgaris), jednoroczna roślina uprawna z rodziny
strączkowych (motylkowatych). Pochodzi z Bliskiego Wschodu i basenu Morza
Śródziemnego. Uprawiana już w czasach przedhistorycznych, później bardzo
popularna w starożytnej Grecji i Rzymie (od łacińskiej nazwy bobu pochodzą
imiona Fabia, Fabian)."

Obecnie w Polsce powszechnie uprawiany, nasiona spożywane na świeżo, zwykle w
stanie niedojrzałym (całkowicie dojrzałe są ciężkostrawne) lub konserwowane.
Odznacza się dużą wartością odżywczą w związku z wysoką zawartością białka (ok.
25%), węglowodanów oraz witamin, głównie z grupy B. Odmiana pastewna nosi nazwę
bobiku."

Boberek

[beata_]

Pyszności!:-))

Piękne wejście, Lelu - rzec można z hukiem ogni bengalskich!:-))

[lelu]

Ciekaw jestem, kogo ten mój obsceniczny wpis, poza Tobą Bellu, jeszcze zwabi?

[beata_]

lelu napisał:

> Ciekaw jestem, kogo ten mój obsceniczny wpis, poza Tobą Bellu, jeszcze zwabi?

Cóż, publiczność już nie ta...:-)

Gruszka miłosna.

[lelu]

Zbliża się czas gruszkobranie. Szczególnie klapsy robić będą swoje. Chciałem je
zaproponować jako jakiś lek wybitny, ale chociaż gruszki jada się na surowo lub
w postaci suszu, kompotów, w cukrze itp. są raczej ciężko strawne, z powodu
posiadania w miąższu dużej ilości “kamiennych komórek”. W poszukiwania jednak
czegoś pozytywnego natrafiłem na GRUSZKĘ MIŁOSNĄ. Ta natomiast może nas
postawić na nogi.
"Bakłażan, oberżyna, gruszka miłosna (Solanum mellongena), roczna roślina
uprawna z rodziny psiankowatych. Pochodzi z Indii, w stanie dzikim nieznana.
Sprowadzona do Europy przez Arabów, była początkowo uprawiana jako roślina
ozdobna aby następnie stać się smakołykiem na królewskich stołach. Bakłażany
wydają jadalne fioletowoczarne owoce (25 cm długości, do 1 kg wagi) i są
obecnie popularnym warzywem w Grecji i Włoszech. Jada się je przeważnie duszone
w oleju, jako dodatek do tłustych potraw mięsnych, zwłaszcza baraniny. Są
ciężkostrawne i niewskazane dla osób z chorobami przewodu pokarmowego.
Niektóre, współczesne badania potwierdzają zawartość w bakłażanach substancji
ograniczających miażdżycowe i nowotworowe zagrożenie spowodowane stosowaniem
zbyt tłustej, mięsnej diety.'

[palker]

Oberżyna, jako zywo pasuje do zbliżających się Walentynek.
Wątek sezonował się pół roku i zaczyna smakować, jak stare wino :-)