Rodzice i dom starców

[ira.mak]

Przeczytajcie.Mną ten artykuł wstrząsnął.Dotarło do mnie że mogę sie znalezć
w podobnej sytuacji co ojciec-nie wiem przecież w jakim stanie będę za iles
tam lat i nie chcialabym być ciężarem dla nikogo.To jest straszne,starosc jest
straszna.Opiekowałam się mamą ,nie było aż tak ale nieraz się popłakałam.I
jeśli już trzeba odejść to daj Boże odejść bez zatruwania dzieciom zycia
swoja choroba i niedołężnością.
www.gazetawyborcza.pl/1,75480,4640786.html

[bozenamroczek1]

Czytałam ten artykuł,który wpłynął na mnie przygnębiająco.
Jak wiecie opiekuję się swoją mamą, która ma prawie 86 lat,
ale wcale nie jest uciążliwa.Jest jeszcze u siebie a ja jeżdżę w
sobotę, żeby posprzątać i zrobić zakupy.Gotuje sobie sama po swojemu
jeszcze mi wciska pierogi na drogę.W grudniu już przyjedzie do nas
to też nie kłopot, bo umysł ma sprawny tylko trochę jest niesprawna
fizycznie, ale się nie poddaje.Oby tak dalej.

[pia.ed]

Wlasnie mialam to wkleic ...

www.gazetawyborcza.pl/1,75480,4640786.html
Ja widzialbym takie rozwiazanie problemu.

Oddac ojca do DOBREGO domu opieki, ale gdzies niedaleko,
i czesto go odwiedzac, aby utrzymac kontakt,
ale takze aby sprawdzac czy personel go dobrze traktuje ...

Dom opieki trzeba traktowac jak szpital, a przeciez nikt
nie kwestionuje oddania ojca do szpitala???

[jaga_22]

To bardzo przygnębiające,bo nie wiemy co nas czeka.
Opiekowałam się mamą przez 20 lat.Wszystko było dobrze dopóki nie
spadła z łóżka i przestała chodzić.Dożyła do 90 lat,ale ten ostatni
rok to był bardzo ciężki.Miała urojenia,zapominała .Jak mnie
zawołała,a właściwie uderzała kijaszkiem w drzwi,a po chwili
kiedy już odchodziłam ,znów uderzała i nie pamiętała,że przed chwilą
byłam.Nie chciała jeść,a momentami mnie nie poznawała.
Myślę,że cięzko oddać rodziców do takiego domu jeżeli jeszcze
poznaje bliskich.
Gdyby u nas takie domy były jakie powinny być,to nie miałabym oporów
a tak łatwiej jest się opiekować na miejscu ,aniżeli gdzieś
jechać,bo na wszystko zabraknie czasu.
Ta pani powinna oddać ojca,bo zamęczy się na śmierć,a ojcu i tak
nie dogodzi,bo on nie jest już sprawny umysłowo.Demencja,a Alzhejmer
jeden czort.

[ditai-lutek]

Przeczytałam i znam to cierpienie osoby chorej i tej, która się nią opiekuje.
Zabrałam mamę z psychiatryka, bo tam ją szpital odesłał. Kiedy po raz pierwszy
ją odwiedziłam, załamałam się. Głodna rzuciła sie do torby w poszukiwaniu czegoś
do jedzenia, bo jak się dowiedziałam te młodsze, zdrowsze kobiety zabierały jej
jedzenie. Nie mogłam dopuścić do tego, żeby moja matka umarła z głodu, wiec
zabrałam ją do siebie do domu zwalniając się z pracy. Ja też już byłam po 50 i
pomagała mi dorosła już córka. Kiedy kąpałyśmy mamę córka powiedziała: mamuś ja
wolałabym aby babcia leżała sparaliżowana, ale ze zdrowym umysłem. Mama
krzyczała na nas i nie dała sie myć. Pomoc miałam tyko po powrocie córki z
pracy. W powyższym wywiadzie padają słowa "dziecko które nam przypadło, a ono
się nie rozwija itd." Właśnie, ale to dziecko bywa ciężkie a my już nie mamy
tyle sił jak kiedyś, często też nękani chorobą i już przez naturę nie
przystosowane do rodzenia i opiekowania się swoim nawet małym dzieckiem. Moja
młodsza córka wzięła przykład z matki i swoją teściową opiekowała się przez
kilka lat też zwalniając się z pracy. Po jej śmierci okazało się córka jest już
za stara i potrzebni są młodsi inżynierowie. Ponieważ nabrała praktyki przy tak
chorej osobie, podjęła pracę w Hospicjum. Ma 55 lat i naprawdę ciężką pracę za
marne grosze. Mimo wszystko mówi, że daje jej wielką satysfakcję pomaganie tym
starym chorym ludziom. Edyta

[pia.ed]

miasta.gazeta.pl/krakow/1,42699,4488494.html
Jest tez taka mozliwosc ...

[jaga_22]

Tylko dla kogo ?
Po przeczytaniu jednej strony zrezygnowałam z dalszego czytania.
Nie mam już potrzeby,a gdybym miała,to cena dla bogaczy.

[pia.ed]

Ten 70-letni pan z Krakowa, majacy mieszkanie warte 250 000 zl,
moze w tym pensjonacie spokojnie 10 lat pomieszkac!

Mysle tez, ze jesli ktos ma dobrze zarabiajace dzieci, to chetnie
sie one "zrzuca" na pobyt ojca, zamiast zatrudniac opiekunke
czy samemu zmieniac pieluchy ...

[adria231]

Przecież większość starszych ludzi jest włascicielem mieszkan.Po
śmierci nie zabiorą ich do grobu.Mogliby je potraktować jak polisę
na godne życie.Trzeba jednak ,aby ktoś z bliskich(a moze jakas
instytucja) miał kontrolę nad takimi placówkami.Teraz jest jak w
bajce.A co będzie ,jeżeli właściciel sprzeda ten ośrodek pazernym i
złym ludziom?
Sama często rozmyslam nad tym,jaka będzie moja starośc.Jednego
jestem pewna: nie chciałabym byc cieżarem dla moich bliskich.Jezeli
nie będziemnie stać na przyzwoity dom opieki -zażądam od moich dzieci
dofinansowania.Zostawię im w zamian moje mieszkanie,które można
wynająć.

[pia.ed]

Wlasnie!
Niedawno czytalam, ze w Warszawie za wynajecie niewielkiej kawalerki
placi sie 1 200 zl.
Wieksze mieszkanie daje lepszy zarobek wynajmujacemu.
To razem z emerytura, ktora wcale nie musi byc tak niska,
daje mozliwosc spedzenia ostatnich lat zycia w warunkach byc moze
lepszych, niz mialo sie przez cale zycie.

[grenka1]

Jednak trzeba mieć tą kawalerkę własnościową, a co z tymi co
mieszkają w mieszkaniu kwaterunkowym z zakazem udostępniania
mieszkania osobom trzecim?