Przyjaciel

[maximilianna]

"Pospolity przyjaciel nigdy nie widział Twojego płaczu
Prawdziwy Przyjaciel ma ramiona przemoknięte Twoimi łzami
Pospolity przyjaciel nie zna imion Twoich Rodziców
Prawdziwy Przyjaciel ma ich numery telefonów notesie
Pospolity przyjaciel przynosi butelkę wina na prywatkę
Prawdziwy Przyjaciel przychodzi wcześniej i pomaga gotować i
zostaje dłużej,
aby sprzątać
Pospolity przyjaciel będzie zły, jak go obudzisz Twoim telefonem
Prawdziwy Przyjaciel zapyta dlaczego to zajęło Ci tak długo
Pospolity przyjaciel próbuje rozmawiać z Tobą o Twoich problemach
Prawdziwy Przyjaciel pomaga Ci je rozwiązać.
Pospolity przyjaciel, gdy Cię odwiedza, zachowuje się jak Gość
Prawdziwy Przyjaciel otwiera sam lodówkę i czuje się jak u siebie w
domu
Pospolity przyjaciel myśli, ze przyjaźń skończona, jak jest jakiś
problem
Prawdziwy Przyjaciel wie, ze "prawdziwych przyjaciół poznajemy w
biedzie".
Pospolity przyjaciel oczekuje, ze zawsze będziesz przy nim, jak ma
kłopoty
Prawdziwy Przyjaciel stara się zawsze być przy innej osobie, która
ma kłopoty"

[loczek62]

Pięknie powiedziane

[maximilianna]

Tak, prawdziwe.

[modrooka]

Trafione w setno

[loczek62]

A boli jak ten który jest a raczej był, nie sprawdził się w tych punktach

To ja nie mam ani pospolitego ani prawdziwego

[bleman]

[modrooka]

A ja mam taką pół na pół. Dobre i to

[jacko1971]

ja też

Przyjaciól od serca w dzisiejszych czasach nie ma

[skorpionica11]

zdrowie.onet.pl/1349593,2041,,,,dlaczego_nie_mozemy_byc_przyjaciolmi,psychologia.html

[asia1911]

wychodzi na to, że poza Mamą, nie mam prawdziwch przyjaciół

[xawiera]

Najlepiej też sobie samym być przyjacielem.

[asiunia311]

Ale miło jest do przyjaznej duszy czasem usta otworzyć...

[asia1911]

święta racja Asiunia, trzeba mieć z kim porozmawiać i... pomilczeć też

[asiunia311]

Najlepiej, jeśli jest to jedna i ta sama osoba... Ta do rozmowy i milczenia, ma
się rozumieć

[asia1911]

zgadzam się z Tobą w 100 %

[hultaj78]

Niegłupie, bezapelacyjnie.
Ale tak czytam Wasze, Kochani, wypowiedzi w temacie i widzę że każdy się
zastanawia czy ma czy nie ma takiego przyjaciela.
A nikt nie robi sobie rachunku sumienia i nie zapytuje sam siebie czy jest
takim Przyjacielem Prawdziwym dla kogoś, a nie jest to równoznaczne.
Czy to nie jest taka trochę postawa roszczeniowa? Ważne żeby ktoś dla nas, ale
nie ma co sobie głowy zawracać czy my dla kogoś?
Taką załapałem refleksję...

[jacko1971]

ale ciężko wyczuć czy dla kogoś jesteśmy...każdy inaczej nas może oceniac od
wizerunku jaki nam sie wydaje mamy

[asiunia311]

Hultaj, to chyba normalne, że każdy najpierw patrzy na innych, a potem dopiero
robi "rachunek sumoenia"... Mogę tylko i wyłącznie mówić za siebie, ale moje
doświadczenia w tym względzie mówią mi, że jeśli ktoś przychodzi do mnie z
sercem na dłoni ( wiem, paskudnie trywialne określenie ), to odpłacam się mu
tym samym - i tego samego oczekiwałam od pewnej osoby, o której myślałam, że
będę mogła powiedzieć, że to mój pierwszy przyjaciel, nie przyjaciółka... Czy
to jest takie trudne - po prostu odpowiedzieć komuś sympatią, a nie traktować w
sposób wręcz przedmiotowy? Dopiero po 6 latach zrozumiałam, co, a raczej kto
kierował tym człowiekiem... Nie jestem zgorzkniała, zrozumiałam po prostu, że
dla pewnych ludzi nie warto się starać - i drugi raz tego samego błędu nie
popełniać. Wolę mieć tych, kogo mam przy sobie.