"FAZ": pogardliwa wypowiedź J. Kaczyńskiego.

[stix]

wiadomosci.onet.pl/1571887,12,item.html
Niemiecki dziennik "Frankfurter Allgemeine Zeitung" uznał za "pogardliwą"
wypowiedź premiera Polski Jarosława Kaczyńskiego na temat niemieckich
przeciwników Hitlera, którzy 20 lipca 1944 roku podjęli nieudaną próbę
zabicia go i przejęcia władzy, a następnie ponieśli śmierć.
- Polskiemu premierowi brak jest dwóch doradców: takiego, którego by słuchał,
oraz takiego, który potrafiłby wczuć się w duszę innych narodów. Gdyby miał
tych dwóch doradców, to nigdy nie nazwałby niemieckiego ruchu
oporu "rachitycznym spiskiem przeciwko Hitlerowi w 1944 roku" - pisze autor
komentarza opublikowanego w sobotnim wydaniu konserwatywnej gazety.

"Zawsze dobrze jest wiedzieć, co obraża sąsiedni naród" - podkreśla "FAZ".
Komentator uważa, że można mówić "rzeczy lekkomyślne" o urzędujących
politykach i ich pomysłach, jednak w gronie demokratów szydzenie z
historycznego narodowego oporu przeciwko dyktaturom i totalitarnym reżimom
jest po prostu głupie.

Niemiecka opozycja skupiona wokół Stauffenberga i Bonhoeffera nie odniosła
sukcesu - przyznaje komentator. Zastrzega, że niepowodzeniem skończyła się
też walka "Białych" z Leninem i Stalinem, ruch oporu we Francji, powstanie
robotników w Berlinie Wschodnim czy też powstanie na Węgrzech. "Pomimo tego
żaden rozsądny demokrata nie zarzuciłby im, podobnie jak robotnikom z
Poznania i Nowej Huty, studentom z Krakowa i Warszawy czy też stoczniowcom z
Gdańska w latach 70. i 80., że ich wysiłki były »rachityczne«. Już sama
pamięć o zmarłych nakazuje szacunek" - stwierdza w konkluzji komentator "FAZ".

Pułkownik Claus hrabia Schenk von Stauffenberg był przywódcą wojskowego
spisku przeciwko Hitlerowi, który zawiązał pod koniec II wojny światowej.
Stauffenberg dokonał 20 lipca 1944 roku zamachu bombowego na Hitlera w
kwaterze w Wilczym Szańcu, jednak wódz III Reszy przeżył, doznając jedynie
niegroźnych obrażeń. Próba przejęcia władzy przez spiskowców zakończyła się
niepowodzeniem. Stauffenberga i kilku jego najbliższych współpracowników
rozstrzelano jeszcze tej samej nocy w Berlinie. Specjalny sąd wydał wyroki
śmierci na ponad 5.000 osób uznanych przez hitlerowskie władze za związanych
ze spiskiem. Rocznica zamachu jest w Niemczech uroczyście obchodzona. W tym
dniu odbywają się przysięgi żołnierzy Bundeswehry.

[ballest]

Dzieki Stix, ta FAZ mom kolo mnie lezec, ale bydam ja w uogrodku czytou!
To co napisala FAZ o Kaczynskim, wiy juz kazdy jednokomorkowiec w Europie oprocz
Polskich nacjonalistow!

[bonbon1]

wedlug tej logiki polski ruch oporu byl nie mniej rachityczny, w sumie, przy
niezmiernych stratach, osiagneli wielkie g...

[socer-schlesier]

A moze by tak tego Kaczynskiego na tym samym haku rzezniczym powiesic na ktorym tych spiskowcow hitlerowcy wieszali.

[ballest]

jego mozna w Futrzinach powiesic!

[bolek5]

Witam!

bonbon1 napisał:

> wedlug tej logiki polski ruch oporu byl nie mniej rachityczny, w sumie, przy
> niezmiernych stratach, osiagneli wielkie g...

W języku polskim "rachityczny" oznacza "lichy", "słaby", nie
zaś "nieskuteczny". I - z całym szacunkiem dla Moltkego, Stauffenberga i
kilkudziesięciu innych męczenników - niemiecki tzw. ruch oporu taki właśnie
był. Składało się nań kilka izolowanych, elitarnych grup bez żadnego zaplecza
społecznego. Ich znaczenie polityczne i wojskowe jest niezwykle dwuznaczne.
Stauffenberg i jego grupa walczyli przeciwko Hitlerowi i nazistom ale nie
przeciwko wojnie. To była rozpaczliwa próba zachowania choć części zdobyczy
uchwyconych w pierwszym, szczęsliwym dla Niemiec, okresie wojny. Porównywanie
klubu dyskusyjnego i spisku kilkudziesięciu oficerów z wieloletnim wysiłkiem
wojennym Białych, z heroizmem maquis, z powstaniem na Węgrzech, czy masowymi
wystąpieniami w NRD to zwykły skandal. FAZ zachowała się jak żaba, co podtyka
łapę, gdy konia kują.

[szwager_z_laband]

niywiym eli idzie przeciwnikow Hitlera w Niymczech nazwac rachitycznym ruchym,
bo jak ja, to jak w takim razie nazwac dziesiontki tysiyncy Nimcow
zamordowanych w obozach hitlerowskich(?) = podobno bouo ich wiyncyj niz przez
cztyrdziysci lot PRLu przesladowanych polskic przeciwnikow komunizmu ...

Reszta kero nadmiynious je uatwo wytumaczyc konsekfyncjami Wersalu ...

[bolek5]

Witam!

szwager_z_laband napisał:

> niywiym eli idzie przeciwnikow Hitlera w Niymczech nazwac rachitycznym
ruchym,
> bo jak ja, to jak w takim razie nazwac dziesiontki tysiyncy Nimcow
> zamordowanych w obozach hitlerowskich(?)

Owszem, hitlerowcy prześladowali także niektóre grupy swoich współobywateli.
Ale, poza lewicą, nie byli to autentyczni przeciwnicy hitleryzmu, lecz
środowiska wskazane przez nazistów jako wrogie lub zbędne (homoseksualiści,
umysłowo chorzy itd.) I to jest właśnie znamienne, że reżim, który zabił więcej
swoich współobywateli niż PRL, nie spotkał się nawet z namiastką tego
obywatelskiego buntu, co Polska Ludowa. Kiedyś czytałem wypowiedź jakiegoś
starego Niemca, świadka tamtych wydarzeń: "Kiedy przyszli po komunistów, nie
protestowaliśmy. Kiedy zabrali homoseksualistów, nie protestowaliśmy. Kiedy
zniknęli Żydzi, nikt z nas nic nie mówił. A kiedy przyszli po nas, nie było już
komu protestować". Ja mogę zrozumieć ten mechanizm: powersalskie poczucie
krzywdy, umiejętna propaganda jedności narodowej, potem wojna wymuszająca
jedność wobec przeciwnika. OK. Ale to wszystko nie zmienia faktu, że w
Niemczech _nie_było_ruchu_oporu_. Jeżeli te niemieckie kluby dyskusyjne i dwa
spiski generałów niezadowolonych ze strategii Hitlera uznć za ruch oporu, to
dla zjawisk znanych z Francji, Rosji czy Polski trzeba znaleźć jakieś nowe
określenie.

[bonbon1]

Trudno z naszego punktu widzenia oceniac takie sprawy. To nie byly jeszcze
czasy globalzacji internetu, itp. A nawet w dzisiejszych jakze oswieconych
czasach mozna ludzmi zrecznie manipulowac. Czy istniala wtedy jakakolwiek
opozycja w Japonii? O jakims ruchu oporu trudno w tym kontekscie chyba wogole
mowic. Takze z wszelkim gloryfikowaniem ruchu oporu podczas wojny bylbym tez
ostrozny. Pamietamy jeszcze jak to bylo we Francji, te fale oburzenia pare lat
temu, kiedy zaczeto pisac o kolaboracji Resistance z Niemcami, wspolpracy nawet
przy deportacji Zydow. Francuzkie spoleczenstwo juz ten, z pewnoscia bolesny
proces ma za soba. Ciekawe czy w Polsce tez jakies niewygodne epizody beda z
nalezytym objektywizmem dyskutowane. Acha, jeszcze jedno. Tak ciezko bylo za
peerelu, i co? I nic! Po kazdym zrywie, czy to Poznan, czy Gdansk, podwyzszono
zarobki, polki w sklepach sie zapelnily, i narod znowu przez pare lat trzymal
morde.

Pozdr.

[bolek5]

Witam!

bonbon1 napisał:

> (...) Czy istniala wtedy jakakolwiek
> opozycja w Japonii?

Nie. No i?

> (...) Pamietamy jeszcze jak to bylo we Francji, te fale oburzenia pare lat
> temu, kiedy zaczeto pisac o kolaboracji Resistance z Niemcami, wspolpracy
nawet
> przy deportacji Zydow.

Sorki, ale coś Ci się pokićkało. Administarcja Vichy, formacje paramilitarne w
rodzaju Milice Francaise - to tak. Ale nie Resistance ;)

> (...) Francuzkie spoleczenstwo juz ten, z pewnoscia bolesny
> proces ma za soba. Ciekawe czy w Polsce tez jakies niewygodne epizody beda z
> nalezytym objektywizmem dyskutowane.

Ależ są stale dyskutowane. W skali na jaką zasługują. Już to kiedyś
wyjaśniałem: Polacy nie mają powodów do tarumy porównywalnej z niemiecką czy
choć by francuską. Francuzi mieli Petaina i Vichy, aktywnie uczestniczyli w
Holocauście. Najlepsza jednostka bojowa, jaką wystawili w II wojnie walczyła po
stronie Niemców, za to 80 % stanu osobowego sławnej Dywizji Pancernej gen.
Leclerca, która wyzwalała Paryż stanowili Hiszpanie. Rozliczanie się z taką
historią musi boleć. Polacy nie mieli Petaina, nie było polskiego Vichy,
polskich oddziałów SS. Nasze sumienie obciążają dzikie antysemickie incydenty w
czasie wojny i po niej, oraz zbrodnie na ludności cywilnej na tzw. Ziemiach
Odzyskanych. Ale trzymajmy racjonalne proporcje. Morel i Gęborski razem zabili
ok. 3000 ludzi w ciągu pół roku. W Bełżcu, Treblince czy Sobiborze ginęło
niekiedy pięć do dziesięciu razy tylu ludzi DZIENNIE.

> Acha, jeszcze jedno. Tak ciezko bylo za
> peerelu, i co? I nic! Po kazdym zrywie, czy to Poznan, czy Gdansk,
podwyzszono
> zarobki, polki w sklepach sie zapelnily, i narod znowu przez pare lat trzymal
> morde.

I znowu wstawał, aż do skutku.

[bonbon1]

- Resistance nie byla homogenistyczna organizacja, scieraly sie tam tez rozne
tendencje. Ale mniejsza z tym. Nie bylo ani jednej proby, zeby przeszkodzic w
deportacji Zydow. Wystarczylo jedynie wysadzic tory, co w przypadu wojskowych
transportow bylo normalka, a cala logistyka (obrzydliwe slowo w tym kontekscie)
wziela by w leb.

- Dyskusje w Polsce? No nie wiem, w scilym kregu historykow, owszem. Jak
spoleczenstwo na te tematy reaguje widzimy czesto na roznych forach :(

- Odnosnie perelu. Tak, wstawal. Przez 44 lata! Nawet gdyby Niemcy wojne
wygrali, III. Rzesza rowniez by tak dlugo nie przetrwala. Ale to tylko moje
przypuszczenia.

Dobranoc

[bolek5]

Witam!

bonbon1 napisał:

> (...) Wystarczylo jedynie wysadzic tory, co w przypadu wojskowych
> transportow bylo normalka, a cala logistyka (obrzydliwe slowo w tym
kontekscie)wziela by w leb.

Bardzo przepraszam, ale takie rzeczy to tylko w Erze. Albo w "Czterech
pancernych" ;))

> - Dyskusje w Polsce? No nie wiem, w scilym kregu historykow, owszem. Jak
> spoleczenstwo na te tematy reaguje widzimy czesto na roznych forach :(

Hi, hi, hi...Społeczeństwo? A gdzie ty tu masz społeczeństwo?

> - Odnosnie perelu. Tak, wstawal. Przez 44 lata! Nawet gdyby Niemcy wojne
> wygrali, III. Rzesza rowniez by tak dlugo nie przetrwala. Ale to tylko moje
> przypuszczenia.

No dobra, może historia nie dała Niemcom dość czasu. Jak już pisałem wyżej - ja
mogę zrozumieć mechanizm i przyznać, że zadziałał tu splot pechowych
okoliczności. Ale wynik jest jaki jest. Trudno.

[bonbon1]

> bonbon1 napisał:
>
> > (...) Wystarczylo jedynie wysadzic tory, co w przypadu wojskowych
> > transportow bylo normalka, a cala logistyka (obrzydliwe slowo w tym
> kontekscie)wziela by w leb.
>
> Bardzo przepraszam, ale takie rzeczy to tylko w Erze. Albo w "Czterech
> pancernych" ;))

Bez przesady, chociaz i w "pancernych" ziarnko prawdy bylo ;)
A tak powaznie, historia "Resistance" byla we Francji do niedawna jeszcze
bezdyskusyjna. Dopiero od paru lat zaczeto stawiac sobie pytania, dlaczego
francuski ruch oporu niczego w tym kierunku nie uczynil.

> Hi, hi, hi...Społeczeństwo? A gdzie ty tu masz społeczeństwo?
Ze smutkiem przyznaje ci racje ;)

[bolek5]

Witam!

bonbon1 napisał:

> Dopiero od paru lat zaczeto stawiac sobie pytania, dlaczego
> francuski ruch oporu niczego w tym kierunku nie uczynil.

Czy ja wiem? Może chodziło o to, że bezkrytycznie realizował strategię
aliantów? A ci mieli swoje priorytety.

[szwager_z_laband]

Bolek,na tyn temat idzie dyskutowac, ale niy idzie w nim w zodnym przipadku
przijonc za podstawa opinia Kaczynskego(przinajmiyj w tak prymitywnyj formie
jak on to zaoferowou) - niy mom zamiaru pokozwac jak rachitycznom je ta forma
jego krytyki Niymcow, on poprostu som sie dyskredytuje jako polityk i jako
Europyjczyk. Zastanawiom sie paczonc na odniego persona czi tyn czuowiek je
wogole przedstawicielym interesow Polski jako czynsci Europy, czi tysz mozno
ino nalezy go odbiyrac jak sie odbiyro suowa dziecka, kere godo "mama, a oni
majom a jo niy ..." - i tyn bajtel uros i juz mu tak ino niynaisc sie ostaua ...

[bolek5]

Witam!

szwager_z_laband napisał:

> (...) ale niy idzie w nim w zodnym przipadku
> przijonc za podstawa opinia Kaczynskego(przinajmiyj w tak prymitywnyj formie
> jak on to zaoferowou)

Kaczor to zupełnie inna sprawa. Wytrawny polityk nie powinien garbatemu
partnerowi mówić, że jest garbaty. Ale ja jestem prywatnym człowiekiem,
reprezentuję tylko siebie i mogę mówić głośno i wyraźnie: w Niemczech nie było
nic, co mogło by być porównywane z ruchem oporu we Francji, Rosji czy Polsce.
Popatrz nawet na przykłady, które podajesz: sięgasz do pojedyńczych ludzi,
wyciągasz jakieś trockistowskie marginałki z Austrii. Nie potrafię sobie
wyobrazić, jak długa byłaby lista przykładów francuskiego oporu (nie będę Cię
drażnił Polską ;)) przygotowana według podobnie drobiazgowych kryteriów.

[szwager_z_laband]

Bolek, niy bez prziczyny najprzod Adolf sie wzion za swoich niymieckich wrogow -
to tak samo jak Stalin najprzod swoich wytympiou = potym mog lepiyj ogupic
reszta zastraszonego spoueczynstwa.

Jo zowdy wyuaza ze zauozynia ze wojny u kogos w doma wygrac niy idzie - to tysz
tumaczy ta roznica miyndzy ruchym oporu we Niymcach i kaj indziyj.

[bolek5]

Witam!

szwager_z_laband napisał:

> Jo zowdy wyuaza ze zauozynia ze wojny u kogos w doma wygrac niy idzie

Coś w tym jest, niemniej Aliantom w 1945 się udało. No i - żeby być
sprawiedliwym - Niemcom we Francji też. Prawie. Ich pech polegał na tym, że we
Francji schroniło się mnóstwo uchodźców z Hiszpanii, weteranów wojny domowej, i
to oni głównie zasilili Resistance i armię de Gaulle'a ;)

Bolek a co powiesz na to?.

[ballest]

Lagi Gräfin von Ballestrem [Bearbeiten]Lagi Gräfin von Ballestrem (geborene
Solf, *1909 in Vailima auf Samoa; † 14. September 1955 in Bonn) war 1909 als
erstes Kind von Hanna und Wilhelm Solf bei Apia auf der samoanischen Insel
Upolu geboren worden. Als Adolf Hitler an die Macht gelangte, lebte Lagi Gräfin
von Ballestrem mit ihrem ersten Mann, dem Diplom-Ingenieur Wolfgang Mohr in
Shanghai. Da sie dort seit ihrer Anreise in den zwanziger Jahren offen mit
Juden verkehrte bzw. aus ihrer Heimat ausgewanderten jüdischen Deutschen
Quartier bot, wurde Lagi Gräfin von Ballestrem von der deutschen Minderheit in
Shanghai gemieden. Sie unterhielt regen Schriftverkehr mit ihren Eltern, Walter
Simons und Hans von Seeckt, wozu sie einen Code verwendete, der 1943 der
Gestapo in die Hände fiel.

Doch bereits 1938 war sie aus China nach Berlin zurückgekehrt. Bei ihrer
Ankunft wurde sie sofort zu einem Verhör gebracht, da „ der Hoheitsträger
vernichtend über ihre politischen Umtriebe im Ausland“ berichtet hatte. Nachdem
man sie wieder gehen gelassen hatte, versuchte sie, den Frauenarzt und
Schriftsteller Dr. Ferdinand Mainzer zur Flucht nach London zu verhelfen. 1940
musste sie sich erneut einem Verhöhr im Hauptquartier der Gestapo stellen, zu
dem sie mit zwei gefüllten Markttaschen erschien, um selbst in der Zentrale des
nationalsozialistischen Geheimdienstes den Hitlergruß vermeiden zu können. Am
25. November 1940 heiratete sie den schlesischen Adligen Hubert Graf von
Ballestrem (* 1910; † 1995), der seit seiner Studienzeit Gegner des
Nationalsozialismus war und dessen bester Freund Nikolaus Christoph von Halem
hieß.

In Berlin versuchte Lagi Gräfin Ballestrem zu den damals in irgendeine kleine
Wohnung verborgenen, armseligen, jüdischen Damen zu gehen, um sie zu besuchen
und ihnen irgendetwas zu bringen, so Hanna Solf über ihre Tochter.

Am 15. März 1944 brachte man sie von München, wohin sie gemeinsam mit ihrer
Mutter versucht hatte, dem Bombenhagel der Hauptstadt zu entkommen, in das
Konzentrationslager Ravensbrück. Nach zahlreichen Verhören, zu denen man Lagi
Gräfin von Ballestrem jedes Mal nach Berlin gefahren hatte, lautete die
Anklageschrift gegen die Mitglieder des Solf-Kreises auf Hochverrat,
Wehrkraftzersetzung, Feindbegünstigung und Defätismus. Der 18. Oktober 1944
bedeutete für sie, ins Frauengefängnis Berlin-Moabit verbracht worden zu sein.
Dort hatte sie auf ihre Gerichtsverhandlung zu warten, die jedoch aufgrund
eines schweren Bombenangriffs auf Berlin nie statt fand. Ihr Mann, der von der
russischen Front im Dezember 1944 zu Weihnachten auf Heimaturlaub geschickt
worden war, konnte sie lediglich 15 Minuten besuchen. In dieser Viertelstunde
wechselten beide kein Wort miteinander, zu groß waren die Gefühle, die keiner
der beiden vermochte unter Zeitdruck in Worte zu fassen.

Schließlich wurde Lagi Gräfin von Ballestrem am 23. April 1945 aus der Haft
entlassen, durch Hungerödeme entstellt und psychisch schwer geschädigt.

Sie starb kinderlos mit gerade einmal 47 Jahren in Bonn, nur ein Jahr nach
ihrer Mutter. Ihr Lebensabend war geprägt von Wehmut:

Ich möchte nicht an die Vergangenheit denken, da sie ihre Bedeutung verloren
hat. Die Welt hat nichts aus ihr gelernt - weder die Schlächter, noch die Opfer
oder die Zuschauer. Unsere Zeit ist wie ein Totentanz, dessen unheimlichen
Rhythmus wenige verstehen. Alle wirbeln verwirrt herum, ohne den Abgrund zu
sehen.
de.wikipedia.org/wiki/Solf-Kreis#Lagi_Gr.C3.A4fin_von_Ballestrem

[szwager_z_laband]

czytouech juz kedys cos na tyn temat - ale dobrze zes to sam dou!

ps

z tymi taszami to bou dobry pomys:)

[bolek5]

Witam!

Herbatka u Pani Solf? Nic nie powiem. Nie chcę, żebyś więcej cierpiał.

[ballest]

No przeca Niemcy nie ofiarowali calou Warszawa, tylko, zeby ruskim pokozac!

[bolek5]

Witam!

ballest napisał:

> No przeca Niemcy nie ofiarowali calou Warszawa, tylko, zeby ruskim pokozac!

Sorki, ale nie kąsam ;) Chyba myślisz, że ja znam ten niemiecki tekst przez
Ciebie cytowany. Przypominam, że nie znam niemieckiego. Twoją księżnę
skojarzyłem po nazwisku i charakterystycznym imieniu.

[ballest]

No to przepraszam Bolek, ale tlumaczyc nie bede, bo to narawde za duzo!

[999s]

zasadniczo kaczor rację miał, tylko nie powinien się tak wyrażać. A co do
białych walczących z Leninem, czy ruchu oporu we Francji, czy Budapeszt- tam to
były masowe rucu ludzi sprzeciwiających się czemuś masowe,więc zestawianie
tysięcy ludzi przeciw kilku obrazonym (lub zatroskanych losem Niemiec- egal)
arystokratów jest niepoważne.

Tym ludziem nalezy sie jaknajbardziej cześć, pamięc, i szacunek, ale bez przesady.

czyje dzieci brali za komuny do filmow

[szwager_z_laband]

"Rodzice Kaczyńskich byli bojownikami polskiego ruchu oporu i opowiadali
bliźniakom do poduszki o skazanym na zagładę Powstaniu Warszawskim."

ze zajty:
www.prezydent.pl/x.node?id=8543095


poczytejcie:

"Mieszkał na Żoliborzu w bardzo okazałym mieszkaniu na ulicy Lisa-Kuli. Był
m.in. zaangażowany w działalność edukacyjną, organizując na Politechnice
Warszawskiej specjalne dwuletnie kursy przede wszystkim dla ówczesnych
działaczy komunistycznych, po których ukończeniu dostawali dyplomy ukończenia
studiów wyższych."

ze zajty:

pl.wikipedia.org/wiki/Rajmund_Kaczy%C5%84ski

[ballest]

No to wiemy, ze tysz se komunistom przychlebiou!

W III Rzeszy nie było żadnego ruchu oporu.

[stix]

www.ofiaromwojny.za.pl/teksty/0401.htm
Dobrzy Niemcy

Tygodnik "Wprost", Nr 1206 (22 stycznia 2006)

W III Rzeszy nie było żadnego ruchu oporu

Dariusz Baliszewski
Historyk, publicysta, autor programu "Rewizja nadzwyczajna"

Świat szuka dobrych Niemców. W gruncie rzeczy już od kilkudziesięciu lat
wszyscy, którzy się zajmują historią hitleryzmu, którzy próbują zrozumieć
mechanizmy największej zbrodni w dziejach ludzkości, poszukują w nazistowskim
żywiole ludobójstwa elementarnych śladów człowieczeństwa. Jeśli historia świata
jest odwieczną walką dobra ze złem, to także w III Rzeszy musiały istnieć
pierwiastki dobra. Obok zbrodniarzy musieli żyć ludzie przeciwni wojnie i
zbrodni. Obok zwolenników Hitlera musieli działać także jego
przeciwnicy, "dobrzy Niemcy", których działalność składała się na ruch oporu.
W hitlerowskich Niemczech nie było jednak żadnego ruchu oporu. Żaden uczciwy
historyk dysponujący wiedzą o froncie podziemnej walki w Polsce, Rosji,
Jugosławii, Grecji, Danii, Norwegii czy nawet Francji nie nazwie ruchem oporu
niemieckiego stosunku do nazizmu. I być może rację ma Hannah Arendt, twierdząc,
że "to, co powszechnie uważa się za sumienie, w Niemczech po prostu przestało
istnieć, a ludzie powszechnie przyjęli głoszoną przez nazistów skalę wartości".
By to pojąć, wystarczy prześledzić historię opozycji wojskowej zawiązanej w
1933 r., w momencie dojścia Hitlera do władzy. Znaczna część oficerów wycofała
się z działalności wraz z sukcesami na frontach. Hitler z dnia na dzień stał
się dla nich "niekwestionowanym niemieckim wodzem wszech czasów".

Wielkie milczenie
We wrześniu 1939 r., gdy niemiecka machina wojenna przetaczała się przez
Polskę, niemieccy biskupi głosili, że "kościół popiera wojnę sprawiedliwą,
zwłaszcza zaś taką, która ma zabezpieczyć interesy państwa i narodu. Zanosi
więc modły o zwycięskie zakończenie trwającej obecnie wojny w postaci
zbawiennego dla Niemiec i Europy pokoju". Nawet ewangelicki tzw. Kościół
wyznający, na świecie uważany za ośrodek opozycyjny i wrogi hitleryzmowi, we
wrześniu 1939 r. z okazji dożynek głosił orędzie do wyznawców
opozycjonistów: "Bóg (...) pobłogosławił w tym roku nasz niemiecki naród
jeszcze jednym, nie mniej obfitym plonem. Bój na polach bitewnych w Polsce
został zakończony! (...) Jakże podziękujemy za to Bogu?". Głos protestu nie
odezwał się w Niemczech, gdy Hitler przyłączał do Rzeszy kolejne terytoria:
Nadrenii, Austrii, Czechosłowacji i Polski. Milczała też opozycja
komunistyczna, zdawałoby się po delegalizacji partii naturalnie wroga nazistom.
Milczała, bo sukces rozbioru Polski był też po układzie Ribbentrop - Mołotow
sukcesem Moskwy. Milczeli wszyscy. Być może rację mają ci, którzy twierdzą, że
naród niemiecki milczał i nie stawiał tyranii oporu po prostu dlatego, że
Hitler zabronił.
W programach niemieckich opozycjonistów, przeciwników Hitlera czy to z tzw.
kręgu Krzyżowej von Moltkego, czy to grupy nadburmistrza Lipska Carla
Goerdelera, nie ma słowa potępienia dla hitlerowskiej polityki aneksji czy
bezwzględnej eksploatacji podbitych państw i narodów, z których przez lata
wojny Niemcy czerpią bezpłatną siłę roboczą w postaci milionów tzw. robotników
przymusowych. Jeśli owi opozycjoniści przedstawiają Europie swoje powojenne
plany, to w nich Niemcy występują w granicach z 1914 r., a więc w granicach
przedwersalskich. Jeśli już mowa w owych planach o Polsce, to bez Poznańskiego,
bez Pomorza i bez dostępu do morza, "który Polacy, jeśli chcą, mogą sobie
załatwić z Litwą".
Jest znamienne, że mimo wielu prób żadnej niemieckiej opozycji nie udało się w
latach wojny przekonać do swoich planów i programów brytyjskich czy
amerykańskich partnerów. Jak można było zresztą traktować poważnie taką
opozycję, która ewentualny zamach na Hitlera uzależniała od momentu lądowania
aliantów w Europie albo żądała zaprzestania bombardowań Berlina, Lipska i
Stuttgartu, gdzie mieszczą się centrale opozycji. Po tajnych rozmowach w 1940
r. ówczesny minister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii lord Halifax,
zapoznawszy się z projektami niemieckiej opozycji, uznał je za zbyt
nacjonalistyczne. Miał wówczas powiedzieć: "Zaczynam się zastanawiać, czy
istnieją w ogóle dobrzy Niemcy!".

Gdzie byli przyzwoici Niemcy?

[stix]

Gdzie byli przyzwoici Niemcy?
Faktem jest, że w roku 1943 i 1944 sprzymierzeni odmówili uznania niemieckiej
opozycji za partnera do rozmów, twierdząc, że nie ma ona ani mandatu
społecznego, ani żadnych zasług. Dziś świat dowiaduje się o próbach
porozumienia niemieckich spiskowców z aliantami. W 1943 r. przebiegały one za
pośrednictwem biskupa Chichester, który w imieniu pastora Bonhoeffera dotarł do
Anthony'ego Edena. Na niemieckie propozycje minister miał odpowiedzieć,
że "niemiecki ruch oporu nie dał jeszcze dostatecznych dowodów na swoje
istnienie (...) (!). Opozycja niemiecka - powiedział - musiałaby pójść w ślady
innych ciemiężonych narodów Europy i przystąpić do działania".
Trudno ukryć fakt, że liczba akcji sabotażowych w wojennym przemyśle niemieckim
była znikoma. Nie ma liczących się akcji propagandowych, tajnej opozycyjnej
prasy czy radia. Nie powstał choćby jeden niemiecki ośrodek opozycyjny na
wychodźstwie (nie wspominając oczywiście ośrodka moskiewskiego komitetu Wolne
Niemcy), który wzywałby do walki i oporu. Nie powstał, bo Hitler nie pozwolił.
Nawet po 20 lipca 1944 r., po zamachu Stauffenberga, który był niewątpliwym
dowodem istnienia antyhitlerowskiej opozycji (aresztowano ponad 7 tys. ludzi),
Winston Churchill 2 sierpnia w Izbie Gmin wypowiedział słowa, które trudno
zinterpretować inaczej niż jako dyskwalifikację spisku: "Wydarzenia 20 lipca są
tylko przejawem walki o władzę w łonie rządzących III Rzeszą, a żaden Niemiec
nie jest wart zaufania".
Świat do dziś szuka dobrych Niemców. Z różnym skutkiem. Najczęściej odnajduje
ich już po Stalingradzie. W 1944 r. Otto Schimek odmawia udziału w publicznych
egzekucjach, za co zostaje skazany na śmierć i rozstrzelany. W 1943 r. gestapo
likwiduje młodzieżową organizację Białej Róży. W istocie to idealistyczna
studencka organizacja dzieci, które nie godzą się z terrorem państwowym.
Czytają zakazanego Heinego, zbierają pieśni folklorystyczne innych narodów (w
tym rosyjskiego), pomagają prześladowanym żydowskim kolegom. Któregoś dnia
jedno z nich zawiązało szarfę ze swastyką na oczach bogini sprawiedliwości na
dziedzińcu sądu w Ulm. "Nie damy się uciszyć - piszą w broszurach. - Jesteśmy
waszymi wyrzutami sumienia. Biała Róża nie zostawi was w spokoju". Na pewien
czas musieli zawiesić działalność, bo trzech chłopców powołano na front
rosyjski. Pojechali, by spełnić swój obywatelski obowiązek. Wrócili w 1942 r.,
by kontynuować antyhitlerowską działalność konspiracyjną.

Samotność Sophie Scholl
13 stycznia 1943 r. na Uniwersytecie Monachijskim odbywały się obchody 470-
lecia uczelni. Gauleiter Paul Giesler w przemówieniu do studentów wyraził
przekonanie, że "Lepiej, by studentki, zamiast grzebać się w książkach, zaczęły
dawać Fuhrerowi dzieci". Te słowa okazały się zarzewiem buntu na uczelni.
Sophie Scholl, dwudziestoletnia przywódczyni Białej Róży, w kolejnej broszurce
napisała: "W imieniu wszystkich obywateli Niemiec żądamy, aby Adolf Hitler
zwrócił nam wolność osobistą, najcenniejszą własność Niemców". Aresztowano ją
wraz z bratem Hansem 18 lutego. Kilka dni później po publicznym procesie
zostali zgilotynowani. Bez protestu ze strony "wszystkich obywateli Niemiec", w
których imieniu pisali broszurki. Prawdopodobnie i tym razem Hitler na protest
nie pozwolił.
To wzruszająca historia o "dobrych Niemcach". Można ich znaleźć w dokumentach
więcej. Wystarczy sięgnąć do policyjnego tajnego rejestru ludzi podejrzewanych
o niechęć do hitlerowskiego reżimu, by znaleźć tam ponad 550 nazwisk luminarzy
kultury, sztuki i literatury - z Einsteinem, Brechtem czy Mannem - zmuszonych
do emigracji, zamkniętych w obozach koncentracyjnych czy pozostających pod
nadzorem policji politycznej. Te dokumenty mają jednak niewiele wspólnego z
tym, co Niemcy chcieliby nazywać ruchem oporu, a czego żaden uczciwy historyk
tak nie nazwie. W historii III Rzeszy nie było bowiem niczego, co na ten tytuł
zasługuje. I trudno to ukryć nawet dziś w zjednoczonej Europie.

przikuady

[szwager_z_laband]

Zu dieser Front gehörte auch der gelebte Internationalismus im gemeinsamen
Kampf gegen den Faschismus in den militärischen Formationen der Anti-Hitler-
Koalition. Dazu nur einige Stichworte: Der erste Höhepunkt des gemeinsamen
Kampfes war der Einsatz deutscher Antifaschisten in den Internationalen
Brigaden im spanischen Bürgerkrieg zur Verteidigung der Republik gegen den vom
deutschen und italienischen Faschismus unterstützten Franco-Putsch. Mehrere
tausend deutsche Nazigegner, aus dem Exil oder illegal aus Deutschland
ausgereist, zeigten auf diese Weise ihre internationale Solidarität und
versuchten, Hitler und seine Kriegspolitik schon in Spanien zu stoppen. Selbst
wenn dieser Kampf mit der militärischen Niederlage der republikanischen Truppen
endete, war er ein wichtiges Zeugnis aktiven internationalistischen Handelns.


Deutsche Antifaschisten kämpften während des Krieges in den Reihen der
nationalen Widerstandsbewegungen. An fast allen Fronten, bei den Partisanen von
Jugoslawien, in Griechenland, in der Sowjetunion, in Italien und Frankreich,
selbst in der britischen und der US-amerikanischen Armee waren deutsche
Nazigegner aktiv. Besonders hervorzuheben sind in diesem Zusammenhang die
Aktivitäten des CALPO (Comitée Allemagne libre pour l’Ouest), das die Arbeit
deutscher Antifaschisten in den Reihen der französischen Résistance
organisierte, sowie die Frontarbeit des „Nationalkomitees Freies Deutschland“
(NKFD) in der Sowjetunion, wo deutsche Antifaschisten versuchten, die von
antibolschewistischer Propaganda verblendeten deutschen Armeeangehörigen davon
zu überzeugen, dass nur die militärische Niederlage des Deutschen Reiches die
Rettung für die Heimat bedeuten würde.


So war der deutsche Widerstand, das Handeln deutscher Antifaschisten selbst
Teil der militärischen Aktivitäten der Anti-Hitler-Koalition und hatte damit
seinen unmittelbaren Anteil an der Befreiung Deutschlands von Faschismus und
Krieg.

[szwager_z_laband]

Antinazistische Deutsche Volksfront
aus Wikipedia, der freien Enzyklopädie
Wechseln zu: Navigation, Suche
Die Antinazistische Deutsche Volksfront (ADV) war eine antifaschistische
Widerstandsgruppe im Raum München.

Die Gruppe konstituierte sich 1937 (ohne sich zunächst einen Namen zu geben) um
die beiden Arbeiter Rupert Huber und Karl Zimmet, welche vor 1933 beide der
linkskatholischen Christlich-Sozialen Reichspartei (CSRP) bzw. in Zimmets Fall
auch der KPD angehört hatten. Die beiden begannen Flugblätter zu produzieren
und zu verteilen, welche sich zunächst schwerpunktmäßig gegen die deutsche
Kriegsvorbereitung und die Unterstützung Franco im spanischen Bürgerkrieg
richteten. Nach und nach zogen Huber und Zimmet weitere ehemalige CSRP- und KPD-
Mitglieder und später weitere Aktive - im wesentlichen Industriearbeiter -
hinzu, die illegalen Aktivitäten der Gruppe, welche sich nun den Namen
Antinazistische Deutsche Volksfront gab, wurde ab dem Überfall auf die
Sowjetunion 1941 intensiviert, insgesamt wurden zwischen 1941 und Ende 1943
zwölf Flugschriften und zwei Ausgaben der Zeitung Der Wecker produziert.
Inhaltlich sprach sich die Gruppe für die sofortige Beendigung des Krieges, die
Sammlung aller Antifaschisten und die Verständigung mit den anderen Völkern
Europas, hierbei vor allem dem Russischen Volk aus. Eine Revolution sollte, wie
1918 die Novemberrevolution dem Krieg und seinen Trägern ein Ende bereiten.

Ab Sommer 1943 kam mit der Unterstützung der Brüderlichen Zusammenarbeit der
Kriegsgefangenen (BSW) ein neuer Aspekt zur Arbeit der ADV hinzu. Die Gruppe
versorgte sowjetische Kriegsgefangene und Zwangsarbeiter mit Nahrungsmitteln,
Kleidung, Papieren und Informationen und verschaffte der BSW Waffen und
Munition, welche im Aufstandsfall oder beim Herannahen der alliierter
Streitkräfte zum Einsatz kommen sollten.

Nach der Zerschlagung der BSW Ende 1943 kam die Gestapo auch der ADV auf die
Spur und verhaftete ab Januar 1944 einen großen Teil der Mitglieder der Gruppe.
Die meisten Leitungsmitglieder der Organisation wurden im Dezember 1944 vom
Volksgerichtshof zum Tode verurteilt und wenig später hingerichtet, lediglich
Zimmet, der sich nach der Verhaftung erfolgreich als Geisteskranker ausgegeben
hatte, überlebte die NS-Zeit.

Von „de.wikipedia.org/wiki/Antinazistische_Deutsche_Volksfront“

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Georg_Elser

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/20._Juli_1944

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Bernhard_B%C3%A4stlein

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Kn%C3%B6chel

[bonbon1]

szwager, musisz to nojprzod przetuplikowac stixowi na polski. Uon inkszych
szprachow niy zno

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Anton_Saefkow

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Georg_Schumann_%28Politiker%29

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Robert_Uhrig

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Rote_Kapelle

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Vereinigte_Kletterabteilung

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Transportkolonne_Otto

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Europ%C3%A4ische_Union_%28Widerstandsgruppe%29

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Eiserne_Front

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Theodor_Haubach

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Karl_Heinrich

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Walter_Schmedemann

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Sozialistische_Front

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Sopade

"Niemcy patrzyli na nas z nienawiścią"

[stix]

tydzienzulawski.republika.pl/interest.htm
Tablica, która ma przypominać młodemu pokoleniu Niemców o wydarzeniach sprzed
ponad 60. laty jest w istocie próbą zafałszowania prawdy historycznej. Już same
słowa „z bólem i smutkiem wspominamy w tym miejscu ludzi” brzmią fałszywie w
kontekście tego, w jaki sposób niemiecka ludność traktowała więźniów Stutthofu.
Być może wnioskodawcy myślą, że minęło tak dużo czasu, iż nikt już dzisiaj tego
nie pamięta, ale ja postaram się odświeżyć przykurzoną pamięć. Więzień Jan
Dolny nr obozowy 9889 w swojej relacji pisze: „Inną pracą wykonywaną przez
więźniów <<strafkolonne>> była służba <<narodowi panów>> w charakterze zwierząt
pociągowych. Były dwa wozy, tj. jedna duża przyczepa samochodowa oraz ciężki
wóz na kołach żelaznych, do których zaprzęgano po kilkunastu więźniów. Wozami
tymi przewożono głównie materiały budowlane oraz gruz dostarczony barkami do
prowizorycznej przystani we wsi Stutthof. Odległość od obozu do przystani
wynosiła około 3 kilometry. Ciągnąc wóz przez wieś nieraz byliśmy obrzucani
kamieniami przez rozwydrzonych wyrostków z Hitlerjugend. Wyzwisk różnego
gatunku nie szczędzili nam również dorośli Niemcy, gromadzący się zwykle obok
młyna, na którego frontowej ścianie, dużymi literami wymalowano napis”
<<Stutthof bleibt Deutsch>> (Stutthof pozostanie niemiecki). W jednym tylko
przypadku zauważyłem idącego przez wieś starszego człowieka, którego twarz na
nasz widok pozostała obojętna”.

Inny więzień Stutthofu – Krzysztof Dunin-Wąsowicz w swojej
książce „Stutthof, ze wspomnień więźnia obozu koncentracyjnego” tak wspomina
podróż z Nowego Dworu Gdańskiego do Stutthofu w maju 1944 roku: „Wreszcie
ruszyliśmy. Droga wiodła przez równinę, na której stały schludne murowane
domki, typowe dla niemieckich kolonistów. Ludzi widać było mało. Polaków
nie było w ogóle. Nieliczni Niemcy patrzyli na nas z nienawiścią i
pogardą”.

Podobnych relacji jest wiele. Wszystkie one mówią o wrogim stosunku
ludności niemieckiej do więźniów Stutthofu. Wrogość ta istniała do samego końca
wojny. Więźniowie, którzy przeżyli Marsz Śmierci mówią, że gdy kolumny więźniów
szły przez rejony zamieszkałe przez Niemców (Sztutowo, Stegna, Mikoszewo i
dalej), niemieckie gospodynie wynosiły na drogę żywność, którą karmiły
esesmanów. Na więźniów pluto i ubliżano im. Dopiero gdy kolumny weszły w rejon
Kaszub, miejscowa ludność, często z narażeniem życia, udzielała pomocy
więźniom.

Żadnych oznak współczucia
Często słyszy się obecnie opinię, że okoliczna ludność nie wiedziała,
co dzieje się w Stutthofie. Zaprzeczają temu takie relacje, jak przytoczone
powyżej, a poza tym fakt, iż na całych Żuławach nie było praktycznie
gospodarstwa rolnego, które nie zatrudniałoby więźniów tego obozu. I niech
nikomu się nie wydaje, że więźniowie pracujący poza obozem mieli lepsze
warunki. Niemieccy bauerzy wykorzystywali ich z całą bezwzględnością i
premedytacją. Nie próbowali przy tym ulżyć ich doli chociażby poprzez lepsze
wyżywienie. Często zdarzało się, że więzień karany był za to, że próbował zjeść
brukiew lub kartofel z pola, na którym pracował. Krzysztof Dunin-Wąsowicz w
rozmowie telefonicznej ze mną w dniu 15 października br. powiedział: „nie
pamiętam żadnych oznak współczucia ludności niemieckiej zamieszkałej na
Żuławach, w stosunku do więźniów Stutthofu”. Stwierdził również, że okoliczna
ludność pomagała w ujmowaniu więźniów próbujących ucieczki z obozu. Dlatego
m.in. tak niewiele ucieczek było udanych.

Ocena postępowania ludności niemieckiej przez więźniów obozu jest
jednoznacznie negatywna. Więzień Aldo Coradello pisze w swoich
wspomnieniach: „Odpowiedzialność za te wszystkie okrutne czyny spada na całą
partię nazistowską i na większą część narodu niemieckiego. Bo cóż to za naród,
który spokojnie znosił te straszliwości dokonywane rzekomo w imię patriotyzmu?
Cóż to za ludzie, którzy dzień po dniu spokojnie wysłuchiwali przemówień wodzów
politycznych: <<zniszczymy rasę żydowską, naród rosyjski, polską nację>>. Czyż
żaden Niemiec nie zadał sobie trudu, żeby choć przez chwilę rozważyć te słowa?
Największym wstydem jest stosowanie dziś tej <<broni nieświadomości>>, jako
jedynego usprawiedliwienia, na to – co robiło Gestapo w okupowanych krajach, a
co w obozach”.

przikuady cd

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Sozialistische_Arbeiter-Jugend

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Neu_Beginnen

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Revolution%C3%A4re_Sozialisten_Deutschlands

[szwager_z_laband]

de.wikipedia.org/wiki/Roter_Sto%C3%9Ftrupp

itd, usw ...

[szwager_z_laband]

Widerstand anderer sozialistischer, kommunistischer oder anarchistischer
Parteien und Organisationen
Kleinere linke Organisationen nahmen in der ersten Phase des Widerstandes bis
etwa 1937/38 eine (gegenüber ihrer zahlenmäßigen Stärke in der Endphase der
Weimarer Republik) überdurchschnittlich große Bedeutung ein. Den genannten
Organisationen war es, auch auf Grund einer realistischeren Einschätzung der
Stabilität des NS-Regimes sehr viel besser als SPD oder KPD gelungen, sich auf
Arbeit in der Illegalität vorzubereiten. Auch gelang es diesen Organisationen
zumeist auf Grund ihrer Struktur als relativ geschlossene und gefestigte
Kaderorganisationen das Gros der eigenen Mitgliedschaft in die illegale Arbeit
einzubinden und Infiltrationsbestrebungen seitens Polizei und Gestapo
entgegenzuwirken; ferner kam den kleineren linken Organisationen zu Gute, dass
sie zunächst in einem geringeren Maße als die Massenparteien SPD und KPD
seitens der Gestapo Beachtung fanden. Die zentralen und meisten regionalen
Strukturen dieser Organisationen wurden bis 1937/38 von der Gestapo zerschlagen.

Kommunistische Arbeiterpartei Deutschlands
Kommunistische Partei-Opposition
Internationale Kommunisten Deutschlands
Kommunistische Räte-Union
Komitee für Proletarische Einheit
Leninbund
Gruppe Funke
Rote Kämpfer
Sozialistische Arbeiterpartei Deutschlands
Internationaler Sozialistischer Kampfbund
Antinazistische Deutsche Volksfront
Föderation Kommunistischer Anarchisten Deutschlands
Freie Arbeiter-Union Deutschlands
Kaiser/Riegraf-Gruppe (Heilbronn)
Eine in diesem Spektrum zu verortende Radiostation war der Sender der
europäischen Revolution (SER), welcher von 1940 bis 1942 aus dem britischen
Exil sendete

Gewerkschaftlicher Widerstand
Mit der Internationalen Transportarbeiterföderation (ITF) unter Edo Fimmen
verbundene Widerstandsgruppen von Eisenbahnern, Seeleuten und Hafenarbeitern in
Deutschland und im Exil
Die Provisorische Hauptverwaltung des Zentralverbandes der Hotel-, Restaurant
und Caféangestellten um Fritz Saar
Der Arbeitsausschuss freigewerkschaftlicher Bergarbeiter
Das Aktionskomitee Berliner Metallarbeiter
Der Kreis um Wilhelm Leuschner und Jakob Kaiser
Der Gewerkschaftliche Freiheitsbund gegen das Hakenkreuz

Bündischer Widerstand
Mitglieder der Bündischen Jugend organisierten ihren Widerstand vor allem in:

Die Weiße Rose - Hans Scholl, Sophie Scholl, Christoph Probst, Willi Graf,
Alexander Schmorell unter anderem druckten und verteilten vom Juni 1942 bis zum
Februar 1943 Flugblätter.
Edelweißpiraten - Widerstand der Jugend
dj.1.11 - Deutsche Jungenschaft vom 1. November 1929 – Helle Hirsch plante
einen Anschlag auf das Reichsparteitagsgelände.

Kultureller Widerstand
Die Swing-Jugend agierte mit zunehmender Verfolgung auch politisch
Literatur gegen Hitler und seine nationalsozialistische Ideologie
(beispielsweise von Irene Harand)

Bürgerlicher Widerstand
Die Ernst-Niekisch-Widerstandsbewegung
Der Kreisauer Kreis
Gemeinschaft für Frieden und Aufbau
Die Vierergruppen
Robinsohn-Strassmann-Gruppe
Die Arbeitsgemeinschaft Erwin von Beckerath
Der Heimatschutz von Oberstdorf und dem Kleinwalsertal, die durch Eroberung von
Oberstdorf und der Nachbargemeinden eine Zerstörung des Illertals vermeiden
konnten.
Die Gruppe Q bzw. Freies Hamburg um Friedrich Ablass

Widerstand innerhalb der Wehrmacht
Geplante Verhaftung Hitlers 1938. Als Hitler in der Tschechenkrise zum Krieg
entschlossen schien, plante eine Gruppe von Militärs unter Führung des
zurückgetretenen Generals Ludwig August Theodor Beck die Verhaftung Hitlers.
Der Plan scheiterte, als England in letzter Minute nachgab.
Umsturzversuch am 20. Juli 1944 (Persönlichkeiten des 20. Juli 1944)
Freiheitsaktion Bayern, Ende April 1945. Mehrere Wehrmachtsangehörige
versuchten Bayern kampflos den US-amerikanischen Verbänden zu übergeben und
weiteres Blutvergießen zu verhindern.
es gab auch Deutsche, die sich durch Fahnenflucht, Kriegsdienstverweigerung
oder als „Kriegsverräter“ der Teilnahme am Krieg entzogen. Diese sind zum Teil
bis heute nicht vollständig rehabilitiert.

Kirchlicher und religiöser Widerstand
Einzelne Vertreter unterschiedlicher Kirchen prangerten in Predigten
Judenverfolgung oder Konzentrationslager an und erhielten daraufhin Rede- und
Schreibverbot oder wurden in KZs gesteckt
Die Bekennende Kirche war keine Widerstandsbewegung: Sie war nur gegen eine
Kirchengleichschaltung, nicht gegen den Nationalsozialismus, den viele ihrer
Mitglieder euphorisch bejahten. Einige Mitglieder wie Dietrich Bonhoeffer, Paul
Schneider und Martin Niemöller leisteten jedoch passiven und aktiven
Widerstand.
Katholischer Jungmännerverband
Kölner Kreis
Junger Bundschuh
Clemens August Graf von Galen gegen Euthanasie und Antisemitismus Rosenbergs
Zeugen Jehovas: Sie beteiligten sich nicht an den Wahlen und dem Personenkult
um Hitler (Hitlergruß) und verweigerten ihre Mitgliedschaft in den NS-
Massenorganisationen, sie entzogen sich somit der Gewissenskontrolle und den
Bekenntnisritualen des NS-Staates. Da die Nationalsozialisten mit
Misshandlungen, Verhaftungen und der Todesstrafe antworteten, verbreiteten sie
reichsweit mehrere Aufklärungsschriften, in denen sie Unrechtsfälle
dokumentierten, die Täter beim Namen nannten und Hitler hauptverantwortlich
machten – in der Schriftform sahen sie ihr einziges Mittel, das mit ihrem
Prinzip der Gewaltfreiheit vereinbar war.
Die Mitglieder der Gemeinschaft der Siebenten Tags Adventisten
Reformationsbewegung verweigerten den Wehrdienst.
Helmuth Hübener, Vierergruppe Hamburg, war Mitglied der Mormonen
Walter Klingenbeck, Vierergruppe München, war überzeugtes Mitglied der
katholischen Jungschar St. Ludwig in München. Der Jugendliche und seine drei
Freunde hörten ausländische „Feindsender“ wie Radio Vatikan, verteilten
Flugblätter und versuchten einen eigenen Schwarzsender zu errichten.
Die meisten Mitglieder der Religiösen Gesellschaft der Freunde oder Quäker,
zumeist innerhalb pazifistischer und/oder sozialistischer Gruppen sowie
Unterstützung von Inhaftierten, Untergetauchten oder Flüchtlingen.
Ein seltener Fall offenen Volkswiderstandes gegen die Nationalsozialisten
zeigte sich beim Kreuzkampf im Oldenburger Land, wo nach dem Verbot des
Aufhängens von Kreuzen in den Schulen 1936 ein derartiger Proteststurm anhob,
dass am Ende das Verbot wieder aufgehoben werden musste.
Hugolinus Dörr

Jüdischer Widerstand
siehe Jüdischer Widerstand im Holocaust-Artikel

Widerstand von Kriegsgefangenen und Zwangsarbeitern
Brüderliche Zusammenarbeit der Kriegsgefangenen bzw. Bratskoje
Sotrudnitschetswo Wojennoplennych (BSW)

Spontaner Widerstand
1943 versammelte sich eine Gruppe von Ehefrauen verhafteter jüdischer Männer
vor dem Gestapogebäude und verharrte dort so lange, bis ihre Ehemänner frei
gelassen wurden (siehe Rosenstraße-Protest).


Widerstand im Alltag
Im Überblick betrachtet und in Relation zur Gesamtbevölkerung gab es in
Deutschland zwischen 1933 und 1945 nur sehr wenige Bürger, die im Alltag die
Zivilcourage aufbrachten, sich dem System des NS-Staates zu verweigern oder gar
zu widersetzen. Aber es gab vereinzelt auch diesen zivilen Widerstand im
Kleinen, indem Anordnungen der Regierung nicht befolgt wurden. Es gab Eltern,
die versuchten, ihre Kinder von der HJ fernzuhalten, Soldaten, die sich
weigerten, an Kriegsverbrechen teilzunehmen, Bürger, die Juden versteckten oder
Zwangsarbeiter mit Nahrung versorgten, Gefängnisbeamte, die Akten „verlegten“,
um Häftlinge vor der Verschickung zu bewahren. Auch wenn dies Einzelaktionen
waren, bedeuteten sie für die betroffenen Personen beträchtliche Gefahr.


Beitrag aus dem Exil
Es ist nicht selbstverständlich, dass jemand, dem die Flucht aus seine

[szwager_z_laband]

Beitrag aus dem Exil
Es ist nicht selbstverständlich, dass jemand, dem die Flucht aus seiner in
Verbrechen verfangenen Heimat gelungen ist, sich von außen am Widerstand gegen
die dortige Regierung beteiligt. Von Thomas Manns Rundfunkansprachen ein Zitat
an die Deutschen in seiner Heimat:

„Wenn ihr es nicht im letzten Augenblick fertigbringt, euch des Gesindels zu
entledigen, das euch und der Menschheit so Schandbares angetan hat, so ist
alles verloren, Leben und Ehre.“
(27. Juli 1943)

Österreichische Widerstandsgruppen
Diese hatten nicht nur die Bekämpfung des nationalsozialistischen Regimes zum
Ziel, sondern auch die Befreiung Österreichs vom deutschen Reich. Vielfach
waren die Mittel der Gruppen im politischen Bereich angesiedelt (Propaganda,
Organisationsbildung, etc.). Des weiteren bleibt zu erwähnen, dass der Übergang
zwischen Widerstandsaktivitäten und der nachrichtendienstlichen Tätigkeit für
die Alliierten fließend war und somit eher als Widerstand im Untergrund zu
titulieren ist. Kämpferische Gruppen bildeten die Minderheit und waren meist
erst nach 1942 aktiv tätig. Für sozialdemokratische, sozialistische und
kommunistische Gruppen begann der Widerstand in Illegalität und Exil allerdings
schon 1933/34, als diese mit der Installierung des Ständestaates illegalisiert
wurden. Charakteristisch für den Widerstand gegen den Nationalsozialismus in
Österreich ist die tiefe parteipolitische Fragmentierung, weswegen man grob
zwischen linkem (Sozialisten, Kommunisten) und rechtem (bürgerlicher und
katholischer Widerstand) Widerstand unterscheiden kann. Erst im späteren
Verlauf des Krieges, und motiviert durch die Moskauer Deklaration kam es zur
Ausbildung eines überparteilichen Widerstandes.

Aufzählung der diversen Gruppen:

überparteiliche Gruppen: O5
bewaffnete Gruppen: Minderheit der Slowenen in Kärnten als Kärntner Partisanen
(siehe jugoslawische Partisanen) und die Partisanengruppe Leoben-Donawitz; die
oft als Partisanen bezeichneten Gruppen im Salzkammergut oder auch im Ötztal
kamen (abgesehen von ihrer politischen Tätigkeit) nicht über die Aufbau- und
Bewaffnungsphase hinaus; Gruppe um Major Carl Szokoll
katholisch-konservatives-bürgerliches Lager: Antifaschistische
Freiheitsbewegung Österreichs, die Gruppe Maier-Messner-Caldonazzi, Tiroler
Widerstandsbewegung, die drei großen Freiheitsbewegungen (Gruppe um Roman
Scholz, Gruppe um Dr. Karl Lederer und die Großösterreichische
Freiheitsbewegung als Gruppe um Dr. Kastelic)
Legitimistische Widerstandsgruppen: Die Gruppe Burian, die Gruppe Zemljak, die
Gruppe Müller-Thanner, die Illegale Österreichische Kaisertreue Front
andere religiöse Gruppen: Zeugen Jehovas
aus der Sozialdemokratie hervorgegangene Gruppen wie die Revolutionären
Sozialisten Österreichs (RSÖ), die Sozialistische Arbeiterhilfe (SAH) und
Exilgruppen wie das Auslandsbüro der österreichischen Sozialdemokraten (ALÖS),
die Auslandsvertretung der österreichischen Sozialisten (AVOES) und das
Austrian Labor Committee
Kommunistische Partei Österreichs (KPÖ)
Kommunistischer Jugendverband Österreichs (KJVÖ)
Trotzkistische und unabhängige kommunistische Gruppen wie der Kampfbund zur
Befreiung der Arbeiterklasse, die Organisation Gegen den Strom (OG) und die
Revolutionären Kommunisten (RK)
Beiträge und Ergänzungen zum Widerstand in Österreich findet man unter den
Weblinks.
siehe auch Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes

Premier po raz drugi o "rachitycznym" zamachu

[stix]

na Hitlera.
wiadomosci.onet.pl/1574901,11,item.html
Premier Jarosław Kaczyński pytany o swoją niedawną wypowiedź dla dziennika "Die
Welt", w której bunt przeciw Hitlerowi pułkownika Clausa Schenka von
Stauffenberga określił jako "rachityczny" powiedział, że "mówił po prostu o
faktach".
Na konferencji prasowej premier został zapytany, co przemawia za użyciem
takiego sformułowania.

W wywiadzie, który ukazał się 6 lipca na łamach dziennika "Die Welt", premier
Kaczyński, mówiąc o negatywnych zjawiskach w Niemczech, wskazał na mającą -
jego zdaniem - miejsce "rewizję pamięci". "Jakby nie patrzeć: Niemcy nie były
ofiarą tej wojny. Niemcy były agresorem. Najpóźniej po porażce pod Moskwą i po
przystąpieniu USA do wojny było jasne, że Niemcy przegrają wojnę. Lecz elity
nie uczyniły nic, z wyjątkiem tego rachitycznego spisku przeciwko Hitlerowi (w
roku) 1944. Nie było szerokiego ruchu oporu". Jarosław Kaczyński dodał, że jest
zjawiskiem bardzo niepokojącym, gdy ktoś sprawia wrażenie, jakby cierpienia
Niemiec były porównywalne z cierpieniami Polski. "Naturalnie miały miejsce
wydarzenia, jak bombardowanie Drezna lub też to, co uczyniła na niemieckiej
ziemi Armia Czerwona. Nie chcę tego w żaden sposób usprawiedliwiać" -
powiedział premier w wywiadzie dla "Die Welt". Premier podkreślił, że "nie chce
porównywać Polski, bo Polska była pod niebywałą wręcz, jeżeli chodzi o
okrucieństwo, ludobójczy charakter (...) okupacją". Jak zauważył, we Francji
okupacja była znacznie łagodniejsza. - Niemniej - jak dodał - za udział w ruchu
oporu rozstrzeliwano.

- W jednym tylko porcie francuskim rozstrzelano 60 tysięcy działaczy
francuskiego ruchu oporu, łącznie było ich dużo, dużo więcej. A mimo wszystko
ten ruch oporu trwał. Dlaczego? Bo Francuzi tego nie chcieli, bo mieli
nadzieję, że się zmieni. Bo to jest też taki warunek wielkich ruchów oporu. Jak
nie ma nadziei, to też zwykle nie ma wielkiego oporu - podkreślił szef rządu.

- Otóż Niemcy, ci antyfaszystowsko nastawieni, też mogli mieć nadzieję, no bo
cały świat walczył z Niemcami. Koalicja amerykańsko-rosyjsko-angielska była
zdecydowanie silniejsza niż włosko-niemiecko-japońska - zaznaczył J.Kaczyński.

I mimo wszystko - podkreślił - żadnego wielkiego oporu nie było. - Niemcy były
w stanie prowadzić wojnę do momentu zajęcia Berlina, zajęcia ogromnej części
terytorium ówczesnej Rzeszy Niemieckiej - dodał premier.

- Ja po prostu powiedziałem o faktach. Spisek łatwo się załamał, jego
uczestnicy, nawet tacy bardzo luźno związani, zostali postawieni przed sądami,
więc musieli być jakoś wydani - gestapo nie było jasnowidzem. Byli traceni
chyba nawet w maju 1945 roku - powiedział szef rządu.

- Powiedziałem po prostu to, że ta opozycja była słaba. Biorę pod uwagę, że
władze hitlerowskie stosowały najbardziej brutalne i okrutne metody, ale te
najbardziej brutalne i okrutne metody choćby we Francji, jednak nie ograniczyły
oporu. Gdyby Niemcy byli nastawieni w szerszej skali antyhitlerowsko, to by
istniał duży ruch oporu. To jest oczywiste - podkreślił.

- W żadnym razie nie zgadzam się na taką zasadę, że w Niemczech istnieją przez
cały czas i są, można powiedzieć, przez prawo uwiecznione - bo można z
pokolenia na pokolenie przekazywać członkostwo - ziomkostwa, które w istocie
nieustannie kwestionują wyniki drugiej wojny światowej, a Polakom nie wolno
nawet wspomnieć o tych wynikach z naszego punktu widzenia. Ja tego typu
poprawności politycznej nie przyjmę, nawet tego typu postulaty uważam za
bezczelne i obraźliwe wobec Polaków - oświadczył premier.

Pułkownik Claus hrabia Schenk von Stauffenberg był przywódcą wojskowego spisku
przeciwko Hitlerowi, który zawiązał pod koniec II wojny światowej. Stauffenberg
dokonał 20 lipca 1944 r. zamachu bombowego na Hitlera w kwaterze w Wilczym
Szańcu, jednak wódz III Rzeszy przeżył, doznając jedynie niegroźnych obrażeń.
Próba przejęcia pomimo tego władzy przez spiskowców zakończyła się
niepowodzeniem. Stauffenberg i kilku jego najbliższych współpracowników
rozstrzelano jeszcze tej samej nocy w Berlinie. Specjalny sąd wydał wyroki
śmierci na ponad 5000 osób uznanych przez hitlerowskie władze za związane ze
spiskiem. Rocznica zamachu jest w Niemczech uroczyście obchodzona.

[socer-schlesier]

Ten Austriacki Hitler na nogi Polakow postawil.

[ballest]

Polski Ruch Oporu, to przyklad GUPOTY , wlasciwie to tak jak General Anders,
ktory poslau do rzezni swoich zolnierzy, a to samo zrobil Bor Komorowski!
Za to sa w Polsce uwielbiani!
- w kazdym innym kraju postawiano by ich przes sadem wojennym!