ballest 11.04.09, 10:22 Lepi niech se przypomni, co uon po wojnioe nazbrojou, tak richtig to by musiou dozywocie dostac! meinefilmwelt.t-online.de/articles/brillante-verfilmung-eines-bewegten-lebens-102531 Odpowiedz Link czytaj wygodnie posty
seppel Re: ale chwolba 11.04.09, 16:01 ...uon(Marceli) nic pedziec niy moge bo pszisiyngou ale cos robic musiou jak ordery dostowou Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba 11.04.09, 16:07 a mie dziwi ino jak onymu niyma ganba tak cyganic - bo godac pou prowdy to je tysz cyganiynie. abo? Odpowiedz Link
szwager_z_laband ps 11.04.09, 16:15 do pszipomniynia: "Dreck am Krummstab des Literaturpapstes Reich-Ranicki in Diensten rotpolnischer Verbrecher Jahrzehntelang unter strengem Verschluss gehalten, stehen neuerdings im Warschauer Institut des Nationalen Gedenkens polnische Geheimdienstunterlagen der Forschung zur Verfügung. Dort ist nun die 109 Seiten starke Geheimdienstakte von Marcel Reich-Ranicki aufgetaucht. Aus ihr ergibt sich: Geheimakte "Reich" alias "Ranicki" Er trat 1944 (damals firmierte er, 24 Jahre alt, noch unter "Marceli Reich") in die Dienste des polnischen Ministeriums für öffentliche Sicherheit (MBP) ein. Das war die Kommandozentrale des Gestapo- bzw. Stasi- bzw. KGB- ähnlichen Geheimdienstes des kommunistisch kommandierten Regimes. Stalin hatte es am 21. Juli jenen Jahres auf polnischem Gebiet gründen lassen, welches der Wehrmacht von der Roten Armee bereits entrissen worden war. Er leitete Anfang 1945 eine MBP-"Operationsgruppe" im oberschlesischen Kattowitz. Zu jener Zeit wütete in Oberschlesien mörderischer Terror gegen die Deutschen. Sie wurden schließlich in Konzentrationslager gesperrt, darunter auch KZ des Auschwitz-Komplexes wie etwa Schwientochlowitz, unsäglich gemartert und massenhaft umgebracht. Mitverantwortlich für die Menschheitsverbrechen war das Ministerium für öffentliche Sicherheit. Er war im Geheimdienst auch für Postzensur zuständig, wurde als Instrukteur geführt, stieg zum Hauptmann auf und erhielt Auszeichnungen. 1948/49 (inzwischen nannte er sich "Ranicki") wurde er für zuverlässig und erprobt genug erachtet, dass man ihn als Konsul und Leiter der dortigen Sektion der Auslandsspionage nach London entsandte. Die britische Hauptstadt war das wichtigste Zentrum der polnischen Emigration (rechte Nationalisten, bürgerliche Demokraten, antikommunistische Sozialisten). Diese Kreise wollte das Stalinisten-Regime auskundschaften und infiltrieren. Die kommunistischen Herrscher in Warschau ließen Emigranten unter falschen Versprechungen in die Heimat zurücklocken, wo sie ins Räderwerk der "Säuberungen" gerieten und hingerichtet wurden. In der Beurteilung des "Reich" bzw. "Ranicki" durch die Vorgesetzten hieß es, er sei "gut in der operativen Arbeit, vernarrt in den Geheimdienst", erweise sich als "ergeben, politisch zuverlässig, bewährt", verfüge über "große gesellschaftliche Kontakte in Parteikreisen" und seine Karriere gebe "Anlass zu großen Hoffnungen". Negativ fielen auf: "Arroganz, Opportunismus und intelligenzlerhafte Manieren". 1950 endeten Reich-Ranickis Umtriebe als Geheimdienstoffizier und kommunistischer Parteigenosse. Weil der Führung seine Rolle im Warschauer Ghetto zur deutschen Besatzerzeit (Mitarbeiter der Ghetto- Verwaltung) durch Nachforschungen suspekt erschienen war und weil er sich für seinen Schwager, der unter "Trotzkismus"-Verdacht stand, um ein Visum bemüht hatte. Hartnäckig hat sich "Reich" alias "Ranicki" alias "Reich-Ranicki" um Rückkehr in den Schoß der polnischen Kommunisten bemüht. Gemäß Akte ist er 1957 dann auch wieder Mitglied der Partei geworden. "Als Jude keine Rechenschaft schuldig!" Als Publizist in Rotpolen besang Reich-Ranicki "Stalins geniale Worte" und machte die bundesdeutsche Nachkriegsliteratur nieder. 1958 dann konnte er, was wahrlich nicht jedem vergönnt war, in den feindlichen Westen gehen. Er segnete Deutschland mit seiner Existenz. Zum dritten Mal übrigens: Im Kindesalter war er mit den Eltern hergekommen, nachdem der Vater als Kaufmann in Polen Pleite gegangen war, 1946 hatte er in Berlin der polnischen Militärdelegation angehört. In der Bundesrepublik konnte Reich-Ranicki rasch als Senkrechtstarter in der etablierten Intellektuellen-Szene reüssieren. Und zu einem Hauptmatador der Vergangenheitsbewältigung werden (in Bezug auf den Nationalsozialismus, nicht allerdings in eigener stalinistischer Sache). Sowie als Einpeitscher gegen rechts in Erscheinung treten ("Verbot der National-Zeitung!"). Den polnischen Geheimdienstunterlagen ist zu entnehmen, dass die Akte des Reich-Ranicki noch mehrmals nach seiner Übersiedlung in die Bundesrepublik "in Gebrauch gewesen" sei. Zu welchem Zwecke, harrt noch der Aufklärung. 40 Jahre schon hier, erklärte Reich-Ranicki jedenfalls 1998 auf die Frage, bei welcher Gelegenheit er Stolz empfinde, Deutscher zu sein: "Die Frage unterstellt, dass ich, erstens, ein Deutscher bin und zweitens deshalb noch Stolz empfinde. Beides trifft nicht zu." Als 1994 erste Nachrichten über sein Treiben als rotpolnischer Geheimdienstoffizier durchsickerten, rief der Literaturpapst hoch errötet vor Empörung aus: "Warum sollte ich als Jude der deutschen Öffentlichkeit Rechenschaft schuldig sein?" Seine Solidarisierungs-Seilschaft in Politik und Medien erklärte kritisches Hinterfragen zur "antisemitischen Kampagne". Neuer Rrrrrroman (ge)fällig? Die "Neue Zürcher" schreibt nun zu den neuen Aufdeckungen: "In seiner Autobiographie, aber auch in einem Gespräch zu den jüngsten Enthüllungen tut Reich-Ranicki das Ganze auf der Basis einer erstaunlichen Vergesslichkeit als lächerliche Episode ab. Bleibt die Frage, warum er sich in den Reihen des Geheimdienstes so wohl fühlte." Das Schweizer Blatt analysiert, er würde "in fragwürdiger Weise dazu neigen, seine Rolle zu verharmlosen." Für den polnischen Historiker Wlodzimierz Borodziej ist es indes nunmehr erwiesen, dass Reich-Ranicki in der Hierarchie des rotpolnischen Geheimdienstes "relativ hoch gestanden" habe. Auch sein polnischer Kollege Andrzej Paczkowski ist jetzt überzeugt davon, dass Reich- Ranicki "innerhalb des Sicherheitsministeriums eine wichtige Rolle spielte". Bleibt nur noch die Anfrage bei einem bekannten deutschen Schriftsteller: Wie wär's mit einem neuen Roman, Herr Walser? Titelvorschlag: "Leben eines rrroten Spitzels"." Odpowiedz Link
seppel Re: ale chwolba 11.04.09, 16:33 Natürlich ze ja ale som grupy kerym wolno wiyncy nizli innym grupom... Odpowiedz Link
ballest Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 11.04.09, 20:06 "die Frage, bei welcher Gelegenheit er Stolz empfinde, Deutscher zu sein: "Die Frage unterstellt, dass ich, erstens, ein Deutscher bin und zweitens deshalb noch Stolz empfinde. Beides trifft nicht zu." Als 1994 erste Nachrichten über sein Treiben als rotpolnischer Geheimdienstoffizier durchsickerten, rief der Literaturpapst hoch errötet vor Empörung aus: "Warum sollte ich als Jude der deutschen Öffentlichkeit Rechenschaft schuldig sein?" Seine Solidarisierungs-Seilschaft in Politik und Medien erklärte kritisches Hinterfragen zur "antisemitischen Kampagne". " To godou wszystko! Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 11.04.09, 20:14 tysz mysla ze "bez komyntarza" godo za tela. Odpowiedz Link
bratjakuba Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 11.04.09, 21:13 Połprowda jest gorszo od nejwiynkszego cygaństwa. A tyn jeszcze robi z tego cnota. A kaj jest ta wrazliwo, nimiecko opinia publiczno? Armes Deutschland,da du hast solch Autoritaeten die dich ohrfeigen und es noch oeffentlich rechtfertigen. Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 11.04.09, 21:15 wiysz co je najgorsze? ze za same wypowiedzynie tego zaro zes je na czornyj liscie. Odpowiedz Link
bratjakuba Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 11.04.09, 21:24 Jo to już godoł pora lot tymu,jak go we lektyce i pod baldachimym nosiyli. Odpowiedz Link
ballest Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 11.04.09, 21:32 Bracie to mi sie podobou: "Połprowda jest gorszo od nejwiynkszego cygaństwa." Co do Twoich pytan, to uech Ci juz pedziou fto w Niymcach a za niedlugo w caly Europie SWIENTYMI Krowami je ! Odpowiedz Link
seppel Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 12.04.09, 10:56 ...myslam ze Sam mouo sie wiy o jego przeszuosci muodych niy interesuje a starych czimje sie za "pysk" ale som fakt ze uo nim film srobiyli -czamu i po co ? Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 12.04.09, 11:06 z cauym szacunkym do Zydow ale musza to pedziec -- Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 13.04.09, 10:06 ze polskyj prasy: Numer 232 [16.10.2006] zobacz cały numer Przegląd prasy „ŻYCIE WARSZAWY”: Reich-Ranicki i fałszywy życiorys Ubeckie archiwa zawierają skarby – przede wszystkim o własnych funkcjonariuszach. Kruszy się kolejny mit „moralnego autorytetu” – niemiecko-żydowskiego krytyka literackiego, Marcelego Reich- Ranickiego. Kulisy jego tajnego życiorysu ujawnia Piotr Gontarczyk na łamach „ŻW” (z 13 października 2006 r.): Kilka lat temu ukazały się w Polsce wspomnienia Marcelego Reicha- Ranickiego. W naszym kraju mniej znany, w Niemczech Reich należy do grupy czołowych krytyków literackich i recenzentów życia kulturalnego. Znaczna część jego wspomnień dotyczy spraw związanych z Polską. Fragmenty te zasługują tylko na jedno miano: fałszerstwa historycznego. [...] Po wstąpieniu do komunistycznego wojska rozpoczął służbę w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym WP. Stamtąd trafił do Głównego Urzędu Cenzury. W opublikowanych po latach wspomnieniach pisał: „po kilku dniach zatrudnieni w cenzurze musieli podpisywać oświadczenie, że wszystko, co wiąże się ze służbą, zachowają w tajemnicy. Było to postępowanie rutynowe, bez jakiegokolwiek znaczenia. Dopiero jednak z tego formularza odbitego na hektografie mogłem wywnioskować, że dostałem się do jednostki, która (…) podlegała kontroli Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego”. Powyższy fragment jest typowym przykładem przeinaczeń zawartych w cytowanych wspomnieniach. Cenzura nie była bowiem „kontrolowana” przez komunistyczną bezpiekę, tylko była jej częścią składową. Reich- Ranicki doskonale o tym wiedział od pierwszych dni swojej służby. 24 października 1944 r. własnoręcznie wypełnił „Kwestionariusz współpracowników Resortu Bezpieczeństwa Publicznego”. Złożył też podanie o przyjęcie do bezpieki. Także wiele innych dokumentów podpisanych ręką Ranickiego nie pozostawia wątpliwości, że miał on pełną wiedzę, że jest funkcjonariuszem UB. W bezpiece służyła też jego żona. [...] W grudniu 1945 r. Marceli Reich-Ranicki rozpoczął pracę w polskim Biurze Rewindykacji i Odszkodowań w Berlinie. Biuro miało zajmować się odzyskiwaniem dobytku zrabowanego przez Niemców w Polsce: od dzieł sztuki do maszyn i urządzeń technicznych. Praca ta była jednak tylko przykrywką dla prawdziwych działań Reicha. Po latach napisał: „w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego (…) słyszał o mnie pewien major. Interesował się mną mianowicie w imieniu instytucji, w której pracował – w polskim wywiadzie (…) w armii poszukiwano ludzi, jeżeli to możliwe młodych i wykształconych, którzy znają języki obce i którzy o zagranicy, zwłaszcza o Niemczech, mieli niejakie pojęcie.” Marceli Reich nie został więc wyrzucony z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, tylko skierowany do tajnej pracy na terenie Niemiec. Potwierdzają to dokumenty zachowane w jego teczce osobowej. Wynika z nich, że Reich został współpracownikiem Wydziału 2. (samodzielnego) MBP, czyli komunistycznego wywiadu. Jednostką tą kierował wspomniany przez Reicha major, a potem pułkownik Juliusz Burgin – stary komunista i wytrawny agent NKWD. [...] Po przyjeździe z Berlina w kwietniu 1946 roku Reich już oficjalnie rozpoczął służbę w centrali komunistycznego wywiadu. Systematycznie wspinał się na kolejne szczeble kariery. W lipcu 1946 roku dostał awans na porucznika; za wybitne osiągnięcia dostał też Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi. Mimo znanych już przywar charakteru za pracę operacyjną Reich otrzymywał od swoich przełożonych dobre oceny. Jeden z nich pisał w lutym 1948 r.: „politycznie pewny i stały. Duże zdolności pracy z agenturą, znajomość psychiki agenta. Wykazuje dużo inicjatywy w pracy. (…) Obowiązkowy, ale niezbyt pracowity. Lotnością umysłu nadrabia luki w systematyczności”. W styczniu 1949 r. Reich dostał awans na kapitana. Niedługo potem szef Departamentu VII MBP (wywiadu) gen. Wacław Komar wystąpił o zwolnienie Reicha z pełnionego stanowiska i udzielenie bezterminowego urlopu. Nawet laik wiedział, że to wstęp do kolejnej misji za granicą. Niemal cały rok 1949 Reich (zmienił wówczas nazwisko na Ranicki) był zastępcą konsula, a potem konsulem komunistycznej Polski w Londynie. Była to jednak tylko oficjalna funkcja. Pracował tam dla Departamentu VIII MBP (wywiadu). [...] był on rezydentem wywiadu komunistycznego (pseudonim Albin) i prowadził w Londynie bardzo aktywną działalność operacyjną. Jej ostrze było wymierzone w polskie środowiska niepodległościowe. Jedną z osób”, z którymi pracował „Albin” w Anglii, był agent UB o pseudonimie „Bliźni. Zwerbowany jeszcze w Polsce, został wysłany do Londynu w celu założenia siatki wywiadowczej pracującej w środowisku polskiej emigracji. „Albin” podjął go na kontakt wiosną 1949 r.; dawał zadania, przyjmował od niego raporty i wręczał pieniądze na działalność operacyjną. Postać „Bliźniego” wydaje się nie mniej ciekawa niż losy samego Reicha-Ranickiego. Pod tym pseudonimem w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego ukrywano jednego z najbliższych współpracowników Bolesława Piaseckiego, który zrobił wielką karierę w PRL. Ryszard Reiff – bo o nim tutaj mowa – został potem członkiem komunistycznej Rady Państwa. [...] Dziś Reich-Ranicki twierdzi, że w Londynie nie prowadził żadnej działalności wywiadowczej, nie pracował z agenturą, a tylko recenzował raporty wysyłane przez innych do Warszawy. Dokumenty IPN jednoznacznie dowodzą, że to nieprawda. A rola, jaką „Albin” odegrał w sprawie pisarza Stanisława Cata-Mackiewicza, stawia go w wyjątkowo nieciekawym świetle. [...] Po powrocie do kraju Reich służył w bezpiece ledwie około miesiąca. Zwolniono go w styczniu 1950 roku na rozkaz ministra bezpieczeństwa publicznego Stanisława Radkiewicza. Swoje odejście z UB Reich przedstawił we wspomnieniach jako niemal bohaterską epopeję. [...] Zachowane dokumenty archiwalne jak zwykle przedstawiają sprawę inaczej. Osoba Reicha-Ranickiego już wcześniej budziła liczne wątpliwości. Oprócz cech osobowościowych – w opiniach służbowych przedstawiano go jako zarozumiałego megalomana – za niejasną lub wręcz kompromitującą uznawano jego przeszłość. Rzekoma działalność w Komunistycznej Partii Niemiec i wydawanie „Rothe Fahne” wspólnie ze szwagrem Gerhardem Behme, którymi Reich chwalił się w życiorysie z 1944 r., okazały się mistyfikacją. Co więcej, z ustaleń bezpieki wynikało, że związki Behmego z partią komunistyczną nie były zbyt silne, a on sam był „podejrzanym” trockistą. Wątpliwości budziły też różne wersje wydarzeń, jakie w swoich życiorysach przedstawiał Reich na temat swoich kontaktów z KPD, a także okoliczności wydostania się z getta. Raz pisał, że uciekł z transportu do Treblinki, w innych kwestionariuszach opisywał ten fakt zupełnie inaczej. Funkcjonariusze UB po prostu nie byli w stanie ocenić, która wersja jego życiorysu jest prawdziwa, a kiedy Reich konfabuluje. Ale za szczególnie kompromitujące i dyskwalifikujące jako funkcjonariusza MSW uważano służbę w Judenracie. Mimo że Reich nie pełnił tam żadnego eksponowanego stanowiska, sam fakt pracy w tej instytucji traktowano jako kolaborację z hitlerowcami. [...] Dokumentów wytworzonych po 1950 r. jest w teczce Reicha stosunkowo niewiele. Wynika z nich, że wspomniany wyjechał z Polski w 1958 roku. Jedną z ostatnich osób, z którymi spotkał się w Warszawie, był pisarz Günter Grass. Niestety, ani jednego, ani drugiego nikt nie inwigilował, toteż nie zachowały się z tego spotkania żadne fotografie. Zapewne stanowiłyby one ciekawą dokumentację życia społecznego: wielki krytyk literacki i wielki pisarz, były funkcjonariusz UB i były żołnierz Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 13.04.09, 10:15 koncowka skuli cufalu podom ekstra, ale to i dobrze - bo niy uwarzom coby Grass bou abo konsek podobny do Reich'a ... "Zapewne stanowiłyby one ciekawą dokumentację życia społecznego: wielki krytyk literacki i wielki pisarz, były funkcjonariusz UB i były żołnierz Waffen SS na spotkaniu w kraju tak doświadczonym przez nazizm i komunizm. Obaj, i Grass, i Reich, często i w podobnym duchu i ostrej formie wypowiadający się w kwestiach filozoficznych i moralnych. Obaj równie rzetelni w sprawie własnej przeszłości. *** Początkiem wielkiej kariery literackiej Ranickiego i Grassa może być owo spotkanie w Warszawie w 1958 roku. Zapewne porozmawiali sobie jak SS-man z UB-ekiem. (opr. zel)" Odpowiedz Link
ramon6 Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 13.04.09, 11:39 Ciekawou parki: Reich - Grass, Fischer - Cohn usw. Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 13.04.09, 11:45 Zyd, Kaszeb, Madziar i Francuz - Odpowiedz Link
bratjakuba Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 13.04.09, 12:03 Ihr liebt Multi-Kulti,da habt Ihr es. A poważnie.G.Grass i M.Reich-Ranicki musieli downo o sobie mocka wiedzieć.G.Grass był jedynym pisarzym(niemieckim),kiery sie obstoł przed krytykom Ranickiego.Inksi niegdyś sławni polegli jak sie nie poddali dyktatowi "Literaturpapsta".A polegoł tyn dyktat na zobowionzaniu do wiernopoddańczych wypowiedziach na jego temat. Na świadczeniach w naturze przez debiutujonce pisarki i nie wykluczone,że i na świadczeniach pieniężnych. Dopiero teraz G.Grass pisze co tak na prowda myśli o Ranickim ale jest to eno to co prawie wszyjcy nie zmanipulowani przez media wiedzieli od downa. Grass hat noch ein anderes Thema, das er seinem Kollegen gerne unterschieben würde: den schlechten Zustand der deutschen Literaturkritik. "Und Marcel Reich-Ranicki ist dafür mitverantwortlich. Er hat die Trivialisierung der Kritik herbeigeführt. Meine Vorwürfe haben nichts damit zu tun, dass er Jude ist. Er ist ein schwacher Literaturkritiker." Hört, hört! Wäre Reich-Ranickis These richtig, wonach ein Autor über einen Kritiker stets in derselben Tonart spricht wie dieser über dessen letztes Buch - Grass müsste Reich-Ranicki rühmen und preisen, denn seine Novelle "Im Krebsgang" hatte das Gefallen des Literaturpapstes gefunden. Tu wiyncy na tyn temat dlo zainteresowanych. www.welt.de/print-welt/article398668/Marcel_Reich_Ranicki_ist_dafuer_mitverantwortlich.html Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba, albo Swientou KROWA! 13.04.09, 12:31 no ja, ponoc pora "szkryflorzy" juz go literacko zabiouo;) www.hausarbeiten.de/faecher/vorschau/120569.html Odpowiedz Link
ramon6 Re: ale chwolba 15.04.09, 21:10 po rous piyrszy by mie szlag przed telewizorym trefiou. Na szczynscie jeszcze zech gibko telewizor zagajsiou. Wto mou takou macht, zeby zmiynic program s dnia na dziyn? Odpowiedz Link
seppel Re: ale chwolba 15.04.09, 21:11 Typisch leciou Arte,leci ARD bydzie tak kronzou przes pora tydni alle Dritte odwiedzi bo to pszeca taaaki piykny film;) Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba 15.04.09, 21:15 w takyj "nadarymnyj" TV - abo jak on to mianowou ...(?) Odpowiedz Link
ramon6 Re: ale chwolba 15.04.09, 21:23 jou je ciekouw co za hymny byndom juzajs we faz spiywac. We jakym szynkniyntym kraju my sie tukej znoudli? Odpowiedz Link
szwager_z_laband Re: ale chwolba 15.04.09, 21:28 a jo sie zastanawiom kery sie odwazy to tam szkryfnonc i jake psy bydom na nim juzas wiyszac(chociosz niy ze tymi "psami" to juz sie moga domyslic ...) Odpowiedz Link
ballest Re: ale chwolba 16.04.09, 14:37 widzicie fto w Niymcach rzondzi, tkzw. Swiete Krowy! Przyklad Demjanjuka jest tu na miejscu, do tego wypowiedz sznuflorza Marihuany podanou we wszystkich gazetach jest cyganstwem, bo Demjanjuk siedziou w Israelu uot 1986 roku do 1993 roku, kaj go na smierc skazano, ale go uniewinniono, bo nie mou ani blizny na Gymbie ani na plecach, ale Knobi i Kurwio-Sznuflorz dali nagonka robiom! Tu se chodzi tylko, zeby Niemcy dali puaciouy i zeby zodyn niemiecki uosiouek nie zapomniou, ze uoni som jedynym skrzywdzonym narodym na Swiecie! - a za co ich skrzywddzono? - przeca uoni yno dobro na Swiecie siejom!!!! Odpowiedz Link