Pustka...

[syltuk]

Jestem od 8 czerwca tego roku wdową. Ciągle nie mogę w to uwierzyć.
Tak, jak Wy wszystkie zadaję sobie pytanie dlaczego?????
Płaczę...ale wtedy moje córeczki się denerwują. Nie wiem, jak dalej
żyć. Też muszę wrócić do pracy, bo zmusza mnie do tego sytuacja.
Przeraża mnie ta konieczność. Tak tęsknię za Darkiem. Po co
zdejmował tą kurtkę i dlaczego zapomniał zapiąć pas????? I dlaczego
on????? Mówił, że jest szczęśliwy i wtedy to się stało!!!!! Czy też
czujecie taką pustkę w sobie, jakby ktoś zabrał połowę Waszej
duszy...Tak trudno pogodzić się ze stratą!!!!! Pustka......

[tilia7]

Przykro, że znowu trzeba przywitać nową osobę, nową tragedię.Ale witam
serdecznie i ściskam gorąco, życząc jednocześnie dużo siły.
Ja jestem sama od prawie trzech miesięcy, i cóż, na razie jest coraz gorzej.Ta
pustka, o której piszesz jest przerażająca.Świat zniknął a mimo to trzeba nadal
żyć.Tylko jak?
Pisz i zaglądaj tu jak najczęściej, to nie zmniejsza bólu, ale jednak odrobinę
chociaż pomaga i zawsze można liczyć na jakieś dobre słowo, na wsparcie, zrozumienie

[mama1974]

Witam. Wpisałam się na "mapie forum" kilka dni temu. Mój mąż zginął 2 czerwca.
Jechał do pracy, przesiadł się do do samochodu kolegi, siedział z tyłu, wypadł
przez szybę. Czuję pustkę. Ale muszę pozałatwiać wiele spraw. Oprócz tego żyć,
funkcjonować. Są dzieci. Troje. Ich wakacje, urodziny starszej córki. Dom, kredyt...

...

[syltuk]

Wiem, są sprawy do załatwienia. Też mam dwie córki. Kredyt.Pranie.
Wakacje. Jednak pół mnie nie ma. W środku lęk i strach przed
przyszłością. Czytam "Życie po życiu". Trochę pociesza, że będzie
tam, kiedy ja przejdę na druga stronę. Jednak tak sie boję, czy dam
sobie sama radę. U mnie jeszcze jest tak, że pierwszy mąż mnie
zostawił dla innej. Wtedy zostałam z córką sama. Przeszłam terapię.
Po trzech latach poznałam drugiego męża. Urodziłam drugą córkę.
Byliśmy ze sobą od 15.09.2006 do 8.06.2009, kiedy zginął w wypadku.
Po prostu boję się i nie mam już siły. Wiem, jak trudno samej
wychowywać dzieci...To wielka odpowiedzialność...

[mama1974]

Tak. Wychować dzieci - zawsze mówiliśmy z mężem, że to nasze najtrudniejsze
zadanie - zrobić to dobrze. Teraz to moje zadanie. A jestem na początku drogi bo
oni są przecież małymi dziećmi. Boję się jak dam sobie radę z synem - ma 3 lata.
Jednak jest nadzieja, mój mąż stracił swojego tatę kiedy miał 5 lat i mimo tego
był wspaniałym człowiekiem. fakt - czasy były inne, świat inny, mniej pokus. Ale
trzeba mieć nadzieję że podołam, że podołamy.
Dorota.

[elka323]

Wierzcie mi , że dacie radę.Nawet nie zdajecie sobie sprawy , ile macie sił i
teraz nie uwierzycie mi w to , co piszę.Jestem sama od ponad 6 lat , zostałam z
3 synami i dałam radę - bo musiałam.Kilka dni temu kolezanka zapytała mnie , ile
mam lat - niedługo skończę 50 - i nie mogła uwierzyc, że aż tyle.Powiedziała mi
, że jest we mnie tyle energii , siły , zaradności ,co w kilku osobach.Dlatego
wiem , że wy też dacie radę , trzeba na to czasu i będzie bardzo ciężko ,
wylejecie morze łez , ale poradzicie sobie ze wszystkim , choc teraz trudno w to
uwierzyc. Zapłaciłam za to wysoką cenę - jestem 3 tygodnie po zabiegu na sercu -
ale wiem , że nie poddam się , bo mam dzieci i chociaz dwóch jest już dorosłych
, trzeci ma 15 lat i jeszcze długo będę mu potrzebna.Na wszystko trzeba czasu i
to jest prawda , ale my wdowy jesteśmy twarde i życie nie jest w stanie nas
pokonac.Wierzcie mi , tak będzie i z wami.Justyna

[wdowa120309]

Jak bardzo smutne jest to że na forum witamy kolejne mamy-wdowy ( bo tatusiów
jakoś nie widać) Nie lubię mapy forum bo to pokazuje mi ile już nieszczęść po
mojej stracie męża się wydarzyło.

Ja tu już jestem od 3 miesięcy..((( tez czuje pustkę i brak mojego Jarka. Dla
mnie straszne jest to wszytko, to samotne borykanie sie z problemami załatwianie
tych milionów sprawa po śmieci...((( Ogarnia mnie panika kiedy myślę że coś
gdzieś muszę załatwiać...że jeszcze wiele spraw i wiele samotnych decyzji przede
mną...(((. Sprawy Banków powoli ogarnełam, szybki udało mi się załatwić rentę w
ZUS-ie. Strasznie bolesne jest to wszystko te samotne decyzje....ja teraz
musiałam kupic samochód i wkońcu kupiłam ale ciężko było wybrać cos bez pomocy
męża ( na szczęście tato i szfagrowie pomogli....no ale to nie to samo) Teraz
stoję przed decyzją przełamania się żeby tym autem jeździć ( mam prawko ale
zawsze mąz jeździł....ja kiedyś ale od 4 lat byłam tylko pasażerem). Niedługo
znów trudna decyzja....będe zamieniac mieszkanie ..... nie chcę ale będę
musiała...a kto pomoże mi wybrac kolory ścian ...kto połozy panele i wiele
innych rzeczy zrobi....znów będę musiała prosic rodzinę...wiem że chętnie pomogą
...ale to nie to samo co mąż...((((
Najbardziej załamuje mnie to że w każdej sytuacji musze radzic sobie
sama....teraz moja córeczka jest chora i zdana jestem tylko na siebie ( moja
siostra i siostra męza pracują ....nie mają tez czasu na to żeby stale latac tu
do nas... telefoniczny kontakt mam stały ...ale to nie to samo co móc zostawić
spokojnie dziecko z kimś i pozałatwiać spokojnie sprawy. Ja nawet jak ide po coś
do piwnicy albo wyżucic śmieci ide z Magdzią....bo jest za mała zeby ją samą
zostawić. Czasami czuje się strasznie przygnieciona tymi problemami ...ale wiem
że dla małej muszę walczyc bo ona jest moim skarbem który mi został.
Bardzo tęsknię za mężem i jak mam problem to go prosze o pomoc...nie wiem czy
mnie słyszy ale to czasami pomaga.

[mariola008]

Elka 323 ja jestem w podobnym wieku. Po roku już wiem, że dam radę.
Mimo żalu i tęsknoty i wielu innych emocji. Niestety dla mojego serducha to też
było za wiele. Życzę powrotu do zdrowia i powodzenia w zmaganiu się z losem.

[justynakm1]

Kochane nowe kolezanki, mocno Was przytulam...u mnie tez smutno, 4
czerwca bedzie 4 miesiące odkąd nie ma Kubusia. Powiem Wam, że
mineło nie wiem kiedy, ostatnio na ratunek przyszło wiele obowiązków
w pracy i długe dni. Ratuja mnie tez rodzice, ale mieszkaja daleko i
ogólnie jestem sama... Wy macie dzieci, ja planuje adpocje kota bo
przeraza mnie jesien i zima. Teraz czekam a przyjazd siostreznca,
slicznego małego ludka, na którego przeleje cała moja milość..Jak
zyje: NIE MYSLE... wiecie, moze to nierelane, ale ja nie moge
myslec, nie moge wspominac, pochowałam zdjcia, na smsy nawet nie
patrze. Bo serce mi peka z zalu. Moje ukochane miejsce to cmentarz,
bo tam jest Kubuś. Dbam o grób, On chyba tez, z nieba.. strasznie mi
smutno dziewczyny. Sciskam Was mocno.

[tilia7]

Tak, wspomnienia bolą bardzo.Ale ja się staram mimo to nie uciekać od nich.Te
wszystkie uczucia w żałobie są jak bumerang.Im mocniej się je odrzuci, tym
mocniej dostanie się w łeb, kiedy wrócą.A wrócą na pewno w najmniej oczekiwanym
momencie:(((
U mnie dziś równo trzy miesiące.Zagadką pozostanie, jak udało mi się je przetrwać.
Pustka...

[justynakm1]

Ta Tilia, masz racje: zaloba wroci ak bumerang. ale ja sie tak
strasznie boje pamietac jak On umieral, jaki byl chudizutki, ja
cieprial. tak boli wspomnienie szczecsia ktore nie wroci, tych
pieknych wspolnych dni. to wszytko piecze.. a ja tchorze i uciekam,
udaje, ze On wyjechal i wroci...

[jucha32]

Jest pusto i tak pozostanie do końca życia.Brutalnie wyrwano Nam
kawałek Nas samych.
U mnie minął rok i miesiąc. Moje serce rozpadło się na milion
kawałków i zostało na ulicach Zawiercia. ON zginął, ja i dzieci
przeżyliśmy. Jest lepiej, ale pusto. Nikt mi Go nie zastąpi, nikt
nie zapełni tej pustki, czarnej otchłani.
Mam nadzieję, że do końca życia nie będę sama, ale miejsce Adama już
na zawsze pozostanie puste.

[tilia7]

Tej pustki nic nie wypełni:(Myślę cały czas czym się zająć, co ze sobą zrobić,
żeby w ogóle mieć jakiś cel, widzieć sens w czymkolwiek.Ale i na to nie znajduję
odpowiedzi.Pustka po Jego śmierci jest straszna.I wciąż się dziwię, że świat
dookoła istnieje, że ośmiela się istnieć, mimo że mój świat się zawalił:(

[xxxkarolinkax]

coraz trudniej przypomnieć mi Go sobie sprzed choroby... coraz częściej przed
oczami pojawia się obraz z tych ostatnich dni...


a świat pędzi jak szalony. nawet na sekundę nie przystanął w obliczu mojej
tragedii..nie zatrzymał się gdy umierało moje serce...


;(( nienawidze tego świata!

i dlaczego ta cisza jest taka ciężka?

[tilia7]

Ja też mam trudności z przywoływaniem Jego postaci z czasów, kiedy był
szczęśliwy.Widzę Go załamanego, nieszczęśliwego,chorego i serce mi pęka.Wiem, że
nie ma sensu przeżywać Jego cierpienia jeszcze raz, skoro już odszedł i jest już
spokojny.Staram się.Ale to takie trudne:(

[syltuk]

Czy też macie wrażenie, że to co się stało nie jest prawdą i Wasz
ukochany zaraz wejdzie do domu...Czy to kolejny etap cierpienia, po
bólu, łzach, złości...

[tilia7]

Mam często takie wrażenie, właściwie cały czas w mniejszym lub większym
stopniu.A dziś jakoś szczególnie mocno.Nie umiem uwierzyć w to, co się stało i
zupełnie nie umiem tego zaakceptować.A myśl o tym, że jednak się stało
naprawdę,powala mnie na kolana z nową siłą kilka razy dziennie.To jest
koszmar.Alicja po drugiej stronie lustra...albo raczej krzywego zwierciadła:(

[aleksa75]

Witaj, bardzo Ci współczuję :(. Mojego męża nie ma już ze mną od 10
czerwca 2008 r. To już rok i wcale nie jest lepiej, ciągle tęsknię,
myślę o nim i nie mogę uwierzyć w to że nie żyje.

[justynakm1]

Wiem, po zaledwie 4 mies, ze z czasem nie jest latwiej. Mi pomaga
praca, jakos zaczynam ponownie spotyakc sie ze znajomymi, uprawiam
sport- oczyscza dusze. Mysle, ze za ta moja wewnetrzna sile kochal
mnie Kubus.. ale te smutne wieczory, te wspomnienia, ten zal i
tesknota narastaja. a wciaz wydaje mi sie jakbym widzialaGo zlaedwie
wczoraj..

[1980adrienna]

Justynko... odbierz maila na gazecie proszę.

[syltuk]

Aleksa75, też Ci współczuję:-( Z każdym dniem coraz bardziej tęsknię
i nie wyobrażam sobie dalszego życia bez Darka.

[sylwiagur]

Witam wszystkich serdecznie, czytam Was od kilku dni, a wdową jestem
od roku i 23 dni...Pustka w sercu.... nie do zniesienia prawie, ale
mam dzieci, które w części tą pustkę mi wypełniają. Alanek ma 11
lat, a Tomcio prawie 5 miesięcy i nigdy nie pozna tatusia...Jak z
tym żyć???

[justynakm1]

samotne wieczory gdy tam cieplo i tylko isc na spacer lub rower..
popic piwko na balkonie, pogadac o tym co sie zdarzylo w ciagu dnia.
Zaplanowac jakis wyjazd, spotkanie ze znajomymi.. a tu pustka i
samotnosc, tylko lzy plyna po policzkach. Strasznie bez sensu to
zycie bez Kuby...

[tilia7]

Strasznie bez sensu:(((Cokolwiek by się robiło cały czas obraz śmierci
ukochanego człowieka przed oczami.Nie do zniesienia:(((

[smutna010209]

Kochane nie wiem jak Wy ale ja chcę wysiąść z tego pociągu!!! Juz
nie mogę, padam nie daje rady nawet dla dziecka!!! Wyję
wieczorami,rano.W pracy sie trzymam.Kazdy dzień taki sam, noc
samotna i po co takie życie??? Nawet wakacje nie cieszą bo miały byc
rodzinne a beda smutne i samotne bo obok nie bedzie Jego tylko puste
miejsce!!!!Cały czas widzę go przed oczami w chwili smierci. To
najgorsze wspomnienie .Obiecywał zawsze byc ze mna i dlaczego tak
sie stało???Tak sie nie robi!!!Pusto wszędzie, ciemno wszędzie co to
będzie, co to będzie???

[tilia7]

Mam to samo.Żałuję, że nie starczyło mi odwagi "wysiąść z tego pociągu" zaraz
po, póki byłam w szoku i moje działania byłyby usprawiedliwione.Teraz mam
wyrzuty sumienia wobec bliskich, bo wiem jak boli taka utrata bliskiej osoby.Ale
ledwo zipię i naprawdę mam serdecznie dość.Wracam do tabletek antydepresyjnych,
choć po ostatnich przejściach robię to niechętnie, ale na samych uspokajaczach
nie daję rady.Nic nie ma sensu, nic:(

[sylwiagur]

Mam dziś chandrę, dziś pustkę odczuwam bardzo boleśnie... Są
wakacje, znajomi mają masę planów i postanowień. Jedni właśnie
szykują się na wesele, drudzy planują wczasy nad jeziorem, następni
są w trakcie przeprowadzki do upragnionego swojego M-4, a jeszcze
inni remontują mieszkanie... Smutno mi i przykro, bo mimo, że do
mnie dzwonią i próbują podnieść na duchu... to mi żal, bo oni mają
siebie, są razem... A ja zamieniłabym ich wszystkich na Niego
jednego... Żyję bez planów, w zasadzie bez perspektyw, nie wiem co
będę robić jutro... Nie tak miało być...

[tilia7]

I znowu totalna przepaść.Czasem jest tak, że jak się wypłaczę jednego dnia, to
następnego jestem spokojniejsza, wyciszona.Ale czasem jak się zacznie płakać, to
po prostu nie można przestać i nawet kiedy się nie płacze to myśli się o tym,
żeby płakać.Tak mam od czwartku, z nasileniem od wczoraj.Nie umiem się pogodzić
z tym, co się stało.Choćbym nie wiem ile o tym myślała, analizowała itd. to w
końcu zostaje tylko jedno:ja i Jego śmierć.Reszta nie ma znaczenia.
I tak strasznie potrzebuję, żeby mnie przytulił:(

[justynakm1]

Pustka, jest straszna, samotne niedziele i niedzielne wieczory sa
przerazajace..smutno, zle, nijak..cisza, ja i mysli. Dzien jakos
zorganizowalam, ale wieczor mnie przytlacza, zawsze spedzalismy je
razem, na spokojnie..a teraz?? U mnie jeszcze gorzej: kolezanki
wychodza za maz, rodza dzieci, sa szczesliwymi rodzinami..tez
planuja wakacje. ja na moje kupilma bilet i tyle, zadnych planow, bo
lece do przyjaciolki i siostry...a najbardziej przerazaja mnie
jesienne dni, krotkie i deszczowe, ktore zawsze beda mi przypominaly
o nawerocie choroby i o tym co przeszlismy...Kubusiu, czemu Ciebie
nie ma ze mne??

[tilia7]

Ja się boję i letnich dni, bo kojarzą się ze spacerami po lesie i parku, z
miłością, radością, i jesiennych, bo jest mi dość ponuro i bez tego, i zimowych,
kiedy nikt mnie już nie ogrzeje, jak przemarznę na przystanku, i wiosennych,
które już zawsze będą kojarzyły się z Jego śmiercią:(Boję się wszystkich
dalszych dni bez Niego a za to z ciągłą świadomością tej potwornej
tragedii:(Boję się, że w końcu nie starczy mi siły, żeby po kolejnym upadku
wstać i choć próbować iść dalej.Boję się samotności.Boję się, że nie wytrzymam
tych uczuć i po prostu zwariuję.Jestem jednym kłębkiem smutku, strachu i
potwornego zmęczenia.I znikąd nadziei:(

[justynakm1]

Nie ma sie co dluzej oszkuiwac.. nie radze sobie,znow wrocilo i jest
tak cholernie zle, tak smutno, ze najchetniej zaszylabym sie w
domu...bo w pracy plakac nie bede..nikt mi Ciebie nie zsatpi
Kubusiu, wiem o tym. Pustki po Tobie tez nic i nikt nie
wypelni..moge tylko liczyc na cud, ale po Twojej chorobie wiem, ze
cudow nie ma...

[tilia7]

Ja sama jestem pustką, pustą skorupą, z której ktoś wyrwał i serce i duszę...

[syltuk]

To prawda najgorsze są wieczory. Wtedy dopada największy smutek i
strach...Niewyobrażalna samotność na resztę dni. Ratują mnie tylko
moje córeczki przed skokiem w rozpacz i zatopieniem się w niej bez
końca...Boli mnie serce i dusza...Budzę się z lękiem...

[tilia7]

Mam wrażenie, że zostawił po sobie czarną dziurę, która pochłania wszystko, co
dobre, całe światło, a nieustannie wylewa lawiny ciemności, bólu,
przerażenia.Świat niby obiektywnie istnieje.Dla mnie zniknął.Jest tylko pustka i
ja w tej pustce.SAMA

[anna9290]

Nigdy w tej pustce nie jesteś sama. Masz znajomych. Ja ich nie doceniałam. Wkurzało mnie, że czegoś ode mnie chcą. I w końcu poszłam. Raz, drugi, trzeci. I nagle okazało się, że słońce świeci tak samo dla nich i dla mnie. Trzeba tylko chcieć. Ale na to potrzebny jest czas. Pisałam wcześniej. Dla jednych kilka, kilkanaście miesięcy dla innych kilka lat. Ale później już z górki. Uwierzcie w to!!! W końcu depresja zamieni się w optymizm.
Pozdrawiam dziewczynki. Musicie się pozbierać. Zapomnijcie o pomnikach, wazonach, mszach dla rodziny i znajomych, spróbujcie iść na zakupy (ale do innych sklepów, niż z mężami), idźcie ze znajomymi na piwo czy lody. Wrócicie do domu odmienione. Bo pomimo naszej tragedii wszyscy żyją normalnie.
Anna

[tilia7]

Cóż, szczerze mówiąc nie mam takich znajomych, z którymi chciałabym utrzymywać
kontakt.I jak na razie najmniejszej ochoty na lody, zakupy, kino itp.Nie
działa.Może masz rację Aniu, ale potrzeba na to o wiele wiele więcej czasu.Życie
innych toczy się normalnie, wiem, ale moje legło w gruzach i tylko to mnie teraz
obchodzi.
Sama w tej pustce może nie jestem, mam rodzinę, która bardzo mnie wspiera.Ale
miałam na myśli samotność uczuć, ból którego nikt nie jest w stanie pojąć,
zrozumieć a który jest nie do zniesienia
Wszystkiego dobrego z okazji imienin:)

[anna9290]

U mnie właśnie rodzina chyba najwcześniej odpuściła. Ale nie odpuścili znajomi,
przyjaciele od lat no i oczywiście dzieci i teściowa. Wiem, że nie masz na nic
ochoty. Ale któregoś dnia się obudzisz, wstaniesz i powiesz kurczę poszłabym do
kina. Ale tak jak pisałam, każdej z nas potrzeba czasu. Mnie najbardziej do tego
motywowały dzieci. Córka (Obecnie 19 lat) mówiła, mamo idź, wstań, ubierz się,
zrób coś ze sobą. To bolało, ale pomogło. I w końcu poszłam. Może to nie było
kino, moze tylko wyjście do pobliskiego parku ale zrobiłam ten pierwszy krok.
To, że nikt nie jest w stanie zrozumieć bólu uczuć to dla mnie obecnie jest
zrozumiałe. Pamiętam, jak każdemu kto dzwonił i próbował mnie wspierać mówiłam
"Nie przeżyłeś tego, to nie zrozumiesz" i taka prawda. Ale to tylko powodowało,
że znajomi przestawali dzwonić. Bo to nie ich wina, ze tego nie przezyli. Ich
szczęście. A kazdy ból w końcu łagodnieje i staje się do przeżycia. Moze nie
dziś ani jutro ale w przyszłości.Ja miałam wsparcie w teściowej. Ona straciła w
zyciu dwóch mężów i nigdy "przed" nie myślałam o tym co ona przeżyła. Teraz wiem
i pomimo, że ona ma lat 80 gadamy jak przyjaciólki. Wiem, że twoje życie legło w
gruzach, ale mam nadzieję, że za pół roku, za rok przeczytasz jeszcze raz moje
wpisy i powiesz "Tak, to jednak jest możliwe"
dzięki za zyczenia
trzymaj się ciepło
A

[tilia7]

A ja Tobie dziękuję za dobre słowo.Ja niby wierzę, że jest to możliwe, ale jakoś
nie umiem tego odnieść do siebie.U mnie to niecałe 4 miesiące, pewnie wychodzę
już z szoku, może nawet już wyszłam, ale wciąż nie umiem uwierzyć a tym bardziej
się z tym pogodzić.Wiem, że jeśli mam żyć to jakoś muszę odnaleźć swoje miejsce
w tej nowej strasznej rzeczywistości.Ale na razie nie zostaje mi nic innego, jak
po prostu przeżyć tą żałobę,tylko że to strasznie trudne.Dobrze, że jest chociaż
to forum i osoby, które dzielą się i swoim bólem, i swoją nadzieją.
Pozdrawiam bardzo serdecznie

[anna9290]

Wiem, że trudne...Pierwsze oznaki wyjścia z kryzysu miałam ze 6 miesiecy po śmierci męża, zaczęłam wychodzić do znajomych, do tego nieszczęsnego kina czy na kawę. Ale to były niewypały i wpadłam w dołek zupełnie inny od tego pierwszego ale nie wiem czy nie był gorszy. Wydawało mi się ze jestem stara, brzydka i beznadziejnie głupia. Wszyscy mieli mnie dość. Tak mi się wydawało. Napisałam do Ciebie wiecej, ale wykasowałam, bo myślę, że pogadać o pewnych rzeczach możemy za jakiś czas ale jeszcze nie teraz. Trzymaj się. Wszystko się jakoś ułoży.
A

[anna9290]

Przeczytałam przed chwilę, że chodzisz do lekarza i bierzesz jakieś prochy. Po śmierci męża jak gdyby z przydziału od lekarza pierwszego kontaktu dostałam jakieś leki. Nie pamiętam nazwy, podobno słabe, ale...Wyszłam z domu w nie swoich butach (córki) i tylko zdziwiłam się, że są za duże. Jak wróciłam do domu, dzieci zdziwione, że ja w butach córy, odstawiłam leki od razu. Tym bardziej, że jeżdżę samochodem. Przeciez mogłam kogoś zabić! Ale lekarze o tym nie mówią. Gdyby nie te buty pewnie do dzisiaj bym się faszerowała. Teraz wiem ze wiele kobiiet bierze tego typu leki ale ja odradzam. Nie pamiętam połowy rzeczy ktore robiłam po zażyciu leków.
A

[tilia7]

Ja nie biorę uspokajających oprócz takich zwykłych ziołowych.Te o których
wspomniałam w innym poście mam bardziej na zasadzie wentylu bezpieczeństwa przy
atakach paniki.Mam ten lek od dwóch miesięcy a wzięłam go tylko raz, ale noszę
ze sobą, bo to mi daje jakieś poczucie kontroli.Biorę natomiast antydepresyjne,
bo jak odstawiłam to było jeszcze gorzej.Niestety teraz też muszę odstawić, bo
buntuje się układ pokarmowy,ale nie wiem czy poradzę sobie bez żadnych.Wiem, że
to wszystko to straszna trucizna, ale w moim wypadku to jest chyba mniejsze zło.
Bardzo Ci dziękuję za wszystko, co piszesz, to ważne, że ktoś, kto ma za sobą
podobne przeżycia i doświadczenia mądrze się nimi dzieli.

[alinka919]

Spróbuje SEDATIF -to lek homeopatyczny,bez skutków ubocznych-bez recepty

[tilia7]

A teraz oprócz pustki "po Nim", oprócz tego braku kogoś ukochanego obok mnie i
dziury zamiast serca, mam jeszcze wrażenie totalnej pustki w sobie, ale takiej
naprawdę całkowitej, jakbym była pustym szczelnie zamkniętym glinianym
naczyniem.Nie mam nikomu nic do zaoferowania, żadnego dobra,nic, zupełnie.Ale
też niczego nie potrafię przyjąć, bo na zewnątrz skorupa nieprzepuszczalna.Czuję
się jak w jakimś innym świecie.Alicja po drugiej stronie...krzywego zwierciadła:(

[madzik2-4]

Świat to trudne miejsce. Jemu nie zależy. Choć nie żywi nienawiści do ciebie i
do mnie, nie darzy nas też miłością.Dzieją się na nim rzeczy straszne, których
nie można wytłumaczyć. [...]Świat cię nie kocha. [...] Pamiętaj jednak, żeby
robić swoje. Takie masz zadanie na tym trudnym świecie, musisz podtrzymywać
swoją miłość i robić swoje choćby nie wiem co.

— Stephen King -

[justynakm1]

Jest weekend. Wczoraj bylam na rowerze z kolezanka, 1 raz
jezdzilamz kims innym niz Kuba. Pokazala mi piekne miejsca, parki,
sciezki rowerowe..a ja ciagle mowilam o Kubie choc ona Go nie znala.
mowilam co lubil, jaki byl, jak kochal rower, jaki byl nietypowy i
nietzuinkowy, za co Go kochalam i nadal kocham..wrocilam do domu i
bylo mi tak strasznie smutno, ze znow sama, ze bez
Niego..uporzadkowalam kilka rzezcy Kubusia, ktore dotyczyly nas- 99%
zabrali Jego rodzice. ale to co mam jest tak bardzo cenne. Jak
kartak, ktora mi napisal: "A ja Ciebie strasznie kocham. Kuba"

[justynakm1]

Tak mi dzis strasznie smutno.. taka jestem samotna, niczyja.. tak
bardzo chcialabym teraz ogladac tv lezac wtulona w Kube, jak to
zwykle bywalo, popijac Desperdosa (Jego ulubione piwo)..rozmawiac,
planowac kolejny dzien. a teraz? zadnych planow, zadnych radosci,
tylko kierat i maska radosci w pracy, ze jakosleci.. wsumie ta praca
mi zycie ratuje, tam sie jakos odnajduje...tak mi smutno, zaraz sie
porycze. Kubusu=iu, gdzie Ty jestes? przysnij mi sie chociaz...

[tilia7]

Rodzina wyciągnęła mnie na wycieczkę do Mirowa i Bobolic a po drodze do
klasztoru i sanktuarium w Leśniowie.Piękne widoki, piękne miejsca.Tylko czemu to
piękno tak boli?Czemu nie mogę złapać Go za rękę,przytulić się i
powiedzieć:spójrz kochanie, jak pięknie?I niby z bliskimi, z najbliższymi, a tak
naprawdę sama, samotna, niczyja:(

[inkara]

... dosłownie przeżywam to samo... to co piszesz to jak odbicie moje
osoby i moich chwil. Jak piękne były miejsca, jak piekne były widoki
kiedy podziwialiśmy je wspólnie! Teraz tegoż piekne nie widzę, albo
nie staram się dostrzec. Najbliżsi zabieraj mnie aby wspólnie
spędzic wony czas (weekend).. Za to wszystko im dziękuje. Czas ten
jednak ukazuje mi jak bardzo jestm sama, jak bardzo brakuje mi
ramienia Jacka, jak bardzo czuję się samotna.... Ogromna pustka..
Ogrome "nic: jest moim towarzyszem w wędrówkach

[justynakm1]

Kochani,jak mi strasznie smutno ostatnio.. smuto mi codziennie, ale
mam teraz u sieie siostre z synkiem, maluszka kocham strasznie, to
cala moja radsoc, nie zdazylismyz Kuba miec wlansych dzieci.
Wspominam sierpien rok temu-Kuba czul sie i wygladal wspaniale, moja
siostra miala rodzic Malego, mielismy tyle planow, radosci, jakie to
zycie bylo piekne!!! a teraz,choc Maly jest super, gdy patrze na
Niego tak strasznie s=brakuje Kuby, taka ograna mnie rozpacz, ze On
by sie tak nim cudie zajmowal, bawil, smial sie. ja bylabym taka
wniebowzieta majac wszytkich ukochanych blisko... a tak? tesknota i
zal i bol sa straszne, wszechobecne.. nie wiem jak udalo mi sie
przertrwac te pol roku bez Niego...

[tilia7]

Piąty miesiąc snuję się w tej pustce, sama, samotna, załamana.Zbieram okruszki
mojego rozbitego życia, choć wiem, że już nie złożę ich w całość.Zbieram i w
każdym widzę odłamek tego, co było a już nigdy nie będzie.Ostre te odłamki,
ranią serce...I tak stoję w tej pustce okaleczona, rozbita i wyję z bólu.Wołam
Go wciąż, wołam i proszę.I tylko pustka mi odpowiada...Nie ma nikogo.

[e_l30080]

dziś mija 12miesięcy jak jest strasznie pusto.codzienność poukładałam,z moim
wnętrzem jest jeszcze nie tak.Zaświeciłam na plaży znicz wśród krzewów dzikich
róż,Dzieci pójda na cmentarz z różami i światełkiem.Cały czas sobie powtarzam,że
Andrzej cieszy się ze jesteśmy dzielni i jest smutny jak płaczę,nie chciałby
zebym była smutna i nieszczęśliwa.Muszę być dzielna kobieta.
szumiące pozdrowienia z kołobrzeskiej plaży przesyła kuracjuszka Ewa

[kasta4]

Bardzo mi przykro. Użalam się nad sobą, mężem, wami i waszymi bliskimi. Ale
wiesz, najbardziej mi żal tych co odeszli - stracili tyle pięknych chwil. Kilka
dni temu moja mama powiedziała mi, że rozumie, iż czuję się nieszczęśliwa.
Odparłam, że nie - ja czuję się PUSTA I STARA.To okropne. Myślami jestem z Tobą.

[justynakm1]

Jestem strasznie nieszczesliwa... brak Kuby, brak Jego calego,
glosu, zapachu, smiechu, oczy, dotyku, smsow-jest tak strasznie
trudny, tak mi doskwiera. ten brak milosci, Jego milsoci, zebym
czula sie kochana.. teraz czuje se niczyja, opuszczona..Mi tez tak
przykro, ze On, ktory chcial zwiedzac, zyc, zalozyc ze mna rodzine,
pomagac pacjentom-musial odejsc, majac tego swiadomosc.. Nie moge
darwoac Bogu ,ze jest tak okrutny i zazwizty, ze tak bardzo krzywdzi
ludzi.. to wszytko jest dla mnie zbyt trudne, udawanie w pracy jest
te zponad moje sily, wychozenie do swiata jest ponad moje sily.
stres pomieszalm mi w glowie, pare minut zajelo mi skojarzenie jaki
dzis dzien tyg...tak tesknie za Toba Kubusiu.. wiem,z e ta dlon,
ktora we snie trzymala mja dlon, nalezala do Ciebie. opiekuje sie
mna Robaczku

[wiolawarszawa]

Pustka drąży moje ciało i umysł jak zatruta rzeka… tworząc
nieodwracalne spustoszenie......

[tilia7]

Nie wiem czy pustka może coś wypełniać skoro jest pustką, ale mnie wypełnia.Tak
bardzo, że nawet nie mam siły pisać...

[sylwiala]

Tilia - u mnie też sił brak...za chwilę minie rok od śmierci Wojtka
a ja tę pustkę odczuwam coraz bardziej...i z każdym dniem przekonuję
się, ze nikt inny, że tylko On.........

[beattrix120309]

Ja opadłam całkowicie z sił....czytam co piszecie ale nie mam siły
pisac....Jutro mam swoje 6 miesięcy...((((( az sie boje mysleć.

[tilia7]

No to widzę, że wszystkie równym rytmem idziemy.W tamtym tygodniu wylewanie łez
a w tym prawie nikt nie pisze, wszystkie padłyśmy...

[xxxkarolinkax]

Dziś odczuwam tę pustkę najbardziej. Wszystko idzie nie tak. Wali sie. Nawet
'przyjaciele' się obrażają, atakują, że nie chce nigdzie wyjść...Jestem tą
najgorszą.

Bezsilna ja.

I brakuje najbardziej moich kochanych ramion, które by mnie obroniły przed całym
złem. Bo mój świat był w Jego ramionach.

[edzia764]

xxxkarolinkox ... najdotkliwiej doświadczmy pożegnań z kochanymi
osobami. Im blizsze były więzi, tym więcej bolesnego cierpienia.
Wraz z ukochanym człowiekiem umiera jakaś cząstka nas samych ....
pozostaje ta pustka ... i rodzi sie pytanie: jak z tym żyć? Jak się
odnaleźć w świecie, w którym nic nie jest pewne? Zyczę Ci
wytrwałości ... BĄDŹ SILNA ... Irena

[wiolawarszawa]

Pustka jest koszmarem mojej duszy..jest koszmarem mojego
ciała...jest koszmarem mojego umysłu.... sama zamieniam się w
pustkę ...
Ta pustka nie pozwala mi zaczerpnąć powietrza...
pustka, która jest każdego dnia i nie pozwala o sobie zapomnieć...
pustka.... z którą przyszło mi żyć ...
pustka stała się moją siostrą bliźniaczą.. i towarzyszy mi
wszędzie... jest zawsze ze mną...nie odstępuje na krok...:(

[tilia7]

I nawet tutaj pusto jakoś ostatnio,prawie nikt nic nie pisze:(I ja też
tak,zaglądam,patrzę-cicho,pusto,to idę sobie zrezygnowana:(A zresztą nawet nie
wiem,co by napisać, bo ta pustka i we mnie siedzi nadal.Czuję się czasem jakbym
była sama,zupełnie sama w całym Wszechświecie...

[vipercia]

straszna jest ta pustka ... i w domu i w sercu. A to dopiero 17
dzień bez Niego ... życie straciło barwy, staram się jakoś żyć ale
to nie życie to wegetacja. Nie mogę uwierzyć, że już NIGDY nie
usłyszę - kocham cię moja żmijko

[wiolawarszawa]

Tilia 7…. Pustka i ta przerażająca cisza są nie do zniesienia …
człowiek siedzi a często bywa, że leży nie mając siły …. i
zastanawia się co dalej … jak ma wyglądać to nasze życie co robić
jak odbudować ten nasz świat, który stał się tak obcy i daleki…. Jak
w nim funkcjonować jak zagłuszyć myśli jak spojrzeć na drogę na
której tyle niebezpiecznych zakrętów ..niby do przodu a ciągle w
miejscu….. Bezsilność, która ciągle nam przypomina…. Jestem tu..nie
zrobisz nic…. nie cofniesz nie odwrócisz biegu wydarzeń…. To jest
cholerna nasza nie moc, że już nic ….nic.. nie możemy zrobić by było
jak dawniej. Mnie paraliżuje strach..boję się iść do przodu ale
staram się każdego dnia …. Nie wiem co mnie czeka… nie wiem jak
posklejam swój świat …. nie wiem gdzie dojdę i czy będę potrafiła
inaczej żyć..ale wiesz staram się …. Moje Kochanie już nie wróci a
ja zostałam tu…. nie chciałam ale zostałam.
Zaczęłam wychodzić…. uważniej słucham nie odtrącam już bliskich mi
osób … samotność i pustka, która pozostała jest nie do zniesienia …
ale czasem jest koło nas ktoś … kto Cię rozumie komu zależy by nie
wpadać w tą otchłań… ktoś kogo wcześniej nie zauważaliśmy a cały
czas była….
To wszystko bardzo trudne ale nie wolno się poddawać i choć droga
którą podążamy jest kamienista trzeba iść …. I ja staram się człapać
każdego dnia …nie znam celu tej podróży ale idę …. choć czasem
bardzo boli…. Przytulam Cię mocno....

vipercia.... przykro mi, że jesteś tu.... to znowu czyjś ból
i cierpienie ... czyjaś samotność i bezsilność... Ściskam Cię
cieplutko...