1 listopada...

[corka.bossa]

Już za tydzień...Wszyscy chyba czujemy przygnębienie i smutek z powodu tego dnia.Dla większości z Nas to będzie naprawdę PIERWSZY i na pewno, nie ostatni..Ale te następne będą już na pewno inne..Jak zachować się obok tych w sumie obcych osób,które pojawią się obok nas przy grobie naszych najbliższych?Ja najchętniej była bym sobą,ot tak,po prostu jak zawsze..Ale już teraz, jak ktoś ze mną o spotkaniu u Sebastiana rozmawia mówi:.."tylko nie płacz.."Widać minę mam nie za ciekawą...Co zrobić żeby go przetrwać?I jak to zrobić?To pytanie do wszystkich z "dłuższym"stażem..Może odpuścić?I zostać w domu? Boję się tego dnia,jak diabli..A jakie wy macie plany?

[nuxxx]

Hej Elizko, też się boję i nie mam pojęcia jak się zachowa mój organizm stojąc
przy grobie przez całą msze, boję się że wpadnę w jakiegoś doła na maksa i będę
wyła w głos.... ja mam jeszcze małą, która bardzo, ale to bardzo nie chce
chodzić na cmentarz :(

[ewu.sia]

Myślałam właśnie,żeby się odezwać w tym temacie.Ja przeżywam dzień 1 listopada
już 14 lat.Co roku jest to dla mnie przeżycie,mimo upływu lat.Zawsze mówię,że
chciałabym to przespać,ale trzeba stanąć na wysokości zadania.Moja rada-trzeba
się uśmiechać do ludzi,którzy przyjdą do grobu na pewno przy nich nie
płakać.Może wcześniej jakaś tabletka na uspokojenie.Nie stać tam długo,przyjść
też jeszcze raz wieczorem.Do grobu mojego męża przychodzi bardzo dużo
znajomych,był bardzo lubiany.Jest to miłe że spotykam tam tych znajomych,ale i
przykre,że Oni są a Jego nie ma.Kupcie mężom piękne kwiaty,zróbcie to dla
Nich.Ale niestety jest to także dla ludzi,bo tak jak u mnie zawsze słyszę głosy
czy były ładne czy nie i gdzie były robione.W tym dniu trzeba być bardzo twardą
osobą i tego Wam życzę

[violag]

chociaż to nie łatwe - to może jednak warto nie zamartwiać się na
zapas - przecież jutra może nie być - co WAS do cholery w kółko
obchodzi co o Was pomyślą!!! Każdy z nas doświadczył już DUŻo
więcej...

[corka.bossa]

Wcale nie obchodzi mnie co o mnie pomyślą!Boję się raczej tego że ten dzień zamieni się w "totalny pokaz rozpaczy"ze strony jego rodziny,i że wygarnę im wszystkim co myślę :)Już mam zaproszenie na niedzielny(jutro)obiadek,do jego babci..bo te biedne dzieciaczki chce zobaczyć..Choć nigdy się nie interesowała,a Filipka to nawet nie widziała-bo zawsze wymyślała jakieś wymówki:(

[adria78]

Dla mnie ostatnie dni są koszmarne,dopadła mnie tak silna
tęsknota,że nie moge sie pozbierac i myśle,że to własnie ten 1
listopad ma na to duży wpływ.Cały czas myśle co było rok temu,co
mówił,jak sie śmiał,tak jakby to było wczoraj,a teraz jego nie ma-8
listopada minie 8 miesięcy,a ja przeżywam to na nowo.Chyba teraz tak
silnie dociera co sie stało jak nigdy wczesniej.
Ja będe na cmentarzu,ale sama jak nikogo nie będzie,bo nikogo nie
chce widziec,chcę być tylko z nim,inaczej nie dam rady:((

[corka.bossa]

Tak jest i u mnie :( i to na pewno przez 1 listopad,pierwszy AŻ TAK osobny,w
sumie to prawie razem(w tym wypadku prawie robi ogromną różnicę)Też myślę jak to
było rok było rok temu-akurat Sebastian miał popsuty telefon-zero
kontaktu!Czasem wracał tramwajem o jednej godzinie,czasem tym pózniej.To była
akurat godzina spaceru psa-więc często czekałam na niego na przystanku.I dziś
wieczorem przypadkiem byłam na tym przystanku,dopiero jak odjechał"któryś z
kolei"tramwaj dotarło do mnie że ja stoję i czekam aż On z niego wysiądzie...I
ta myśl w głowie: "kobieto!!po jaką cholerę Ty tu stoisz?Przecież On nie
żyje!Nie żyje i nigdy już nie wysiądzie do Ciebie z tramwaju!" I zrobiło mi się
tak smutno..:(( A tyle jeszcze mam przed sobą :(

[nuxxx]

forum jest po to by móc uzewnętrznić swoje myśli i nie bać się komentarzy... nie
chodzi o to co o nas pomyślą, ale co powiedzą i jak nas to bardzo dotknie...
mało jest osób akurat w moim otoczeniu, którzy traktują mnie normalnie i czuję
się w ich towarzystwie ok, ale pozostali nie potrafią rozmawiać i powiedzieć
czegoś normalnego... tylko same teksty, np. ja bym sobie nie dała rady, ja się
nie widzę w takiej sytuacji, ja bym nie mogła, a ty dajesz radę - to brzmi tak
jakbym była za silna na to wszystko, jakby mnie to nie obchodziło, że mąż mój
zginął - tak to właśnie brzmi - bo co? bo żyję dalej i nie popełniłam
samobójstwa - nie wiem o co Ci chodzi violag - sorry ale nie wiem
dzięki właśnie takim wątkom i podobnym nie boję się tego że moja psychika się
pozmieniała, że całkowicie inaczej patrzę na świat, że któraś/ któryś napisał że
coś tak czuje i ja mogłam się utożsamić z tym lub innym zachowaniem i nie czułam
się dziwnie w tym wszystkim i stwierdzałam sama że mój organizm i psychika
prawidłowo reaguje na różne sytuacje.
-

[violag]

bardzo rzadko zagladam na forum - bo często tu czytałam - gdyby nie
dziecko..., dzieki dziecku żyję - my nie mieliśmy dzieci - i też
często czytając takie wątki czułam się winna, że żyję! ale to
wszystko to tylko moje wyobrażenie, moje myśli!!! bo nikt z WAS
bezpośrednio pod moim i innych bezdzietnych nie kierował tych
wypowiedzi - więc słowa Tamtych ludzi mają podobny oddźwiek, coś się
mówi, w przeświadczeniu że dobrze, a jednak nie, bo człowiek ma
tendencję do dorabiania sobie różnych teorii...
Nikomu i niczego nie zabraniam pisać tu na forum, chciałam tylko
powiedzieć, że nie ma sensu się nakrecać na zapas,
bo każdego dzień (bez NICH) jest trudny: rocznice, ważne dni,
świeta, imieniny, urodziny itd.
to co Oni powiedzą - niech mówią - w absurdalnych chwilach
odpowiadam na takie - ja bym nie dała rady - obyś nie musiała/ale
tylko śmierć jest pewna w życiu

[kasik2222]

dla mnie też PIERWSZY raz...też jestem przygnębiona, dziś mija 11
miesięcy jak GO nie ma, i jestem tym ogromnie zdziwiona, jak to już?
czy dopiero? nie czuję tego czsu. Fakt że pierwszych miesięcy prawie
nie pamiętam, tylko jakąś pustkę i ból nie do opisania. A za miesiąc
rocznica. Jak to możliwe? Jak to się stało? nie pogodzę się z tym
nigdy. Na początku tej trudnej drogi myślałam, że po roku to będzie
w miarę dobrze, nie miałam pojęcia poprostu jak przechodzi się taką
traumę, że to będzie we mnie zawsze, że boleć będzie mimo upływu
czasu, choć rok to może nie długo. Dni takie puste bez Niego... i
życie puste...

[idealnie_zagubiona]

nie wypowiadalam sie jeszcze na forum...zawsze brakowalo mi odwagi ale odkad je
znalazlam sprawdzam nawet kilka razy dziennie w nadzieji ze znow ktos napisal
cos co jest odzwierciedleniem mych mysli..
1 listopad bedzie pierwszym... od 6 tygodni kazdy dzien jest dla mnie 'pierwszy'
i tez wciaz slysze ze ktos mnie podziwia ze tak swietnie sobie radze itp a ja
codziennie rano zamist makijazu zakladam maske obojetnosci i z przyklejonym
usmiechem na twarzy (gdzie teraz jestem nikt nie wie co sie stalo...) ale znow
coraz trudniej mi to przychodzi..
nie wiem czy jechac na cmentarz, nie wiem czy starczy mi sil i odwagi, nie wiem
czy chce... byloby tak jak bym w to wierzyla a ja wciaz mam nadzieje ze obudze
sie z tego koszmaru!!!

[zielononiebieskoszarooka]

To będzie moja 9 rocznica...
Pierwsze lata były ciężkie..
Małe dzieci, złamane serce, żal, tęsknota...
Chciałam się chować, nie chciałam spotkać nikogo na cmentarzu, zwłaszcza
teściowej, która winiła mnie za chorobę męża.. (bo ja go źle karmiłam..:-( )
Chodziłam więc na cmentarz wcześnie rano, późno wieczorem... aby nie spotkać
ludzi.. a jeśli już.. płakałam.. bo nie umiałam się opanować..
Łzy ciekły same.. i nie pomagały żadne tabletki...
Nie można wstydzić się takich emocji..
Bądźcie dzielne / dzielni...

[corka.bossa]

Mnie i tak winią za wszystko...Wcześniej za to że mało co tam bywał(13 lat w
domu dziecka),bo niby ja zabraniam! Teraz za to że nie żyje(bo nie
pilnowałam)itd,itp...Przyznaję charakterek mam paskudny :)ale nie chodzi mi o
nich-potrzebuję pomocy dla Siebie...I już wiem że będę tam sobą...żałuję tylko
że wieżę że jest jakiś inny świat,gdyby nie to zostałabym w domu.A tak jak
zostać?Przecież On czeka..Jeszce jedno czy zapalacie świeczki, w miejscach gdzie
zginęły wasze połówki?Rozumiem że trudno robić to np. w szpitalu.Ale miejsca
wypadków itp..?Bo ja ciągle widzę go w oknach tego mieszkania...ile razy tam
jestem...Trudno mi o tym pisać..naprawdę...

[kasik2222]

zielnoniebioeskoszarooka, nie przejmuś się komentarzami teściowej,
choroba nie wybiera, złe karmienie? to jakaś paranoja i zwalanie
winy na niewinnego, mój mąż też zmarł na zapalenie trzustki, i nie
uważam że to ja go żlę karmiłam. Przyczyny moga być różne.

[jucha32]

Ja najchętniej zamknęłabym się w domu i nigdzie nie wychodziła. Może zrobię tak
jak robiliśmy co roku. Pojadę z rodzicami do grobów rodziny.
U męża będę przed 1 listopada, bo trzeba posprzątać, zanieść świeże kwiaty, a po
W.Ś. uprzątnąć wypalone znicze. Jakoś nie widzę nikogo kto by sie garnął do tych
czynności, oprócz moich rodziców. Ale oni zostaną z dziećmi. Mąż ma żyjących
rodziców i pięcioro rodzeństwa.
Dlaczego ja żyję? Mam kompletnego doła. Pieprzę cały ten świat, moje życie.
Muszę zacząć dźwigać ciężkie rzeczy to szybciej mi szlak trafi tę pieprzoną
protezę aorty i wreszcie umrę. Jak się cholera rozdwoić, aby moi rodzice byli
zadowoleni i teściowie. Jestem między młotem, a kowadłem. Szkoda, że nie mogę
oprzeć głowy na kowadle, żeby młot mi ją odrąbał.

[kasik-1974]

Nie odzywałam się parę dni bo coś się dzieje z moim serduchem. To przez te Wś.
Za mocna przeżywka. Tak jak dotąd spałąm jak suseł to teraz zaczęły się mocne
problemy.Wydeje mi sie, ze to wszystko teraz wychodzi ze mnie..Po niecałych 3
miesiacach...
Teraz dopiero czuję to wszystko.Wcześniej organizm wytwozył jakąś swoistą
barierę, która nie pozwalała mnie zabić cierpieniu... A teraz sie zaczyna.
Pewnej nocy byłam naprawdę przerazona. Zaraz myśli - przeciez mogę dostać
zawału, nie mogę sobie już z tym poradzić. I co będzie z moimi dziećmi jeśli tak
się stanie...
I potem ta siła,żeby sie nie poddać, być twardą, zeby jakos przez to wszystko
przejść bez ujmy na moim i tak wątłym zdrowiu.. Tylko co z tego że psychika chce
się nie poddawać ale ciało już nawala.
Dziewczyny, pokażmy, że jesteśmy choć troche silne!

[malgosiamarcin]

ide nei wiem czy z dziecmi(zalezy od pogody),zawsze bylismy razem
wszedzie, wiec bede stala kolo NIEGO,zeby nei czul ze unikam kogos,
czegos, chce zeby czul moja obecnosc,chociaz wiem,ze cmenatrz to nie
jest jedyne miejsce gdzie mzoemy siebie poczuc. Postawilam pomnik i
teraz dbam tak jak dbalam wtedy..kiedy bylo cudownie...szczesliwie,
wstawalam szykowalam namjedzenie, szykowalam GO w trase, prasowalam,
nawet czasami sie sprzeczalam tego wszystkiego mi brakuje i ide zeby
moc MU to powiedziec, jesli ktos przyjdzie w odwiedzinach do NIEGO
ok, ja bede dla niego jak znajda sie lzy nie bede udawac,ze jestesm
silna,bo kazda lza oznacza,ze bardzo GO kocham i tesknie! Dzien
koszmarny jak kazdy, bo BEZ NIEGO,bez MOJEGO SERDUSZKA!!!!

[karnivora]

Dla mnie 1 listopada to jest codziennie od 22.06.07.
od półtora roku, niezmiennie. Właśnie przy grobie
Męża czuję się się rewelacyjnie "dopasowana".
Jakby "na bieżąco"
Dla odmiany w to święto (tak jak w zeszłym roku)
pójdę na cmentarz w nocy ....

[samotny1978]

Wiem ,że ich już i tak tam nie ma chodzimy do nich w imię pamieci ja
jestem codziennie wieczorem bo akurat mam blisko i weszlo to w moj
plan dnia po prostu moze przyzwyczailem się. Też mam jakis strach
przed 1.11 ,ale z drugiej strony trzeba stanac z tym wyzwaniem
prosto w oczy nie patrzec na ludzi myslec ze jest sie samym wylaczyc
sie, a jezeli macie jakies problemy rodzinne nie wyjasnione sprawy
to po prostu milczec podobno nieraz milczenie złotem jest...

[dakota28]

ja boje sie tego dnia, ale w sumie czym on bedzie sie roznil od
pozostałych dni kiedy jestem na cmentarzu? niczym:( Jade na cmentarz
z synkiem i zamierzam tam byc 2 razy tego dnia i mam nadzieje ze
spotkam kogos z rodziny mojego meza, bo raczej nikt tam nie chodzi
wiec mam nadzieje ze przyjda chociaz 1 listopada. moze bede mogla z
nimi porozmawiac moze zobacza synka mojego meza i cos ich ruszy ze
kawalek Zbyszka zyje i potrzebuje ich jako rodziny ojca. pokladam
wielkie nadzieje w tym dniu, bo wiem ze zycia nie zwroce nikomu

[mariola008]

Może nie uda mi się być przy Twoim grobie ale wiesz,że moje serce jest przy
Tobie cały czas. Ze łzami czekam aż los pozwoli nam kiedyś się spotkać lub
litościwa nicość zamknie ogrom bólu.

[aniawdowa]

Pamietam z tamtego roku czy dwa lata wstecz ze najgorsze było to, kiedy do grobu
podchodzili jego/nasi znajomi przychodzili zapalic znicze. To wywoływało u mnie
chyba najwieksze łzy wiem ze dla tych osób pozostanie On tez zawsze w pamieci,
wiem ze oni tez bardzo przezyli to ze zginął. I chyba tez własnie tego boje sie
w tym roku tego ze nie bede sama nad jego grobem ze przewinie sie tam wiele osób
którym on był bliski. W tamtym roku pojechalismy na cmentarz wieczorem cały grób
był zastawiony zniczami w koło tez stały znicze mój synek patrzył i stwierdził
"mamo zobacz wszyscy Tatusia kochają bo tyle ma zniczy"

[zagubiona1988]

Czytam wasze wpisy i widzę, że nie jestem sama... Strasznie się boję
1 listopada... Minęło prawie 6 miesięcy a ja nadal czuję się jakby
to było wczoraj. I nie mam pojęcia jak przeżyć ten dzień.
Najchętniej przelezałabym go w łóżku i pojechała na cmentarz dopiero
wieczorem... I chyba tak zrobię...
Wiecie co w tym wszystkim jest najgorsze? Że co roku chodziliśmy
razem wieczorem na cmentarz i mówiliśmy, że będziemy robić tak
zawsze... Dlatego ten wieczór też będzie Nasz... Tylko tylko, że w
tym roku sama będe musiała spacerować po cmentarzu i nie mam pojęcia
jak to przeżyje ;(( Tak się boję...

[0czarna74]

Pierwsze święto zmarłych było niespełna dwa miesiące po Jego śmierci,nic z tego dnia nie pamiętam, wiem zaniosłam bukiet czerwonych róż, była msza co więcej nie wiem...
W ubiegłym roku ten dzień był już bardziej "świadomy",dlatego nie dałam rady już nie pojechałam na jego grób.Byłam dzień wcześniej ale i tak miałam grono gapiów(mąż jest pochowany w małej miejscowości wszyscy wszystko wiedzą). W tym roku też jadę dzień wcześniej,1 listopada mam nocną zmianę nie chcę się widzieć z Jego rodziną. Nie mam z nimi żadnego kontaktu, oni są w porządku ja jestem ta niedobra-niech tak zostanie i tak wszystko osądzi Pan Bóg jeżeli zechce ze mną rozmawiać.
Kocham bardzo mojego męża ale też czuję złość,że mnie zostawił-siebie też nie na widzę,że nie potrafię wybaczyć ale ja po prostu tego nie rozumiem.Poza tym każdy kto podchodzi postawić znicz musi zadawać to pytanie "jak sobie radzisz?"Boże, ludzie co mam wam odpowiadać- prawdy chyba nie chcielibyście poznać...
Wszystkim forumowiczom życzę w tym szczególnym dniu dużo siły,siły przede wszystkim...

[malgosiamarcin]

strasznie szarpia mna rozne emocje.... chcialabym pewne rzeczy
informacje wyrzucic z siebie,ale boje sie, potepienia boje
wszystkiego!.... takze zadaje sobie pytanie dlaczego mnei zostawil,
a wiem ze kochak nad zycie....czym jest moje zycie bez niego.???

[mariola008]

Mnie też zaczynają rozrywać emocje , tak jakby coś we mnie pękło.
Dlaczego, dlaczego tak musi być. Jeżeli musimy umierać dlaczego to jest takie
straszne dla tych co zostają. Przecież życie ponoć jest darem więc dlaczego jest
okupione takim cierpieniem. Ta niewiedza co dalej dzieje się z moim ukochanym
jest dla mnie koszmarem. Nie wiem już co myśleć. Może nauka odkryje kiedyś, co
tak naprawdę dzieje się po...
Jakoś łatwiej mi uwierzyć w siłę natury a nie w osobowego Boga sprawcę
wszystkiego. Bo w jakim celu męczy tak swoje dzieci ?????

[arla777]

Mam tak samo jak Wy, łapie powoli okropne doły :(:(
Pogoda też niestety okropna, pada a z oczu to samo.
Bardzo mocno Was pozdrawiam i przytulam.
Trzymajcie się.

[beciabeciabecia1973]

napiszę WAM dziewczyny jak to było u mnie 6 lat temu i jak to
wygląda teraz.mój Jaruś zginął 30 października,więc dzień przed
Wszystkimi Świętymi...ponieważ to był wypadek przy pracy,więc sprawę
badała prokuratura sądowa,więc ciało było w prosektorium.czy możecie
sobie wyobrazić jak to jest wiedzieć,że ukochana osoba już nie
żyje,a nie ma gdzie dla niej znicza zapalić????koszmar.byłam
wszędzie-na miejscu gdzie zginął,nad pustym,wykopanym dołem,nawet
przy prosektorium.to było straszne,bo w żadnym z tych miejsc nie
mogłam zapalić znicza.ale mogłam wyć z rozpaczy bólu i nie wiele
obchodzili mnie obcy.dlaczego mamy nie płakać,skoro czujemy taki
ból,czemu to dusić w sobie???niech się dziwią ci,którzy nie stracili
nikogo bliskiego.teraz też płaczę wtedy kiedy mam taką potrzebę.

czytałam tu o żalu do zmarłego,że zostawił,opuścił...ja już mam ten
etap za sobą.kiedy chodziłam na terapię,pani psycholog mówiła mi,że
przyjdzie taki czas,że będą mną szarpały różne emocje,że to wszystko
jest jak najbardziej naturalne.wtedy dziwiło mnie to,co mówiła,ale
mówiła prawdę.popadałam ze skrajności w skrajność.bywało tak,że nie
mogłam pójść do domu ze cmentarza,że wracałam tam po kilka razy,bo
chciałam zabić tą cholerną pustkę w sobie.ale było też tak,że z żalu
do Jarusia,że nas zostawił,że się poddał nie walczył nie chodziłam
na cmentarz po kilka dni.wiem to głupie gniewć się na zmarłego,ale
ja tak miałam.
trzymajcie się wszystkie okaleczone serca.


jutro 6 rocznica śmierci JARUSIA-znowu jest mi tak bardzo ŹLE!!!

[smutnykluseczek]

Ja też sie boje...boje sie jechac do rodziców do miejsca gdzie bylismy raze, na cemtarz, koleżanka z pokoju juz nie moze doczekac sie powrotu do domu/ bo tam czeka na nia jej chłopak a 1 listopada to tylko okazja zeby wyrwac sie na pare dni do domu do niego z uczelni słucham jej i mam ochote wyć ja nie chche wracac nie chche echac bo ta Go nie ma a powinien być, te wszystkie grobu znicze wience to przytłacza...zastanawiam sie czy wogole jechac czy mam siły....

______Panu Bogu poza kotami nic się do końca nie udało..._____

[corka.bossa]

Doła mam takiego że Wielki kanion może się schować!Zmuszam się dosłownie do
wszystkiego,poryczałam się na środku ulicy bo przechodził obok jakiś wysoki
facet,w roboczych ciuchach :( Jutro mam zaplanowane "generalne porządki" będzie
szansa na "oswojenie" tłumu w około,teraz na cmentarzu dużo ludzi..Pewnie 1
listopada będzie gorzej ...

[karnivora]

Ja to mam LUX – umieranie mojego Ukochanego „z definicji”
trwało pół roku; „Dokonać się” mogło każdego dnia w ciągu tych 6
miesięcy zanim się dokonało.
Ale grant - bo nie ma teraz że się „coś boję czegoś”.......
1.XI – od czasu utraty , data jak każda inna, tylko NIEPORĘCZNA ,
bo tłumnie kolonizująca cmentarze” .

DO WSZYSTKICH KOCHAJĄCYCH I CIERPIĄCYCH W SERCU!!!!!!!!!!!!!
Spoko !!!! 2, 3 .XI i dalej - będzie może ‘mniej
zadusznie’..............,
ale też, na bank - w Chrystusie........ bo z serca.......jak
trafiło..... łaską MIŁOŚCI.....

[kasik2222]

w sumie to nie powinnam się bać tego dnia...weekend jak każdy inny
od prawie roku. Sobota i niedziela cmentarz - jedyny kierunek
spacerów z córeczką, bo skoro i tak idziemy na spacer, to czemu nie
włąsnie tam? Teraz wszystkie bramy na bródnowskim pootwierane, więc
po pracy idę codzienne, na chwilkę, siadam i płaczę. Już prawie rok
kochanie jak cię nie ma. Wybacz że nie umiałam ci pomóc, wybacz...
a dwa lata temu rodziłam naszą córeczkę, pamiętasz jaki byłeś
szczęsliwy? Boże czy dalej coś jest? czy dane nam będzie się
spotkać? już nie mogę...klawiatura mokra...

[aneta39.misia]

Smutek coraz większy w sercu.Święto Zmarłych....święto naszych
mężów,ukochanych.Wciąż dziwnie to dla mnie brzmi i obco.Dzień
kolejny bez Niego,ale rozdygotanie w środku bardzo nasilone.Do tego
niebo czarne i rozpłakało się od rana.Patrzę na Jego zdjęcie i
powtarzam jedno z jego ulubionych odpowiedzi,gdy ktoś dzwoniac do
Niego pytał;co słychać Darus?-jest dobrze,przyjeżdzaj na
pogrzeb...Jego poczucie humoru bywało szatańskie.

[jucha32]

Ja już nie płaczę.Żadnych uczuć, bywam zimna jak głaz. Niby się śmieję, żartuję,
a potem przypominam sobie, że trzeba wyprostować usta, bo twarz mi zdrętwiała.
Pójdę na ten cholerny cmentarz, stanę, zapale świeczkę. Nienawidzę cmentarza. Te
groby są kolorowe jak w odpust. Jeszcze 3 tygodnie temu świeczki świeciły się
sporadycznie. Teraz ludzie strasznie przypomnieli sobie, że mają rodzinę na
cmentarzu.
Ale co się dziwić. Mój teść w niedzielę zaraz po Mszy prysnął na ryby.
Super są te słowa: "Bogu udały się koty, reszta nie za bardzo..." Zgadzam się z
nimi.

[corka.bossa]

A u mnie pada to płakać można-wynalazca wodoodpornego tuszu powinien dostać nagrodę.Na moje szczęście właśnie się rozchorowałam.Albo grypa żołądkowa,albo mój mózg broni mnie w ten sposób..:)

[gosiula74]

właśnie postawiłam nagrobek mężowi.Oczywiście będzie nowy temat do dyskusji
.Ale akurat ja mam to gdzieś .
Przynajmniej firma kamieniarska postarała się i zrobili tak jak chciałam .
Dla mnie 1-wszy listopada nie bedzie dniem innym niż te ostatnie 4 m-ce. I tak
jestem codziennie na cmentarzu ,jeśli nie z dziećmi ,to sama .Tyle tylko ,ze
teraz będzie cała rodzina męża w komplecie ,ale to mi nie przeszkadza ,bo z nimi
spotykam się często.
Bedzie tez rodzina męża brata( pochowani są obok siebie) i tu juz nie będzie
miło. Bo ja postawiłam nagrobek ,oni nie ,i tak dalej i tak dalej.
Zdecydowanie bardziej niż 1-wszy listopada przeraża mnie wizja |Bożego narodzenia.

[malgosiamarcin]

gosiula74 ja takze bardzo BOJE sie Bozego.....sobota jak kazdy
dzien, podobny, smutny, pelen lez,zalu.... a to ze bedzie wiecej
swieczek to dobrze,nie kazdy ma potzrebe latania na cmentarz dzien w
dzien, badz nie ma warunkow czy tez sa inne czynniki,nie nam ich
oceniac...

[kasik2222]

i tu się z Wami zgadam, Boże nar. będzie zdecydowanie gorsze.
Pamiętam moje sprzed dwóch lat, byłam z małą w szpitalu bo miała
zap. oskrzeli , Darek dojeżdżał, i wtedy mówiłam, że to najgorsze
święta w moim życiu. Nie wiedziałam że następne będą gorsze, bo
miesiąc po Jego śmierci. Nie kupiłam choinki, nie przystroiłam domu,
nic kompletnie nie ugotowałam, żeby tylko nie pamiętać że są święta.
Tylko do rodziców musiałam pójść, bo nie darowaliby mi. Od początku
grudnia ludzie biegają roześmiani po sklepach, wszędzie
przystrojenie świąteczne, choinki itd. WYŁAM Z BÓLU. Teraz też nic
nie zrobię, szkoda mi tylko małej, jeszcze nie miała normalnych
świąt a będą to już trzecie w jej życiu.

[kasik-1974]

Ja dziś prosto po pracy zajechałam na cmentarz.Chciałam sama pobyć i
popłakać...Posprzątać na grobie, bo jeszcze nie ma pomnika.
Pierwszy raz mi się udało zajechać jeszcze za dnia.
I nie wytrzymałam.
Oczywiście ludzi jak na odpuscie (jak to któraś z Was powiedziała).A ze to
wiocha to wszyscy mnie znają.Zaraz obserwacja z nad pomników, szepty.
Posiedziałam 3 minuty i zmyłam się.Nie potrafiłam zachować się normalnie.Łzy mi
leciały i chciałam to ukryć...

A i listopada to bynajmniej u nas będzie wielki pokaz mody zimowej.Dewotki
powyciągają swoje futra i płaszcze, pozakładają białe kozaczki, pomniki zestroją
podobnie do siebie i przyjdą obgadać to że na innych grobach jest tak a nie
inaczej.Nie ma tu nic z zamyślenia, wspomnień, modlitwy.A myslą przewodnią
będzie modny kolor zniczy obowiązujacy w tym sezonie.
Upiorna błazenada.

Nie chce tam być tego dnia...
Potem rodzina męża zajedzie na gorący obiadek i będzie bardzo wesoło.

Dla mnie tragedia

[idealnie_zagubiona]

dziwnie sie czuje...boje sie jechac na cmentarz choc sama nie wiem czego tak
naprawde sie boje, nie bylam od pogrzebu czyli od 6 tygodni..
zachowuje się dziwnie, tu na studiach, w akademiku nikt nie wie i chyba temu
jest mi łatwiej, nie ma tych litościwych spojrzeń, pytania "jak się trzymasz" i
obchodzenia się jak z jajkiem ale z drugiej strony serce mi pęka! chodzę,
funkcjonuje w miarę normalnie (jak to mówią-podziwiam cie ze tak dajesz sobie
rade..), zapełniam dzień co do sekundy, w dzień uczelnia wieczorem praca, wracam
w nocy to udaje mi się zasnąć tylko dlatego ze organizm wycieńczony, w innym
wypadku zero spania
a chciałabym czasem pokrzyczeć, zalać się łzami i powiedzieć wszystkim by
zostawili mnie w spokoju albo porostu się wygadać..tylko komu??
pojadę jutro, pójdę wieczorem na cmentarz... ale ja w to nie wierze! nie wierze
ze me Słonko lezy pod tym piachem...nie tak miało być..

..i taka pustka w sercu

świeta

[magdatysz]

Posłuchaj - może to zabrzmi okrutnie z mojej strony ale cóż...
PORA POMYSLEĆ O CÓRCE!
Skoro to bedą już 3 swięta małej to sądze ze mam ona do tego pełne
prawo zeby być szcześliwym dzieckiem - żeby mieć w domu choinkę,
prezenty pod nią, radość z kupoiwania drzewka i jego strojenia,
radość ze świąt.
Dziecko majace 3 lata już to wszystko rozumie i przeżywa oraz czeka
na te święta. Czeka na radosć z nich płynącą i na możliwośc pełnego
w nich uczestniczenia. Porobienia z mamą ozdób, "pomocy" przy
pieczeniu swiatecznych ciastek.
Nie chcesz nic robic bo to ciebie boli ale czy zastanowiłaś się jak
brak tego wszystkiego może boleć twoje dziecko?
W wieku 3 lat zaczyna się już pewne rzeczy pamietać. Wiem to zarówno
po sobie (najdalsze wspomnienia mam z wieku 2 lat) oraz po moim
dziecku. Pytanie co chcesz zeby Twoje dziecko zapamiętało?? Ból i
łzy? A moze raczej jakieś miłe wspomnienia?? Pamietaj to jej bagaż
doświadczeń a to czy bedzie szczęśliwym dzieckiem zależy od ciebie.
Dzieci są bardzo czułe na nasze uczucia i jeśli ty nie bedziesz
starała się być szczęsliwa to ona tez nie bedzie.
Zabawki, ubrania i inne materialne rzeczy nie wystarczą. Liczą sie
uczucia i atmosfera domu w którym dziecko wyrasta. A świeta mozesz
wykorzystać właśnie do tego żeby dziecko tą radosną domową atmosferę
właśnie poczuło. Gdy zobaczysz jej uśmiech to moze wkońcu sama
zaczniesz się uśmiechać. I wcale nie będzie źle.
W tym wszyskim przychodzi taki czas że wkońcu musimy się przełamać,
zacząć normalnie żyć, a nie odnosić wszystko do tego co było. Bo to
ślepa uliczka z której nie ma wyjścia.

[kasik2222]

Magda wypada mi tylko Ci podziękować! masz rację, nie mogę w ten
sposób, mój ból nie może zawładnąć również moją córeczką. Nie moge
jej pozbawić tej normalności, tych świąt. Sama się dziwię jak mogłam
być tak samolubna. Dziękuję. Kasia

[malgosiamarcin]

dzis od rana rozwolnienie, denerwuje sie, boje. dzisiaj przyjezdzaja
JEGO rodzice,bedzie mi ciezko,jednoczesnie sie ciesze,ze oni
beda...ale gdzie jest ON? BOZE,dlaczego tak mnie doswiadczyles? A
mielismy byc juz do konca naszych dni, razem sie zestarzec. tym
czasem wybralam kamien dla NIEGO,kupuje znicze i juz NIGDY mnie nie
przytuli, NIGDY nie zobaczy swoich pociech, nie ucaluje ich a one
nie poznaja prawdizwego znaczenia slowa
TATA! .... !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!To tak bardzo
boli...

[gosiula74]

Właśnie wróciłam z cmentarza. wczoraj był wazon z kwiatami ,a dziś już nie ma.
Normalnie niewiele brakowało żebym się rozryczała z żalu i bezsilności.

[binka19]

ja z przyczyn osobistych nie bede mogła byc na grobie ,jest mi przykro ale coz
czasami tak bywa ...przykre

[corka.bossa]

Byłam rano,a potem jeszcze raz,po prostu umówiłam się z Sebastiana siostrą.Czekał na nas ich ojciec..Gdzieś po drodze..bo sam nie mógł trafić,nic dziwnego skoro był pierwszy raz..Zbulwersowany: "wtedy było pusto,a teraz tyle grobów,dlatego nie mogłem poznać!!! A potem śpiewka jakie to ładne kwiaty kupił,nikt nie zapalił takich zniczy jak on..itp O dzieci nawet nie zapytał. Szczęście że jutro ma go nie być :)

[trelka10]

a ja własnie idę teraz, za chwilę, jeszcze nikogo nie będzie wiec nie będe
musiałą niczego udawać ani patrzeć na innych, tak jest lepiej. Cóz Małą ciagle
bunt i nie chce pójść a ja nie mam zamiaru jej zmuszać. Byłam wczoraj tez rano
posprzątałam i... nie tak cholera miało to wszystko wyglądać.

[aniawdowa]

Byłam rano na cmentarzu i cholera niech juz ten dzień sie skonczy. Jestem silna moje zycie wyglada juz teraz prawie ze normalnie choć tak naprawde człowiek ucieka do róznych zajęć zeby jak najmniej myśleć i w sumie sie to udaje. Ale takie dni jak ten odbierają siłe. Dziś podeszli do grobu znajomi tesciów i choć intensywnie starałam sie zająć kwiatkami to nie udało mi sie nie słuchać ich rozmowy z tesciami. Ze taka tragedia taki młody człowiek i te biedne dzeci, wymiękłam łzy cisneły mi sie oczu - myslałam ze minie kolejny rok i bedzie łatwiej w ten dzień a tu masakra, najchętniej zaszyłabym sie w domu i nie pojechała na msze ale musze i dzieci chcą. Tak strasznie sie boje...
Zycze Wam na dzis duzo siły.

[gabi-k]

krzysztofsawera.blog.onet.pl/2,ID348138173,index.html

[anaveronika]

pojechałam z mama rano, zawiezc kwiaty i znicze. potem wrociłysmy na sniadanie do domu i znowu poszłysmy. mama chciała wysłuchac mszy na srodku cmentarza. tam gdzie jest pochowany Konrad juz jej nie słychac. Wiec ona została na tej mszy a ja wrociłam do Konrada, Siedziałam i płakałam. Pare razy tylko usłyszałam "jaki ładny biały nagrobek" A ja tak siedziałam i zastanawiałam sie czy umiescic moje panienskie nazwisko jak umre i czy dziecko umrze. I co tam napisac...
Potem przyszła mama i tez troche popłakała. I zrobiło mi sie jeszcze smutniej bo pomyslałam, ze skoro tak płacze po smierci zięcia to jak przezyje moja smierc. Przyszłysmy na cmentarz jeszce wieczorem. w miedzyczasie chyba byli tesciowie, bo kto inny mogłby tyle zniczy zapalic. Niewiele osob znało tu Konrada, za krotko mieszkalismy razem...
W Dzien Zaduszny byłam sama. Przyszedł jakis chłopak z dziewczyna zapalic znicz. Zapytałam "kim pan jest? kolegą z pracy. a pani jest żoną?" Nawet nie spytalam jak ma na imie, to i tak bez znaczenia, nie znałam osobiscie nikogo ze znajomych Konrada. I przypomniałam sobie co robilismy 2 lata temu, tuz po slubie. Tez bylismy na tym cmentarzu, u moich dziadkow, a potem pojechalismy do tesciow na obiad i z nimi na groby rodziny tesciowej. A teraz była taka piękna pogoda, tylko okolicznosci nie były piekne...

[gosiula74]

Już po 1-wszym ,a dla mnie chyba jeszcze gorzej niż właśnie tego dnia.
W gazecie dziś zobaczyłam zdjecia dotyczące Bożego Narodzenia, szczęśliwe
rodziny( pełne rodziny.
A ja nawet boję się pomyśleć co to będzie ,jak to wytrzymać .
Byłam rano na cmentarzu .Mój mąż na zdjęciu ,na pomniku, uśmiechnięty ,tak jak
zawsze był ( zdjęcie z naszych"ślubnych" ) ,a ja -łzy i rozpacz.
Staram się wierzyć ,ze jest gdzież ,gdzie jest mu dobrze ,nie lepiej niż tu ,ale
może i nie gorzej.
I mam nadzieje ,ze nie tęskni tak jak ja.
Jak długo to jeszcze będzie tak bolec i kiedy ja w końcu uwierzę ,ze on juz nie
wróci.

[malgosiamarcin]

gosiula.... czuje dokladnie to samo co TY! tak bardzo sie boje tych
swiat, takze widze te pelne rodziny, slysze jak w pracy koeldzy
dzwonia do zon, a potem na koncu kocham cie...ja nie moge do NIEGO
zadzwonic..nie poczuje jego zapachu nic nic nie wroci, no jedynie
bol rozpacz pustka jak wierny przyjaciel.....a ja tak bardzo
tesknie....swieta? jakie one beda? beznadziejne..boje sie ich..i juz
placze....