Opolskie zamki i pałace

[annak12]

Wędrując przez woj. opolskie, mijamy stare zamki, pałace i dworki niemal w
każdej wiosce.Jest jeszcze pora urlopów,można więc przy okazji trochę zboczyć
z trasy naszej wędrówki i zwiedzić.
A propos urlopu przypomniał mi się kawał:

Co to znaczy urlop?
Ojciec wyjaśnia synowi:
– Urlop, synku, to kilkanaście dni w roku, kiedy przestaje się robić to, co
każe szef, a zaczyna się robić to, co każe żona.
.

[annak12]

Karłowice: zamek nad Stobrawą

Są na Opolszczyźnie tylko dwa gotyckie zamki przez wieki niepoprawiane wedle
kolejnych modnych w architekturze europejskiej stylów. Ten jest jak z
podręcznika: z ceglaną basztą, prostokątną budowlą mieszkalną i fosą


W rękach Beessów i Piastów

Gotycki zamek w Karłowicach, zbudowany na planie trapezu, skryty w gęstwinie
puszczy odrzańskiej nad Stobrawą, powstał w XIV wieku. Wzniósł go rycerski ród
von Tschammer, panujący w Karłowicach w latach 1329-1440.

Wieś nazywała się w 1401 roku Keczerdorff, do połowy XVIII wieku: Ketzersdorff
lub Katzendorff. Potem, aż do roku 1945 - Karlsmarkt.

W roku 1440 Karłowice przeszły w ręce Michaela Beessa. O Beessach wiadomo, że
przywędrowali na Śląsk w X wieku - prawdopodobnie z terenu dzisiejszej
Chorwacji. Był to bardzo możny, magnacki ród, ich pierwszą siedzibą były Kujawy
koło Głogówka, następnie Kolnie nad Odrą i właśnie Karłowice nad Stobrawą.
Beessowie przez kolejne stulecia podzielili się na wiele linii: panowali także w
Głogówku, Kopicach, Biechowie, Rogowie Opolskim, Lewinie Brzeskim, Naroku,
Skorogoszczy, Oleśnie.

Od 1493 roku Karłowickie dobra należały do Adama Beessa, marszałka, później
namiestnika księstwa brzeskiego, luteranina. Zmarł w 1528 r., został pochowany w
rodzinnym grobowcu przy zamku. Płyty nagrobne Adama i jego żony Barbary znajdują
się w kościele pw. św. Piotra i Pawła w Lewinie Brzeskim. Jeszcze w latach 60.,
jak wynika z katalogu zabytków woj. opolskiego, były na nowym cmentarzu przy
kościele w Karłowicach.

Od Beessów karłowickie dobra kupił książę brzeski Jerzy II (1565 r.). Odtąd jest
to zamek myśliwski Piastów brzeskich. Ostatni Piast, Jerzy IV Wilhelm, zmarł
wkrótce po hubertusowym polowaniu, jakie odbywało się w Karłowicach w 1675 roku.
Replika jego portretu wisiała jeszcze w latach 70. w zamku (oryginał: w Muzeum
Narodowym w Warszawie).

Po śmierci ostatniego Piasta Karłowice stały się domeną królewską. W 1715 roku
do muru zamkowego od wewnątrz dobudowano barokową kaplicę, w której modlili się
okoliczni katolicy.

Po włączeniu ziemi śląskiej do Prus w 1742 roku dobra karłowickie zajął fiskus.
W XX wieku zamek wraz z zabudowaniami folwarcznymi, młynem, gorzelnią posiadali
kolejno: Nadler, Wallmann, Theodor Carrels, Franz Krause.

Gotyk w ruinie

Po wojnie majątek w Karłowicach miał złych gospodarzy. Zamek wraz z parkiem
przeszedł w ręce Skarbu Państwa, zarządzało nim Nadleśnictwo Państwowe w Brzegu.
Był tu hotel dla pracowników leśnych. Niewłaściwie pilnowany, został
rozkradziony z wszystkich eksponatów. Złodzieje nie oszczędzili nawet kaplicy. A
jeszcze 25 lat temu była wyposażona w organy.

Przed wydzierżawieniem obiektu wszystkie cenne eksponaty zniknęły, kaplica także
została ogołocona. Nie wiadomo, czy podziemia kryją jeszcze szczątki
spoczywających tu sióstr z rodu Württembergów. Dwa obrazy z kaplicy zamkowej
znajdują się w pobliskim kościele, niegdyś ewangelickim.

Zamek w Karłowicach nabył w latach 80. za symboliczną złotówkę Wiesław Polus.
Wyremontował go, zabezpieczył dach, osuszył mury, osadził nowe okna,
przeprowadził wstępną konserwację. Lata transformacji ustrojowej spowodowały, że
bardzo dobrze prosperująca firma Polusa upadła. Dziś połowa zamku jest w rękach
komornika.

Kopernik ula

To właśnie w kaplicy karłowickiego zamku msze św. dla miejscowych katolików
odprawiał ksiądz Jan Dzierżon, największy pszczelarz świata. Dzierżon przybył na
parafię do Karlsmarkt w roku 1835 w wieku 24 lat (wcześniej rok spędził w
Siołkowicach).

Choć powszechnie ks. Dzierżon jest kojarzony z Łowkowicami koło Kluczborka,
gdzie się urodził, powrócił na okres emerytury i zmarł, to właśnie w Karłowicach
"Kopernik ula" dokonał największych odkryć w dziejach światowego pszczelarstwa.

Tutaj przeżył 49 lat, tu wymyślił i zastosował genialnie prosty wynalazek.
Włożył do ula drewnianą deseczkę - snozę, do której przylepiał plaster i dzięki
temu "uruchomił" ul. W Karłowicach właśnie zbudował słynny i rozpowszechniony
potem na świecie ul "bliźniak", założył pasieki przy proboszczówce i w 12
okolicznych wsiach. Tu też obwieścił światu teorię partenogenezy pszczół. Tu,
pod jego dom, w XIX wieku podjeżdżały dyliżanse z pocztą z całego świata: z
listami, gratulacjami, zaproszeniami na wszystkie światowe kongresy
pszczelarskie. Stąd wysyłał na cały świat pszczoły, które sprowadzał do Karłowic
spod Wenecji.

Do kaplicy zamkowej chodził wąską dróżką, na skróty, nazwaną po wojnie mylnie
ulicą "Dzierżonia" zamiast Dzierżona.

[annak12]

miasta.gazeta.pl/opole/1,35093,3563933.html

[annak12]

Żyrowa - u podnóża annogórskiej kalwarii

Pałac w Żyrowej to zabytek klasy pierwszej, największa w województwie opolskim
rezydencja barokowa. To wyjątkowe miejsce na mapie i w dziejach regionu jest
związane ze znakomitym rodem de Gaschin, któremu pokolenia Górnoślązaków
zawdzięczają sanktuarium, klasztor i kalwarię na Górze św. Anny


Po raz pierwszy w dokumentach wieś "Zirowa" występuje w 1302 roku, gdy papież
Bonifacy VIII przyznaje dziesięcinę klasztorowi Cystersów w Jemielnicy. W roku
1361 żyrowskie dobra otrzymuje Stefan Zyrowsky od cesarza Austrii za zasługi w
wojnie z Turkami.

Największą rolę ród Żyrowskich odegrał w połowie XVI wieku, gdy Jan Zyrowsky,
właściciel Szczepanowic k. Opola, był starostą księstwa opolskiego, a Jerzy
Zyrowsky, właściciel Żyrowej, starostą księstwa strzeleckiego. Inny Zyrowsky,
także imieniem Jan, pan Skorowa koło Olesna, był starostą okręgu Olesna i Lublińca.

Ostatnim właścicielem Żyrowej był od 1620 r. Georg Fryderyk Zyrowsky, skazany
przez cesarza Ferdynanda II za zdradę stanu na dożywotnie więzienie (1629). Jako
protestant stanął po stronie Czech w wojnie trzydziestoletniej. Jego majątki w
Żyrowej, Krępnej, Oleszce i Jasionie zostały skonfiskowane i sprzedane, a
rodzina wygnana.

Fundacje z pobożności

W 1631 roku Żyrową, Porębę i Górę św. Anny odkupił od cesarza za symboliczną
kwotę hrabia Melchior Ferdinand de Gaschin, podkomorzy cesarsko-królewski i
starosta księstwa opolsko-raciborskiego. Trzynaście lat (1631-44) trwała budowa
okazałej, wczesnobarokowej rezydencji, zaprojektowanej w stylu włoskim. W
latach: 1781, 1899, 1904-11 pałac był rozbudowywany i restaurowany.

O Żyrowej i posiadających ją Gaschinach należy pamiętać przede wszystkim
dlatego, że to oni stworzyli na świętej górze Górnoślązaków wszystkie budowle
sakralne, które służą odtąd modlitwie, ruchowi pątniczemu, a także turystycznemu.

Zaczęło się w roku 1655, gdy bardzo pobożny hrabia Melchior sprowadził na Górę
św. Anny franciszkanów, oddając im w opiekę tamtejszy drewniany kościółek.
Wkrótce Melchior ufundował franciszkanom klasztor. Zmarł bezdzietnie w pałacu w
Polskiej Cerekwi.

Jego olbrzymi majątek przejął 22-letni bratanek Adam Franz Leopold. Posiadł
jednocześnie aż pięć śląskich państw: Hulczyn, Kietrz, Olesno, Żyrową, Polską
Cerekiew. Kontynuował dzieło wuja: postawił murowany kościół i rozpoczął w 1700
r. budowę annogórskiej kalwarii. Pracami kierował mieszkający w Opolu włoski
architekt Domenico Signo, a układ kaplic wzorowany był na projekcie Kalwarii
Zebrzydowskiej.

Spadkobiercą Adama, pochowanego w roku 1719 w raciborskim kościele Dominikanów,
został jego syn Jan Joseph von Gaschin. Jan zaczął budowę murowanego klasztoru,
zaś jego najmłodszy brat dokończył dzieła. Podziwiany przez współczesnych
kompleks annogórskiej kalwarii, zwanej "śląską Jerozolimą", to dzieło życia
innego z potomków tego znakomitego śląskiego rodu - Antona. Inauguracja
nabożeństw kalwaryjskich odbyła się 14 września 1764 roku, w święto Podwyższenia
Krzyża. Bezdzietny Anton zostawił majątek swemu leciwemu bratu Franciszkowi
Jerzemu. Franciszek, żonaty z Anną Barbarą von Garnier, większość czasu spędzał
w pałacu w Turawie.

Gaschinowie otwarcie występowali przeciwko Prusom i królowi Fryderykowi II. W
czasach sekularyzacji dóbr kościelnych procesowali się z rządem Prus, broniąc
interesu franciszkanów. Doszło do tego, że hrabia Damian został na rozkaz króla
osadzony w podziemiach opolskiego zamku, skąd uciekł dzięki pomocy wiernego
sługi do Jemielnicy i Rud. Potem walczył w szeregach wojsk polskich na Ukrainie.

Podczas jednej z rewizji żyrowskiego pałacu żonę Damiana służba ukryła w studni.
Tam hrabina odnalazła zapomniane tajne przejście, którym uciekła do okolicznych
lasów.

Ostatnim przedstawicielem rodu Gaschinów był hrabia Ferdynand (1827-94),
cierpiący na chorobę psychiczną, który przeprowadził się do Austrii.

W roku 1831 sprzedana została Poręba i Góra Św. Anny, a w 1852 - Żyrowa. Kupił
ją poseł Królestwa Prus Max Fryderyk von Hatzfeld-Schönstein. Potem Żyrową
posiadali kolejno: generał August von Nostitz, bracia Godecke, Eduard Guradze.
Nie inwestowali w pałac, przez kilkanaście lat stał pusty, niszczał. Aż trafił w
ręce amerykańskiego milionera.

Wiano dla Mary

Pod koniec XIX wieku Żyrowa była własnością pochodzącego z Kolonii rodu von
Francken-Sierstorpff, rezydującego w Kopicach, Frączkowie i Jędrzejowie. Johann
von Francken-Sierstorpff (1858-1917) otrzymał Żyrową, żeniąc się z bogatą
Amerykanką Mary Knowlton. Żyrowa była prezentem ślubnym podarowanym jej przez
ojca-milionera.

Już wkrótce pałac stał się ośrodkiem rozrywek śląskiej arystokracji. Rozbudowa
rezydencji, dokonana w latach 1904-1907, dodała manierystycznej rezydencji
jeszcze większego splendoru w towarzyskim świecie. Mary wyposażyła wówczas pałac
w stylowe meble i dzieła sztuki. W 1911 roku przyjechał do Żyrowej cesarz
Wilhelm II na polowanie oraz w odwiedziny do hrabiego Sierstorpffa - kolegi ze
studiów w Bonn.

Syn Mary i Johanna Klemens opuścił Żyrową w czasie dojścia Hitlera do władzy.
Zmarł w Ameryce w 1944 roku. Zadłużony majątek został oddany pod zarząd
komisaryczny. Jego żona Elżbieta wyprowadziła się z Żyrowej w roku 1938.
Wyjechała do Ameryki wraz z córką Konstancją i synem Edwardem.
miasta.gazeta.pl/opole/1,35114,3556079.html

[annak12]

Siestrzechowice - pałac na świętym źródle

Pałac w Siestrzechowicach powstał dlatego, że znajduje się w tym miejscu
wyjątkowo zdrowa woda. Od kilku lat "święte źródło" wybija w piwnicach pod
komnatami, ale mało kto o tym wie

Pałac w Siestrzechowicach nie zdobi opolskich folderów, bo to ruina. Jednak
zachowane przez setki lat polichromie z herbami niemal wszystkich śląskich rodów
szlacheckich - owszem, widnieją w przewodnikach po Opolszczyźnie. Odnowione w
latach 80., są wyjątkowo cenne i piękne.

Warto je zobaczyć nie tylko na wydruku. W tej samej kaplicy, gdzie znajdują się
freski, stał jeszcze w latach 90. gotycki ołtarz. Z inicjatywy opolskiej kurii
biskupiej został stąd zabrany. Odrestaurowany, ozdobiony złoceniami i figurami
św. Jacka, bł. Czesława i Bronisławy, można zobaczyć w kaplicy św. Jacka przy
sanktuarium w Kamieniu Śląskim.

Dojście do pałacu w Siestrzechowicach, a właściwie do jego ruin, nie jest łatwe.
Teren pomiędzy spółdzielnią produkcyjną a pałacem został wydzielony w latach 70.
tak nielogicznie, że głównego wejścia właściwie nie ma. Zresztą zwiedzać tego
obiektu nie wolno, bo renesansowa rezydencja Andreasa Jerina jest po latach
socjalistycznego upaństwowienia ponownie własnością prywatną. Aktualny
właściciel (od niespełna roku), Polak mieszkający w Australii, zaczął remont
ruiny od prac geodezyjnych i czyszczenia terenu wokół obiektu i zabezpieczania
pozbawionych futryn okien. W tym roku pałac ma być zadaszony. Jest nadzieja, że
po 30 latach zaniedbań nareszcie podźwignie się z ruiny.

Rezydencja z kolekcją herbów

Powstanie pałacu w tej miejscowości wiąże się z panowaniem w księstwie nyskim
biskupa wrocławskiego Andreasa von Jerin. Przybył na Śląsk z Riedlingen,
biskupem wrocławskim został w 1586 r. Zasłużył się szczególnie w księstwie
nyskim jako wybitny mecenas kultury i sztuki. To dzięki niemu został
przebudowany w stylu renesansu pałac biskupi w Nysie i zamek w Otmuchowie.

Dobra w Siestrzechowicach koło Nysy zakupił biskup w roku 1592 r. dla swojego
siostrzeńca - Andreasa von Jerin, sędziego dworskiego ks. nyskiego, i jego żony
Barbary von Metzger. Wcześniej, w połowie XVI wieku, majątek był własnością
Macieja von Logau, od roku 1557 zarządzał nim Joachim Daniel von Hannsdorf,
następnie Adam von Nimptsch i Wolf Dietrich von Falkenhayn, od którego odkupił
go biskup Jerin.

Sędzia Andreas w latach 1593-94 zbudował tu swoją rezydencję. Powstała na planie
rozległego prostokąta, z typowym dla renesansu dziedzińcem wewnętrznym z
krużgankami. Główne wejście znajdowało się od strony północnej i ozdobione było
herbem Jerinów: gryfami, symbolizującymi potęgę oraz połączenie cech boskich i
ludzkich.

Andreas von Jerin zmarł 16 maja 1622 r. Pałac należał do jego potomków do roku
1730. Siestrzechowice wraz z sąsiednimi miejscowościami nabył wówczas Jan
Krzysztof baron von Strachwitz. Kolejnym właścicielem został jego krewny, biskup
wrocławski - Franciszek Ludwik von Strachwitz, który przekazał pałac wraz z
majątkiem na rzecz szpitala biskupiego w Nysie (1743).

W początkach XX wieku w trakcie remontu kaplicy pałacowej odkryto na
sklepieniach i ścianach unikatowe freski z herbami urzędników księstwa nyskiego.
Na jedenastu polach sklepienia odnaleziono 65 herbów, a na ścianie południowej -
14 kolejnych; wszystkie z imieniem, nazwiskiem i określeniem pełnionego urzędu.

Freski powstały za czasów rezydowania tu sędziego Andreasa von Jerin. Zaczęto je
malować pomiędzy 1594 a 1596 r., a zakończono w początkach XVII w.

Znajdujemy wśród nich herby prawie wszystkich wybitnych rodów szlacheckich
zarówno z Dolnego, jak i Górnego Śląska.

Ekwiwalent ze śmierdzącą wodą

Pałac w Siestrzechowicach otacza niewielki park, założony na dawnych
fortyfikacjach. Jest położony w malowniczym miejscu w pobliżu wałów Jeziora
Głębinowskiego, zbudowanego tu w 1971 roku. Dzieci repatriantów, powojennych
mieszkańców Siestrzechowic - niemieckiego Grunau - bawiły się w przedszkolu
urządzonym w niezniszczonym po wojnie pałacu. PGR, do którego należał obiekt,
urządził tu też świetlicę i mieszkania pracownicze.

W parku rosły graby, wiązy, rododendrony.

Gdy PGR się wyprowadzał z obiektu i wykwaterowywał mieszkańców, zostały "przy
okazji" powyrywane wszystkie podłogi, zerwany dach i więźba: zniknęło z pałacu
wszystko, co się udało wywieźć. Pusty i zdewastowany obiekt przejęła
spółdzielnia rolnicza z Białej Nyskiej. Pałac otrzymał nowy dach z blachy
miedzianej. W latach 90. obiekt otrzymał od Skarbu Państwa w ekwiwalencie za
mienie zabużańskie architekt Marek Paprocki z Prudnika. "Uszczęśliwiony"
zabytkiem, stanowiącym współwłasność jego i brata, nie poradził sobie z remontem
i utrzymaniem obiektu. Przez osiem lat pałac stanowił własność prywatną, ale
stał pusty i niezabezpieczony. Zniknął w międzyczasie nowy, miedziany dach.

Pięć lat temu właściciel zlecił zbadanie wody z pałacowej studni, co
potwierdziło jego przypuszczenia, że jest to wysokiej klasy woda mineralizowana.

Pojono nią bydło, hodowane w spółdzielczych oborach. Ale że była, jak powiadają
mieszkańcy wsi, "zażelaziona, śmierdząca" i szkoda było krów, zaniechano
korzystania ze studni. Odtąd źródło znalazło sobie inne ujście: nieustannie
wybija w piwnicy jednego z pałacowych skrzydeł. Przez okno piwniczne widać, że
całe pomieszczenie jest zalane przejrzyście czystą wodą.

Rok temu bracia Paproccy sprzedali swój "ekwiwalent" łodzianinowi mieszkającemu
w Australii za 70 tys. zł. Pałacu im nie żal. Ale żal "świętego źródła", o
którym w międzyczasie dowiedzieli się z opowieści dawnych mieszkańców
przedwojennego Grunau.

Architekt z Prudnika opowiada, że przed wiekami były tu aż cztery studnie: dwie
w środku pałacu i dwie na zewnątrz. Woda z Grunau miała właściwości zdrowotne,
podobno była tu butelkowana i sprzedawana.

Czy źródło wody z Siestrzechowic stanie się kolejną atrakcją Opolszczyzny,
dowiemy się za parę lat, jeśli Brzozowskiemu, nowemu właścicielowi pałacu, uda
się znaleźć i odtworzyć zasypane studnie i doprowadzić zabytek do stanu sprzed
wieków.
miasta.gazeta.pl/opole/1,35114,3561141.html

[annak12]

Turawa: pałac dla dzieci

Utrzymywanie akurat w tym pałacu domu dziecka jest nieekonomiczne i
nieracjonalne, bowiem położenie historycznej rezydencji znanego w świecie rodu
Garnier w pobliżu stolicy województwa i Jezior Turawskich kwalifikuje to miejsce
na komercyjne, regionalne centrum kongresowe, którego w Opolu i okolicy nie ma.


Pośród lasów, w dorzeczu rzeki Mała Panew, zbudowali książęta opolscy zameczek
myśliwski. Nie wiadomo, jak wyglądał i jak długo stał, a także - czy to prawda,
czy tylko podanie... Wiadomo natomiast, że w XVI w. ziemia turawska należała
jeszcze do Kotorza Wielkiego, była własnością Katarzyny Kokorz von Kamenz, a
potem jej wnuczki Katarzyny, żony barona Andrzeja von Kochtitz. W roku 1629
turawskie dobra nabył Jan von Dubrawka z Jasieni, po nim kolejno: Mikołaj von
Blankowsky, Jan von Blankowsky i jego syn, szambelan cesarski Bogusław Ernest. W
roku 1712 syn Blankowskyego, Franciszek Karol sprzedał Turawę Martinowi
Scholzowi von Loewenckron z Wieszowej.

Loewenckron, bogaty górnośląski szlachcic, zbudował w Turawie swą rezydencję
(obecne południowe skrzydło pałacu) według planów jednego z opolskich
architektów Adama Tentscherta. W owym czasie w Turawie istniał jedynie młyn
wodny i kilka budynków, za czasów Loewenckrona Turawa została rozbudowana i
stała się odrębną wsią.

Martin zmarł w 1731 r., a majątek odziedziczył jego syn Anton. W roku 1746
ożenił się z Francuzką, Anną Barbarą von Garnier.

Wszystkich sześcioro dzieci Antona i Anny zmarło, on sam dożył jedynie 44 lat.
Dobudował kaplicę w kształcie wieży z zegarem i dzwonnicą. Anna Barbara wyszła
ponownie za mąż za hrabiego Frantza von Gaschin z Żyrowej (1760). Rok później
powstaje skrzydło północne z bramą wjazdową.

Anna Barbara von Gaschin przeżyła obydwu mężów i trzynaścioro dzieci. Zmarła w
wieku 78 lat (1804 r.), została pochowana w krypcie kościoła w Kotorzu Wielkim.
Przed śmiercią przekazała turawskie dobra swemu bratu Andrzejowi von Garnier.
Majoratem turawskim zarządzał odtąd jej bratanek Franz Xawery von Garnier. W
1841 r. rodzina otrzymała tytuł hrabiowski i zaczęła się tytułować nazwiskiem:
von Garnier-Turawa.

W XIX w., za czasów panowania w Turawie rodu von Garnier-Turawa, wieś liczyła
ponad pół tysiąca mieszkańców, miała szkołę, młyn, cegielnię, dwa piece
hutnicze, staw rybny i nadzwyczaj łowne lasy. Ostatnim właścicielem Turawy był
hrabia Hubertus, wieloletni deputowany do parlamentu pruskiego. Dobudował drugie
skrzydło pałacu. To na jego ziemiach powstały w latach 30. XX wieku Jeziora
Turawskie.

Hubertus zmarł w 1952 roku w Bawarii.

Współcześnie

Garnierowie odwiedzają czasem Turawę i pałac, korespondują z okolicznymi
mieszkańcami. Garnier to na Opolszczyźnie nazwisko znane jedynie historykom. Na
świecie znaczy nieco więcej: to francuscy Garnierowie są producentami
popularnych kosmetyków, a Charles Garnier, francuski architekt, zbudował operę
paryską i kasyno w Monte Carlo.

W odległości około 500 m od pałacu w kierunku Kotorza, na Łysej Górze,
znajdowała się ich rodzinna kaplica, według podania połączona z pałacem
podziemnym przejściem.

Pod posadzką umieszczone były trumny, a sama kaplica pełniła funkcję kościółka.
Otoczona była niewielkim, śródleśnym cmentarzem.

W roku 1956 kaplicę wysadzono w powietrze. W 1937 r. rodzina von Garnier
przeznaczyła pałac na sierociniec, od 1949 mieści się tu dom dziecka.

Barokowy pałac z neorokokową dekoracją został w latach 1964-65 przebudowany
wewnątrz i dostosowany do potrzeb małych wychowanków. Do dziś zachowały się:
neorokokowa sala balowa z rzeźbionymi, złoconymi drzwiami dębowymi, marmurowe
kominki, neorenesansowy kredens, barokowe szafy biblioteczne, stiuki w sali
kredensowej, dekoracyjne piece kaflowe, złocone dekoracje ścian.

Pałacu raczej się nie zwiedza; w domu dziecka mieszka obecnie 40 dzieci.
miasta.gazeta.pl/opole/1,35114,3552589.html

[sloneczko1]

no to robiymy plan i jadymy zwiedzać;)

[sloneczko1]

jo mom jeszcze prawie cały urlop

[dede99]

od jutra zwracom sie do moi zony -Szef;)

[ballest]

Jest ksiazka , bardzo fajnuie ilustrowanou, "Slaskie zamki i palace"
Opolszczyzna.
Tam som uone uopisane, ale nie wszystkie

[annak12]

Gdyby nie charyzma i autorytet opolskiego biskupa Alfonsa Nossola, to dziś w
Kamieniu Śląskim nie byłoby śladów po rodowej siedzibie Odrowążów. Chyba że
śladami nazywalibyśmy kikuty spalonych murów i porośnięte lasem rumowisko - bo
tak wyglądało to miejsce jeszcze na początku lat 90.


Arcybiskup jednak twierdzi, jak na duchownego przystało, że cudu odrodzenia
pałacu dokonał św. Jacek. Sprawił, iż nie tylko rodowe gniazdo Odrowążów zostało
przywrócone do życia, ale wręcz rozwija się coraz prężniej, jak żadna inna
miejscowość Opolszczyzny.

Pałac, sanatorium, baseny kryte i otwarte, komfortowa baza noclegowa,
restauracje, bary, dyskoteka. Wszystkie te atrakcje, ulokowane blisko zjazdu z
autostrady w Gogolinie, stawiają tę małą i do niedawna mało znaną w regionie
wioskę w roli magnesu przyciągającego w te strony pielgrzymów, turystów,
kuracjuszy, inwestorów i wszystkich nas - opolan.
miasta.gazeta.pl/opole/1,35093,3467569.html
Tu byłam:)

[broneknotgeld]

Tako robi se ciekawie
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28940&w=46104364
Tyż żech łotwar cosik prawie.