Przycinanie oleandrów

[efa3]

W najbliższych dniach zamierzam przenieś oleandry z ogrodu do pomieszczenia .
chciałbym je troche przyciąć , żeby na wiosnę bardziej sie rozkrzewiły.Czy
mogę to zrobić teraz na jesień , czy dopiero na wiosnę?
Będę wdzieczna za wszelkie rady .
pozdrawiam serdecznie

[efa3]

Czy na prawdę nikt nie wie?:(

[ibirka]

Mi się wydaje, że na wiosnę, gdzieś czytałam, że krzaki przycina się na
wiosnę, chyba to dlatego, że się intensywniej rozwijają, może ktoś mi również
wytłumaczy logicznie o co tu chodzi, to może wreszcie zapamiętam. :-)

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
No cóż najlepiej napisze coś o tej ciekawej roślinie gdyż warto aby stała się
bardziej popularna.

Oleander pospolity rośnie na wybrzeżu Morza Śródziemnego oraz w niektórych
regionach Azji. Od starożytności uprawiano go jako roślinę ozdobna, cenioną za
piękne kwiaty i długi okres kwitnienia. Nie bez znaczenia był również fakt, że
oleandry są wyjątkowo odporne i wytrzymałe na suszę. Z tego względu do dzisiaj
należą do popularniejszych roślin służących do dekoracji kompleksów hotelowych
w południowych częściach europy i północnej Afryki.
W XVIII i XIX wieku oleandry były najczęściej spotykanymi roślinami
doniczkowymi. W lecie wystawiano je na słoneczne miejsca w ogrodzie, zimę zaś
spędzały na nieogrzewanej werandzie lub w oranżerii. Dzisiaj są już rzadko
spotykane; w naszych ciepłych mieszkaniach nie mogą zdrowo przezimować, a to
właśnie jest warunkiem obfitego kwitnienia na wiosnę. Czasami spotkać je można
jeszcze na wsiach, gdzie niegdyś były bardzo popularne. Z pewnością warto
jednak zainteresować się tą mało kłopotliwą, a efektowną rośliną doniczkową.
Być może niektórzy z was znajdą dla niej miejsce w coraz częściej budowanych
przydomowych ogrodach zimowych.
Ten wielki oleander
Oleander jest okazałą rośliną - w donicy osiąga nawet do 4 metrów wysokości i
może żyć kilkadziesiąt lat. Jego ozdobą są duże kwiaty zebrane w kwiatostany
wyrastające na końcach pędów. Ogrodnicy wyhodowali ogromną liczbę odmian
różniących się nie tylko barwą kwiatów, ale także ich kształtem i wielkością.
Kwiaty nie utrzymują się na roślinie długo; zwykle przekwitają po 3 dniach, ale
ich miejsce natychmiast zajmują nowe. W sprzyjających warunkach oleander
kwitnie od maja do końca października, a w krajach śródziemnomorskich często
przez cały rok. Niektóre odmiany hodowlane mają nie tylko duże (do 8 cm
średnicy) kwiaty, ale również dekoracyjne liście z białymi, żółtymi lub
różowymi przebarwieniami.

Czego potrzebują?
W okresie wegetacji światła i ciepła. Tylko wtedy oleander szybko rośnie i
obficie kwitnie. W mieszkaniu jest mu zwykle za ciemno i aby cieszyć się jego
kwiatami, należy wystawić go chociaż na balkon lub taras. W zimowych ogrodach
oleander rośnie nawet w najbardziej gorących i nasłonecznionych miejscach. W
takich warunkach musimy go tylko częściej podlewać i nie martwić się, że kwiaty
szybciej przekwitają. To doskonała roślina, w cieniu której mogą rosnąć inne
gatunki o delikatnych liściach i wrażliwe na silne słońce. Do ogrodu wystawiamy
ją na początku maja, wybierając słonecznie i przewiewne stanowisko. Najlepsze
są miejsca zadaszone, gdyż kwiaty oleandrów nie lubią moczenia. W chłodne
deszczowe dni może pojawić się na nich szara pleśń. Porażone kwiaty należy
szybko usuwać, aby grzyb się nie rozprzestrzeniał. Oleander, jak wszystkie
rośliny wystawiane z mieszkania na bezpośrednie nasłonecznienie, musi być przez
pierwsze dwa tygodnie cieniowany, szczególnie podczas słonecznej pogody
(okrywany np. gazą, włókniną lub szarym papierem). Najlepiej wynosić go podczas
ciepłej pochmurnej pogody, gdyż ryzyko poparzenia młodych liści przez słońce
jest wówczas znacznie mniejsze i roślina szybciej się aklimatyzuje. Oleandry są
odporne na zimno i nie szkodzą im przymrozki nawet do -5°C. Do mieszkania
zabieramy je dopiero wtedy, gdy pogoda na dobre się zepsuje, zwykle w połowie
października. Zimą rośliny te powinien być przechowywane w temperaturze do 10°
C. Oleandry rzadko chorują, ale co pewien czas w okresie wegetacji należy
profilaktycznie stosować owadobójcze pałeczki doglebowe - szczególnie u roślin
stojących na wolnym powietrzu, gdzie narażone są na inwazje mszyc.
Podlewanie. Mimo że oleander znosi nawet długotrwałe okresy suszy, w uprawie
doniczkowej ziemia powinna być stale lekko wilgotna, gdyż przesuszony gubi
dolne liście albo może zrzucić część pąków. W słoneczne dni powinniśmy podlewać
go ciepłą wodą. Do tego celu najlepiej używać deszczówki lub wody
przegotowanej. W chłodniejsze i pochmurne dni podlewamy roślinę rzadziej, gdyż
wtedy jej zapotrzebowanie na wodę jest mniejsze. W okresie zimy, gdy oleandry
przechowujemy w chodnych pomieszczeniach, górna warstwa ziemi w donicy powinna
być sucha. Zapobiegawczo, aby nie dopuścić do przesuszenia bryły korzeniowej,
co 10-14 dni wlewamy trochę wody na podstawkę. Im chłodniejsze pomieszczenie,
tym podlewanie powinno być bardziej skąpe.

Doniczki i podłoże. Oleandry najlepiej sadzić do dużych doniczek, tak aby
starczyły na kilka lat. Krzewy te nie lubią przesadzania i należy to robić
dopiero wtedy, gdy korzenie całkowicie przerosną podłoże. Dla dużych okazów
najlepsze są obszerne ceramiczne donice z uchwytami służącymi do przenoszenia.
W przypadku bardzo dużych egzemplarzy przesadzanie może być bardziej
kłopotliwe, lepiej więc co roku w donicy wymieniać jedynie górną warstwę ziemi.
Odpowiednie dla oleandra podłoże powinno składać się z żyznej ziemi
kompostowej, gliny, torfu i gruboziarnistego piasku w stosunku 3:1:2:1. Duże
okazy należy regularnie zasilać. Przed kwitnieniem i podczas jego trwania
stosujemy nawozy dla roślin kwitnących. Od sierpnia musimy zaprzestać
nawożenia, aby spowolnić wzrost rośliny, co pomoże młodym przyrostom zdrewnieć
jeszcze przed zimą.
Z hotelu do mieszkania
Polacy coraz więcej podróżują i wielu turystów, widząc pięknie kwitnące
oleandry, próbuje przywieźć sadzonki do kraju. Niestety, większość jednak
usycha przy próbie ukorzeniania. Dzieje się tak dlatego, że ukorzenić można
tylko półzdrewniałe starsze pędy bez kwiatów i pąków. Sadzonki powinny mieć
długość około 20 centymetrów i co najmniej 3 węzły, z których wyrastają liście.
Po odcięciu sadzonki należy na kilkadziesiąt minut zanurzyć w naczyniu z wodą,
aby usunąć lepki sok. Następnie obrywamy liście z dolnego węzła i umieszczamy
sadzonkę w wilgotnym piasku. Można to zrobić już w hotelu. Zawiązki korzeni
pojawią się już po tygodniu, ale młodą roślinkę przesadzamy do doniczek dopiero
wtedy, gdy się dobrze ukorzeni czyli po 4-6 tygodniach. Sadzonki najlepiej
robić wiosną i późnym latem. Cierpliwym polecamy rozmnażanie oleandrów z
nasion. Zbieramy je, gdy tylko zaczynają pękać podobne do strąków owoce. Należy
się z tym spieszyć, gdyż nasiona posiadają aparat lotny i są szybko zabierane
przez wiatr. Musimy się też liczyć z tym że otrzymane w ten sposób egzemplarze
nie będą miały kwiatów podobnych do roślin matecznych. Młode rośliny należy od
czasu do czasu przycinać, gdyż wtedy lepiej się krzewią, starszym wycinamy
tylko zdrewniałe, pozbawione liści pędy.
Uwaga, truje!
Oleander należy do rodziny toinowatych, której przedstawiciele posiadają we
wszystkich częściach silnie toksyczne glikozydy. Po spożyciu mogą one wywołać
zatrucie groźne dla zdrowia, a nawet życia. Oleandrem mogą zatruć się dzieci,
zjadając liście lub kwiaty (również przekwitłe). Gdy wystąpią pierwsze objawy
zatrucia - nudności i wymioty, należy szybko wezwać pomoc lekarską. Osoby
wrażliwe nie powinny również spać w pomieszczeniu, w którym stoi kwitnący
oleander.
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak