Centrum im. Adama Smitha przygotowało raport ot...

[Gość: kojot]

Idzcie w PIS-du.

Gwiazdowski przygotowało raport -toten z polipami

[mrlusiek]

Raport jest dłuuugi - szybciej jest przeczytać to

[Gość: Prawo]

www.upadloscian.org.pl
krótka historia o tym jak grupa znanych osób publicznych przejmuje siłowo
majątek znanych polskich przedsiębiorstw stosując w tym celu procedury sądowe.
Firmy są dewastowane, a ich majątek trafia do biznesów powiązanych z tą samą
grupą. Wszystko bezkarnie - mimo udowodnionej winy.

Na całym procederze tracą nie tylko okradane firmy, ale i gospodarka z której
nagle eliminowane są czołowe w swoich branżach firmy. Do tego dochodzą jeszcze
koszty pokrycia szkód przez Skarb Państwa, który odpowiada finansowo za
przestępczą działalność urzędników państwowych.

[bronek25]

Oczytany ten p. Gwiazdowski, hoho! I dowcipny tyż!Nawet wyliczył pół miliarda
stron papieru!I to wszystko nt. gospodarki? No to jak premier czy Kaczynski
nadal go beda oplacac z podatków Polaków,to już niech szykuja sie na klęskę!
Niestety my ja odczujemy pierwsi!

[Gość: LD]

a kto powiedzial, ze go oplacaja? czytales wogole, to o czym piszesz (raport)??

eksperci od Adama czy dzieci poczęte in vitro

[mrlusiek]

eksperci od Adama czy dzieci poczęte in vitro mogą się spotkać ze św, Mikołajem ?
/Teplitz/

www.mniejpodatkow.pl czy www.wiecejakcyzy.pl?

[bardman]

Pan Gwiazdowski

[abaddon_696]

oczywiście nie wymienił innej bardzo ważnej przyczyny bezrobocia, jaką jest
łamanie praw pracowniczych (np. bezpłatne nadgodziny - 60% przedsiębiorstw)...
ale nie wymagajmy zbyt wiele.

[mniklas5]

wyksztalconych Polakow, tu mam duze watpliwosci, moze i tak jest ale jak to ma
sie do umjetnosci zawodowych, druga sprawa ,jakie ma pan premier poparcie na
ten 5 % owy wzrost GNP, na czym on opiera swoje przewidywania

Wishful thinking...

[anna-dark]

Wishful thinking...

mniklas5 napisał:

> wyksztalconych Polakow, tu mam duze watpliwosci, moze i tak jest ale jak to
ma
> sie do umjetnosci zawodowych, druga sprawa ,jakie ma pan premier poparcie na
> ten 5 % owy wzrost GNP, na czym on opiera swoje przewidywania

[screwball]

abaddon_696 napisał:

> oczywiście nie wymienił innej bardzo ważnej przyczyny bezrobocia, jaką jest
> łamanie praw pracowniczych (np. bezpłatne nadgodziny - 60%
przedsiębiorstw)...
> ale nie wymagajmy zbyt wiele.

--pracowales kiedys na zachodzie? Tam rowniez czesto gesto nadgodziny sa
bezplatne (i to nie w mc donaldsach ale chocby w bankach inwestycyjnych ze
swiatowej czolowki). Twoje "przyczyny" skompromitowaly sie we Francji, gdzie po
skroceniu tygodnia pracy... bezrobocie wzroslo.

[Gość: pawel]

To ciekawe. tak sie sklada , ze pracuje w firmie malej , prywatnej w Londynie.
za nadgodziny placa mi 50% wiecej lub dodatkowy urlop, jesli koncze po 22
pokrywaja rowniez transport do domu. Taksowki nie sa w Londynie najtansze. I
naturalnie pracownika "prosi' sie o nadgodziny , a nie nakazuje. Zazwyczaj nie
proponuje sie nadgodzin tym, ktorzy pracuja wiecej niz 54 godziny tygodniowo.
Uwaza sie bowiem, ze nie pracowaliby efektywnie.

[Gość: tomasso]

Potwierdzam w 100%. Żona pracuje w Szkocji w niewielkiej firmie. Jeżeli
zachodzi konieczność pracy ponad ustawowe 40 godzin szef zawsze grzecznie pyta,
czy ktoś jest chętny (nie ma żadnych problemów jak odmówisz), każda godzina
jest skrupulatnie rozliczana i płatna 60% wyżej. Po skończeniu pracy szef
zawsze dziękuje za pomoc (może to drobiazg, ale naprawdę miły)

[screwball]

To aplikuj sie do takich firm jak JP Morgan, CSFB i tam popracuj, a sie
przekonasz o platnych nadgodzinach.

Wiesz jakie są zarobki w bankach inwestycyjnych ?

[anna-dark]

Wiesz jakie są zarobki w bankach inwestycyjnych ?

screwball napisał:

> abaddon_696 napisał:
>
> > oczywiście nie wymienił innej bardzo ważnej przyczyny bezrobocia, jaką je
> st
> > łamanie praw pracowniczych (np. bezpłatne nadgodziny - 60%
> przedsiębiorstw)...
> > ale nie wymagajmy zbyt wiele.
>
> --pracowales kiedys na zachodzie? Tam rowniez czesto gesto nadgodziny sa
> bezplatne (i to nie w mc donaldsach ale chocby w bankach inwestycyjnych ze
> swiatowej czolowki). Twoje "przyczyny" skompromitowaly sie we Francji, gdzie
po
>
> skroceniu tygodnia pracy... bezrobocie wzroslo.

[screwball]

na start dostaniesz 2-3tys funciakow (w City) przy czym podpisujesz umowe o
nieunormowanym czasie pracy- tj ze nie stosuje sie w tym wzgledzie przepisow
kodeksu pracy... i pracujesz od 9.00 do 1.00 czesto i 3.00 w nocy (dla jasnosci
w soboty i wiekszosc niedziel rowniez pracujesz). pzdr

anna-dark napisała:

> Wiesz jakie są zarobki w bankach inwestycyjnych ?
>
> screwball napisał:
>
> > abaddon_696 napisał:
> >
> > > oczywiście nie wymienił innej bardzo ważnej przyczyny bezrobocia, j
> aką je
> > st
> > > łamanie praw pracowniczych (np. bezpłatne nadgodziny - 60%
> > przedsiębiorstw)...
> > > ale nie wymagajmy zbyt wiele.
> >
> > --pracowales kiedys na zachodzie? Tam rowniez czesto gesto nadgodziny sa
> > bezplatne (i to nie w mc donaldsach ale chocby w bankach inwestycyjnych z
> e
> > swiatowej czolowki). Twoje "przyczyny" skompromitowaly sie we Francji, gd
> zie
> po
> >
> > skroceniu tygodnia pracy... bezrobocie wzroslo.

No ale sam się na to zgadzasz jak podpisujesz...

[anna-dark]

No ale sam się na to zgadzasz jak podpisujesz...

[abaddon_696]

> --pracowales kiedys na zachodzie? Tam rowniez czesto gesto nadgodziny sa
> bezplatne (i to nie w mc donaldsach ale chocby w bankach inwestycyjnych ze
> swiatowej czolowki).

Za nadgodziny dostaje się 50% tego, co za normalną godzinę pracy. W
przeciwieństwie pracodawca zwyczajnie łamie prawo.

Twoje "przyczyny" skompromitowaly sie we Francji, gdzie po
>
> skroceniu tygodnia pracy... bezrobocie wzroslo.

Spadło z 12% do 9,5%.
Druga sprawa to fakt, że czas pracy się skrócił, ale płace nie poszły
proporcjonalnie w dół, a wręcz w górę.

[screwball]

> Spadło z 12% do 9,5%.
> Druga sprawa to fakt, że czas pracy się skrócił, ale płace nie poszły
> proporcjonalnie w dół, a wręcz w górę.

--wzroslo z 9% w 2000 do ponad 10% w 2005

[abaddon_696]

Korekta: na początku 2000 roku (kiedy wprowadzono 35-godzinny tydzień pracy)
bezrobocie wynosiło 10,5%
ocde.p4.siteinternet.com/publications/doifiles/302005041P1T060.xls
Teraz wynosi 9,7%

[screwball]

Powolujac sie na Twoje dane trend spadkowy jest oczywisty: od 1996 spadek z
11,6%, poprzez 11,5% 11,1% 10,5% 9,1%w 2000 do 8,4% w 2001, po czym mamy
ponowny wzrost do 10% obecnie (wejdz na strone oecd), a skrocenie tygodnia
pracy nie mialo na ten trend zadnego wplywu, poza tym ze w rok po jego
wprowadzeniu bezrobocie zaczelo wzrastac. Jesli wezmiemy pod uwage fakt, ze
decyzje polityczne nie przekladaja sie w ciagu "dnia" na takie wskazniki jak
bezrobocie czy wzrost PKB, to wniosek jest oczywisty- wprowadzenie krotszego
tygodnia pracy nie spowodowalo spadku bezrobocia, a wrecz przeciwnie.

[abaddon_696]

> Powolujac sie na Twoje dane trend spadkowy jest oczywisty: od 1996 spadek z
> 11,6%, poprzez 11,5% 11,1% 10,5% 9,1%w 2000 do 8,4% w 2001, po czym mamy
> ponowny wzrost do 10% obecnie (wejdz na strone oecd)

Pod koniec 2004 mieli 9,6%
www.oecd.org/dataoecd/32/3/35050668.pdf
, a skrocenie tygodnia
> pracy nie mialo na ten trend zadnego wplywu, poza tym ze w rok po jego
> wprowadzeniu bezrobocie zaczelo wzrastac.

Nie rok, a dwa lata. 35h tydzień pracy uchwalony został w 1998 r. a wszedł w
życie na samym poczatku 2000 roku, a nie pod koniec.

Jesli wezmiemy pod uwage fakt, ze
> decyzje polityczne nie przekladaja sie w ciagu "dnia" na takie wskazniki jak
> bezrobocie czy wzrost PKB, to wniosek jest oczywisty- wprowadzenie krotszego
> tygodnia pracy nie spowodowalo spadku bezrobocia, a wrecz przeciwnie.

Nie . Możemy jedynie stwierdzić, że od 2002 roku mieli ponowny trend wzrostowy
bezrobocia, ale nie osiągnął on nigdy poziomu sprzed kilku lat (gdy wynosiło
prawie 12%). Poza tym od tego roku bezrobocie znowu im spada.

Nie bardzo poza tym rozumiem, co ma krótszy tydzień pracy we Francji wspólnego
z moją tezą, że bezpłatne nadgodziny powodują bezrobocie. Przecież już pisałem,
że płace we Francji nie spadły wraz ze skróceniem tygodnia pracy - a wręcz
poszły w górę.
Jeżeli 4 pracowników pracuje po 50 godzin, zamiast 5 po 40 godzin, to właśnie
ten piąty w tej sytuacji nie ma pracy.

Żenada - takie wnioski ja mogę dać bez raportu !!!

[anna-dark]

Żenada - takie wnioski ja mogę dać bez raportu !!!
Notabene one były dla mnie oczywiste już rok temu, jak nie dawniej !!!

[Gość: Keyns]

Czy w Polsce remedium na wszystko sa poglądy XVIII wiecznego myśliciela.To
Centrum im. Adama Smitha od 15 lat nie umie założyć własnej strony internetowej
a zawsze we wszystkich TV występuje jako posiadacz myśli objawionych. Te
pomysły Gwiazdowskiego itd . o kant d....... rozbić . Poczytajcie dzisiejszego
Luttwaka "Turbokapitalizm".......... Czyżby Niemcy.Francuzi,Skandynawowie
tyle lat tkwili w błędzie stawiając na socjal aby nie było u nich milionów
głodnych dziaci jak w kraju z Centrum A,Smiyha gdzie zachodnie
koncerny /Danon/ zbierają na posiłek dla 3 mln polskich głodnych dzieci.

cytat

[Gość: JOHNY]

Czy rozwój gospodarczy dobrze służy wartościom nieekonomicznym? Czy większa
wydajność w sferach organizacji pracy, produkcji i dystrybucji przekłada się
automatycznie na całościową poprawę poziomu życia jednostek i zbiorowości? Czy
zachwyty nad wzrostem gospodarczym i nawoływania do jego stymulacji na pewno są
działaniem pożądanym z punktu widzenia dobra wspólnego? Takie pytania stawia
Edward Luttwak w swej głośnej książce pt. "Turbokapitalizm", właśnie
przetłumaczonej na polski. Odpowiedzi, których udziela znacznie różnią się od
tego, co na każdym kroku możemy znaleźć w mass mediach i obiegowych sądach.
Krytyka jednostronnie pojętego wzrostu gospodarczego nie jest stanowiskiem zbyt
oryginalnym po tym, jak w 1967 znany ekonomista Edward J. Mishan opublikował
swą głośną pracę "The Costs of Economic Growth". Również zawarty w książce
Luttwaka opis współczesnych przemian w gospodarce niewiele odbiega od
sprokurowanego przez Martina i Schumanna w "Pułapce globalizacji". Książka ma
jednak dwie podstawowe, w porównaniu z tamtymi, zalety: odnosi się do zupełnie
innych realiów ekonomicznych niż opisywane przez Mishana oraz jest znacznie
bardziej rozsądna i głębiej sięgająca niż rozprawa o procesach globalizacyjnych.
Autor "Turbokapitalizmu" koncentruje swą uwagę na zmianach, jakie w gospodarce
wolnorynkowej zaszły od końca lat 70. do chwili obecnej i trendach, które
prawdopodobnie będą kształtować jej przyszłość. Ten model gospodarki, z jakim
mamy obecnie do czynienia nazywa on kapitalizmem z turbodoładowaniem, bowiem
jego błyskawicznemu rozwojowi nie stają już na przeszkodzie ani surowe
regulacje prawne, ani ingerencja państwa i organizacji obywatelskich, ani
jakiekolwiek zasady etyczne i tradycje kulturowe. Tym różni się od dawnego
kapitalizmu kontrolowanego, który zdaniem Luttwaka nie był na pewno tak wydajny
pod względem ekonomicznym, jednak pozostawał znacznie bardziej wartościowym z
punktu widzenia szeroko pojmowanej kondycji społeczeństwa. Nie chodzi wszak o
porównania na płaszczyźnie ekonomicznej, gdyż tutaj turbokapitalizm jest
bezkonkurencyjny pod względem wynalazczości, obniżania kosztów produkcji,
umożliwiania dostępu do dóbr i usług. Rzecz w tym, że w parze z tak pojętym
rozwojem nie idzie stabilizacja sytuacji społecznej, eliminacja patologii i
poprawa jakości życia. Dzieje się wręcz przeciwnie - turbokapitalizm prowadzi
do nasilenia negatywnych zjawisk, ich wzmocnienia.
Co legło u podstaw turbokapitalizmu? Takimi procesami były wg Luttwaka
prywatyzacja, nowe technologie, deregulacja (zniesienie trwałych zasad zarówno
jeśli chodzi o stosunek wobec pracowników jak i prowadzenie przedsiębiorstw i
relacje między kontrahentami) oraz globalizacja. Jednak o tym, że zmiany, które
się dokonały miały taki a nie inny charakter, zadecydowały odmienne zjawiska,
gdyż ograniczać kontroli państwa nad niektórymi sektorami i regulacjami
prawnymi, wykorzystywać nowych technologii w określony sposób, znosić barier
handlowych i praw pracowniczych, nie zaczęto bez konkretnego powodu. Powodem
tym nie była jednak niewydolność gospodarki kontrolowanej, choć Luttwak - nie
będący zwolennikiem centralnego planowania - potrafi dostrzec wiele wad takiego
rozwiązania (biurokracja, marnotrawstwo środków, korupcja, stagnacja etc.). Za
rozwój sytuacji, który doprowadził do powstania turbokapitalizmu odpowiedzialne
są jego zdaniem dwa czynniki: lobbying na rzecz takich właśnie przemian
prowadzony przez wielkie koncerny (to one czerpały ze zmian największe
korzyści) oraz ideologiczna moda wykreowana przez zwolenników tzw.
neoliberalizmu. Autor książki uważa jednak, że nie istniała konieczność tak
radykalnych zmian, a nowa ideologia nie była bynajmniej bardziej wartościowa od
poprzedniej. Jednak umiejętne zabiegi sprawiły, że doktrynę neoliberalną uznano
za niekwestionowaną prawdę, swego rodzaju nową religię opartą na
niepodważalnych dogmatach. Heretykami zaś obwołano tych wszystkich, którzy
wskazywali na konieczność alternatywnych rozwiązań. W świecie, w którym
kwestionować można niemal wszystko, biada temu, kto zakwestionuje konieczność
wzrostu gospodarczego i tzw. wolnego handlu.
Na takim rozwoju sytuacji skorzystali inspiratorzy procesu. To właściciele
wielkich firm, nie muszący od tej pory przesadnie przejmować się prawami
pracowników, barierami celnymi, surowymi przepisami prawnymi itp. zyskali na
tym procederze najwięcej i to oni właśnie stali się główną siłą propagującą
tezy o nieuchronności tych procesów i nieodzowności wprowadzanych regulacji.
Gros zysków przypadł właśnie im, zaś reszta społeczeństwa na ogół nie czerpała
z takiego obrotu sprawy zbyt wielu korzyści. Świadczą o tym przytaczane przez
Luttwaka szczegółowe dane dotyczące wzrostu dochodów poszczególnych warstw
społecznych (ogólny poziom realnych płac w Stanach Zjednoczonych jest obecnie
mniejszy niż w latach 60. i 70.), obrazujące powiększenie się przepaści między
najlepiej sytuowanymi a resztą oraz wzrost ubóstwa. Nie polepszyła się też
sytuacja na rynku pracy, gdyż wbrew obietnicom sektor usług nie przejął
pracowników likwidowanego lub przenoszonego za granicę przemysłu. Po raz
pierwszy w dziejach mamy do czynienia z sytuacją, w której wzrost gospodarczy
nie generuje nowych miejsc pracy, a wręcz przyczynia się do ich likwidacji.
Mitem jest utrata dobrze płatnej i stabilnej posady w przemyśle i znalezienie
jej w usługach. Nowe technologie ograniczają popyt na wielu specjalistów, a
większość posad w sektorze usług to zajęcia równie uciążliwe jak w przemyśle, a
przy tym słabiej płatne i zmuszające do poświęcenia większej ilości czasu i
wysiłku. Luttwak wręcz wykpiwa tezy o wspaniałym rozwoju gospodarki
amerykańskiej i związanym z nim niskim bezrobociu (ok. 5%), przytaczając dane o
spadku realnych dochodów, znacznym wzroście ilości średnio przepracowanych
godzin, zastępowaniu wielu stałych miejsc pracy przez niepewne, dorywcze
zajęcia, wzroście ubóstwa, marginalizacji całych grup społecznych i powrocie
takich zajęć, które wcześniej uznano za trwale wyeliminowane (służba domowa).
Jednak to nie tylko brak związku pomiędzy propagandą gospodarczego sukcesu a
realnymi zmianami w życiu większości obywateli stanowi o negatywnym aspekcie
turbokapitalizmu.
Rzecz w tym, iż taki rozwój ekonomiczny generuje niezwykle niekorzystne
tendencje społeczne, których nie sposób bagatelizować zasłaniając się wykresami
obrazującymi stopień wzrostu gospodarczego. Istotą turbokapitalizmu jest
błyskawiczne tempo przemian. Zmiany, jakie się dokonują w jego łonie przestają
być możliwe do ogarnięcia, przystosowanie do nich jest zaś coraz trudniejsze.
Brak barier sprawia, że zachodzące spontanicznie i szybko przemiany oddziałują
na sytuację społeczną w sposób, którego nie można przewidzieć, a negatywnych
następstw - zneutralizować po fakcie. Luttwak pisze, iż "truizmem jest
twierdzenie, że szybkie zmiany strukturalne mogą spowodować takie zniszczenia w
życiu ludzi, firm, całych gałęzi przemysłu i lokalnych społeczności, że
jednostki nie będą w stanie się z nich podnieść albo że zginie tkanka społeczna
łącząca znajomych, rodziny, klany, elektoraty, sąsiadów, wioski, osady, miasta,
a nawet całe narody". Towarzyszący takim zjawiskom klimat ciągłej niepewności,
przekształceń, braku stabilizacji narusza równowagę społeczną. Warunki
egzystencji, które wymusza rozwój gospodarki, takie jak rosnące bezrobocie lub
niepewność co do posiadanej pracy i stałych, przyzwoitych dochodów, zmiany
miejsca zatrudnienia i zamieszkania, zapaść infrastruktury nie związanej z
gospodarką a dotychczas utrzymywanej przez państwo lub budżety lokalne -
wszystko to składa się na rosnący zasięg szeregu negatywnych zjawisk
społecznych.
Należy do nich postępujący rozkład rodziny i życia wspólnotowego.
Przeprowadzki, niepewność ekonomiczna, promocja etosu opartego na skraj

[screwball]

Gość portalu: Keyns napisał(a):

> pomysły Gwiazdowskiego itd . o kant d....... rozbić .

--molgbys to jakos rozwinac?

Poczytajcie dzisiejszego Luttwaka "Turbokapitalizm".......... Czyżby
Niemcy.Francuzi,Skandynawowie
> tyle lat tkwili w błędzie stawiając na socjal

--oczywiscie i dzis to sobie uswiadamiaja, czego dowodem jest powolny acz staly
dryf europejskiej lewicy ku centrum i bedace tego konsekwencja pierwsze proby
wycofywania sie z "panstwa dobrobytu", ktorego nie moga udzwignac nawet bogate
Niemcy.

aby nie było u nich milionów
> głodnych dziaci

--jakie miliony ???

jak w kraju z Centrum A,Smiyha gdzie zachodnie
> koncerny /Danon/ zbierają na posiłek dla 3 mln polskich głodnych dzieci.

--jakie 3 miliony, skad ty masz te dane? Dzieci nalezy dokarmiac ale wina za
ten stan rzeczy nie obarcza panstwa tylko rodzicow

A kto rodzicom bidnych ludzi (nie)daje pracę?

[anna-dark]

A kto rodzicom bidnych ludzi (nie)daje pracę?

<Czyżby Niemcy.Francuzi,Skandynawowie

[Gość: reig]

<Czyżby Niemcy.Francuzi,Skandynawowie
tyle lat tkwili w błędzie stawiając na socjal >
Zgadza się tkwili i tkwią . Dlatego Szwecja po II wojnie światowej jeden z
najbogatszych krajów Europy bardzo zbiedniał i ostatnio odsuięto tam od władzy
socjalistów /ale trudno jest przywrócić normalne funkcjonowanie w kraju gdzie
ludzie przyzwyczaili się do tego że państwo da. (ludzie są rozleniwieni i wielu
nie chce się pracować bo po co - z socjału można nieźle żyć)/. W Niemczech
gospodarka coraz mniej wydolna PKB spada - stąd problemy z wyborami (większe
poparcie dla parti konserwatywno-liberalnych -rroponujących zmniejszenie socjału
w gospodarce). We Francji również kłopoty gospodarcze, a na dodatek społeczne
(częściowo też winien socjał)
Do Szwecji z obozu dostała się moja ciotka i tak zamieszkała. Miała dwa
fakultety i zawsze interesowała się polityką. Po odwilży w Polsce często bywełem
u niej na wakacjach i rozmawialiśmy, a ja mogłem obserwować zmiany jakie tam
zachodziły i kojarzyć je z polityką. Ciotka słusznie przewidywała skutki
rządzenia Szwecją i liczyła, że Szwedzi w końcu zrozumieją, że głosując na
socjalistów podcinają gałąź na której siedzą. Niestety nie doczekała -mimo że
dożyła 93. Aby kraj gługotrwale korzystnie się rozwijał interwencjonizm państwa
musi być ograniczony do nizbędnego minimum, a pomoc ma ratować obywateli
doraźnie i tylko wtedy gdy jest nizbędna. Pozostałe działania państwa muszą być
zgodne z przypowieścią "chcesz aby rybak nie był głodny to daj mu wędkę "

[Gość: pawel]

Twoja ciotka w Polsce przezylaby 70 lat, wole glupia Szwecje niz wspanialy
system polski z rekordowa , jak na Europe, liczba flustratow, bezrobotnych, i
fanatykow niewidzialnej reki rynku.

[screwball]

o jakiej niewidzialnej rece rynku w polsce piszesz?
Jedyny wolny rynek jaki panuje w rp to zwykly targ warzywny.

z Kuby przyjechałeś czy jak?

[hotrod404]

Ile Szwecja się obłowiła podczas II wojny świat. ?

[anna-dark]

Ile Szwecja się obłowiła podczas II wojny światowej ?

Gość portalu: pawel napisał(a):

> Twoja ciotka w Polsce przezylaby 70 lat, wole glupia Szwecje niz wspanialy
> system polski z rekordowa , jak na Europe, liczba flustratow, bezrobotnych, i
> fanatykow niewidzialnej reki rynku.

[abaddon_696]

> Zgadza się tkwili i tkwią . Dlatego Szwecja po II wojnie światowej jeden z
> najbogatszych krajów Europy bardzo zbiedniał

Jasne, do poziomu UK.
Druga wojna światowa skończyła się w 1945 roku, resztę wniosków wyciągnij sam.

W Niemczech
> gospodarka coraz mniej wydolna PKB spada - stąd problemy z wyborami (większe
> poparcie dla parti konserwatywno-liberalnych -rroponujących zmniejszenie
socjał
> u
> w gospodarce).

To ciekawe, że gdy poszła plotka, że Merkel rozważa wprowadzenie liniowego, to
przewaga chadeków nad socjaldemokratami spadła z 20% do 1%.

Mc Donald też ma fundację na bidnych...

[anna-dark]

Mc Donald też ma fundację na bidnych...
No ale USA to taki "promised land"... Widać po większości Polaków Jackowie...
Oczywiście, że generalnie kraje protestanckie są bogatsze niż katolickie - o
tym też warto pamiętać...

Gość portalu: Keyns napisał(a):

> Czy w Polsce remedium na wszystko sa poglądy XVIII wiecznego myśliciela.To
> Centrum im. Adama Smitha od 15 lat nie umie założyć własnej strony
internetowej
>
> a zawsze we wszystkich TV występuje jako posiadacz myśli objawionych. Te
> pomysły Gwiazdowskiego itd . o kant d....... rozbić . Poczytajcie
dzisiejszego
>
> Luttwaka "Turbokapitalizm".......... Czyżby Niemcy.Francuzi,Skandynawowie
> tyle lat tkwili w błędzie stawiając na socjal aby nie było u nich milionów
> głodnych dziaci jak w kraju z Centrum A,Smiyha gdzie zachodnie
> koncerny /Danon/ zbierają na posiłek dla 3 mln polskich głodnych dzieci.

[Gość: rkd]

Widac ze PiSs nie ma pojecia co robic zeby zrealizowac przedwyborcze obietnice
i powyborcze mariaze... Karmia nas papka wg ktorej wysztko bedzie pieknie i
cudownie, a jednoczesnie chca zebysmy z wlasnej kieszeni oplacili becikowe czy
inne bzdurne pomysly. No ale czemu sie tu dziwic skoro, jak ktos zauwazyl, mamy
nowoczesnego premiera: sterowanego Radiem?... Moze tylko pora wymienic baterie?

Tfu! Poszli w PiS-du!

[Gość: gm]

Może PiS nie zreformuje gospodarki ale w swiadomosci wyborców nie będzie to
porazka. Własnie kupili przychylność Centrum A.S.Medialność oraz zdolność do
manipulowania przekazem tego Premiera jest świetna

Najpierw Zuber, potem WGPW, teraz Smith...

[anna-dark]

Najpierw Zuber, potem WGPW, teraz Smith...

Gość portalu: gm napisał(a):

> Może PiS nie zreformuje gospodarki ale w swiadomosci wyborców nie będzie to
> porazka. Własnie kupili przychylność Centrum A.S.Medialność oraz zdolność do
> manipulowania przekazem tego Premiera jest świetna

Panie Premierze, niech Pan nie słucha tego bęłkotu

[Gość: ed]

to nie jest prawda że:
* w Polsce są wysokie koszty pracy, jest odwrotnie,
* biurokracja zabija przedsiębiorczość,i tym podobne bzdury.
Główną przyczyną bezrobocia jest debilizm ekonommiczny poskich neoliberałów i
neokomunistów. Nauki ekonomiczne w Polsce pod wodzą największego ekonomisty
świata i okolic NBP oraz jego klakierow, osiągnęły poziom kamienia łupanego
Polscy tzw. pracodawcy potrafią tylko narzekać, jak stare baby na rynku.
Obniżcie nam podatki, zlikwidujcie kodeks pracy, a my zatrudnimy pracowników,
dyspozycyjnych 24 godziny itp. a zamiast zapłaty za pracę, to podziękujcie że w
ogóle pracujecie. To jest polski kapitalizm.

[screwball]

Rzadko czytuje sie podobny belkot do Twojego. Masz Ty jakies pojecie o ekonomii?
Zalozyles kiedys jakis biznes albo robiles cos ambitnego w temacie, czy tylko
jezdzisz cale zycie na scierze i czytasz Trybune/Nie/Nasz dziennik?

O Wielki Biznesmesie - Daj Receptę na Cud(a) !!!

[anna-dark]

O Wielki Biznesmesie - Daj Receptę na Cud(a) !!!

screwball napisał:

> Rzadko czytuje sie podobny belkot do Twojego. Masz Ty jakies pojecie o
ekonomii
> ?
> Zalozyles kiedys jakis biznes albo robiles cos ambitnego w temacie, czy tylko
> jezdzisz cale zycie na scierze i czytasz Trybune/Nie/Nasz dziennik?

[screwball]

spokojnie Aniu, nie ekscytuj sie:)))


anna-dark napisała:

> O Wielki Biznesmesie - Daj Receptę na Cud(a) !!!
>
> screwball napisał:
>
> > Rzadko czytuje sie podobny belkot do Twojego. Masz Ty jakies pojecie o
> ekonomii
> > ?
> > Zalozyles kiedys jakis biznes albo robiles cos ambitnego w temacie, czy t
> ylko
> > jezdzisz cale zycie na scierze i czytasz Trybune/Nie/Nasz dziennik?

[anna-dark]

Ania się ekscytowała jak była mała...

screwball napisał:

>
> spokojnie Aniu, nie ekscytuj sie:)))

[Gość: ˙]

"Silna armia proste prawa, mniej podatków, jasna sprawa"

[Gość: ˙]

z kolega ed faktycznie cos nie tak.. ale ND i RM ida powoli w dobra strone..
najpierw Michalkiewicz, pozniej ten ksiadz-liberal, teraz
www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20051114&id=po32.txt .. :D oni
nie sa jeszcze straceni :D

[Gość: 123456]

a ja radzę poczytać jak skończyła Argentyna, my idziemy ta sama drogą.

"Argentyna stanęła na historycznym zakręcie. W minionych miesiącach z kraju,
który był niedawno stawiany przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i Bank
Światowy za wzór reform gospodarczych, dochodziły do nas informacje
przedstawiające chaos, zamieszki, załamanie gospodarcze, cotygodniową zmianę u
steru władzy. Media milczą jednak o podobieństwach dotyczących gospodarczych
terapii zastosowanych zarówno w kraju wołów, jak i w kraju żubrów, choć
narzucają się one automatycznie każdemu, kto porówna historię najnowszych
reform w obu krajach koncentrując się na ich podstawowych filarach. Jak to się
stało, że do buntu społecznego doszło nie w wyniku działania jakichś znanych
liderów, grup społecznych czy związków zawodowych, ale dlatego, że
Argentyńczycy pierwszy raz poczuli, co znaczy głód? W niniejszym tekście,
opierając się na danych i wypowiedziach niezależnych ekonomistów zajmujących
się Argentyną i Ameryką Południową, staram się odpowiedzieć na to pytanie.

Dostosowanie, czyli to samo co u nas

W ciągu dwóch dekad poprzedzających rok 1991 rządzący Argentyną, chcąc utrzymać
wysokie tempo wzrostu i konsumpcji, której standardy wyznaczały kraje Zachodu,
nie przejmowali się deficytem obrotów handlowych. W tymże roku rząd Argentyny
wyczerpał możliwości prywatnego kredytu i musiał zwrócić się o pomoc do MFW.
MFW powiedział "OK", ale warunkiem miała być zgoda na tzw. "program
dostosowawczy", którą to nazwę znają również obywatele znad Wisły. Zarówno sami
doradcy jak i metody MFW były niemal tożsame z neoliberalną doktryną tzw.
szkoły chicagowskiej, której guru jest Milton Friedman. Rząd oraz parlament
Argentyny odpowiedzieli pozytywnie, z entuzjazmem wydając ustawy zgodne z
wytycznymi MFW. "Dostosowanie" oznaczało dla Argentyny to samo co dla nas -
okrojenie wydatków budżetu, zasiłków, pozapieniężnych korzyści pracowników, co
w połączeniu z redukcją ceł miało być zachętą dla zagranicznych inwestorów oraz
bodźcem rozwoju eksportu i importu.

Rezultatem pierwszej fazy dostosowania, związanej z obniżeniem podatków dla
biznesu, zwłaszcza zajmującego się eksportem i importem, było zgodnie z
przewidywaniami pojawienie się zagranicznego kapitału. McDonalds i największy
detalista świata - sieć Walmart, zawitały do argentyńskich miast. Eksport
wzrósł z 6 do 9% PKB.

Wydatki rządowe zostały zredukowane. Efektem tego ruchu miał być wzrost
wydajności w usługach. Ponieważ w wyniku prywatyzacji dokonano masowych
zwolnień, więc na papierze wszystko się zgadzało. Jednakże według mediów i
kreatorów polityki gospodarczej, zwiększenie wydajności powinno doprowadzić do
obniżenia cen. Z danych tygodnika "The Economist" wynika, że tak się jednak nie
stało i dziś ceny usług telefonicznych w Argentynie są dwa do czterech razy
wyższe niż w innych krajach. W tym samym czasie kryzys opieki zdrowotnej
osiągnął wymiar narodowej tragedii, co stało się głośne na świecie po
samobójstwie jednego z najbardziej znanych lekarzy argentyńskich w proteście
przeciwko efektom prywatyzacji służby zdrowia.

Głównym celem reform MFW i Banku Światowego miał być większy wzrost
gospodarczy, dzięki któremu kraj miał osiągnąć dobrobyt ekonomiczny oraz
zredukować dług zagraniczny. W końcu lat 90. dochód na głowę pozostał tymczasem
na poziomie z początku "programu dostosowawczego", podczas gdy dług poszybował
w górę jak amerykański myśliwiec.

Wpływ "reform" na środowisko

Produkcja rolnicza była i nadal jest czołowym źródłem eksportu Argentyny i
odpowiada za około 3 jego wartości. Argentyna w ciągu ostatnich 125 lat
należała do grupy najbogatszych krajów świata. Mniej więcej do roku 1950
źródłem tego bogactwa było w lwiej części rolnictwo, które opierało swą siłę na
odnawialnych zasobach naturalnych Pampy - rejonu będącego spichlerzem Ameryki
Południowej. W połowie XX wieku, wraz z industrializacją kraju, rozpoczęto
bardzo intensywną uprawę roli, możliwą dzięki mechanizacji i wprowadzaniu
nawozów sztucznych na dużą skalę. Pomimo wzrostu wydajności rolnictwa,
przychody z towarów rolniczych nie wzrastały proporcjonalnie, bowiem zmiany
prawne i kierunek rozwoju technologii dały największe możliwości wzrostu
przedsiębiorstwom agrobiznesu działającym na całym świecie, które dzięki swej
monopolistycznej pozycji mogły dyktować na światowych rynkach niskie ceny. Co
więcej, podobnie jak wszędzie na świecie, gdzie "rozwój" rolnictwa polegał na
maksymalizacji wydajności pod kątem zysku na krótką metę, rozpoczęła się erozja
gleb uprawnych, której skumulowane skutki miały dać znać o sobie następnym
pokoleniom.

W naturalny sposób dostosowane musiało zostać także rolnictwo, będące podstawą
eksportu. "Rady" MFW dotyczyły zwiększenia produkcji kukurydzy i soi, które
dawały największy zysk w przeliczeniu na hektar upraw. Choć wołowina daje na
kilogram większy przychód niż zboża czy rośliny strączkowe, to jednak z 1 ha
można otrzymać wielokrotnie więcej zboża niż mięsa, co ostatecznie będzie
oznaczało właśnie większy zysk. Dlatego też MFW nalegał na zamianę pastwisk w
tereny uprawne, co przyniosło rządowi zagraniczną walutę (potrzebną do
spłacania długów), lecz jednocześnie "nowoczesne" metody przyśpieszyły dalszą
erozję gleby. W 1997 roku jedynie 12,4% ziemi nadawało się pod ciągłą uprawę,
podczas gdy 25 do 50% mogło być przedmiotem rotacji (uprawa na zmianę z wypasem
bydła). Przynajmniej 25% nie nadawało się w ogóle do działalności rolniczej.

Inne zasoby naturalne również odczuły ciężar dostosowania. Łowiska na środkowym
Atlantyku tradycyjnie przynosiły duże dochody oraz były źródłem towarów
eksportowych. Część planu dotyczącego powiększania eksportu dotyczyła właśnie
tego akwenu. Choć naukowcy zajmujący się rybołówstwem stwierdzali, że połowy
nie powinny przekraczać 400 tys. ton rocznie, nacisk polityczny, również ze
strony MFW, powiększył ten limit trzykrotnie. Po dwóch latach łowiska uległy
degradacji.

W latach 90. wzrost PKB Argentyny w znacznie większym stopniu niż miało to
miejsce wcześniej wynikał ze sprzedaży ropy (wartość eksportowanej ropy
zwiększyła się czterokrotnie w latach 1991-1997), nieprzetworzonych ryb czy
surowców, co oznacza tzw. wyprzedaż "rodzinnych sreber". Kraj ten przehandlował
więc swoje zasoby w zamian za redukcję długu (do której faktycznie nie doszło,
podobnie jak w krajach III świata). Część z tych zasobów jest nieodnawialna, co
oznacza, że poprzez ich eksploatację Argentyna nie tyle spłacała zadłużenie,
ile przekładała je na przyszłość.

Prywatyzacja

Podstawową ideą stojącą za argentyńską prywatyzacją była "wymiana
przedsiębiorstw państwowych w zamian za dług zewnętrzny", dlatego większość
publicznych przedsiębiorstw została sprzedana firmom międzynarodowym. Ze
względu na silną presję długu zewnętrznego na gospodarkę kraju w pierwszym
okresie transformacji, strategia prywatyzacji w Argentynie polegała na
zasadzie "im szybciej, tym lepiej", czego skutkiem była sprzedaż
przedsiębiorstw o wiele poniżej cen rynkowych i wzrastająca korupcja całego
procesu. Podobnie jak w naszym kraju, prywatyzacja w sektorze bankowym polegała
na przejęciu jego większej części przez duże konsorcja zagraniczne. Joseph
Stiglitz, zeszłoroczny noblista, potwierdził niedawno, że choć w krótkim
okresie wydaje się to korzystne, ponieważ prowadzi do stabilniejszego systemu
bankowego, to skutkiem długofalowym jest spadek kredytów dla małych i średnich
przedsiębiorstw. Nie są one partnerami dla międzynarodowych podmiotów, więc po
okresie wzrostu następującym po zduszeniu inflacji firmy te nie mogą znaleźć
odpowiednich źródeł finansowania, co prowadzi do zakończenia fazy prosperity.

Prywatyzacja, mająca według "The Economist" poparcie 52% społeczeństwa w 1989
roku, w 2000 roku miała poparcie zaledwie 17%, co nie dziwi, gdyż w

[Gość: 123456]

Prywatyzacja, mająca według "The Economist" poparcie 52% społeczeństwa w 1989
roku, w 2000 roku miała poparcie zaledwie 17%, co nie dziwi, gdyż w wydaniu
argentyńskim (podobnie jak w polskim) prowadziła do wzrostu bezrobocia z 7 do
19%. Jej wynikiem było to, że w latach 1991-1997 kraj zdobył prawie 60
miliardów dolarów, które natychmiast zostały zużyte głównie na spłatę odsetek
długu, a jednocześnie pożyczył 63,5 miliarda, co oznaczało, że dług zewnętrzny
nie tylko się nie zmniejszył, ale znacznie wzrósł. Taki był finał
koncepcji "przedsiębiorstwa za dług".

Dodatkowe efekty polityki gospodarczej MFW

Początkowy znaczny wzrost PKB zakończył się już po kilku latach. Co więcej,
dystrybucja PKB stawała się w coraz większym stopniu nierówna, prowadząc do
polaryzacji społecznej. Bank Światowy w raporcie z 1999 roku podaje, że więcej
niż 36% Argentyńczyków żyło poniżej progu ubóstwa, natomiast ponad 8% żyło
poniżej minimum biologicznego. Wielu ludzi uważa, że najwyraźniejszym znakiem
polityki neoliberalnej był fakt, iż w 1990 roku najbogatsze 10% Argentyńczyków
zarabiało 15 razy więcej niż najbiedniejsze 10%, podczas gdy w 1999 roku ich
zarobki były już 24-krotnie wyższe.

Wartość eksportu wzrosła, ale ponieważ eksportowane były głównie towary
rolnicze i nisko przetworzone, wartość importu wzrastała jeszcze szybciej.
Efektem było dalsze pogorszenie bilansu handlowego, którego nierównowaga była
impulsem dla początkowych reform.

Przez całe lata 90. średnio 10% całkowitego PKB wędrowało każdego roku poza
granicę jako spłata długu, podczas gdy on sam nie został zmniejszony, wręcz
przeciwnie - uległ ogromnemu powiększeniu.

Szybki przyrost skali inwestycji zagranicznych w Argentynie nie pomógł
przeciętnemu obywatelowi. Sieci hipermarketów jak np. Walmart, operując na
całym świecie, mogą dostarczać dobra wytworzone bardzo tanim kosztem w krajach
jeszcze biedniejszych, co oznacza, że jeśli nie są produkowane w Argentynie,
prowadzą do wypływu dewiz z kraju.

Region Buenos Aires, gdzie w roku 1986 groźne przestępstwa przeciwko zwykłym
ludziom były rzadkością, stał się niebezpiecznym miejscem na skutek ogromnego
nasilenia kradzieży i rozbojów, u których źródeł leży chęć zdobycia środków na
podstawowe potrzeby.

Tzw. zasady "wolnego rynku" dały przewagę korporacjom ponadnarodowym oraz
największym, byłym i wciąż istniejącym przedsiębiorstwom państwowym. To one
skorzystały najwięcej na procesie prywatyzacji. Sektor małych i średnich
przedsiębiorstw, które w Argentynie tworzą dwa razy więcej miejsc pracy na tę
samą ilość zainwestowanego kapitału, uległ degradacji. Korporacje ponadnarodowe
w przejętych przez siebie przedsiębiorstwach zwolniły 25% pracowników.
Jednocześnie importują one więcej niż lokalne przedsiębiorstwa, co prowadzi do
tego, że na każdego dolara zysku 70 centów wypływa z Argentyny. Tak więc
formalnie generowany przez korporacje wzrost PKB faktycznie oznacza drenaż
pieniądza, rosnące bezrobocie i wzrost ubóstwa.

Rząd, poprzez prywatyzację przedsiębiorstw publicznych, zmniejszył obciążenie
budżetu, jednocześnie zmniejszając zatrudnienie w tym sektorze. Pomimo tych
oszczędności w wydatkach rządu, dług zewnętrzny nie uległ zmniejszeniu, choć to
właśnie miało być celem okrojenia budżetu. Jednocześnie rząd nie mógł już
czerpać przychodu z dochodowych sektorów, które zostały wyprzedane.

W 1994 roku stopy procentowe zaczęły rosnąć, co oznaczało odpływ kapitału z
Argentyny i innych krajów Ameryki Łacińskiej. Rząd używał wtedy
sformułowania "wolny rynek albo gospodarczy stan wyjątkowy", co oznaczało, że
nie ma innego wyboru. Tymczasem "ekonomia kasynowa" spowodowała, że kapitał
odpłynął - nie w celu długoterminowych inwestycji, ale na krótki okres - do
krajów o wyższej stopie procentowej, które w tamtym momencie znajdowały się w
Azji. Ucieczka kapitału spowodowała niepewność inwestorów w Argentynie, którzy
zaczęli wycofywać swoje pieniądze ulokowane w projektach zlokalizowanych w tym
kraju. To zjawisko przechyliło szalę, rozpoczynając długotrwałą argentyńską
recesję.

Obecnie większość mieszkańców Argentyny winę na zaistniałą sytuację bez wahania
przypisuje "neoliberalnej polityce gospodarczej", która została
spersonifikowana pod nazwą "Chicago Boys" oraz poprzez nazwiska ich krajowych
zwolenników. Zasadnym pytaniem jest zatem: ile racji jest w tym stwierdzeniu?

Rola MFW

Pierwszą rzeczą, którą należy uczynić, gdy szukamy odpowiedzi na pytanie o
korzenie i przebieg argentyńskiego kryzysu, to odrzucenie
fałszywych "etykietek" politycznych. Niezależnie od swej przeszłości, kolejni
kreatorzy polityki społeczno-gospodarczej realizowali zarówno w Polsce jak i
Argentynie podobne programy gospodarcze, przekonani o
neoliberalnej "konieczności historycznej". Podobieństwo dotyczy również tego,
że peroniści pod wodzą prezydenta Menema wprowadzali w latach 90. reformy MFW,
opierając się na wcześniej zaskarbionym poparciu dużych central związkowych,
które milczały, gdy Menem dokonywał podziału łupów pomiędzy krajowych
oligarchów i zagraniczne korporacje.

Pamiętam jeszcze z okresu studiów, że Argentyna była prezentowana jako
wizytówka wspaniałych efektów neoliberalizmu, a prezydent Menem jako cudowne
dziecko światowych instytucji finansowych. Jak napisał Mark Weisbrot, dyrektor
waszyngtońskiego Institute of Economic and Policy Research, "kraj ten zrobił
wszystko, co kazał mu zrobić Waszyngton[1] i gospodarka leży w gruzach".

Argentyńskie peso zostało związane z dolarem w 1991 roku, a w ciągu kolejnych
lat MFW pożyczał temu krajowi kolejne sumy w celu utrzymania zawyżonego kursu
tej waluty, co było na rękę szczególnie zagranicznym posiadaczom obligacji tego
kraju. W ostatnim czasie MFW cały czas nalegał na dokonanie kolejnych cięć
budżetowych - w wypadku recesji ma to tyle samo sensu, co wysokie stopy
procentowe. Co podlegało cięciom - każdy Polak powinien zgadnąć dość łatwo:
emerytury, pensje w oświacie i ochronie zdrowia, zasiłki dla bezrobotnych i
inne wydatki publiczne, co podobnie jak w naszym kraju miało zapewnić, że
ciężar dostosowania w żadnym wypadku nie dotknie tych, których zadaniem miała
być "akumulacja kapitału"[2]. Ostrzeżenia przed krachem pojawiały się w
Argentynie przynajmniej od 1998 roku, gdy doszło do załamania dwóch walut,
których wartość zmieniono pod wpływem wymagań MFW - brazylijskiego reala i
rosyjskiego rubla. Podstawowym argumentem MFW w przypadku obu tych krajów było
to, że dewaluacja doprowadziłaby do szalejącej inflacji. Do dewaluacji doszło i
nic takiego się nie stało.[3]

Pozycja MFW (na szczycie kartelu kredytodawców) daje mu zdolność decydowania o
podstawowych kierunkach działań ekonomicznych w dziesiątkach krajów. Ci, którzy
odmawiają przyjęcia zaleceń tej instytucji, tracą prawo ubiegania się o kredyt
w Banku Światowym, rządach krajów G-7, a co więcej, zdanie MFW ma wpływ na
postawę banków komercyjnych. Kiedy MFW pożycza pieniądze krajowi, który wpadł w
spiralę zadłużenia, prasa zazwyczaj pozytywnie pisze o "pomocy finansowej dla
ratowania naszego kraju". Jednakże w rzeczywistości pieniądze te trafiają do
banków-wierzycieli i zagranicznych posiadaczy różnych papierów wartościowych
wydanych przez rząd we wcześniejszym okresie, co było chyba najbardziej
widoczne w 1998 roku w Korei Płd. Inaczej mówiąc, MFW gwarantuje inwestorom, że
ryzyko ekonomiczne, przynależne działaniu małych przedsiębiorców, nie będzie
ich dotyczyć.

Ponad rok temu Komisja Meltzera sformowana przez Kongres USA w celu oceny
działania MFW wyraźnie stwierdziła, że polityka tej instytucji odegrała
destabilizującą rolę podczas kryzysu w Azji, Brazylii i Rosji w latach 1997-98
roku, kiedy to Fundusz za każdym razem domagał się realizacji celów, które
miały przywrócić "zaufanie rynków finansowych" do danego kraju. Komisja
zaleciła też kroki zmierza

[Gość: 123456]

Komisja zaleciła też kroki zmierzające do zmniejszenia liczebności pracowników
MFW i uniknięcie w przyszłości tak katastrofalnych pomyłek gospodarczych.
Wydaje się jednak, że trzeba finansowego Pearl Harbour, żeby informacje te
podane zostały do wiadomości publicznej i odniosły realny skutek. Zadziwiające
ale i tragiczne jest to, że choć MFW miał ten sam wpływ na praktycznie każdą
gospodarkę, której "pomagał" w ciągu ostatnich kilkunastu lat, ludzie
odpowiedzialni za politykę tej instytucji są wciąż na świeczniku. Gdyby byli
lekarzami, prawdopodobnie trafiliby do więzienia za świadome spowodowanie
uszczerbku na zdrowiu pacjentów.

Ostateczne załamanie

Dwa lata temu, po dekadzie rządów peronistów, do władzy doszła
partia "radykałów" (sic!). Dla gospodarki i społeczeństwa nie oznaczało to
praktycznie żadnej zmiany - za kierownicę powrócił m.in. minister finansów
Domingo Cavallo, pupil MFW. Choć po kryzysie w Brazylii dla wielu zwykłych
Argentyńczyków stało się jasne, że ich waluta jest przeceniona i powinna ulec
dewaluacji, rząd poprosił i otrzymał kolejne pożyczki, dzięki którym miał
utrzymać sztywny kur peso.

Bezpośrednią winą za kryzys obarczane jest właśnie związanie peso z dolarem.
Największą hipokryzją są krytyczne głosy wobec tego postulatu z tych ust i
pism, które przez lata popierały reformy w Argentynie oraz politykę MFW
względem tego kraju. Urzędnicy MFW mówią teraz, że byli przeciwko stałej stopie
wymiany i wielkim pożyczkom w celu jej utrzymania, posuwają się nawet do tak
absurdalnych stwierdzeń, że zgadzali się na to, bo chcieli zadowolić rząd
Argentyny. Próba stwierdzenia, kto w MFW jest odpowiedzialny za te decyzje jest
jak szukanie Bin Ladena - większość spotkań, narad i obrad urzędników MFW z
ministrami poszczególnych państw jest tajna.

Żeby utrzymać wartość przewartościowanej krajowej waluty, dany kraj potrzebuje
potężnych rezerw dolarowych - rząd musi zagwarantować, że każdy, kto chce
wymienić peso czy złotówkę za dolara, będzie mógł to zrobić. MFW spełniał
kluczową rolę w tym procesie przez całe lata 90. poprzez udzielanie i pomaganie
w zdobywaniu kolejnych pożyczek, w tym ponad 45 miliardów dolarów w ciągu 2000
i 2001 roku, z przeznaczeniem między innymi na ten cel. Z punktu widzenia
zagranicznych właścicieli argentyńskich obligacji (czyli tzw. rynków
finansowych) sprawa była jasna - im dłużej istniał sztywny kurs peso, tym
więcej można było zarobić.

Jakby tego było mało, warunkiem pożyczek MFW miało być dążenie do zerowego
deficytu budżetowego. Czymś najzupełniej oczywistym jest to, że w warunkach
recesji wpływy do budżetu spadają, a wydatki publiczne rosną - operując w
ramach standardowej teorii ekonomii widać, że w warunkach recesji kurczowe
trzymanie się zerowego deficytu nie ma sensu gospodarczego. Pomimo tylu lat
zaciskania pasa w imię kolejnej "świetlanej przyszłości", MFW - podobnie jak w
Polsce - udawało się cały czas tak wpływać na media, aby jako powód kryzysu
podawać rozrzutność wydatków publicznych i "postawę roszczeniową" większości
społeczeństwa. Prawda wygląda tak, że deficyt budżetowy Argentyny wynosił w
zeszłym roku 2,4% PKB, podczas gdy deficyt USA podczas recesji w 1983 roku
wynosił 6,1%, a w 1991 roku 4,6% PKB. Podwójne standardy są regułą w meandrach
neoliberalnej doktryny na świecie - jeden z ekonomistów amerykańskich
powiedział mi w 1996 roku, że gdyby polski program dostosowawczy wprowadzono w
USA, skończyłby się II wojną o niepodległość.

Argentyna stoi na rozdrożu - klasa polityczna jest kompletnie odcięta od
rzeczywistości, co było słychać z okrzyków na ulicach Buenos Aires: "Bez
peronistów, bez radykałów, będziemy żyli lepiej". Nie są to puste słowa -
podczas ostatnich wyborów 40% obywateli oddało głosy nieważne, co ma zupełnie
inny wydźwięk niż niska frekwencja podczas ostatnich wyborów w Polsce.
Komunikat "dość" był wyraźny, lecz argentyńska klasa polityczna i MFW
zlekceważyły go całkowicie. Paradoksalnie, to rozdroże może być dla
Argentyńczyków szansą. Jeśli uda im się wyłonić w niedalekiej przyszłości
reprezentację, która odważy się zerwać z dotychczasowym modelem "rozwoju", to
ich kraj może stać się jednym z pierwszych, jakie pójdą nową drogą - drogą,
której nadrzędnym kierunkiem będzie dbałość o środowisko naturalne i
zgromadzony kapitał społeczny, bez czego każdy "rozwój ekonomiczny" sprowadza
się do piłowania gałęzi, na której się siedzi.

Podsumowanie

Z perspektywy czasu widać, że wybór, przed którym stanęła klasa polityczna
krajów takich jak Argentyna (oraz szeregu innych, w tym Polski) sprowadza się
do czegoś, co nazwałbym "fałszywym dylematem" i przedstawia się następująco:

1. Albo nie zgadzamy się na zestaw "program dostosowawczy plus trochę pieniędzy
na początek", co w sytuacji recesji, ganiącej nas prasy zachodniej i długu
obciążającego budżet grozić będzie przede wszystkim tym, że ludzie wyjdą na
ulice i przestaniemy rządzić - dług nie zostanie spłacony.

2. Albo bierzemy to, co nam dają, będziemy rządzić i przeprowadzimy "program
dostosowawczy" (co będzie oznaczać dalszą erozję zasobów naturalnych i
społecznych i skończy się jeszcze większym długiem).

Ten wybór ilustruje wyraźnie, że podstawową przeszkodą w rozwoju państw
biedniejszych, gdziekolwiek na świecie, jest istnienie długu, który funkcjonuje
jak swego rodzaju bat zmuszający do uległości w prowadzeniu polityki
gospodarczej (niezależnie od tego, jakie akurat są jej zasady).

Pytanie o to, czy czynnikiem motywującym działania wspomnianych wyżej
instytucji międzynarodowych była rzeczywista wiara, iż zasady neoliberalne mogą
autentycznie pomóc gospodarkom tych krajów, czy też chodziło wyłącznie o
zabezpieczenie możliwości odzyskania pożyczonych pieniędzy wraz z ogromnymi
odsetkami bądź wymianę ich na część majątku kraju-dłużnika - nie ma znaczenia z
punktu widzenia skutków tej polityki. Można mieć nadzieję, że historycy
przyszłości spróbują dać bardziej miarodajną odpowiedź opierając się o
materiały źródłowe. Z zebranych przeze mnie materiałów wynika, że obie postawy
miały swój udział.

Ocena wpływu ekonomii neoliberalnej na kraje Ameryki Łacińskiej (jak i na
jakikolwiek inny region świata) zawsze zależy od tego, co uznamy za miarodajny
wskaźnik rozwoju kraju. Najbardziej znanym, bo najbardziej uproszczonym
miernikiem jest podręcznikowy, długofalowy wzrost gospodarczy, do którego
odwołują się politycy i ich doradcy. Nawet pozostając na gruncie tego
paradygmatu widać, jak wygląda długookresowa skuteczność prezentowanej
polityki: w Ameryce Łacińskiej PKB na głowę wzrósł w ciągu ostatnich dwóch
dekad o 6%; w ciągu dwudziestolecia 1960-80 wzrost ten wyniósł 75%.

Jeśli np. weźmiemy pod uwagę jeden z celów przeprowadzanych reform, jakim jest
zmniejszenie obciążenia podatkowego dla biznesu zajmującego się importem i
eksportem (czegokolwiek), to należy przyznać rację tym, którzy twierdzą, że cel
został zrealizowany. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych osiągnięć tego
rodzaju, nadal pozostaje pytanie pierwotne - czy realizacja tego celu
przełożyła się na realny, długotrwały dobrobyt ekonomiczny obywateli kraju
będącego przedmiotem "programu dostosowawczego"?

Całkiem niedawno Franklin Serrano, profesor ekonomii z Uniwersytetu Federalnego
w Rio de Janeiro, mówił o tym, jakim zmartwieniem napawa go fakt, że duży
odsetek absolwentów ekonomii opuszcza kraj udając się na dalsze studia do
Stanów Zjednoczonych: "Ale to, że wyjeżdżają, nie jest jeszcze najgorsze.
Najgorsze jest to, że wracają. Uszkodzenie mózgów jest gorsze niż drenaż
mózgów".


Maciej Muskat


Przypisy:
[1] Argentyna była zaliczana przez inne kraje rozwijające się do
tzw. "standardowych podejrzanych" w głosowaniach międzynarodowych np. agendach
ONZ czy WTO, co oznaczało, że należało zawsze założyć, iż odda swój głos
zgodnie z interesami U

[Gość: 123456]

Przypisy:
[1] Argentyna była zaliczana przez inne kraje rozwijające się do
tzw. "standardowych podejrzanych" w głosowaniach międzynarodowych np. agendach
ONZ czy WTO, co oznaczało, że należało zawsze założyć, iż odda swój głos
zgodnie z interesami USA.

[2] Również w Polsce akumulacja kapitału (czytaj: pieniądza, praw własności)
była otwarcie prezentowana w wywiadach prasowych i na salach wykładowych jako
jeden z pierwszych celów transformacji, prawdopodobnie dlatego, że jej
zwolennicy nie potrafili dostrzec, że coś się zmieniło i rozwój zachodzi
najszybciej na tych polach, gdzie wymiana wiedzy nie jest ograniczana
interesami kapitału.

[3] Zeszłoroczny noblista Joseph Stiglitz, został w 1999 roku zmuszony do
rezygnacji ze stanowiska głównego ekonomisty Banku Światowego po tym, jak
skrytykował politykę MFW, zwłaszcza wobec Rosji. Po rezygnacji udzielił wielu
wywiadów, w których ujawnił sposoby, w jakich powstawały programy
dostosowawcze.

www.obywatel.org.pl/index.php?menu=0&msgid=106

archeolodzy donoszą, że Smith się w grobie

[hotrod404]

przewrócił!

[Gość: 123456]

dokladnie:)

"David Barsamian: Jednym z bohaterów aktualnego odrodzenia prawicowego - nie
zamierzam tutaj używać terminu "konserwatywnego" - jest Adam Smith.
Przeprowadziłeś imponujące badania nad Adamem Smithem, które odsłoniły, jak
mogliby powiedzieć postmoderniści, mnóstwo informacji, nie wychodzących na jaw.
Często cytowałeś jak opisywał "podłą maksymę panów ludzkości: wszystko dla nas
i nic dla innych".

Noam Chomsky: Nie prowadziłem żadnych badań nad Smithem. Po prostu go
przeczytałem. Nie trzeba w ogóle prowadzić nad nim żadnych badań. Po prostu
należy go przeczytać. Jest pre-kapitalistą, postacią oświeceniową. Gardził tym,
co nazwalibyśmy kapitalizmem. Ludzie czytają urywki z Adama Smitha, parę fraz,
których uczą w szkole. Każdy czyta pierwszy akapit Bogactwa Narodów, gdzie
opisano, jak wspaniały jest podział pracy. Ale niewielu dociera do momentu,
setki stron dalej, w którym Smith stwierdza, że podział pracy zniszczy ludzi i
obróci ich w stworzenia tak głupie i pełne ignorancji, jak to jest możliwie
tylko w przypadku ludzi. i dlatego, w każdym cywilizowanym społeczeństwie, rząd
powinien przedsięwziąć środki na rzecz zapobieżenia nieograniczonemu rozwojowi
podziału pracy. Smith przedstawiał oczywiście argumenty na rzecz rynku, ale
sprowadzały się one do tezy, że w warunkach doskonałej wolności, rynki
doprowadzą do doskonałej równości. Taki jest jego argument na rzecz rynku,
sądził bowiem, że równość warunków (a nie okazji) jest tym do czego powinniśmy
dążyć. i tak dalej i tak dalej. Poddał miażdżącej krytyce to co nazwalibyśmy
polityką Północ-Południe. Wspomniał o Anglii i Indiach. Ostro potępił
brytyjskie eksperymenty, które pustoszyły Indie.....

Jego wizerunek, który spotykamy dzisiaj jest po prostu absurdalny. Nie musiałem
jednak przeprowadzać żadnych szczegółowych badań, żeby dojść do tego wniosku.
Wystarczy po prostu przeczytać. Jeżeli potrafisz czytać, sam to znajdziesz.
Przeprowadziłem natomiast niewielkie badania nad tym, jak Smith jest
interpretowany i wyniki są interesujące. Na przykład, Uniwersytet Chicagowski,
wielki bastion wolnorynkowej ekonomii, w dwusetną rocznicę naszego bohatera,
wydał jego dzieła, ze wszystkimi przypisami i wstępem noblisty, Georga
Stiglera, z olbrzymim indeksem. Tego wydania właśnie używałem. To najlepsze
wydanie Smitha. Jego kontekst akademicki jest bardzo interesujący, dotyczy to
także wstępu Stiglera. Jest mianowicie całkiem prawdopodobne, że autor ów nigdy
nie miał w ręku Bogactwa narodów. Wszystko, co napisał o tej książce, jest
całkowicie błędne. Przykłady na potwierdzenie tej tezy przytaczam w mojej
książce Rok 501. Podbój trwa.."

www.teza11.webd.pl/teza11/index.php?im=m_spol&id=spol/chomsky_walka_klas

sorry, ale chodziło mi o to że rynku mamy ciągle

[hotrod404]

za mało! Chomsky był komunistą! nie wspominam już o pochodzeniu! chociaż
Freedman pisał całkiem sensownie nawet z żoną!