tylko miłość .1.

[widokzmarsa]

Było spokojne, późne popołudnie, ciepłego sierpniowego dnia. Słońce, jeszcze
wciąż dość wysoko, cierpliwymi matczynymi ramionami ogarniało całą plażę oraz
bezkresny obszar błękitnej wody, która teraz małymi falami dopływała do brzegu
i coraz rzadziej, delikatnie muskała pobudowane przez dzieci budowle z piasku.
Plaża była prawie pusta, w sąsiedniej miejscowości właśnie zaczął się koncert
i niemal wszyscy przenieśli się tam by słuchać muzyki.
Siedziała kilka metrów od brzegu, lekko odchylona do tyłu i wsparta na
rozchylonych dłoniach a przez jej półzamknięte powieki przebijały się
cieniutkie pasemka słońca, które odbijało się też od dochodzących do brzegu
fal i tańczyło po jej twarzy. Szum wody i wiatru otaczał ją jak delikatna
pajęczyna, koił, usypiał i nie pozwalał poruszyć się, by nie zaburzyć
cudownego bezruchu w jakim od dłuższego czasu trwała. Być może to właśnie ten
bezgraniczny spokój ogrzany słonecznymi promieniami spowodował, że w pewnym
momencie poczuła nieodparte przekonanie, że to będzie ten dzień.
– Czy to dziś go spotkam? – pomyślała – Czy na ten dzień czekałam od lat?
Szedł spokojnie brzegiem morza minąwszy zasłuchane tłumy, które zebrały się
na plaży by wysłuchać koncertu. Muzyka już tylko słabymi tonami dobiegała z
oddali, a ciepłe języki wody muskały jego bose stopy równie delikatnie jak
preludium Chopina, które dochodząc do niego splotło się z szumem fal jak
cieniutkie gałązki płaczącej wierzby po letniej burzy. Nagle stanął
oszołomiony pięknem jakie odkryła uchodząca spod jego stóp woda. Tuż przed
nim, na pociemniałym od wilgoci piasku, fale pozostawiły lekko wygładzony
kolorowy kamień a słońce muskając po wciąż mokrej jego powierzchni oświetliło
tajemniczy uśmiech, widniejący na wypłukanej przez tysiące lat w skale,
kobiecej twarzy. Być może na widok przedziwnego, szczęśliwego spokoju jaki
zamarł w kamiennym uśmiechu, poczuł nieodparte przekonanie, że to będzie ten
dzień.
– Czy to dziś ją spotkam? – pomyślał – Czy na ten dzień czekałem od lat?

[widokzmarsa]

Jej serce zaczęło bić mocniej a gorący dreszcz przebiegł przez ukojone dotąd
ciało, budząc je z letargu. Opadła na piasek rozłożywszy ręce na boki i
zacisnęła oczy.
– Wiem, że to dziś – w nagłym przypływie radości powiedziała na głos.
Podniósł kamień i szedł dalej patrząc co chwilę na wyrzeźbioną w nim przez wodę
uśmiechniętą twarz. Nie ogarniał czasu, więc nie wiedział ile trwał jego marsz
gdy majacząca się w oddali nad brzegiem morza nieokreślona postać przemieniła
się w leżącą z zamkniętymi oczami i z błogim uśmiechem na twarzy kobietę. Przez
plecy przeszedł mu gorący dreszcz a żołądek zacisnął mu się w przedziwnym
drganiu, którego jeszcze nigdy w życiu nie doświadczył.
– To ona – powiedział zachrypniętym ze wzruszenia głosem
Nie ogarniała czasu, więc nie wiedziała jak długo leżała wsłuchując się w
oszalały rytm swojego serca gdy przez spokojny szum fal przebił się odgłos
kroków a na twarzy poczuła ciepły cień. Otworzyła oczy i w strumieniach światła
zobaczyła nad sobą twarz mężczyzny. Od razu wiedziała.
– To ty – wyszeptała cicho
Milczał.
– Tak, to ty. Wiem, że to ty, widziałam cię w swoich snach tysiące razy –
dodała unosząc się w górę.
Wciąż milczał, z napięciem chłonąc każdy detal jej postaci. Patrzył na jej usta,
oczy, włosy, piersi, dłonie, rozpoznając je jakby znał wszystko od niepamiętnych
czasów.
– Tak długo, tak długo... – wzruszenie zacisnęło jej gardło a w kącikach oczu
pojawiły się jej łzy szczęścia – Przyjeżdżałam tu od lat, wiedziałam że cię tu
spotkam. Zawsze czułam to każdą cząstką mojego ciała. Zawsze, od dawna. I tak
się stało. Doczekałam się – odetchnęła z ulgą
Gdy mówiła, zauroczony patrzył na nią w milczeniu, nie chcąc stracić nic z
ogromu miłości jaka przebijała w każdym jej słowie. W jego oczach pojawiły się
łzy szczęścia.
I wreszcie wyszły z niego najpiękniejsze i najbardziej osobiste słowa jakie
znał, które latami przechowywał w pamięci, które wielokrotnie szeptał obudzony w
nocy ze snu, które wcześniej mówił i pisał wiedząc, że przyjdzie kiedyś ten
dzień, taki dzień jak dziś, i będzie mógł je wypowiedzieć prosto w jej oczy, gdy
ich ciała, serca i dusze będą blisko przy sobie, razem, niemożliwe do oddzielenia.
– Sram ci kurwo w pizdę i w dupę. Wiem jebana suko, że z przyjemnością
obciągłabyś psowiu. – wykrzyczał i uderzył ją w głowę kamieniem tak mocno jak
tylko mógł, z całej siły, wkładając w cios te wszystkie uczucia jakie w nim
tkwiły i czekały od lat.

no to poświecasz taki piękny kawałek siurowi????

[mmagi]

[widokzmarsa]

nie siurowi, tylko ku przestrodze)
bohaterkę też można rozpoznać

[mmagi]

"O"???

[widokzmarsa]

to nie ja mam obsesję tylko wy. Jaka O??? Czy to ona z siurem się kolegowała????

[mmagi]

)))))))))))))))))))))))...............a kto z Siurem sie kolegował?

[widokzmarsa]

wiem ale nie powiem)

[mmagi]

to nie

:DDDDDDDDDDDDDDD

[krambambulia]

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Posiusiałam się DDDDDDDDDDDDDd

[widokzmarsa]

weź pieluchę

[aguszak]

Tytuł powinien brzmieć: Nadmorska masakra kamieniem! ;P

[widokzmarsa]

to by nikt nie czekał w napięciu do końca))

[aguszak]

eee... tam! W wielkim napięciu oczekuje się masakry w horrorach.

[widokzmarsa]

ale to miało być o naszym forumowym uczuciu)

[aguszak]

ale czyim uczuciu do kogo?
jakby tak miały wyglądać uczucia, to strzeż nas Boziu...

ech...........swojego czasu przeczytałam chyba z

[mmagi]

setkę Harlekinów,ale Twoje sa najlepsze))))

[widokzmarsa]

hmm, chyba nie przeczytałaś zakończenia)))

teraz juz tak:-)))))))

[mmagi]

[vandikia]

końcówka mi się nie podoba. nie pasuje. kiepskim końcówkom mówię głośne nie!

[widokzmarsa]

jak będę miał trochę czasu to specjalnie dla ciebie napiszę inne albo dwa inne.
Krytyka tak, krytykanctwo nie)

[vandikia]

no dobra, to nie było profesjonalne, ale to była recenzja emocjonalna, napisana
bez zastanowienia - wiec tez sie liczyc powinna dla autora )

podobają mi się lekkie metaforyczne opisy, od tekstu bije ciepło. nie ma
niestety napięcia akcji - chociaz wcale tego nie brakuje. końcówka mi nie
pasuje, bo nie jest spójna z całością - wiem, że to efekt zamierzony, ale w tak
krótkim opowiadaniu no to sie nie da tak, nie mozna tak konczyc

[widokzmarsa]

i tak było za długie, na forum nie chce się czytać nic powyżej kilku zdań. Taki
tekst to niepotrzbne wyzwanie dla ludzi.
Zresztą coś musiałem robić czekając na telefon. Lepiej coś pisać niż grać w
necie w brydza)

[vandikia]

no no tylko bez udawanej skromności ) Twoje teksty to akurat można czytać w
ogromnej ilości i dobrze o tym wiesz )

[widokzmarsa]

no to teraz czuję się połechtany)

[vandikia]

ja mysle )

[widokzmarsa]

tyle, że co mi po młodej mężatce(((((

[vandikia]

zdziele Cie normalnie, a co Ci po starej mężatce albo niemężatce? przeciez Ty
żony nie szukasz ))

[widokzmarsa]

ale jakaś kochanka by się zawsze przydała żebym miał komu czytać wiersze)

[vandikia]

kochance to sie nie czyta wierszy tylko robi dobrze ) no ja mam Cie uczyc? )
spadam do domu, pa

[kasiulka822]

nie podoba mi się. Zakończenie do duszy

[widokzmarsa]

wy kobiety, to chcecie by się pocałowali i żyli długo i szczęśliwie)

[kasiulka822]

dokładnie )) i wcale nie musi sie kończyć na pocałunku )

pytanie o tego, co tym kamieniem zdzielił

[mateuszwierzbicki]

dlaczego on akurat w TE miejsca chce oddawac kał?

[widokzmarsa]

to pytanie dla jego psychiatry, czy być może naszej byłej współforemki która z
nim się zadawała)

[mateuszwierzbicki]

DD

[aguszak]

mateuszwierzbicki napisał:

> dlaczego on akurat w TE miejsca chce oddawac kał?

To są cyctaty wyjęte żywcem z życia forumowego
A "dlaczego?" to pytanie do Siura...