Mieć czy być?

[playtime]

Znudzona brakiem alternatywy, poszukując czegoś do czytania, natknęłam się w maminej
biblioteczce na książkę o intrygującym tytule j.w. w temacie. Autorem tej filozoficzno -
refleksyjnej "novelki" (bardziej z angielska, ze względu na objętość) jest Erich Fromm...
Intrygujący tytuł niesie za sobą równie ciekawą treść, rzecz traktuje o ludzkiej egzystencji,
o posiadaniu rzeczy materialnych, ich bezsensownym gromadzeniu i kolekcjonowaniu oraz
o życiu- o "byciu", zwyczajnym- niekonsumpcyjnym "byciu".
No i jak kotki...MIEĆ a może BYĆ???
Czy Waszym zdaniem da się tylko "BYĆ"....czy wystarczy tylko "MIEĆ"...Czy "posiadanie"
daje nam szczęście? Czy da się odnaleźć szczęście tylko w "byciu"?

[playtime]

Czy to pytanie jest zbyt trudne?

tuu .:)

[julka_pff]

ee.. fajny masz sposób .. "wyrażania sb"
tzn. fajnie piszesz.

a ,, no wolę być niż mieć.
chyba raczej w 1Oo% jestem tego pewna ;p

[pauluu]

To może ja odpowiem tak:
POSIADANIE własnej OSOBOWOŚCI, własnego 'ja' i bycie po prostu samym sobą może
przynosić szczęście

[elliot]

po pierwsze podoba mi się sposób w jaki piszesz

a po drugie na to pytanie nie wiem co odpowiedzieć. W sumie wolę być kimś
wyjątkowym, kimś wielkim nić mieć wszystko, ale też to drugie ma swoje, że tak
powiem plusy.

wydaje mi się, że o to ci chodziło, a jak nie to nie pojęłam xd

[playtime]

Właśnie o to...pojęłaś!

[elliot]

szacun dla mnie xd

[playtime]

ogromny szacunnnn

[nicolette]

Mieć czy być to jest straszne trudne pytanie !
Ale powiem że wolała bym być kimś !

#

[virginkaa]

W dzisiejszym świecie ważniejsze jest "mieć" ale ja uważam że ważniejsze jest być .

[nexus]

elliot napisał(a):

> po pierwsze podoba mi się sposób w jaki piszesz
>
> a po drugie na to pytanie nie wiem co odpowiedzieć. W sumie wolę być kimś
> wyjątkowym, kimś wielkim nić mieć wszystko, ale też to drugie ma swoje, że tak
> powiem plusy.
>
> wydaje mi się, że o to ci chodziło, a jak nie to nie pojęłam xd
>

z ust mi to wyjęłaś

[natasha2222]

Ja chcialabym miec zycie, a to to samo co zyc albo miec. Nie chodzi o to ze chce miec
tony ciuchow i butow(chociaz byloby fajnie) tylko lepiej jest czasami miec bo np. Miec
wolna wolne miec dobre serce. Moze przynudzam ale na moim profilu napisalam ze mowie
(lub pisze) to co mysle i tego sie trzymam.

[panna_efron_x33]

zbyt filozoficzne że tak powiem jak na mnie ;]

[lady_cat]

nie da się odnaleźc szczęścia tylko w byciu .
a mieć wystarczy osobę, którą się kocha i która nas kocha .
a nalezy być sobą, nie zgrywac nikog.
być dobrym człowiekiem. c ;

[charlotte__]

raczej być a nie mieć ...
ale teraz coraz więcej osób woli
coś mieć niż być kimś.

[losers]

człowiek za bardzo przyzwyczaił się do czynników materialnych, więc w obecnym
świecie nie można czerpać radości z samego BYCIA.

[im_rebel]

Trzeba i być, i mieć.

[playtime]

Żeby być trzeba mieć? A średniowiecze sobie przypominacie? Asceza, asceci...dajmy na to
święty Aleksy, wyzbył się wszelkich dóbr i żywił odpadkami ze stołu własnego ojca bo ten
nie wiedział, ze jego syn jest żebrakiem leżącym pod jego schodami blablablabla....Był i nie
miał.... Zbyt wiele mamy i zbyt mało myślimy o byciu- wartościowym, prostym,
zwyczajnym...

[monique_93]

playtime, kurczę, już po raz kolejny mi bardzo imponujesz.

Co do Twojego pytania. Wydaje mi się, że o wiele ważniejsze jest to by "być",
ale "mieć" też się przydaje xD A tak na serio... Życie nie składa się tylko z
rzeczy doczesnych, materializmu, który zafascynował nasze pokolenie, ludzi
naszych czasów. Przede wszystkim są to wartości egzystencjalne, moralne, te, na
które człowiek zwraca coraz mniej uwagi... Na uczciwość, czyste sumienie... Jak
to pisał pięknie Kochanowski w "Pieśni II" z Ksiąg Pierwszych. Więc jestem
zdania, że BYĆ to jednak jest najwazniejsze.

Pozdrawiam

[playtime]

Co do Kochanowskiego...teraz Ty mi imponujesz.......Nie pamiętam numeru Pieśni,
zdaje się, że XI-Księgi II , Z jednej strony nakazuje "carpe diem", z drugiej "memento mori,
a w końcu jedyne co nam pozostaje to stoicki spokój i umiar we wszyskim...

[light]

Chyba jestem jeszcze zbyt głupia i zbyt niedoświadczona, aby w mądry sposób
odpowiedzieć na ten temat, a temat i autorka mi imponuje.
Jestem pewna, że dziś nie będę mogła zasnąć, muszę nad tym pomyśleć.

[playtime]

Pamiętam też fragment fraszki...tytuł niestety wyleciał mi z głowy..."zacność, uroda, moc,
pieniądze, sława wszystko to minie jako polna trawa..." Więc po co mięć skoro "do
trumny tego ze sobą nie zabierzemy"- wedle powiedzenia... Uwielbiam filozofię epikurejską
jednak nie potrafię nie myśleć o tym co mnie czeka i "chwytać dzień"...jestem optymistką
ale pesymistyczne nastroje nie są mi obce. Są rzeczy bez których pozornie nie potrafię
żyć...ale jak napisałam- tylko pozornie więc pewnie mogłabym się bez nich obejść...

[monique_93]

Też uwielbiam epikureizm (w przeciwieństwie do hedonizmu), bo jest bardzo
optymistyczny, ale ja obecnie wpadłam w bardzo pesymistyczny nastrój i nie mogę
się z niego otrząsnąć. Nie pocieszają mnie nawet wiersze Mickiewicza. No ale:
"Nie porzucaj nadzieje,
jakoć się kolwiek dzieje:
bo nie już słońce ostatnie zachodzi,
a po złej chwili piękny dzień przychodzi" - też Kochanowski.
Piękne to, ale trudne do wypełnienia. No trudno. <br />

A powiedz, playtime, masz jakiegoś ulubionego poetę? Bo z tego co widzę, to
naprawdę znasz się na poezji. Jak mało kto we współczesnym świecie. Szczerze
mówiąc, nigdy nie spotkałam kogoś, kto tak jak ja kochałby literaturę, lirykę...
Już zaczynałam się czuć samotna...

Pozdrawiam

[monique_93]

Jeszcze taki PS:
Wracając do Twojego pytania, dołączam cytat z mojego wiersza "Pieśń o czasach
nowożytnych":
"Teraz przyszło nam Żyć,
nie tylko trwać i być"

[playtime]

Klasówka mi nie poszła....
Koleżanko, nie jestem w stanie określić jednego-priorytetowego poety, mojego mistrza i
mentora...Gdybym mogła wypisać wszystkich, których za coś cenię- z opisem, dlaczego i
za co...musiałabym napisać esej Jeśli weźmiemy pod uwagę epoki literackie, uwielbiam
romantyzm i pozytywizm ale na pierwszym miejscu zawsze stawiam literaturę okresu
IIwojny światowej. Poetą doskonałym wg.mnie jest A.Mickiewicz, który wzorował się na
poezji doby Antyku, a tam wiadomo-Arystoteles podał w "Poetyce" wykładnię wszech
rzeczy dotyczących poezji...Tu jako kobieta-feministka powinnam również wspomnieć
Safonę, bo to ona (jak sądzę) była pierwszą kobietą-poetką...Średniowiecze
poza "Bogurodzicą" nie spłodziło o ile dobrze sobie przypominał jakiegoś wiekopomnego
dzieła-madia etas- jak sama nazwa wskazuje wieki średnie...Wreszcie renesans i NASZ
Kochanowski- niewątpliwie facet genialny, jego poezja i w formie (13, 11-zgłoskowce z
konkretną średniówką i stałymi rymami) i w treści(wielość gatunków-pieśni, fraszki,
treny...) jest prekursorska i fenomenalna...Potem Barok i Oświecenie-dla mnie wykluczając
Krasickiego i jego Bajki-przepaść...Morsztyn-Fuuuj, nie rozumiem więc się nie wypowiadam.
Idąc dalej- Romantyzm-mój irracjonalny, fantastyczny, metafizyczny, ukochany okres w
literaturze...Na pierwszym miejscu-litewski Mickiewicz ze swoim ludowym trendem czy to w
dramatach, czy w Balladach.O Balladach troszkę poplotkowałyśmy na innym wątku...The
second place-Słowacki, dlaczego? Bo szedł łeb w łeb za Mickiewiczem i tworzył równie
dobrą literaturę, choć momentami go nie lubię bo za bardzo się przechwala
tym "niewyżebranym płaszczem na grzbiecie" i ma widoczny kompleks niższości w
stosunku do Mickiewicza...Trzeci Norwid-trochę zapomniany, wyalienowany ale dla mnie
bomba.
Teraz Twoja kolej, bo jak się rozpiszę o pozytywiźmie to obawiam się, że nie będę potrafiła
skończyć....

[playtime]

Nooo i z polaka dostałabym bombę!!! Jak to poza "Bogurodzicą" nic wartościowego
średniowiecze nie spłodziło????A "Dzieje Tristana i Izoldy"? Świadomie pomijam "Pieśń o
Rollandzie" czy wszelkie kroniki-Anonima, Kadłubka, Długosza....Legendy o
średniowiecznych świętych też jakoś mnie nie wzruszyły...Ale uniwersalizm a w tym
panowanie łaciny, feudalizm i katolicyzm mają niewątpliwie swój urok...epoka rycerzy,
ascetów i królów...Pozdrawiam i przepraszam za ewentualne luki w pamięci...miliony myśli
kłębią mi się w głowie; nie sposób wszystkiego napisać...

[monique_93]

Cóż... Moja kolej. Więc przede wszystkim, zaczynając od początku, to oczywiście
antyk. Szczególnie z tej doby cenię sobie Horacego, na którym się zresztą nasz
Kochanowski wzorował. Podoba mi się ten motyw nieśmiertelności sławy, o którym
sama bardzo często piszę. Safona - a jakże, uwielbiam ją, tak jak Ty, dlatego,
że się wyróżniła z grona tych wszystkich mężczyzn. Średniowiecze... jakoś nie za
bardzo czuję te dzieła, która powstały w tym okresie. Legend nie lubię, choć
bardzo podoba mi się asceza św. Franciszka i jego "Kwiatki...". Chociaż masz
rację, te czasy mają swój urok, tylko wg mnie nie jest on odzwierciedlony w
poezji czy w innych utworach. Renesans... Kochanowski i jego fraszki, pieśni,
treny. Arcydzieła tworzył. Był naprawdę świetnym poetą. Może nie będę się
rozpisywać, więc wspomną tylko jeszcze o tym co mnie fascynuje najbardziej.
Oczywiście romantyzm z moim kochanym Adasiem, którego ballady przyprawiają mnie
o drżenie serca. Kocham go za to, że potrafił tak świetnie przedstawić
tajemniczość świata... Tak ślicznie pisał o fantastycznych zdarzeniach,
postaciach, o magii która przenika świat, który w jego utworach nie jest już tak
logiczny, taki ramowy, jak w renesansie chociażby. Zresztą sama dobrze wiesz
Później... długo, długa nic. Wprawdzie lubię czytać Krasickiego ze względu na
jego dowcip i inteligencję. No i II wojna światowa. Tutaj wyróżniam K.K.
Baczyńskiego. Pisał genialnie, był w swoim stylu odrobinę podobny do
Mickiewicza. Jednak z jego utworów aż bije okrucieństwo, okropność II wojny. To
jest troszkę dołujące. No a ze współczesności to tylko i wyłącznie Szymborska.
Tylko ona potrafi sprostać moim wymaganiom jeśli chodzi o poezję naszych czasów,
czyli: PRAWDZIWA treść, a nie jakaś wzięta z kosmosu no i styl pisania. Szkoda
tylko, że jej wiersze nie są tak harmonijne, jak Mickiewicza, czy
Kochanowskiego... Ale i tak powala mnie swoją ironią.
To by było mniej więcej tyle. A Ty wciąż mi imponujesz swoją wiedzą.

Pozdrawiam

[playtime]

Jesteś niesamowita! Kurcze pierwszy raz spotykam dziewczynę prawie że w moim wieku
lubiącą tę samą literaturę...Co do Szymborskiej-lubię-ale bez przesady, wolę Herberta z tą
jego ułomnością kreowanych postaci światka poezji...no choćby Pan Cogito, trochę
pogmatwany, zakręcony....
Pawlikowska trochę przesładza i erotyzuje...no i Miłosz, któremu nic nie można zarzucić...
Z okresu 39-45 cenię sobie bardziej prozę niż poezję, jeśli o K.K.Baczyńskim mowa- musi
dramatyzować, młody chłopak w obliczu światowej katastrofy, jego wiersze KRZYCZĄ...
Proza-opowiadania, powieści dokumentalne "To lubię"(jak u Mickiewicza) Grudziński,
Kamiński, Broniewski, Nałkowska....Życie w obozach, łagrach, harcerstwo, walka o
niepodległą wolną Polskę, kryzys wartości moralnych, upodlenie ludzi, nienawiść człowieka
do człowieka i w końcu śmierć-małego dziecka, matki, młodego chłopaka-bohaterska lub
zupełnie przypadkowa...

[monique_93]

Ja też, jak już zresztą wspomniałam, pierwszy raz spotykam taką osobę, która
uwielbia prawie dokładnie to samo, co ja! Fajnie jest porozmawiać z kimś o
poezji (a jeśli gadam z ludźmi z mojej klasy - a dodam, że jestm na profilu w
liceum polski-historia-angielski i chociaż niektóre osoby powinny lubić
literaturę piękną - to nikt nie wie, o czym mówię.

Co do Herberta - ma zawsze bardzo mądre texty wierszy ("Przesłanie Pana Cogito"
chociażby), ale nie podoba mi się jego styl. Wiesz, ja wolę rozbudowane środki
stylistyczne, rymy, liczenie sylab etc
Krzysztof Kamil... naprawdę chłopak miał niesamowity talent, tak strasznie mi go
szkoda... Że musiał przeżywać to okropieństwo, te potworności, okrucieństwo II
wojny światowej. Ale jego wiersze genialnie odzwierciedlają nie tylko te
wydarzenia, to co musiał przeżyć, ale także jego odwagę i zarazem wrażliwość.
Czy Ty może czytasz fantasy? Jeśli nie, to przeczytaj coś. Naprawdę, polecam. To
trochę w innej formie przedstawiony świat Mickiewicza.

Pozdrawiam

[playtime]

Co dokładnie mi polecasz? Czy Sapkowski to już fantasy? Sandemo?
Jeśli polecisz mi coś co mnie zwali z nóg po kilku stronach-chętnie przeczytam i
podyskutuję...

[monique_93]

Oczywiście, że Sapkowski to fantasy. Klasyka polskiego fantasy...
Hmmm. Czytałam mnóstwo książek tego typu, no i oczywiście najbardziej mi się
podobał Tolkien, ale jego dzieła (nie boję się nazwać jego powieści nawet
arcydziełami, bo był to geniusz) są ciężkie do przeczytania. Trzy części jego
"Władcy Pierścieni" czytałam całe lato. No i "Silmarillion" też nie przyszedł
łatwo, ale to jedne z najwspanialszych książek, jakie dane było mi na razie
przeczytać.
W związku z tym cóż mogę polecić? Trylogię "Atramentowy Świat" Cornelii Funke,
sagę Christophera Paoliniego "Dziedzictwo", a szczególnie pierwszą część pt.
"Eragon", powieść "Orki" autora... bodajże Michaela Peinkofera i wiele innych.
Nie wiem, czy jakakolwiek książka fantasy jest w stanie wciągnąć po kilku
stronach, ale spróbuj, bo naprawdę warto. Świat fantastyczny jest tak
tajemniczy, taki nieprzewidywalny, irracjonalny, nie liczący się z prawami
fizyki, chemii, biologii... Taki... mickiewiczowski

Pozdrawiam

[playtime]

Taak, w Sapkowskim byłam niegdyś rozkochana...Tolkiena nie czytuję ale oglądam- nie
pominęłam żadnej ekranizacji "Władcy..." Aktualnie poświęcam się lekturze "Marzycielki z
Ostendy" E.E. Schmitt, tej od "Oscara i pani Róży".

[monique_93]

Masz u mnie dużego plusa za oglądniecie "Władcy Pierścieni"... Ja za to nie
czytałam nigdy Sapkowskiego, choć już od dawna planuję to zrobić. Uważam
Sapkowskiego za świetnego twórcę no i polskiego klasyka fantasy.
A Ty jakiego rodzaju książek jesteś fanką?

PS "Oskara..." niestety nie czytałam, choć wiele osób mi go polecało...

[playtime]

Witaj monique_, nie mam jakiegoś określonego rodzaju ksiązek. Lubię Stephani
Meyer..lubiłam przed całym tym zmierzchowym szałem, pisze płynnie,świetnie, wciąga
prostym stylem i lekką narracją. To książki przy których się odprężam. Uwielbiam Shlinka-
"Lektor", Sapkowskiego "Wiedźmina", kiedyś zaczytywałam się w Sandemo-"Saga o
ludziach lodu"..."Pamiętnik Oli Watowej" to jedna z moich ulubionych książek, ponad to
oczywiście Zafon zwłaszcza "Marina"...Eco-"Imię róży", Coelio "Weronika postanawia
umrzeć"....Z tych poważnie poważnych- Tołstoj "Zmartwychwstanie"-kooocham. Tegoż
samego "Anna Karenina"...Dostojewskiego "Zbrodnię i karę"...Żeromski "Dzieje grzechu"
i "Rozdziobią na kruki wrony"opowiadania....Jeszcze masa pozostała...w trakcie rozmowy
na ciekawy temat podzielę się z chęcią resztą moich typów.

[messalina]

Tez to czytalam, ale zachecona przez piosenke Myslovitz o takim tytule, jaki posiada
ksiazka.
Kazdy filozof z prawdziwego zdarzenia odpowie Ci, ze oczywiscie bycie samo w sobie daje
wiecej mozliwosci i wartosci duchowej, niz wyklete przez medrcow posiadanie, co zapewnia
tylko materialne, fizyczne przetrwanie.
Ale, ze ja filozofem nie jest, odpowiem czysto po konsumencku, jednak z domieszka tego
calego uduchowionego swiergotu.
Jesli mowimy ogolnie, to wszystko zalezy od tgeo, czy danej jednostce szczescie daje
posiadanie, czy jednak bycie.
Zalozmy, ze ktos chce byc naukowcem, ale to bycie jest czescia posiadania, gdyz wlasnie
przez posiadanie prowadzi droga do bycia.

Ave.

[amatorka_]

Myślę, mam swoje zdanie i trochę rozumu, więc jestem. I będę.

[fanka96]

jestem zbyt wielką materialistką...niestety
mam to po ojcu...
kiedy ktoś sie pyta co mu życzyc zawsze mówi:
"pieniędzy"

[playtime]

You have absolutely right. "Przez posiadanie prowadzi droga do bycia" właśnie w sensie
konsumpcjonizmu...Masz chleb i wodę-żyjesz. Nie masz- zdychasz. Żyjemy w dobie
materializmu więc "posiadanie" jest dla nas rzeczą naturalną, może to być jedna para
spodni i wytarta koszula albo łachy, ciuszki, fatałaszki w uginającej się od ciężaru szafie...
Ale czy można nie mieć nic poza tym co ma się na sobie-zupełnie nic...i wieść szczęśliwe,
beztroskie życie, bez obawy, że coś stracimy, że coś nam ukradną, że nie mamy tego co
mają inni- czy zazdrość o rzeczy materialne co cecha każdego człowieka, czy są tacy,
którzy jej nie odczuwają...nie da się tylko mieć-żeby mieć trzeba być....ale jak BYĆ, jakie
ma być to BYCIE, aby było godne?

playtime

[messalina]

Kiedy, tak jak mowisz, nie mamy nic poza tym, co mamy na sobie, to w oczach
materialistow, ktorych jest znacznie wiecej, bedziemy tylko wyrzutkami, ktorzy psuja
wskazniki gospodarcze i oni beda traktowac nas absolutnie marginalnie.
Tym, ktorzy sa definitywnie uduchowieni, nie bedzie to przeszkadzalo.
Jednak wiekszosc sie zlamie.
Mysle, ze sek w tym, by te obie rzeczy umiejetnie polaczyc, jednak w taki sposob, by
dazenie do bycia przewyzszalo chec posiadania.
Ale czlowiek to slaby organizm, zachlanny jak cholera.
I kiedy pozna, jakie to posiadanie w pewnym stopniu jest wygodne, to moze pochlonnac i
przyslonic wymarzone 'bycie'.
Zycie jest pelne niespodzianek i pokus.
Sami nie wiemy, ktorym zdolamy sie oprzec.

Pozdrowienia dla playtime, wreszcie jakis sensowniejszy watek ;]

Ave.

[playtime]

Zadziwia mnie irytacja ludzi, którzy widząc, że założycielka wątku potrafi pleść fanaberie o
czymś innym poza jakimś BOBREM, MONTANĄ itp.starają jej się zarzucić, że w gruncie
rzeczy jest głupia a to co z pozoru sama pisze jest żywcem spisane z jakiejś książki z WOS-
u....jestem wkurzona...a może o to właśnie chodzi tym którzy krytykując, zarzucają
nieuczciwość...Może tak jest w istocie, że postrzegamy ludzi przez pryzmat własnych
osobowości, własnego-wysublimowanego ego...
messalino Fromm napisał cyt."człowiek wymaga troski, posiadania i używania określonych
rzeczy koniecznych do życia ..." Autor dzieli to "posiadanie" na różne typy i podtypy a
zatem to wyżej wspomniane nazwał "posidaniem egzystencjalnym", inny rodzaj
posiadania tzw."charakterologiczne" polega na "dążeniu do posiadania i gromadzenia"...
Zafrasowało mnie jedno zdanie a mianowicie:" Posiadanie egzystencjalne nie pozostaje w
konflikcie z byciem, charakterologiczne zaś z konieczności jest z nim sprzeczne..."
Napisałaś,że człowiek zgodnie ze swoją naturą chce "mieć" bo jest zachłanny itp.
Załóżmy, że dany człowiek nie może sobie na nic poza michą gorącej zupy pozwolić, że
żyje w bardzo ubogiej społeczności i 100 % danej społ.posiada to samo, nie ma im czego
zazdrościć-wszyscy prezentują ten sam poziom...Czy taki człowiek messalino Twoim
zdaniem może być-wyłącznie-być dostając jedynie tylko absolutne minimum?
Fromm stwierdza, obalając mój argument o ascetach, iż nawet święci pragnęli poza "być"
również "mieć"...moim zdaniem ta pokusa istnieje, to prawda ale pokusa nie równa się
posiadaniu...

playtime

[messalina]

Z Frommem sprzeczac sie nie mam zamiaru. Uwazam, ze ta pokusa w gruncie rzeczy
istnieje, ale mysl nie rowna sie posiadaniu.
Wspomniani asceci obalaja chec tej pokusy.
A co do przytoczonego przez Ciebie przykladu, to w glebi duszy na pewno chce miec.
Nie sadze, by nawet terese z kalkuty zainteresowala miska zupy, bo chyba kazdy chce
sobie pozwolic na jakis standard zycia.
Myslisz, ze przez zmniejszone posiadanie trudniej panowac nad przyzwoitym byciem?
To pytanie kieruje do Ciebie.

A co do zidiocialych osob, ktore sugeruja, ze przytoczylas podercznik z WOS-u, to radze
Ci sie nie przejmowac.
Zdziwilabym sie, gdyby one chociaz chwalebne 'bravo' umialy zacytowac, czy inne
szmatlawce odzwierciedlajace poziom ich rozwiniecia umyslowego.

Ave.

[playtime]

Czekałam na Twoją odpowiedź...w zasadzie, to nie mogłam jej się doczekać.
"W głębi duszy" jak to słusznie zauważyłaś-chyba każdy (nie uogólniając) chce "mieć"-
czy dobra materialne, czy też uczucia, niespełnione pragnienia duszy, wartości których
człowiekowi brakuje. Nie ma możliwości wyzbycia się pragnień...tak chyba skonstuowana
jest ludzka natura, tożsamość...Te "prymitywne" pragnienia wg.Fromma nie mają
wielkiego znaczenia, są podstawowe-mają człowieka "utrzymać" przy życiu. Gorzej
wygląda sprawa "posiadania" rzeczy ponad miarę.To co mamy na sobie, to co możemy
sobie zapewnić w minimalnym stopniu przybliża nas do poznania, do szczęścia...
Odpowiadając na pytanie "zmniejszone posiadanie" wg Fromma-jeśli dobrze go
zrozumiałam-zapewnia więcej szczęścia...Według mnie zgadzając się z Fromem-
przyjęłabym to samo rozwiązanie. Człowiek.którego wcześniej podałam,żyjący w
określonej społeczności, nie doświadczając pokus wszech obecnej cywilizacji nie odczuwa
potrzeby posiadania dóbr o których mu się w życiu nie śniło...To co ma,z zasady mu
wystarcza-ale chwileczkę,,,zawsze pozostaje chciwosć więc zazdrościć można nawet
znoszonych ciuchów czy kamyka-bo ktoś ma o jeden więcej...Jeśli nie rzeczy materialnych
to osobowościowych-np.urody... Zmniejszone posiadanie według mnie, dziewczyny
pozornie cywilizowanej-nie daje maksimum szczęścia-ale tu znowu trzeba rozpatrzeć
kwestie kulturowe i warunki wychowania...
messalino...jak interpretujesz wyrazy "przyzwoite bycie"? Jeśli chodzi o kwestię materialną,
odnosząc się do warunków wychowawczych, usposobienia i kultury w jakiej człowiek żyje-
myślę że "zmniejszone posiadanie" nie przeszkadza w tym "przyzwoitym" egzystowaniu...
Z drugiej strony, dotykając problemu ubóstwa w krajach cywilizowanych- Tak-
zmniejszone posiadanie przeszkadza w "przyzwoitym byciu", choćby ze względu na fakt
poniżania, alienowania i utrudnień jakie spotyka na swojej drodze potencjalna-niezamozna
rodzina.
Pozdrawiam i czekam na Twoją opinię.

[messalina]

Przyzwoite bycie to, wedlug mnie, taka mentalna asekuracja.
Mysle, ze podobnie interpretujemy wywody Fromma.
W gruncie rzeczy, jesli ktos bedzie w takim duzym stopniu uduchowionym, to radosc
zacznie mu sprawiac kazdy drobiazg i nie bedzie baczyl na wzmozone kwestie materialne.
Sama egzystencja uszczesliwi go, a mysle, ze takim ludziom mozna tylkio pogratulowac,
gdyz tylko oni w pelni zdolaja byc szczesliwi, niewazne, co sie stanie.

Bede kultywowac zadawanie pytan, jednak to bedzie nieco bardziej osobiste:
masz czy jestes?

Ja tez pozdrawiam i czekam na odpowiedz.

Ave.

[playtime]

Długo każesz na siebie czekać...
Pytanie niby krótkie, zwięzłe, konkretne a w gruncie rzeczy oczekuje potwornie zawiłej
odpowiedzi...
"Posiadam" w sensie funkcjonalnym, staram się nie "posiadać" w sensie
charakterologicznym-o ile jest ono zgodnie z definicją: "namiętnym dążeniem do
posiadania i gromadzenia". Chcę "mieć" ale z umiarem i zdrowym rozsądkiem-to chyba
raczej kwestia charakteru i cech ,które w procesie dorastania nabywamy. Jestem z zasady
osobą nie rzucającą się w oczy, nie świecę się jak otwarta szkatułka i często zdarza mi się
nie przywiązywać wagi do tego co na siebie zakładam-oby nie było zbyt jaskrawo-
landrynkowo-kolorowe.....Jedyną rzeczą jaką namiętnie gromadzę są książki, ale tu również
pozostaję w zgodzie z "posiadaniem" w sensie charakterologicznym, po prostu nie potrafię
ich nie mieć-nie jestem egoistką, nabywam najczęściej w antykwariacie. Żyję z tą
świadomością zatem owe "rzeczy" są moim powietrzem-utrzymującym moje wiotkie,
anorektyczne ciało przy życiu..."Posiadanie" nudzi, traci kiedyś sens...nie można stale
cieszyć się nowym ciuchem bo za kilka dni staje się starą szmatą...nie można po roku
stwierdzić,że ma się nowy samochód i cieszyć się nim tak samo jak w momencie zakupu...
Dla tych kilku chwil próżności, a choćby nawet szczerej radości nie warto
zaprzepaszczać "bycia"..."Posiadanie" nie jest moim zdaniem tego warte.
"Ego nihil timeo, quia nihil habeo"(Luter)
Pozdrawiam.

playtime

[messalina]

Dlugo? Chociaz na cos mamy inne poglady.

Moge z czystym sumieniem, zakladajac, ze cos takiego istnieje, powiedziec, ze
satysfakcjonuje mnie Twoja odpowiedz.

Ok, juz nie slodzmy.

Ale co tam, pozdrowie Cie.

Ave.

[playtime]

Ave (Aurea dicta!)

[playtime]

Nie, nie mogę Cię pożegnać, mam pytanie-będziesz tak łaskawa i postarasz się
odpowiedzieć?
Człowiek wartościowy;jaki to człowiek? (Czy w ogóle można użyć
określenia "wartościowy" w stosunku do "człowieka", czy można ludzi różnicować pod
takim kątem?)

[messalina]

Gratias ago.

Wiesz, zmotywowalas mnie do tego, by zaczac przegladac studenckie notatki rodzicow,
podszlifowalabym lacine, bo z tym to u mnie zdecydowanie kruchutko.

Ave.

[playtime]

Nie ma sprawy, łaciną żyję trzy razy w tygodniu...poza sentencjami, które czase w życiu
się przydają-ten wymarły aczkolwiek wyjątkowy (ze względu na użytowników) język,
zdecydowanie nie jest moją domeną.
Nie odpowiedziałaś na moje pytanie...Czy to oznacza,że nie mam co oczekiwać na
responsum?

playtime

[messalina]

Wybacz.
Errare humanum est.

A ja chyba pisalam odpowiedz, kiedy Ty ja dodawalas, wiec dopiero zauwazylam, ze
zadalas pytanie.

Wartosciowy?
To wymaga ode mnie chwili zastanowienie, zeby nie pisac bezsensownych wywodow na
kilkanascie akapitow.
Wartosciowy to na pewno taki, ktory ma odpowiednie priorytety czyli wartosci.
Mysle, ze to raczej pojecie subiektywne.
Wiesz, dla naukowca wartosciowy bedzie Newton, a dla fanatyka religijnego - Rydzyk (nie
obrazajac poczciwych katolikow).
Milo mi, ze chcesz poznac, jak ja odbieram to pojecie.
Mysle, ze wartosciowy czlowiek to taki, ktory jest zwyczajnie, banalnie dobry.
Ktory potrafi jednoczyc ludzi, ktory ma ciekawe poglady, ktory nie jest bezbarwny, ktory
ma cel w zyciu, ktory zdecydowanie jest, a nie ma.
Powtorze: Errare humanum est, ale jesli chcesz poznac wartosciowego czlowieka, to
wystarczy, w Twoim przypadku, spojrzec w lustro.
Oczywiscie, to tylko wirtualny swiat, nie wiem nawet, jak masz na imie, ale chyba to nie jest
tu najwazniejsze.
Ludzi poznaje sie po czynach, a nie slowach.

Ave.

[playtime]

Wiesz co, komplement z ust kogoś takiego jak Ty...to dla mnie zaszczyt. Zwłaszcza,
że jesteś (bardzo) powściągliwa w wydawaniu wszelkich sądów, a Twoje opinie,
komentarze to dla mnie swego rodzaju intelektualna zagadka, to wysublimowane
słownictwo,zawiła ironia...
Głupio mi to pisać, myślę że jeśli o słodzenie chodzi nie najlepiej nam (a przynajmniej mi)
się tego słucha...teraz nawet się czerwienię, choć wydaje mi się,że Ty pozostajesz
niewzruszona...Ech, nie po to konwersujemy aby odkrywać swoje "filo; animus" ale po to
by poznać opinię...
Ps.moje imię-Mela (niestety nie Amelia, tak zwyczajnie i babciowo Melania) uff!

[playtime]

Error est, qui divites facti

playtime

[messalina]

Mysle, ze tym razem to Ty sie bardziej postaralas o to, bym wpadla w samozachwyt niz ja.
Wszystko, co tu pisze, jest absolutnie nieywmuszone i szczere.
Imie jest swietne, z taka elegancja, dostojnoscia.

PS. Nie spodziewaj sie szybko kolejnego posta, bo prawdopodobnie zasluzylam na
szlaban

Ave.

[playtime]

Uuuuu no skoro twierdzisz,że zasłużyłaś...
U mnie to raczej ONI twierdzą,że zasłużyłam...ja nie koniecznie się z nimi zgadzam.
Samokrytyka w Twoim wydaniu jest nieziemska! "Mea culpa!" I messalina bijąca się w
piersi

playtime

[messalina]

Udalo mi sie wymsknac, wiec ego sum.

Moze tak na ozywienie kolejne pytanie: co potrafilabys wybaczyc, jakie sa granice Twojej
tolerancji?

Pozdrawiam, pozdrawiam.

Ave.

[playtime]

Nie mogę szczerze odpowiedzieć...z jednej strony jestem katoliczką, zatem "wybaczanie"
powinno tkwić w mojej naturze, powinno być jej częścią...
Jako człowiek, jestem jednak sceptyczna i pozytywnie nastawiona do zmian,które
powinny zaistnieć w Kościele. Myślę,że kara śmierci dla człowieka na wskroś
przesiąkniętego "złem"-jest słuszna, aborcja-z wyboru, mojego widzi mi się-sama w sobie
jest zła, eutanazja- to wybór człowieka,który ma prawo decydować o swoim
życiu...Cywilizacja prze do przodu, a Kościół stoi w miejscu.
Człowiek-jest w stanie wybaczyć wszystko, tylko ten proces musi potrwać długo...
Nikt z natury nie rodzi się zły, wina lezy w niewłaściwym wychowaniu...ktoś nas musi
ukształtować i najczęściej są to rodzice, ale często domy dziecka, poprawczaki i inne
instytucje-czasami lepsze, czasem gorsze od "rodzinnego" domu.
Staram się postawić w sytuacji osoby,której zrobiono straszne świństwo i to nie jest
fair...nie będąc człowiekiem z którym mam się utożsamić- nie jestem w stanie odpowiedzieć
bez dywagacji czy potrafiłabym wybaczyć... Sądzę, że w tym z pozoru banalnym
powiedzonku "Czas leczy rany" tkwi ogromna mądrość z której wielkości nie zdajemy
sobie sprawy

[messalina]

Tak, kara smierci bylaby idealnym rozwiazaniem, nie tylko z punktu subiektywnej
moralnosci, ale - gospodarczo.
Jest jedno 'ale': czlowiek sie myli. Kazdy. Mysle, ze jeden nieslusznie wykonany wyrok
przekreslilby te wszystkie nalezycie ukarane zbrodnie.

Mamy podobna opinie co do Kosciola, jesli chodzi o instytucje.
Ludzie chca zmian. Moze prawa sa ponadczasowe, ale obrzedy - nie. Uwazam, ze powinno
tam zajrzec rownouprawnienie, nizszosc kobiety w kosciele jest kompletnie demobilizujaca.

Ale, jak juz powiedzialam, mam na mysli instytucje, gdyz herezja wkradla sie w moje
poglady dawno temu.

Aborcja - w przypadku, gdy zagrozone jest zycie matki - jak najbardziej.
Eutanazja - na wlasne zyczenie; kto jest katolikiem, na pewno tego nie wybierze.

Tak, to by bylo na tyle.
Zdaje sie, ze Mama zapomniala o szlabanie, a ja nie mam najmniejszej potrzeby sie o niego
upominac.

Ave.

[messalina]

A tak w ogole, to podobno czas nie leczy ran, tylko przyzwyczaja do bolu ;]

Ave.

[playtime]

Tak zdaje się,że "przyzwyczajanie się do bólu" to bardziej adekwatne określenie...choć o
bólu również się zapomina...zdecydowanie szybciej przychodzi nam leczenie ran w sensie
dosłownym-mam na myśli ból fizyczny...niż wylizanie się z moralniaka, czy pamięć o
krzywdzie jakiej doświadczyliśmy...
messalino, stworzyłaś kiedyś wątek o życiu pozagrobowym, pytałaś o opinie, czy istnieje
jakieś życie po śmierci...czy tylko pustka i nicość...Nie przytoczyłaś Swojej opinii- czy
weedług Ciebie, istnienie człowieka dobiega końca w momencie śmierci ciała?

playtime

[messalina]

Wiesz, nie masz pojecia, jak bardzo chcialabym w to wierzyc.
CHCE wierzyc, ze poza tym marnym zyciem jest cos cudownego. Po prostu raj.
Z logicznego punktu widzenia - nic takiego nie ma. Umierasz i juz - po sprawie.
Jednak, czy to, co jest piekne na tym swiecie, nie traci na swej urodzie tym, ze kiedys sie
skonczy?
Mysle, ze jesli wierzyc w istnienie duszy, to jest ona najpiekniejsza rzecza, bo przetrwa
absolutnie wszystko.
Wydaje mi sie, ze jesli mozna by oceniac ludzi pod tym wzgledem, to zyskaliby ci, ktorzy
mimo tego, ze nie wierza w zycie pozagrobowe, to sa zwyczajnie dobrymi ludzmi.
Ci, ktorzy mysla, ze istnieje zycie po smierci moga byc dobrzy tylko dlatego, ze boja sie, iz
zostana osadzeni. Lekaja sie konsekwecji, co staje sie motorem do tego, by spelniac
pozytywne uczynki.
Jesli chodzi o reinkarnajce - ciekawe rozwiazanie, lecz mysle, ze nie chcialabym w
nieskonczonosc zyc na tej planecie, bo...
Najlepiej wyjasnia to ten cytat: „Słyszałem, że świat jest piękny” - rzekł
niewidomy. „Podobno” - odpowiedział widzący.
Wiec, reasumujac, bardzo chce wierzyc, ale prawa polkula mozgu mowi - tak, a lewa -
przeciez to bzdury.
Nie mam nawet zielonego pojecia, ktorej przystaje mi sluchac.

Co do mojego pytania: kierujesz sie sercem czy rozumem? Moze banalne, ale spodziewam
sie niebanalnej odpowiedzi

Ave.

[playtime]

"Czucie i wiara silniej mówią do mnie, niż mędrca szkiełko i oko"
Irracjonalizm, magia, parapsychologia...to moje drugie imię.
Nie wszystkiego da się dowieść za pomocą "ratio", są zjawiska i rzeczy
niewytłumaczalne...serce- czucie...pozwala zrozumieć to czego rozum nie ogarnia...
Messalino, jeśli się dobrze orientuję Ty stawiasz na racjonalizm...
Czym jest według Ciebie miłość? Nie jest rzeczą, zjawiskiem, jest uczuciem- którego
racjonalnie wytłumaczyć się nie da, a może jest inaczej?
Salve.

[messalina]

Zgadza sie - czesciej przemawia przeze mnie racjonalizm.
Co do milosci - czasami zastanawiam sie, czy ona w ogole istnieje.
Jednak, gdyby sie sklonic do tej optymistycznej wersji, to mowiac rzeczowo: milosc -
zespol reakcji chemicznych zachodzacych w naszym organizmie.
Rozbudzajac w sobie poetycka czastke - jest czyms, bez czego ciezko jest zyc.
Zamieniajac sie dla jednych w geniusza, dla drugich w idiote - jest wszystkim.
Jesli mam napisac to, co mi slina na jezyk przyniesie, to uzylabym porownania.
Kiedy kwiat 'wspomaga' slonce, moze swobodnie przeprowadzac fotosynteze: jest
bajecznie barwny i, doslownie, nieludzko szczesliwy.
Jesli przez jakis czas tych promieni zabraknie, to slabszy organizm zamieni sie w nieciekawa
rosline i niedlugo uschnie. Co mocnijeszy - dluzej przetrwa te gehenne, lecz i tak wkrotce
sie zlamie i nie bedzie wiodl szczesliwego zywota.
Tak samo jest z miloscia, bo, jezeli rzeczywiscie, mowiac jak rasowy chemik - produkuje
endorfiny, czy trudno bez niej zyc, mozna przedstawic taki zapis:
milosc=zwyczajne, jednak przez kazdego inaczej rozumiane, szczescie.

Jak rozumiesz sens cierpienia? (Tak nawiasem mowiac, z niecierpliwoscia czekam, kiedy
wreszcie bedzie mozna napisac wiadomosc do uzytkownika, bo meczy mnie to cale forum).

Ave.

[playtime]

Zgadzam się co do forum...
Miłość- jesteś kapitalna...nie ma to jak umysł ścisły...fotosynteza i endorfiny! To się
nazywa naukowe podejście!
Cierpienie...o co dokładnie pytasz? W jakim sensie mam to cierpienie rozpatrywać?

playtime

[messalina]

Podziwiam szybkosc Twej reakcji ^^

A jesli chodzi o to cierpienie - czy zycie bez niego ma sens?

Mysle, ze znowu dasz mi powody do komplementow.

Ave.

[playtime]

Czy życie bez cierpienia ma sens? To brzmi jak temat jakiejś pracy maturalnej...
Nie, pomimo tego, że cierpienie jest dla ludzi męką nie do przejścia na początkowym etapie
tej mozolnej wędrówki przez rżysko zadające ból...życie...lata bytowania na tym ziemskim
padole, bez doświadczenia bólu, jakiegokolwiek cierpienia, poniżenia, wyobcowania,
przykrości, krzywdy etc. nie mają sensu. Nie jesteśmy tu tylko po to aby pić nektar i być
idealnym społeczeństwem, weselić się i radować przez całe nasze życie, beztroscy i
rozpasani jak koszula córki sołtysa na potańcówce.... Krótko mówiąc, życie to nie bajka...
Nie lubimy doświadczać cierpienia, wolimy o nim słyszeć...nawet nie obserwować, bo
przysparzamy sobie "patrząc" wyrzutów sumienia...Usłyszeć i za jakiś czas zapomnieć
modląc się aby nas to nie spotkało...

[playtime]

No dobra, nie mogę czekać bo niecierpliwość mnie spala od środka.
Gdybym miała odpowiedzieć z punktu widzenia katoliczki- musiałabym stwierdzić,że
cierpienie ma sens...w końcu ma przybliżać ludzi do Boga, do poznania, zmusić do pokory
(i tu muszę ślepo wierzyć, że to czego mnie nauczono, to co mi przez lata wpajano na
lekcjach religii jest jedyną możliwą opcją- jest prawdą). Z punktu widzenia "homo"
przyznaję,że nie znoszę bólu, często nie mogę się z nim uporać i aby szybko go zagłuszyć
faszeruję się specyfikami typu nurofen...apap już nie działa- mam kurcze migrenę- taką
porządną, bóle głowy są często nie do zniesienia i muszę szybko działać,żeby lek zadziałał.
Jako człowiek współczesny- nie potrafię pojąć średniowiecznych realiów- ascezy czy
swiadomego zadawania sobie bólu...choć z drugiej strony czym jest ból fizyczny w
porównaniu z bólem egzystencjalnym, bólem psychicznym?
Jakiś miesiąc temu wpadł mi w ręce przez przypadek pewien miesięcznik, którego nazwy
nie wspomnę. Napisano tam artykuł o Basi-kobiecie, która zdecydowała się urodzić dziecko
i zaryzykować własne życie i zdrowie na rzecz tego maleństwa...Białaczka pierwotnie
wydawała się wyleczalna, po 9 miesiącach nikt nie dawał kobiecie nadziei na życie...i tak się
też stało, kobieta zmarła-cierpiąc ogromnie, w momencie kiedy jej synek miał kilka
miesięcy...Przez cały czas przed śmiercią, podczas ciąży i po urodzeniu dziecka pisała listy,
których było adresatem... Nie będę się dalej rozwodzić, artykuł i film, który potem
odnalazłam w Internecie były bardzo wzruszające, zmuszały do refleksji, niemniej jednak
nie wiem czy byłabym skłonna do takiego poświęcenia...czy byłabym w stanie znieść takie
cierpienie i być tak heroiczna jak owa Basia....
W głębi duszy każdy po trosze jest egoistą...Powiedziałam każdy, jak bym chciała się
usprawiedliwić...hmmm

playtime

[messalina]

Zgadzam sie.
Ludzie nigdy w zyciu nie potrafiliby docenic piekna teczy bez prozy deszczu.

Ave.

[messalina]

Przywiazalam sie do naszych rozwazan.

Moze napiszesz, czego w ludziach nie potrafisz tolerowac?

Ave.

[playtime]

To zależy od więzi jaka łączy mnie z danym człowiekiem.
Jeśli jest to osoba, której obecności moj intelekt, mózg, ciało się nie domaga- to tak,
wtedy nie potrafię tolerować...Wkurza mnie obłuda, fałsz (nie mylmy z kłamstwem, które
czasami wydaje się być niezbędne lub niegroźne), lans na pokaz, narzucanie innym
własnych opini i bezdenna głupota...
Co do tych, których "kocham" (choć tak naprawdę czym jest miłość nie wiem) moja
tolerancja w zasadzie nie zna granic-chodzi o rzeczy i zachowania dość prozaiczne, częste i
dość charakterystyczne dla prozaicznego homo. Potrafię wybaczać, nie mam serca z
kamienia, jestem raczej takim dobrotliwym typem...
Mój dziadek mawia "Ja tam jestem tolerancyjny ale Niemców nienawidzę..." ha ha ha
Wkurza mnie powielanie zachowań, kopiowanie, lizodupstwo...a tego niestety coraz więcej!
Nie znoszę gdy ktoś nie dotrzymuje danego mi słowa...
A Ty messalino? Jesteś tolerancyjna? Wydaje mi się,że jesteś jedynaczką, mylę się?
Pozdrawiam.

[messalina]

Nie mylisz sie co do braku rodzenstwa A po czym to wywnioskowalas?

Mam podobne zdanie. Rzecza, ktorej najabrdziej nienawidze jest falsz, dwulicowosc.
Klamstwo tez bym pod to podciagnela, bo jestem z tych, ktorzy 'wala prawde miedzy
oczy'. I nic na to nie poradze, poniewaz zle sie czuje, gdy klamie w najmnijeszych nawet
kwestiach.
Kopiowanie (zdaje sie, ze zalozylas na ten temat watek na forum) jest nie do przyjecia.
Nie obdarzam szacunkiem osob, ktore nie maja wlasnego zdania.
Takie, ktore robia cos tylko 'pod publike'.
Wsrod mojej rodziny jestem wiele w stanie przecierpiec, choc, poza rodzicami, rzadko sie z
kimkolwiek widuje, bo sa rozsiani po Polsce i calej Europie.
Jesli chodzi o znajomych czy kolezanki, jesli wyrozniaja sie cechami, ktore wczesniej
opisalam, nie zawracam sobie nimi glowy.
Nie mylmy tego z przyjaciolmi, ktorzy nie daja pola do popisu mojej tolerancji, gdzyz
obluda nie wchodzi u nich w gre.

A propos kopiowania - zdenerwowalo mnie to, ze jedna z uzytkowniczek konczy
posty 'ave'. Rozumiesz, prawda?


Ave.

[playtime]

Taaak zauważyłam Twoje pozdrowienie u innej użytkowniczki- to bezczelne...
Jesteś typową jedynaczką-bardzo dobrze wychowaną jedynaczką, ale mimo wszystko
masz w sobie taki subtelny egoizm (nie myl z pruderyjnym egoizmem), jesteś pewną siebie
młodą kobietą emanującą szczerością-ubraną niekiedy w boską ironię, nieco sarkastyczną.
messalino twierdzisz,że kłamstwo jest złem samo w sobie i nie powinno się w ogóle parać
mówieniem nieprawdy...Czy Twoim zdaniem nie istnieje tzw.kłamstwo w słusznej sprawie?
Ps. lubię tę naszą paplaninę "prawie na każdy temat"...czuję,że spędzam czas na kotku w
wartościowy sposób co daje mi ogromne zadowolenie i satysfakcję.

playtime

[messalina]

Rozgryzlas mnie xD

Klamstwo w slusznej sprawie? Pewnie mogloby oszczedzic wiele bolu w niektorych
sytuacjach. Nie potepiam tego, absolutnie.
To jest tak jak ze skokiem na bungee: nie mam nic przeciwko tym, ktorzy to robia, jednak
sama mam wewnetrzna bariere, ktora nie pozwala na klamstwo. Wiem, ze moge nierzadko
tym zranic. Mam swiadomosc, iz nieraz za to jeszcze oberwe, co teraz tez sie czesto
zdarza, ale... nie moge.

Dzieki Tobie moje mniamanie na temat tego 'wielebnego' portalu nie zmieniajac sie,
doprowadzilo do skojarzen z czyms niezwykle przyjemnym, pozytecznym i tworczym - z
nasza rozmowa.
Dziekuje Ci.

A moje pytanie brzmi: jakie jest Twoje najwieksze marzenie? Wiem, trudno sie
zdecydowac. Choc sama wole mowic, ze mam cele - nie marzenia.


Ave (moje jest oryginalne )

[playtime]

No dziewczyno...pochwała napisana przez Ciebie-to już coś baaardzo pozytywnego i
cennego w moim mniemaniu!
Marzenie? Chiny, Indie- cel mojej podróży, z której już nie wrócę jeśli wyjadę.
Jako jedynaczka, wyalienowana lubiąca samotność popadam czasem w nostalgię i
wyobrażam sobie jakie szczęście mają dziewczyny posiadające rodzeństwo...marzy mi się
starszy brat-niezbyt często co prawda ale momentami myślę o tym bardzo intensywnie.

playtime

[messalina]

Nie Ty jedna czujesz sie samotna czy, jak to sprawnie ujelas, wyalienowana.
"Jeśli ktoś jest odmienny, to jest skazany na samotność".

Zycze Ci z calego serca, bys mieszkala w Indiach czy Chinach, choc zycie tam z pewnoscia
nie bedzie latwe.
Ale co to za istnienie bez wyzwan.
Ze starszym bratem bedzie juz ciezej, ale "marzenie to taki gmach, ktory istnieje, dopoki
nie zacznie sie go budowac".
W niektorych przypadkach lepiej, zeby tak zostalo.

Sama pragne, by wyruszyc do wschodniej Azji lub poludniowej Afryki, by wyczyscic
sumienie i pocierpiec moje fanaberie, ktorych konca nie widac.
Chcialabym udac sie w wyzej wymienone miejsca na misje oczywiscie, bedac lekarzem.

Teraz opowiem jak rodowita miss na ktorychs z tych smiesznych wyborach: marze o
pokoju na swiecie etc. etc.
Ale nie ludze sie: dopoki istnieje dwoje ludzi, dopoty wojny nie przestana istniec.

Ave.

[playtime]

To chyba raczej swego rodzaju utopia...Ale nigdy nie mozemy być pewni przyszłości, być
może czeka nas taka wizja świata, planety pełnej szczęśliwych, wolnych, najedzonych do
syta ludzi...równych sobie...
Chcesz studiować medycynę?
Ja myślę o filozofii choć to raczej marne zajęcie na przyszłość, nie gwarantuje godnego
bytu...ale moim zdaniem i na szczeście zdaniem moich rodziców również-człowiek powinien
robić w życiu to co lubi realizując swoje pasje i zainteresowania...tak było z nimi no i mamy
dzisiaj tego efekty...nauczyciele pasjonaci, którym ledwo wystarcza od pierwszego do
pierwszego...
pozdrawiam

[messalina]

I w tym wlasnie sek, by laczyc przyjemne z pozytecznym.
Wybranie profesji niewatpliwie laczy sie z naszym omawianym 'miec czy byc'.
Bardzo szanuje moich rodzicow - rowniez lekarzy, ktorzy, na cale szczescie, nie sa
przeznaczeni do wypisywania skierowan do specjalistow.
Spelniaja sie, a jednoczesnie robia cos dla innych. Nie narzekam na warunki bytowe, ze tak
to okresle, ale mysle, ze gdyby pasjonowal ich mniej platny zawod, bez wahania by go
wybrali, bo szczescie jest najwazniejsze.

Filozofia? Fakt, trudno by sie bylo z tego utrzymac, ale mysle, ze mozna by to polaczyc z
innym kierunkiem. Jesli oba by Cie fascynowaly, na pewno dalabys sobie rade.

Tak jak swoich, podziwian tez Twoich Rodzicow, bo wiekszosc nauczycieli to, jak glosza
moje kochane demotywatory, lektorzy podrecznika.

To ja tez pozdrawiam

Poboczne pytanie: jestes egoistka?

Ave.

[playtime]

Wiesz co, jeśli dbanie o własne potrzeby (bez przesady-jestem raczej skromna) w stopniu,
który mnie zadowala nie pozwalając na zbytek i marnotrastwo (taki mam charakter) jest
egoizmem-to tak, jestem egoistką. Moi rodzice-ja również (mam to po nich) wydają co
miesiąc "jakieś" pieniądze na tę "pasję", o której pisałam...Kupujemy książki, czasami w
antykwariacie, czasem w empiku, zdarza się,że w osiedlowej księgarni (jest niesamowicie
mistyczna, magiczna-ale droooga) Tak jestem egoistczna jeśli chodzi o lekturę-staram się
wesprzeć miejskie antykwariaty, giełdy i kiermasze książek ale "nowości" tam niestety nie
kupie...
Nie lubię ciuszków, fatałaszków...Dobre martensy, dobre(średnio nowe jeansy), black t-
shirts with oryginal emblemats i gra gitara....Apropo instrumentów...Kocham pianino (gram
dość banalnie i niezbyt dobrze) i gitarę, którą staram się od jakiegoś czasu
poskromić...krew z palców już nie tryska ale nadal jest masakrycznie...
Co do mojej mamy-punkowa polonistka nauczająca również łaciny, z odjechanym mini
irokezem (za to ją lubię) jest szalona, zupełnie niezrównoważona i zachowuje się
momentami jak gówniara, nie jak matka ale...kiedy musi-potrafi być stanowczą panią
domu...pamiętam czasy gdy zabierali mnie z ojcem na pzeglądy kapel garażowych,
strashydła itp. Tata-zupełne przeciwieństwo mojej mamy...trochę taki jak ja...wiecznie
zamyślony, lekko flegmatyczny umysł ścisły...kompletnie nie zainteresowany własnym
bytem, ubiorem, pokarmem(często zostajemy w domu sami, mama jeszcze się
dokształca, studiuje romanistykę, a wtedy mc donald i mrożonki przez cały boży weekend)
Jestem tak a nie inaczej wychowana, ludzie nie potrafią zrozumieć moich teorii, poglądów
w niektórych kwestiach, tego,że jestem taka nienormalnie jak na XXI wiek normalna...
Messalino, jesteś bardzo mądrą osobą, bije z Twoich komentarzy pewność siebie,
nieprzeciętność, czy uważasz,że to wnętrze ubogaca człowieka a nie "szata", czy
myślisz,że jedno z drugim musi iść w parze? Czy wygląd zewnętrzny ma dla Ciebie
znaczenie? Czy uważasz,że to jest dziwne,że ja mam w du..ie to jak wyglądam, że jak
mawia moja babcia powinnam stroić się, podązać za modą?
Jak to u Ciebie wygląda?

playtime

[messalina]

Dziekuje Ci bardzo za niewybredne komplementy.

Fajna masz rodzinke Ciesz sie, ze jestes przez te weekendy z Tata, mnie najczesciej
rodzice zostawiaja na pastwe losu, bo ciagle jakies sympozja itd., a wtedy nie mam lekko,
zwazajac, ze jestem niepoprawna balaganiara.

Witaj w kregu osob, ktore bajonskie sumy przeznaczaja na ksiazki.

Czy szata zdobi czlowieka?
Mysle, ze jest wazne, jesli chodzi o pierwsze wrazenie. Widzac kogos po raz pierwszy,
jedynym czynnikiem, ktory cokolwiek mowi o tej osobie, jest jej wyglad.
Jezeli o mnie chodzi - moglabys przyjsc, dajmy na to, na nasze spotkanie, owinieta firanka i
na szczudlach, ale i tak jestes moja ulubiona uzytkowniczka tego portalu. I najbardziej
wartosciowa.
Lubie, gdy ludzie zyskuja przy blizszym poznaniu, kiedy sa owiani jakas tajemnica.
Generalnie mam bzika na punkcie Conversow i Ray Ban'ow, choc na prozno szukac u mnie
wady wzroku. Ale to nigdy w zyciu nie dla lansu. Nie cierpie pozerow, sama nim nie jestem.
W.w. przedmioty sa jakby moimi atrybutami.
No, ale na milosc boska, wyobrazasz sobie mnie w bialych kozakach, rozowej mini, z
uchem, ktore przeciaga magnes i w koszulce z hello kitty?

Reasumujac, zdecydowanie nie szata zdobi czlowieka.
'Najwazniejsze jest niewidoczne dla oczu'.

A co tam, pozdrowie Cie
Ave.

[playtime]

Conwersy kooocham, noszę na zmianę z martensami...
Co do bałaganiarstwa, ha ha ha jestem, byłam i pewnie (jeśli nie wezmą mnie do armii)
będę straszną bałaganiarą...ubóstwiam nieład i nie znoszę sprzątania-to dla mnie
największa kara i wie o tym moja droga mać więc wykorzystuje tę moją słabość w
kryzysowych sytuacjach...W pokoju mam dosłownie wszystko, od roweru przez
zeszłoroczną dekorację teatralną (wystawialiśmy Antygonę w szkole).
Białymi kozakami mnie rozbroiłaś! Boję się takiego typu dziewczyn.
Współczuję z powodu nieobecności rodziców, z moim tatą to jest tak,że nawet jeśli jest w
domu-to zachowuje się tak jakby go nie było...materialnie obecny, duchem w testach,
sprawdzianach, zadaniach....
Masz messalino jakieś ulubione polskie miasto, swojski zakątek do którego lubisz jeździć i
spędzać tam wakacje, święta, weekendy?
Pytam o polskie, bo odzywa się we mnie taki rodzimy sarmatyzm...

playtime

[messalina]

Uwielbiam Murzasichle.
Mamy tam swoj taki typowo goralski domeczek: ze spiczastym dachem i z drewna.
I kominek jest. Cud, miod i orzeszki. Ma niepowtarzalny klimat, przez co niezmiernie milo mi
sie kojarzy: z przypalonym przez mame karpiem na Swieta i milionem zbitych bombek
przez tate. I do tego narty, ktorem kocham miloscia bezgraniczna ^^

Mimo tego, ze nie jestem gleboko wierzaca, i byc moze z mojej strony to hipokryzja, mam
sentyment do Swiat i tej calej szalonej otoczki.

Jestem ciekawa, czy Ty masz takie miejsce, wiec pytam

Ave.

[playtime]

Tak, wakacje często spędzamy w Zakopanem rzut beretem do Murzasichle.
Na weekendy wiosenno- letnio-jesienne wyjeżdzam z dziadkami nad zalew zegrzyński.
Babcia dostała w spadku domek i zazwyczaj jeśli nie spotka nas niespodzianka w typie-brak
drzwi, w najlepszym wypadku wyłamane drzwi (łupią i kradną wszystko co się da)
spędzam miło czas w głuszy, nad wodą, otoczona lasem i dość obscenicznymi sąsiadami...
Narty-niestety brak mi koordynacji i nie znoszę zimy, więc wszelkie sporty zimowe (poza
miejskim lodowiskiem) wykluczam.
Kocham rower, spacery i beztroskie wylegiwanie się na werandzie.
Skoro stwierdziłaś,że jesteś osobą niewierzącą, to co takiego pociąga Cię-urzeka w
świętach Bożego Narodzenia, poza słodkim domkiem nad urwiskiem?

[messalina]

Uff, dobrze, ze nazbieralo sie jednak troche roznic miedzy nami, bo juz mialam sie
zastanawiac nad mozliwoscia bycia rodzenstwem.

Tak, niestety duzo prostakow chodzi po tym swiecie i szczytem ich marzen jest zbic
fortune na sprzedazy zlomu.

Ja kocham zime.

Swieta? Z natury jestem typem samotnika, chodze wlasnymi drogami. Bywam niemila w
stosunku do tych, ktorzy niczego soba nie reprezentuja,a mysla wrecz przeciwnie. Ale
swietnie sie z tym czuje.
Jednak niekiedy potrzeba tej bliskosci. Tzn. czasem ja potrzebuje ja okazac, ale i ja
przyjac, co uszczesliwia rodzicow i sprawia, ze w moich skosnych oczach pojawia sie blask
ciepla.

Droga playtime, masz przyjaciol badz przyjaciolki? Jestes raczej 'odosobniona' czy moze
tkwi w Tobie ukryty potencjal na dusze towarzystwa?

Ave.

[playtime]

Ha ha ha "dusza towarzystwa"- nigdy nią nie byłam...Przyjaciół nie posiadam...Słowo
przyjaciel brzmi zbyt dumnie, zbyt poważnie...moim zdaniem taki "ktoś" jest znacznie
ważniejszy od mamy i taty razem wziętych, od chłopaka(którego również nie posiadam),
to ktoś z kim chce się stale przebywać, prowadzić nieprzerwane rozmowy, akceptować
jego wady, ktoś kto w pewien sposób jest naszym lustrzanym odbiciem...Nie mam
przyjaciół ale mam kolegów-tak kolegów, nie gustuję w dziewczynach bo w realu na
żadną "wartościową" godną zainteresowania-nie trafiłam dotychczas. Mam wspaniałego
kolegę, czujemy ten sam klimat, znamy się od przedszkola, oboje jesteśmy
trochę "dziwni", przed chwilą dyskutowaliśmy o ukrytych sensach, o metaforyce,
podtekście biograficznym "Królewny śnieżki"
Jakoś tak mi nie brakuje tych "przyjaciół", boję się zawodu i chyba raczej dobrze mi z
samą soba (poniekąd z Toba)...

playtime

[messalina]

Mam dokladnie to samo.
Nie zadowalam sie byle czym.
I tez w realu nie trafilam na godna zainteresowania dziewczyne.
Wiekszosc ma troche wywrocony do gory nogami system wartosci.
Nie twierdze, ze jestem wzorem moralnosci, ale niekiedy brakuje juz mi tolerancji na cizie,
majace problem z odroznieniem kota od psa.
Rowniez posiadam kolege, wlasciwie przyjaciela, poskramiajacego moj temperament w
krytycznych chwilach, ktore zaskakujaca czesto sie zdarzaja.
Prowadzimy razem ciekawe dyskusje, mimo tego, ze nie wspominamy o ostatnim
odcinku "tanca z gwiazdami po lodzie".
"Jedyny sposób uchronienia własnej samotności to ranić wszystkich, zaczynając od tych,
których kochamy." - zgadzasz sie z Cioranem?

Pozdrawiam.

Ave.

[playtime]

Samotność wbrew pozorom może być bardzo przyjemna. Chodź z drugiej strony, bycie
samotnym (stale, przez całe życie) jest ...w zasadzie nie wiem jakie jest, a raczej jakie być
może...
Narazie ta moja samotność raczej mi nie doskwiera, jeśli nie mam z kim pogadać-
konwersuję sama ze sobą (głupie!) Zadaję sobie pytania, mój umysł odpowiada, ja te
myśli werbalizuję i tak w koło Macieju...Ha, z moją psychą raczej wszystko ok...Lubię to,
bo chyba najważniejsze jest poznanie samego siebie aby móc poznać innych...
Ogólnie, wbrew pozorom w domu jestem straszną gadułą (mam to po mamie), stale
toczymy dysputy, ja muszę (w ramach ćwiczenia form wypowiedzi) podawać "stosowne,
mocne" argumenty, przy czym mama mnie zawsze zagina, za to ojciec daje mi fory.
Messalino, stale zadaje sobie pytanie co ze mną będzie...mam już dość bycia
piętnastolatką, ale tak strasznie obawiam się tego wkroczenia w dorosłość...lubię to,że
jestem poniekąd dzieckiem...ale moje wnętrze czuje się niekomfortowo w ciele tej
NASTOlatki...
Czy myślisz,że uda nam się zrealizować nasze plany?

playtime

[messalina]

Wiesz, tez znam bol checi wkroczenia w doroslosc. Brakuje mi zapewne odpowiedzialnosci,
ale chcialabym o sobie decydowac w wiekszym stopniu, choc i tak mam duza swobode,
takze w wyrazaniu wlasnych opinii i zycia zgodnie ze swoja ideologia, o czym nierzadko
dyskutuje z rodzicami.

Hmm. Mam nadzieje. Gleboko wierze, ze jesli wytycza sie sobie jakies cele i konsekwentnie
do nich dazy, wkrotce sie je osiaga.
Ale zycia nieraz wymaga od nas, bysmy umieli postawic na swoim; bysmy byli i uparci i
pewni tego, ze w pelni zaslugujemy na to, czego pragniemy.
Tak, mysle, ze nam sie uda.
Zycze Ci, bys wiodla spokojne i ekscytujace zycie zarazem gdzies w Azji.

Optymistka czy pesymistka?

Ave.

[playtime]

Hmm, dziękuję za tę Azję, byłabym naprawdę szczęśliwa....
Po troszę pesymistka, w większej części-optymistka. Nie mogę stale mówić sobie,że
wszystko będzie dobrze skoro są takie sytuacje, w których jestem postawiona na
straconej pozycji-nie potrafię wtedy śmiać się jak głupi do sera i mówić sobie, nic się nie
stało-to tylko "prawie" koniec świata ale...po dniach pochmurnych kiedyś musi zaświecić
słońce, więc staram się nie popadać w depresję i mówić tym razem będzie lepiej...
Jak to jest z Tobą? Na pewno realistka ale czy pesymistka? nie sądzę...
messalino założę się,że znasz ten banalny cytacik "szlachetne zdrowie, nikt się nie dowie
jako smakujesz, aż się zepsujesz..." Zdrowie"....dbasz otzw."zdrowy tryb życia", tak wiem-
rodzice są specjalistami w dziedzinie zdrowia, ale znając Ciebie, często zapewne stawiasz na
swoim...
Ja dzisiaj dostałam tescik dotyczący stylu odzywiania się i cholera-normalnie byłam
zaskoczona tymi fiołkami które wyrysowałam odpowiadając na pytania...że też jeszcze
funkcjonuję, chodzę, myśle...Konsumuję potwornie niezdrowe (ale smaczne) pożywienie...
Sanior pisce...nie, to nie ja!
Pozdrawiam...

playtime

[messalina]

Hehe. Stad na Twoim profilu "wszystkie oprocz wuefu" ;p

Musze sie przyznac, ze jakims cudem ten zdrowy tryb zycia mi wychodzi. Nie na sile, ale po
prostu czuje potrzebe, by sie ruszac. Sportowa rywalizacja i niezastapiony przyplyw
adrenaliny dobrze na mnie wplywa. Trenuje koszykowke, jestem niezla w plywaniu w stylu
motylkowym. Kiedys tanczylam balet. Nawet wytrzymywalam te surowa dyscypline,
mialam dosc dobre wyniki, ale w koncu, jak to czesto bywa, nabawilam sie kontuzji i
rodzice, tym razem zadziwiajaco despotyczni, stanowczo odmowili. Nie moglam nic zrobic.
Jesli chodzi o odzywianie, to dosc rzadko jem w domu. Rodzice nie przepadaja za takimi
przyziemnymi zajeciami. Gdyby nie pani Zofia, juz dawno bysmy zgineli pod sterta ksiazek.
Wszyscy lubimy azjatycka (!) kuchnie, jestesmy wegeterianami, wiec razem probujemy
jakos przetrwac. To, co jest zdecydowanie zle w moim trybie zycia, to brak sniadan. Nie
cierpie ich - jako rasowa sowa. Nie musze sie trzymac jakies restrykcyjnej diety lub planu
dnia. Nie, mimo zawodu, rodzice mnie nie terroryzuja ^^

Oczywiscie, nie mylilas sie - jestem realistka. Po prostu. Bez sklonnosci do sceptyzmu czy
optymizmu. W ocenianiu szans zachowuje sie jak najabrdziej obiektywne.

Co sadzisz o homoseksualistach? Drazliwy temat i troche z tej polki "Boze, nie mowmy o
tym", ale co tam

Pozdrawiam.

Ave.

[playtime]

Tak zwane- "misie"? Bardzo sympatyczni, otwarci (zazwyczaj oczytani, inteligentni) ludzie...
Są z krwi i kości, tak jak my wszyscy, myślą, czują i mają tę piekielną odwagę, by żyć po
swojemy, niezgodnie z konwencją-wbrew opinii innych.
A co powiesz o "rasie" ( nie znoszę tego słowa), skoro znów o tolerancji mowa?

playtime

[messalina]

Rasy? (Fakt, mozna by to zastapic jakims bardziej 'czlowieczym' okresleniem). Po prostu
trzeba bylo wyroznic kilka rozniacych sie od siebie grup ludzi. Nie ma to dla mnie absolutnie
zadnego znaczenia. Ludzie ci roznia sie od siebie tylko fizycznie. Rasizm jest dla mnie nie do
przyjecia.

Teraz troche takie subiektywne pytanie: co sobie na poczatku o mnie pomyslalas?
Jestem ciekawa, czy sie na mnie poznalas, czy pozniej przekonalas sie, ze jestem lub nie
jestem taka, jak myslalas wczesniej.

Ave.

[playtime]

Szczerze...Pomyślałam,że jesteś bardzo mądrą osobą, mającą swoje zdanie
(niekonwencjonalne choć często cięte) na każdy temat i w każdej kwestii. Omijasz wątki,
które nie wzbudzają Twojego zainteresowania. Twoje opinie w znacznym stopniu różnią się
od reszty postów, nigdy bezpodstawnie nie wydajesz sądów, potrafisz rozgryźć
konwersatora w dość szybki sposób. Nie wdajesz się w plugawe gadki, jesteś ironiczna ale
elekancka krytykę ujmujesz w dosadne lecz wysublimowane słownictwo stroniąc od
wulgaryzmów i oklepanych zwrotów...
Cytatami i sentencjami sypiesz jak z rękawa, zawsze potrafisz poprzeć soją opinię
empirycznym przykładem...
Zachowujesz się co najmniej jak studentka V roku.
Nigdy nie pytałam o wiek, wychodząc z założenia, ze kobiety o wiek sie nie pyta...Tym
razem chciałabym poznać tę magiczną cyferkę...

playtime

[messalina]

Dziekuje za opinie. Milo "slyszec" rownie sympatyczne slowa z Twoich ust.

15 urodziny bede miala w grudniu.
Tym razem nie sosob nie powielic pytania.

Takze, zeby formalnosci stalo sie zadosc, ile masz lat?

Pozdrawiam.
Ave.

[playtime]

Równiutki kwadrans.
Przepraszam,że dopiero teraz odpisuję, szlaban na kompa, zakaz zabrania go do
dziadków...moi rozsądni rodzice stwierdzili,że mam poświęcić czas rodzinie z daleka od
cywilizacji-zwłaszcza Internetu...No tak się cholerka za komputerkiem stęskniłam,że siedzę
tu teraz w butach, kompletnie nierozpakowana i ....piszę....
Ach messalino- wesołego ucztowania i mile spędzonego wolnego od school czasu ,
żałuję że nie życzyłam wcześniej...

playtime

[messalina]

Racja, musiala to byc udreka ^^
Moi dziadkowie sa zaopatrzeni w odpowiedni sprzet, ale mieszkaja w Szwajcarii, wiec droga
troche mi sie dluzyla, a bez komputera ani rusz. Rodzice sa przyzwyczajeni i nawet nie
probowali negocjowac.
Usatysfakcjonowana ze swiat?

Ave.

[playtime]

Taaak-powiedzmy,że prawie...zauważyłaś,że ostatnio zaniedbujemy naszą dyskusyjkę?
Kurcze, będę tu jutro i mam nadzieję, iż Ciebie również tu zastanę...nie mogę się doczekać
tych priv massages!

playtime

[messalina]

Tak, zauwazylam. Czekalam, az odpiszesz. Mialam juz pewne obawy co do Twego stanu
zdrowia, ale mniemam, ze niepotrzebnie.

To moze pytanie...
Jaki jest, wg Ciebie, najwiekszy powod do wstydu czlowieka? Takie ogolne pytanie.

Licze na szybka odpowiedz

Ave.

[playtime]

Kłamstwo-to dla mnie oczywiste.
Teraz ja pytam- gdybyś miała wybór, w jakiej epoce (w czasach odległych lub zaledwie
minionych) chciałabyś żyć i dlaczego?
Ps. cieszę się,że jesteś...

playtime

[messalina]

Jesli pod uwage bierzemy wspolczesnosc, to bez wahania wlasnie ja wybieram.
A ulubiona odlegla epoka...
Odrzucam sredniowiecze: fanatyzm religijny, wojny 'w obronie wiary' itd...
Lubie antyk (wspaniali medrcy: Sokrates, Platon; wielkie dziela Homera), ale zycie tam,
moze z wyjatkiem niektorych polis greckich, bylo okrutne, kwitlo niewolnictwo.
Wybieram wiec oswiecenie: powrot do lask nauki, rozumu. Inne spojrzenie na swiat i coraz
to bardziej dynamiczny jego rozwoj.

Zdaje sobie sprawe, ze trudno sie zdecydowac, ale prosze Cie o przytoczenie jednego z
ulubionych wierszy.
Moze zrewolucjonizuje moj swiat poezji...

Czekam niecierpliwie.

Ave.

[playtime]

Już jestem- nareszcie wolna...
"Ulubionych" wierszy powiadasz...
"Nic dwa razy się nie zdarza i nie zdarzy
Z tej przyczyny zrodziliśmy się bez skazy i pomrzemy bez rutyny
Żaden dzień się nie powtórzy, nie ma dwóch podobnych nocy, dwóch tych samych
pocałunków, dwóch jednakich spojrzeń w oczy (...)
Choć byśmy uczniami byli najtępszymi w szkole świata, nie będziemy repetować, żadnej
zimy ani lata"
Pisałam z pamięci więc mogłam minimalnie zniekształcić treść lecz mimo wszystko uważam
ten wiersz Szymborskiej za filozoficzną wykładnię życia, dlatego pominęłam wstawkę o
miłosnych perypetiach pewnej nieszczęśliwej pani...
Mam masę takich wierszy...poematów, które stanowią dla mnie jakąś wykładnię, są w
pewien sposób mentorskie, zawierają esencję ludzkiego losu...

[playtime]

Racjonalizm kontra idealizm i irracjonalizm...


Przejrzałem niskie ludzkości obszary

Z różnych jej mniemań i barwą, i szumem:

Wielkie i mętne, gdym patrzył rozumem,

Małe i jasne przed oczyma wiary.



I was dostrzegłem, o dumni badacze,

Gdy wami burza jak śmieciem pomiata,

Zamknięci w sobie, jak w konchy ślimacze,

Chcieliście, mali, obejrzeć krąg świata.



Konieczność - rzekli - wedle ślepej woli

Panuje światu, jako księżyc morzu.

A drudzy rzekli: Przypadek swawoli

W ludziach, jak wiatry w nadziemskim przestworzu.



Darmo chce powstać z ziemnego pogrzebu;

Ruchomy wiecznie, ruchem swym nie władnie:

Im wyżej buchnął, tym głębiej upadnie,

Wznosząc się wiecznie, nie wzniesie ku niebu.



A promień światła, który słońce rzuci,

Na szumnej morza igrając topieli

Nie tonie, tylko w tęczę się rozdzieli

I znowu w niebo, skąd wyszedł, powróci.


Zdajesz się tykać brzegów widnokręga;

Daremnie z żaglem nawa leci chyża:

Opływa ziemię, niebios nie dosięga;

Twa fala nigdy ku niebu nie zbliża.



Wzdymasz się, płaszczysz, czernisz się i błyskasz,

Otchłanie ryjesz i w górę się ciskasz,

Powietrze ciemnisz chmurami mokremi

I spadasz z gradem - tyś zawsze na ziemi!



A promień Wiary, którą Niebo wznieca,

Topi twe krople, zapala twe gromy

I twe pogodne zwierciadła oświeca;

Ach! ty bez Wiary byłbyś niewidomy.

playtime

[messalina]

Piekne. Obydwa, choc do "Nic dwa razy" mam senstyment i rowniez krzata sie w mojej
pamieci bez uzywania tomiku Szymborskiej.
To moze teraz ja napisze, nieco polityczny, wiersz naszego Noblisty:

Ktory skrzywdziles czlowieka prostego,
Smiechem na krzywde jego wybuchajac,
Gromade blaznow kolo siebie majac
Na pomieszanie dobrego i zlego,

Chocby przed toba wszyscy sie sklonili,
Cnote i madrosc tobie przypisujac,
Zlote medale na twoja czesc kujac,
Radzi ze jeszcze jeden dzien przezyli,

Nie badz bezpieczny. Poeta pamieta
Mozesz go zabic - narodzi sie nowy.
Spisane beda czyny i rozmowy.

Lepszy dla ciebie bylby swit zimowy
I sznur i galaz pod ciezarem zgieta.


Co do drugiego - przytoczonego przez Ciebie - wiersza - w piekny sposob opisuje
opatrznosc i malosc nas - ludzi.

Ave.

[playtime]

Co u Ciebie messalino?
Czy mogę spytać jak masz na imię?

playtime

[messalina]

Na imie mam Michalina.
A u mnie? Musze powiedziec, ze wczoraj bylo okropnie. Sama nie wiem, dlaczego, ale
czasem po prostu jest i nic sie na to nie poradzi.
Brakowalo mi naszej dyskusjo-rozmowy. W sumie nie wyobrazam sobie, po co ja
wchodzilam na ten portal, zanim zaczelysmy rozmawiac.
Teraz jest banalnie dobrze. Wrocilam wlasnie z basenu, zatem czuje sie rzesko i swiezo. Taki
przyplyw energii, paradoksalnie spowodowany jej utrata, byl mi potrzebny.

Zauwazylas, ze nasze posty rozrastaja sie z ogromna predkoscia, w wyniku czego trzeba
wciskac 'nastepny'? Ale czego sie nie robi, by umilic sobie czas mila konwersacja...

To moze teraz powiele Twoje pytanie, Melu. Co u Ciebie?

Ave.

[playtime]

Ja Mela, Ty Miśka...szok! I znalazłyśmy się na TAKIM portalu...Kto by pomyślał?
Michalino, straszny tydzień za mną, gorszy przede mną...Po świętach same testy, klasówki,
recytacje, konkursy, apele....Moja mama chyba jakieś napięcie przedmiesiączkowe ma bo
szaleje, czepia się nawet tego biednego ojca...Ten ma szczęście-jutro jedzie z dziadkiem
nad zalew...a ja, biedna zostaję w domu z szaleńcem...

playtime

[messalina]

Czasem nawet slepej kurze trafi sie ziarno.

Wspolczuje cala soba... Ja jestem skazana na weekend ze sprzetem RTV i AGD, bo rodzice
maja ten swoj zlot fanow stetoskopow, skalpeli i kitli.
Ty na pewno przetrwasz. Gleboko w to wierze. Jesli mama tak to znosi, lepiej usun sie w
cien. Wiem z wlasnego doswiadczenia, ze nie lubie, gdy mi ktos wchodzi w droge, nie tylko
w, jak mawia always, te dni, ale i 24 h na dobe, bo staje sie opryskliwa i tak wredna, ze
az siebie sama zaskakuje.


A teraz moze mi powiesz, jaki jest Twoj ulubiony przedmiat, droga playtime/Melu?
Z uzasadnieniem, oczywiscie.

Trzymam kciuki za Twoje stalowe nerwy.
Chociaz male spiecia rozladowuja emocje

Ave.

[playtime]

Ulubiony...jeden? Nie ograniczaj mnie.
Polski-Historia-Angielski-Łacina-Matematyka-Biologia...
W-fu nie znoszę...
Założę się,że Ty stawiasz na fizykę, chemię, biologię i pozostałe ścisłe?
Słuchaj, my chyba musiy założyć jakiś oddzielny wątek na tę naszą konwersację?

[playtime]

Zapomniałam o "uzasadnieniu"----powiem tak: Bo lubię -matę "Czasem mam takie chwile,
kiedy robię rachunek
Sumienie męczy a umysł poddany jest ciężkiej próbie"
-polak "Żeby w końcu żyć marzeniami"
-histę"Tyle samo w niej gorzkich prawd tylko po to by wygrać"
-biologię "Opakowani trudno
Ja walczę już tylko o swój los
I nie jest nudno"
-łacinę"Tysiące pomysłów żeby filo była czysta"

Bo tak już jest,że człowiek "Nie chce zginąć w tłumie podobnych robotów
Których wolność ktoś zamknął w klatce z banknotów"

playtime

[messalina]

Masz racje, dorzucilabym tylko matematyke.
Swietne uzasadnienie

Wybacz, ale nie jestem w stanie nic wiecej napisac.
Nadal kieruje mna calkowity szok.

Masz racje, musimy chyba zalozyc osobny watek, oby zlosliwi go nie usuneli.
Ehh, nie moge trzezwo myslec...

To kto wezmie na barki zalozenie watku? Moze swoja propozycje...?
Czekam.

Trzymaj sie, pozdrawiam.

Ave.

[playtime]

Byłam z mamą pod pałacem, zapaliłyśmy znicze, położyłyśmy kwiaty...w zasadzie było
ich tam tyle,że my swoje zostawiłyśmy praktycznie na ulicy...Myślę,że jako warszawianka-
Polka, powinnam uszanować tę tragedię, dlatego dzisiaj już nie napiszę. O 20 mamy wartę
pod pałacem. Do usłyszenia jutro Michalino.
A wątek...Liczę na Twoją inwencję, dysputy o sprawach poważnych i banalnych...

[playtime]

Wstałam z pomysłem na tytuł wątku: "M. do M." lub zwyczajnie aczkolwiek
poetycko: " Do M."
Jeśli chodzi o treść, może tekst piosenki "Lubię mówić z Tobą...." ?

playtime

[messalina]

Swietny pomysl. Twoja kreatywnosc nie zna granic.

Ja juz sie troche uspokoilam. Jestem krakowianka, ale udalam sie razem z rodzicami do
Warszawy, by oddalic symboliczny hold ofiarom.

A w jakiej czesci forum umiescimy ten watek? Na oficjalnym?

Ave.

[playtime]

zakładam na oficjalnym... pamiętaj "M do M"

[princess132]

trzeba być, tym kim się chce, wtedy nic nie potrzeba do szczęścia, a wydaje mi się, że
każdy dobry człowiek zostanie przez los nagrodzony... za to, że jest dobrym człowiekiem.

i fajnie, że istnieją dziewczyny myślące nie tylko o ciuchach i chłopakach.


playtime, przeczytam tą ksiązke.

[twilight_cnie]

moim zdaniem trzeba być:tym kim chcemy,kim sobie zamarzymy,być przyjacielem..
a mieć:marzenia bo bez marzen nie zyjesz,przyjaciół bo gdyby nie oni to kto by
nas pocieszał i był przy nas? no i mieć milośc obojętnie w jakiej postaci czy to
miłośc rodziców czy rodzeństwa czy pierwszej miłości...

i zgadzam się z princess132 dobrze ze nie ma tylko takich dziewczyn które myslą
tylko o ciuchach i chlopakach

szacun playtime xd

[playtime]

Wracam jutro...Teraz zatroszczę się o to, żeby mieć...WIEDZA mnie woła (dokładnie to
klasówka z anglika)

[replaceable]

być.

[jb002]

najważniejsze żeby być rozsądnym

[lilly_]

Wydaje mi się, że ważniejsze jest, aby być, aby coś po sobie pozostawić.
Potrzeby materialne powinny być na drugim miejscu.
Tak jak na dzisiejszym w.d.r. nasza pani mówiła, że najważniejsza jest rodzina.
Sorry mądre słowa mi się już skończyłyy.

[softy_girl]

Wiesz to co napisałaś jest głębokie , bardzo . jednak obawiam się ze moja odp.
już tak nie będzie , nie wiem co odp. zatkało mnie . Właśnie się zastanawiam
czy wystarczy tylko "być" ? No a może najpierw powinniśmy zastanowić co dla
kogo znaczy "być" no bo np. dla mnie to oznacza żyć tym co się ma i i się tym
cieszyć (chociaż to niewiele) no ale czy to daje szczęście ? Nie wiem teraz
przeanalizujmy to "mieć" na pewno oznacza to dobro materialne które często
cieszą ludzi gdy jest im źle . Wydaje mi się że ludzie są tacy że samo tzw.
"być" im nie wystarczy muszą jeszcze "mieć" i to tyle żeby inni im zazdrościli .

[dulce12_rbd]

Treść twego wątku jest intrygująca, ponieważ ja - jako najbardziej wygadana na wszystkie tematy w grupie mych znajomych, nawet nie wiem co mam odpowiedzieć.
No więc jest coś dobrego w posiadaniu jak i w byciu.
To trochę wnerwiające, że czasem słówko "mieć" przeszkadza słówku "być".
No i trzeba wybierać. Dopiero odkrywam jakie słówko do mnie pasuje, więc teraz nie odpowiem.

[mady_]

moim zdaniem na pytanie "Mieć czy być?" , zawsze ale to zawsze, większość ludzi
odpowiada być .
a jednak , zastanówmy się czy wystarczy 'być' , aby mieć dobre życie . ?
trzeba mieć trochę tego dobra materialnego, bynajmniej jedynie na własne
podstawowe zapotrzebowanie. ale to jest tylko i jedynie moje zdanie .

`to nie znaczy że być nie jest ważne .

rodem z mojej książki od WOSu.

[squash]

hm, ciekawe. Tam był podobny artykulik, z tym samym autorem i to samo pytanko. :3

nie zamierzam się rozpisywać nad wyższością 'być'.
btw - Kto powiedział, że jedno wyklucza drugie? C;

[playtime]

squash...przeczytałaś ten "artykulik". Jestem ciekawa co napisali w książce z WOS-u o
Frommie i jego filozofii. Czy to był tylko fragment książki, czy precyzyjnie skonstrupwany
artykuł na temat posiadania i bycia? Zresztą swoją drogą, niezły ten podręcznik musi być
skoro podejmuje tak egzystencjalne tematy...To gimnazjum, czy liceum? Bardzo proszę o
wydawnictwo i tytuł...
A jeśli ten post, który napisałaś był ironiczną aluzją do rzekomego wzorowania się na
jakiejś książce z WOS-u...w takim razie-wychodzi na to,że zupełnie mnie nie znasz... choć
tu na Kotku, to zupełnie naturalne Nie należę do tych, którzy kopiują i wklejają, ściągają
pomysły z podręczników. Myślę, że Ci którzy mnie już troszkę poznali, mogą się
wypowiedzieć na temat mojej wiarygodności, potencjału i zainteresowań. Pozdrawiam i
radzę sprawdzić to co w tej książce napisano- ze zgodnością mojego wątku...

[karolciaaa_x3]

dobry temat do zastanowienia no to tak według mnie być ale nie da się być bez
mieć , nie chodzi mi o dobra materialne , ktoś tu powiedział o średniowieczu i
ascetach ale oni tez coś posiadali , pewną wartość to też liczy się się do mieć
, no bo samo być , oznacza żyć funkcjonować jak roślina , tutaj mogę się odwołać
do popularnej seri książek Harry Potter , chodzi mi o dementorów , wysysali z
ludzi duszę ale ludzie nadal żyli ale nie mieli wartości , nic nie miało dla
nich znaczenia , tracili świadomość bycia , dla nich wszystko było obojętne ,
poprstu stracili sens życia , czyli stracili to co mieli najcenniejsze .

ja to tak rozumiem ale może jestem jeszcze za głupia do takich wątków ; )

.

[mweezy]

trzeba zachować równowagę między byciem a posiadaniem. bycie dobrym człowiekiem,
wartościowym i tak dalej jest bardzo ważne, ale posiadanie jakiś środków do
życia choćby też jest ważne bo możemy w pewien sposób komuś pomóc, dać siebie.
wydaje mi się jednak że bycie jest ważniejsze. bycie czyli wszystkie nasze
uczucia, poglądy ogólnie mówiąc nasza osobowość, światopogląd są bardziej
istotne niż to czy mamy ileśtam milionów na koncie czy jeszcze co innego. tego
jakimi jesteśmy ludźmi nie da się przecież określić na podstawie rzeczy, które
posiada lecz wartości czy poglądy które prezentuje.

[playtime]

Chyba tylko nieliczni postrzegają ludzi na podstawie opinii i poglądów jakie wygłaszają.
Współcześni we wszystkim dopatrują się podstępu, spisku i oszustwa...cóż taki świat.
Zdecydowana większość, choćby na tym forum, jest zainteresowana po pierwsze-
wyglądem-czy nos kaprawy, nogi krzywe, pryszcze na brodzie...po drugie-ile mogą
kosztować ciuchy, które nosi dany osobnik, po trzecie- co robią jego starzy i czy ma fajną
chatę... rzadko zagłębiamy się we wnętrze-zazwyczaj najpierw interesuje nas to co
materialne. A w społeczeństwie materialistycznym to co drogie i się świeci musi mieć jakąś
wartość...

[klarix1]

jakieś tam szczęście w ' byciu ' jest .

[zjem_ci_kota]

muszę pomyśleć ... to będzie trudne xd

[playtime]

Dzisiaj się przekonałam,że bez "mieć" trudno "być"...mój system wartości legł w gruzach...

Że co?! .

[pauliska1212]

...

[blackcafe]

być - kimś być, sobą być , a jak jesteś to i masz . : 3

poplątałam : c .
ale może ktoś zrozumie .

[madalena]

na twoje pytanie jest bardzo trudno odpowiedzieć. moim zdaniem to "być" jest bardzo
ważne, powinniśmy "być", ale mieć też jest ważne, nie najważniejsze, ale jakieś zalety na
pewną są

[owad]

mieć.

NK

[lady_ania]

Nie kapuje

[playtime]

Czytanie ze zrozumieniem to złoty środek do rozszyfrowania treści tego wątku...
My tu się nie tylko relaksujemy popadając w myślowy bezład, my również staramy się
analizować czynniki wpływające na to dlaczego tu jesteśmy...

[zouza_]

moje zdanie jest takie : możesz mieć największe bogactwa świata, ale bez miłości/przyjaźni nie będziesz się tym cieszyć, bo nie będziesz miał się z kim tym podzielić .

[antikowa]

Myślę, że nie można mieć szczęścia tylko w 'byciu'. Moim zdaniem na takie
pojęcie jak szczęście składają się również rzeczy materialne, które sprawiają,
że jesteśmy zadowoleni.