laki88888
09.02.02, 19:55
Owsiszcze,
8II2002r.
WIELKA GRA
Igrzyska Olimpijskie to również łzy. Łzy szczęścia i rozpaczy, ale zawsze łzy.
Łzy sportowców i trenerów, łzy działaczy a nawet i sponsorów, ale zawsze te
same najzwyklejsze w świecie łzy. Łzy będące efektem nadziei i obojętności,
zawiedzionej nadziei i szczęśliwie zmąconej obojętności. Krótko mówiąc: łzy
emocji. Bo o ile w całym czteroletnim oczekiwaniu sportowca na najważniejszy
start na Igrzyskach, o tym co się robi, jak się robi i czy się robi, decydują
brutalne prawa fizjologii, psychologii i wszelkich innych nauk służących
sportowi, o tyle w krótkim czasie uczestniczenia w najwyższych rangą zawodach
wszystko to staje się mniej istotne. Po latach ciężkiej pracy staje się przed
najważniejszym sprawdzianem. Sprawdzianem nazywanym czasem loterią. Ja
nazwałbym go raczej, może to nie jest najlepsze porównanie, grą szulerów i
naiwniaków w ruletkę. Szulera i naiwniaków, bo niby z góry wiadomo, kto ma
większe szanse na zwycięstwo. Tyle tylko, iż czasami, pomimo to wszystko, bywa
i tak, iż nawet najlepszy oszust wpada i wygrywa przypadkowy szczęściarz-
naiwniak. A i stawka w tej grze większa niż w kolekturze na rogu. Spyta więc
ktoś, dlaczego zarówno pewny swych sił szuler, jak i łatwowierny zwyczajny
słabeusz zasiadają razem do gry? I dlaczego wokół ich stolika w miarę rośnięcia
stawek zjawi się coraz więcej podekscytowanych gapiów? I dlaczego, tak czy
siak, na wszystkim tym zarabia organizujący cały ten show krupier? To jest tzw.
piękno sportu. I piękno Igrzysk Olimpijskich.
Mam jednak nadzieję, iż w przypadku olimpijskich konkursów w skokach
narciarskich po raz kolejny wygra cwany rutyniarz, niechcący potwierdzając
niemiecką chorą opinię o Polakach – kombinatorach. Ale ten jeden jedyny raz
sprawi mi to ogromną przyjemność.
Łukasz Koterba
A NA POCZATKU BYŁ BÓG
Opatrznościowa sprawiedliwość natury wywołała u mnie mieszane uczucia.
Z jednej strony cieszyłem się, iż straszliwie bezkompromisowy argument w
postaci nie słuchającej nikogo, a organizatorów chyba w szczególności, pogody
uniemożliwił rozpoczęcie zawodów Igrzysk Olimpijskich przed rozpoczęciem
Igrzysk Olimpijskich. Nie wiem, czy „zaczynanie przed początkiem” to jakaś
nowość, czy standard w olimpijskim biznesie, w każdym bądź razie na pewno nie
normalność. I poniekąd sprawiedliwość. Dlaczego bowiem chce się (a właściwie
to : chciało się) pozbawiać kilku skoczków niesamowitego przeżycia jakim jest
normalne przeżywanie uroczystości rozpoczęcia Igrzysk Olimpijskich. Bo naprawdę
nie trzeba być żadnym psychologiem-geniuszem a la dr Bleharz, by wyobrazić
sobie, co czuje na takiej imprezie zawodnik, który wie, iż mimo iż Olimpiada
się jeszcze nie zaczęła, on już zdołał z niej wylecieć. Pewnie, większość z
nich miałaby jeszcze okazję do zaprezentowania się na skoczni większej i w
konkursie drużynowym, ale bądź co bądź skażeni byliby już skazą porażki. A
nawet ci, dla których feralne kwalifikacje zakończyłyby się sukcesem, też
okradzieni byliby z przeżywania tejże uroczystości bez dodatkowych obciążeń
związanych z myśleniem o swoich i przeciwników szansach. Więc informacja o
przeniesieniu kwalifikacji na niedzielę ucieszyła mnie. Chociaż...
Z drugiej jednak strony po raz kolejny poczułem bowiem to, co najgorszego kibic
skoków narciarskich czuć może. Uczucie zapewne podobne do tego, którego
doświadcza odświętnie wystrojona dama czekająca w wytwornej restauracji na tego
jedynego, którego przecież tak rzadko można spotkać. Czeka i nie doczekuje się.
Lubo przecież utknął w zaspie. Bycie wystawionym do wiatru nigdy nie jest
przyjemne. Ale, z drugiej jednak strony, tym większa będzie potem radość ze
spotkania, które w końcu dojdzie do skutku. Chyba, że tak wyczekiwany
najdroższy okaże się niewartym przeciętniakiem. Prawdziwa dama jednak nawet
takiego doceni i nagrodzi jego starania przynajmniej szacunkiem.
Zresztą mniejsza z tym, chyba za daleko posuwam się z tymi porównaniami,
wszakże płomień olimpijski jeszcze w mieście mormonów nie zapłonął, a czas na
pierwsze emocje sportowe przyjdzie przecież dopiero po ceremonii otwarcia. To
chyba normalne i logiczne. Potęga pogody jest jednak olbrzymia. Chwała Bogu
(niekoniecznie temu mormońskiemu...).
Łukasz Koterba
Owsiszcze,
8II2002r.
