Humor w Nauce i Sztuce

[Gość: Onufry]

Szanowne eilean_donan i 3bezatu nie pozostawily suchej nitki na
A. Einsteinie ;-))) Jeden z moich znajomych czytal ta prywatna korespondencje
Einsteina dopiero co teraz udostepniona na Uniwersytecie Hebrajskim i mowi, ze
z tych listow wylania sie ... jeszcze gorszy obraz Einsteina jako prywatnego
czlowieka.

Ja jednak podejme probe jego obrony i przy okazji skieruje watek na inny tor.
Byla taka kobieta, w stosunku do ktorej Einstein czul ogromny szacunek.
Ta kobieta urodzila sie w Warszawie i nazywala sie Maria Sklodowska-Curie.
O niej to Einstein wyglosil slynne zdanie:

"Pani Curie jest - z wszystkich ludzi na świecie - jednym nie zepsutym przez
sławę człowiekiem."

Poznali sie na 1. Kongresie Solvayowskim grupujacym najwybitniejszych
fizykow i zaprzyjaznili na cale zycie. W roku 1913 spedzili wspolne
ze swymi dziecmi wakacje w Szwajcarii. Prosze kliknac na 2. fotografie
na stronie

www.sciencemuseum.org.uk/on-line/curie/page1.asp

Pochodzi ona z tych wakacji. Nalezy sobie zadac pytanie: dlaczego Einstein
szanowal Marie S.-C., a innych kobiet - nie bardzo?
Ano wydaje mi sie, ze aby uzyskac jego szacunek trzeba bylo byc takim gigantem
nauki jak Maria S.C.

Niestety, nie ma nic za darmo moje szanowne Panie ;-)))

[Gość: Onufry]

Dozowac je bede stopniowo - bo nalezy je starannie przemyslec. Maria Sklodowska
Curie byla pozytywistka w najlepszym tego slowa znaczeniu. Wierzyla ze
przy pomocy rozmu, pracy i zdrowego rozsadku mozna zmienic swiat na lepszy.
Czytajcie:

* Trzeba mieć wytrwałość i wiarę w siebie. Trzeba wierzyć, że człowiek jest do
czegoś zdolny i osiągnąć to za wszelką cenę.


* Człowiek nigdy nie ogląda się na to, co zrobione, ale na to patrzy, co ma
przed sobą do zrobienia.


* Czytam kilka rzeczy, ponieważ zajmowanie się długie jednym przedmiotem
nużyłoby mój bez tego nieraz wyczerpany umysł. Gdy jestem absolutnie niezdatna
do produkcyjnego czytania, przerabiam algebraiczne lub trygonometryczne zadanie,
bo te nie dopuszczają kompromisów z uwagą i wytrzeźwiają mnie.

;-)))

[Gość: Onufry]

* Im bardziej się człowiek starzeje, tym mocniej czuje, że umiejętność cieszenia
się chwilą bieżącą jest cennym darem podobnym do stanu łaski.


* Jestem z tych, którzy wierzą, że Nauka jest czymś bardzo pięknym.


* Narażamy się na wiele rozczarowań, jeśli wszystkie nasze życiowe
zainteresowania uzależniamy od uczuć burzliwych, jak miłość...


- oj tak ;-)

[Gość: Onufry]

* Nauka leży u podstaw każdego postępu, który ułatwia życie ludzkie i zmniejsza
cierpienie.


* Niczego w życiu nie należy się bać, należy to tylko zrozumieć.


* Niech każdy z nas, jak jedwabnik, tka swój kokon i nie żąda wyjaśnień, po co i
na co. Jeżeli robota nasza będzie dobra, to powiemy sobie, żeśmy się nie gorzej
od jedwabników zachowali. Reszta zaś nie od nas zależy.

[Gość: Onufry]

* Nie można bowiem mieć nadziei na skierowanie świata ku lepszym drogom, o ile
się jednostek nie skieruje ku lepszemu. W tym celu każdy z nas powinien pracować
nad udoskonaleniem się własnym, jednocześnie zdając sobie sprawę ze swej,
osobistej odpowiedzialności za całokształt tego, co się dzieje w świecie, i z
tego, że obowiązkiem bezpośrednim każdego z nas jest dopomagać tym, którym
możemy się stać najbardziej użyteczni.



* Nikomu z nas życie, zdaje się, bardzo łatwo nie idzie, ale cóż robić, trzeba
mieć odwagę i głównie wiarę w siebie, w to, że się jest do czegoś zdolnym i że
do tego czegoś dojść potrzeba. A czasem wszystko się pokieruje dobrze, wtedy
kiedy najmniej się człowiek tego spodziewa



* Rad nie powinien wzbogacić nikogo. Należy do wszystkich ludzi.

[Gość: Onufry]

* Są uczeni-sadyści, którzy chętniej wyszukują błędy, niż stwierdzają prawdę.


* Smutne książki można wytrzymać tylko kiedy się jest młodym.


* Uczony jest w swojej pracowni nie tylko technikiem, lecz również dzieckiem
wpatrzonym w zjawiska przyrody, wzruszające jak czarodziejska baśń.


* Ja zaś myślę, że w każdej epoce można mieć życie interesujące i użyteczne, a o
to głównie chodzi, aby go nie zmarnować i móc sobie powiedzieć, jak Jean
Christophe (autor Romain Rolland) "Jak tylko mogłem".


=================

Czy po lekturze tych mysli, ktos sie zdziwi ze A. Einstein darzyl
Marie Sklodowska-Curie ogromnym szacunkiem ?

Dobranoc

;-)))

Maria Skłodowska - Curie

[3bezatu]

Maria Skłodowska - Curie była bardzo skromną, pracowitą i porządną kobietą.
Podczas spotkania z prezydentem Polski, Stanisławem Wojciechowskim, Prezydent
spytał:
- Czy pamięta Pani jasiek, który mi pożyczyła na drogę, gdy jechałem z Paryża
do Warszawy?
- Pamiętam nawet, że pan mi go zapomniał zwrócić - odpowiedziała nasza uczona.

***

Maria Skłodowska - Curie, chociaż jest uznawana za obrończynię kobiet, to nie
popierała wszystkich nowości. Krótko przed śmiercią widząc nowe buty swojej
córki zwraca się do niej:
- Och moje biedactwo, jakież okropne obcasy. Nie, nigdy mnie nie przekonasz, że
kobiety są stworzone do chodzenia na szczudłach.

:-))

[Gość: Onufry]

Dzis Maria S.-C. spoczywa w Panteonie. Ale jej zycie we Francji nie zawsze
bylo latwe. Czytajcie 2 rozdzialy z Wikipedii:

***

Laboratorium w Sorbonie

Po otrzymaniu nagrody Nobla Maria i Pierre stali się nagle bardzo sławni.
Pierrowi władze Sorbony przyznały stanowisko profesora i zezwoliły na założenie
własnego laboratorium, w którym Maria została kierownikiem badań. W tym też
czasie urodziła swoje dwie córki Ewę i Irenę. 19 kwietnia 1906 roku Pierre
zginął przejechany przez konny wóz ciężarowy. Maria straciła towarzysza życia i
pracy. 13 maja tego samego roku Rada Wydziałowa postanowiła utrzymać katedrę,
stworzoną dla Pierra Curie, i powierzyła ją Marii wraz z pełnią władzy nad
laboratorium. Umożliwiło to wyjście Marii z cienia. Stała się w ten sposób
pierwszą kobietą - profesorem Sorbony. Parę lat później, w 1911, tylko dwóch
głosów zabrakło jej do tego, aby stała się jednym z czterdziestu członków
Académie française. Według niektórych ocen zadziałały tu w znacznej mierze ataki
prasy, w gwałtowny sposób przejawiającej nieufność wobec rzadkiego jeszcze
wówczas zjawiska, jakim była kobieta-naukowiec, a także ksenofobiczną postawę
wobec cudzoziemców

***

Skandal z Paulem Langevin

Wkrótce po porażce w Akademii dotknęła Marię kolejna wrzawa. Głośnym echem odbił
się w prasie bulwarowej we Francji i poza jej granicami romans Marii Curie z
fizykiem francuskim Paulem Langevin, który trwał około roku, w 1910/11. Langevin
był żonaty i porzucił swoją rodzinę. Maria Curie w oczach prasy, zwłaszcza
brukowej, była osobą, rozbijającą rodzinę Langevin, w dodatku była od Paula o 4
lata starsza, a na domiar złego - była cudzoziemką. Jako że była zadeklarowaną
ateistką i pochodziła z Polski, która dla większości Francuzów była utożsamiana
z bliżej nieokreślonym terytorium pod berłem cara, gdzie znaczny procent
ludności stanowili Żydzi, snuto przypuszczenia, że jest Żydówką (co w tamtych
czasach było w ksenofobicznych kręgach Francji uważane za mocno podejrzane - nie
ucichły bowiem jeszcze resentymenty, które kilkanaście lat wcześniej
doprowadziły do sprawy Dreyfusa) pomimo, że w rzeczywistości pochodziła ze
szlacheckiego polskiego rodu Dołęga-Skłodowski, a w dzieciństwie została
ochrzczona w wierze katolickiej. Domniemania paryskich brukowców oparte były na
tym, że Maria nosiła po babce drugie imię Salomea, które w Polsce było bardzo
popularnym imieniem chrześcijańskim, zaś we Francji kojarzyło się z Salomé,
używanym przez Żydówki. Gazety przez dłuższy czas epatowały się tym romansem,
umieszczając sprawę na pierwszych stronach. Protesty Marii, o ile w ogóle były
drukowane, zamieszczano drobnym drukiem, mimochodem, na ostatnich stronach.

Niezwykłym zbiegiem okoliczności jest fakt, że Michel Langevin, wnuk Paula,
ożenił się wiele lat później z Hélène Joliot, wnuczką Marii Skłodowskiej-Curie.
Oboje byli - podobnie jak ich rodzice i dziadkowie - naukowcami (w ich przypadku
- fizykami nuklearnymi); Hélène Langevin-Joliot (ur. w 1927) jest obecnie
emerytowanym dyrektorem badań w CNRS (Centre national de la recherche
scientifique) w Paryżu.

[Gość: Onufry]

Odwiedzcie koniecznie muzeum Marii S.-C. w domu gdzie sie urodzila
przy ul. Freta na Nowym Miescie w W-wie:


www.ptchem.lodz.pl/pl/muzeum.html

W ciagu godziny mozna sie tam nauczyc bardzo wiele na czym polega nauka
- ta przez duze "N" ;-)))

Maria Skłodowska-Curie - Zagadka

[obrobka_skrawaniem]

Dlaczego Maria Skłodowska-Curie nie podjęła studiów w Polsce?

[Gość: Alicja]

Dzien Dobry

Odpowiedz:bo wtedy kobiety nie mialy wstepu na uniwersytet w Warszawie,a pozatym
Polska byla pod zaborami,czyli nie bylo jej na mapie.

Pozdrawiam Wszystkich
Alicja

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: Alicja napisał(a):

> Odpowiedz:bo wtedy kobiety nie mialy wstepu na uniwersytet w Warszawie,
> a poza tym Polska byla pod zaborami,czyli nie bylo jej na mapie.
>
> Pozdrawiam Wszystkich
> Alicja


Tak, brawo Alicjo.
W nagrodę link do strony, na której można zobaczyć odręczne pismo Marii
Skłodowskiej-Curie (można też poczytać, jeśli ktoś zna język francuski):

www.upmc.fr/FR/info//FR/info/Historique/207/010005

[obrobka_skrawaniem]

Jeszcze coś ze zdjęciami Marii, jej laboratorium i biura (str.6-7):

www.curie.fr/upload/fondation/facts-figures.pdf

[Gość: Onufry]

Do tej pory mozna spotkac we Francji ludzi twierdzacych, ze romans z P. Langevin
rozpoczela Maria C.-S. jeszcze za zycia Piotra, ze on sie o tym dowiedzial
i ze to byla prawdziwa przyczyna jego smierci pod kolami powozu. Spotkalem sie
z tego typu opiniami takze w kregach akademickich zdecydowanie lewicowych.

Jednak zadna z powaznych biografii Marii S.-C. tego nie potwierdza (ani ta
Ewy Curie, ani ostatnio wydana Susan Quinn). Wydaje sie ze powyzsza opinia
to produkt francuskiej ksenofobii, ktora usiluje "uzasadnic" to ze Maria C.-S.
nie zostala wybrana w poczet Akademii. Ale czas jest sprawiedliwy. Wszyscy
na swiecie wiedza kto to byla Maria C.-S. A kto dzis pamieta nazwisko tego
faceta, ktory zostal zamiast niej wybrany do Akademii?

;-)))

[Gość: Onufry]

Podziwiajcie Rodacy jak piekna kobieta byla Maria S.-C.:


commons.wikimedia.org/wiki/Marie_Curie?uselang=pl

;-)))

[Gość: Onufry]

Prosze spojrzec na lewy gorny rog strony:

www.aip.org/history/curie/scandal1.htm

To tytulowa strona prawicowego dziennika francuskiego "Excelsior".
Atakowana jest tu kandydatura Marii S.-C. do Akademii przy pomocy
metod rasistowskich: przez badanie charakteru jej pisma i ksztaltu
twarzy. Prosze spojrzec na te portrety. To sie az nie chce wierzyc
ze w "kulturalnej" Francji moglo do czegos takiego dojsc!

Jak silny charakter musiala miec Maria S.-C. aby to wszystko
przetrzymac!

Niestety, to tez jedno z oblicz Francji...

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: Onufry napisał(a):

> Jak silny charakter musiala miec Maria S.-C. aby to wszystko
> przetrzymac!

To prawda, musiała być silna i zdeterminowana.
Jeszcze parę zdjęć Marii:

www.ricoh.co.jp/net-messena/ACADEMIA/JRIA/Curie/CurieFig/F52.gif
www.univirtual.it/corsi/fino2001_I/fondamenti/images/CURIE.jpg
unia.3lo.lublin.pl/~fizyka/fizycy/skl03.jpg
www.ips.it/scuola/concorso_99/profumo/curie3.gif
www.kbn.gov.pl/en/science/curie.jpg

[Gość: Onufry]

Ale Francja ma i inne oblicza. Prosze teraz spojrzec na dolny, prawy rog
tej samej strony

www.aip.org/history/curie/scandal1.htm


Ten pan to Emil Borel wielki matematyk i wybitny polityk. W czasie skandalu
z Langevin byl on dyrektorem Ecole Normale Superiore. Gdy tlum atakowal
dom Marii S.-C. udzielil on schronienia jej i corkom, i zrobil to mimo, ze
minister chyba szkolnictwa straszyl go konsekwencjami takiego czynu.
W matematyce jego dzielo jest szeroko znane:

www.matematycy.interklasa.pl/biografie/matematyk.php?str=borel

Emil Borel i tacy jak on to inne oblicze Francji ;-)))

[obrobka_skrawaniem]

Zapraszam na wycieczkę:

hypatiamaze.org/m_curie/curie_walk.html

[Gość: ewa]

Maria Sklodowska-Curie jest jedyna kobieta ktora spoczywa w Panteonie w Paryzu.
Jest na jej grobie bialo-czerwona wstega i zawsze sa swieze kwiaty.

[Gość: Onufry]

W tekscie o Emilu Borelu pojawil sie inny wielki matematyk francuski Painleve.
Byl on takze politykiem, a nawet premierem Francji ;-)

Chce w tym momencie przypomniec anegdote o Painleve z watku "Humor w nauce":

***

Humor w nauce
Autor: Gość: Onufry
Data: 26.02.06

Matematycy, ktorzy stworzyli grupe Bourbaki rekrutowali sie z Ecole Normale
Superieure - szkoly ktora ksztalci francuskie elity matematyczne. Zalozona
zostala ona przez Napoleona, a do jej pierwszych wykladowcow nalezal Lagrange.
Szkola ta obok wspanialej historycznej roli w nauce, ma takze dluga i bogata
tradycje robienia kawalow. Oto ulubiona opowiastka Andre Weila - jednego
z bourbakistow i absolwenta ENS. Na poczatku 20 w. odbywal sie egzamin
do ENS. Oprocz egzaminu pisemnego, kandydaci musieli przebrnac przez egzamin
ustny. Czekali oni wiec na ten egzamin w hallu ENS. W hallu tym pojawilo
sie kilku "starych" studentow, ktorzy instruowali kandydatow co ich czeka
na egzaminie ustnym. Opowiadali, ze tradycja egzaminu jest, ze pewien student
wciela sie w egzaminatora by upokarzac kandydatow - trzeba uwazac na tego
oszusta! Tak sie zlozylo ze tego roku do grona egzaminatorow byl powolany
mlodo-wygladajacy profesor Sorbony Paul Painleve. W pewnym momencie podszedl
don kandydat, ktory nagle oswiadczyl:
- Jak mozesz mi robic takie swinstwo !?
- Przepraszam, nie rozumiem o czym pan mowi - odpowiedzial Painleve.
- Przeciez obaj doskonale wiemy kim jestes - kontynuowal kandydat.
- A niby kim ja jestem? - spytal Painleve.
- Oszustem! - stwierdzil kandydat - nie udawaj glupiego i opowiedzial Painlevemu
to czego dowiedzial sie od starszych studentow. Painleve sluchal oslupialy
po czym poprosil Dyrektora ENS aby ... za niego poreczyl.

Podobno opowiadajac ta historyjke Andre Weil dostawal spazmow smiechu :-)))

[Gość: Onufry]

Tym, ktorzy nie maja czasu przeczytac grube biografie Marii S.-C., polecam
kilku-stronicowy artykul w Gazecie-matce:


serwisy.gazeta.pl/kultura/1,69370,294235.html?as=1&startsz=x

[3bezatu]

Cóż, o tym, że nie ma nic za darmo, Einstein dobrze wiedział.

Podczas rozwodu z pierwszą żoną w umowie rozwodowej Einstein przyznał jej część
pieniędzy z nagrody Nobla, którą spodziewał się dostać.
Głosząc swoją niechęć do stania się „sytym burżujem”, jednocześnie uważał, że
on jako osoba wybitna powinien żyć na odpowiednim poziomie.
Wykłócał się o koszty utrzymania byłej żony i swoich dwóch synów.

Po rozwodzie z pierwszą żoną zastanawiał się, czy ożenić się ze swoją kochanką
Elzą, czy może z jej córką(!) wówczas 22-letnią. Wybrał Elzę, być może dlatego,
że jej córka nie była zainteresowana.
Obie aż do śmierci musiały czytać osobliwe listy od Alberta, w których on
lamentował nad swym nadmiernym powodzeniem u kobiet, dzielił się wrażeniami z
kolejnych romansów i próbował zasięgać porad, jak postępować z
przedstawicielkami płci pięknej, które same pchały mu się w ramiona.

O jego stosunku do synów też nic dobrego napisać nie można.
Albertli, który został profesorem inżynierii hydraulicznej na Uniwersytecie
Kalifornijskim w Berkeley, po śmierci Einsteina w 1955 roku powiedział prasie,
że przypuszczalnie był „jedynym przedsięwzięciem, którego ojciec zaniechał”.
Zapomniał o jeszcze jednym zaniechaniu ojca. O swoim młodszym bracie.
Cierpiący na schizofrenię Eduard od 1932 roku aż do śmierci w roku 1965
przebywał w zakładzie zamkniętym. Albert Einstein ostatni raz odwiedził swego
ukochanego dawniej syna w 1934 roku. Przez następne 21 lat wciąż wykłócał się o
koszty opieki nad Eduardem. Syn genialnego fizyka był w klinice Burghoelzi
pacjentem trzeciej, najniższej kategorii.

Niewątpliwie Albert Einstein był genialny.
Ale w życiu prywatnym trudno go nazwać kryształowym.

[Gość: Onufry]

To nie jest 3bezatu. To jest 13 pik. ;-)))))

[Gość: Onufry]

Oto kilku slawnych ludzi na rowerach:


www.cyfronet.pl/rowery/slawni.html

PS. Do 3bezatu: a moze i my bysmy wybrali sie kiedys na majowke
rowerami w okolicach Poznania ?!?! ;-)))

Ciekawostki rowerowe :-)

[3bezatu]

Ciekawostki - rowerowe rekordy


- Najwięcej podczas wyprawy rowerowej - ponad 643 700 km przejechał wędrowny
wykładowca Walter Stolle (rocznik 1926). Od 24 stycznia 1959 roku do 12 grudnia
1976 roku odwiedził on 159 krajów.

- Najdłuższym potwierdzonym dystansem przejechanym na rowerze jest 1 286 517
km. Rekord ten należy do Tommy`ego Chambersa z Glasgow, który skrzętnie
odnotował wszystkie swoje trasy z lat 1922-1973.

- Nicholas Mark Sanders z Wielkiej Brytanii (rocznik 1957) objechał na rowerze
kulę ziemską (20 997,8 km) w ciągu 78 dni 3 godz. 30 min. Stało się to w dniach
5 lipca - 21 września 1985 roku.

- W ciągu 365 dni Thomas Edrwad Godwin (Wielka Brytania) przejechał 120 805 km,
czyli średnio 330,96 km dziennie. Kontynuował potem jazdę jeszcze przez 4 i pół
miesiąca pokonując kolejne 40 tys. km.

- Terry Thesmann z Nowej Zelandii zaprojektował najdłuższy rower świata. Miał
on 22,24 metra długości i ważył 340 kg. Thesmann przejechał na nim 246 metrów.

- Najmniejszy rower, zdolny do jazdy, miał koła o średnicy 1,95 cm. Jego
twórca, Australijczyk Neville Patten pokonał na nim dystans 4,1 metra

***

PS.Do Onufrego: Ja jeżdżę często (chociaż bez rekordów). Jeśli miałbyś Waćpan
ochotę mi towarzyszyć - zapraszam serdecznie:-)))

[Gość: Onufry]

Do 3bezatu:

Jasne ze w maju 2007 sie wybierzemy rowerami na majowke :-)
(O ile pamietam, ja potrafie jezdzic na rowerze ;-) )

Proponuje zaprosic tez innych aktywnych watkowiczow; ewe, eilean_donan,
moze obrobke_skrawaniem ?! Oczywiscie decyzja o uczestnictwie jest dobrowolna.

W oczekiwaniu na maj proponuje "Slodka bajeczke rowerowa":

Za górami, za lasami, za siedmioma morzami leży sobie miasto O Słodko Brzmiącej
Nazwie. Czas tutaj płynie sobie wolniutko, a ludzie żyją szczęśliwie. Wszystko
jest miłe i przyjazne, zupełnie inaczej niż w innych częściach świata.
Miasteczko kocha swoich mieszkańców, a oni odwdzięczają mu się tym samym, dbając
o ład, kulturę i porządek. Nikt się tu nie spieszy, wszyscy są mili, nawet dla
obcych i zawsze można liczyć na ich pomoc. Miasteczko jest ukochaną ostoją
zagubionych poetów, niedocenianych sztukmistrzów i lekko zbzikowanych
dekoratorów wnętrz.

...

patrz:

www.cyfronet.pl/rowery/bajeczka.html

[Gość: Onufry]

Po raz pierwszy w dziejach dokładnie zmierzono, ile ciepła produkuje
jądro Ziemi - gigantyczny kaloryfer, dzięki któremu nasza planeta jest tak
przyjemnym do życia globem.

:-)

Jak wyliczyli uczeni, jeden metr kwadratowy ziemskiego jądra ma moc cieplną
około 80 tys. kilowatów. Kilkadziesiąt metrów kwadratowych takiego pieca
zapewniłoby ciepło całej Warszawie, a około tysiąca metrów (przyzwoita działka
podmiejska) zaspokoiłoby potrzeby całej Polski. A to przecież zaledwie
mikroskopijny ułamek powierzchni jądra liczącej około 150 mln km kw. Łatwo
pomylić się w zerach, chcąc policzyć łączną moc planetarnego grzejnika. W każdym
razie - jak informuje prof. Thorne Lay z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Santa
Cruz (USA), szef zespołu - jest ona blisko trzy razy większa, niż to zakładały
dotychczasowe teoretyczne wyliczenia.

wiecej:


www.gazetawyborcza.pl/1,75476,3754371.html

Kaloryfer zycia - warto sięgać do źródeł ;))

[Gość: 6UL DV8]

Onufry dear - Twój post o jądrze Ziemi jest niestety potwierdzeniem znanego
faktu, że cytowanie omówień cudzych prac przypomina często zabawę w głuchy
telefon. W abstrakcie oryginalnej pracy, który można znależć tu:
www.sciencemag.org/cgi/content/abstract/314/5803/1272
jest mowa o 85 MILIwatach, a nie 80 tysiącach KILOwatów! Różnica - bagatela - o
czynnik miliard! Dziennikarz Gazety Wyborczej sam zademonstrował, jak to "łatwo
pomylić się w zerach..." ;))

Pozdrawiam

[Gość: Onufry]

Hmm... Ktos nas tu sprawdza ;-)
Ale to dobrze!!!
Przyznaje, nie siegnalem do zrodel. Mea culpa! Kiedys napastowalem pewna gwiazde
polskiej poezji, ze utozsamila 1 z 7, a sam pomijam miliard. Nie ma dla mnie
usprawiedliwienia ;-)))

Oczywiscie mozna sie tlumaczyc, ze dla czytelnika watku wszystkie duuuze liczby
sa rowne ;-))) ale powinnismy trzymac poziom przynajmniej "Science" czy
"Nature" ;-)))

Dziekuje za sprostowanie!
Pozdr.
O.

[Gość: Onufry]

Cytuje za GW:

Myślisz, że twoje poglądy to sprawa twojego wyboru? Mylisz się. To, na kogo
zagłosujesz w jutrzejszych wyborach, zapisane jest w genach. Tak przynajmniej
wynika z badań genetyka z Virginia Commonwealth University.

Lindon Eaves jest pastorem Kościoła episkopalnego w USA, a także profesorem
genetyki i psychiatrii. Od 1989 roku bada pary bliźniąt, prosząc o wypełnienie
ankiet z pytaniami dotyczącymi kwestii światopoglądowych. Co sądzisz o modlitwie
przed lekcjami? A o równouprawnieniu kobiet? Pyta także o stosunek do aborcji,
kary śmierci czy eutanazji. Do dzisiaj w ten sposób przepytanych zostało około 8
tys. par bliźniąt. Niedawno ukazała się zbiorcza praca naukowa bazująca na
wynikach tych badań. Praca, której autorami jest trzech profesorów politologii z
różnych uniwersytetów w USA. Na 16 stronach rozprawy zgodnie stwierdzają, że
poglądy człowieka w znacznym stopniu determinuje genetyka.

wiecej:

www.gazetawyborcza.pl/1,75476,3754378.html


(Mam nadzieje, ze okaze sie to nieprawda ;-))) ).

[eilean_donan]

Onufry wywołał mnie do odpowiedzi (przepraszam, mam mnóstwo pracy i za mało
czasu na wszystko, więc odpowiadam dopiero teraz).
No cóż, z pewnością nie można nazwać Einsteina rodzinnym człowiekiem. Był
raczej, jak wielu bardzo mądrych ludzi, skoncentrowany na sobie. Takie
niedocenianie osób z bliskiego otoczenia, które może lotnością umysłu nie
dorównują geniuszowi, ale za to dbają o minimalny komfort, jest bardzo
krzywdzące. Popatrzmy, gdyby nie dbały o niego kolejne kobiety, genialny
Albercik chodziłby w śmierdzących, rozlatujących się ciuchach (był przecież
abnegatem), nie jadłby (roztargnienie), zamiast błyszczeć na uniwersytecie,
leżałby w szpitalu (krwotoki jelitowe, wrzody i chora wątroba), a może nawet
zszedłby przedwcześnie (w 1928 roku poważna choroba serca i kilka miesięcy
przykuty do łóżka).
Ja wiem, drogi Onufry, że maksymy Skłodowskiej są mądre, ale uważam, że
porozumienie dusz i dialog umysłów ginie niepodlewany gorącą herbatką.Wynika to
też z dualizmu ludzkiej natury.
To, że A. E. przyjął rolę rodzinnego tyrana, to znaczy, że musiał odreagować
stres i obciążenie związane ze swoją pracą, teoriami i tym ,że w gruncie rzeczy
to był bardzo niepewny siebie człowiek .Jest to też dowód na to , że był
normalnym człowiekiem, i tylko człowiekiem, nie zaś przybyszem z kosmosu :)
A na marginesie, Elza nie była jego ostatnią kobietą. Bardzo poważnie zakochał
się jeszcze raz. 66-letniego Einsteina łączył gorący romans z Rosjanką, żoną
rzeźbiarza, Małgorzatą Konenkovą, podobno szpiegiem Moskwy…

[Gość: Onufry]

Hmm ... Po glebokim przemysleniu sprawy, jako milosnik goracej herbatki,
przyznaje Pani slusznosc ;-)))

O.

[Gość: ewa]

Profesor chemii napisal na tablicy formule HNO3 i zwraca sie do studenta z
zapytaniem:
-co oznacza ta formula?
- hm,hm, mam ja na koncu jezyka Penie profezorze
-och, och, wyplujcie ja szybko, to jest kwas azotowy!
*

Pewien chemik wchodzi do apteki i pyta:
-czy dostane kwas acetylosalicylowy C6H4(OCOCH3)COOH ?
-Chce pan powiedziec aspirine ?
-Tak, o to chodzi. Nigdy sobie nie przypominam tego slowa

[3bezatu]

Pewnemu profesorowi matematyki zepsuł się kaloryfer. Nie wiedział
jak to naprawić, więc wezwał hydraulika. Ten chwilę postukał i
naprawił. Profesor jak się dowiedział ile ma zapłacić, mina mu
zrzedła.
- Panie majster. Dlaczego to tyle kosztuje?
- To jest dużo?
- To pół mojej pensji.
- Gdzie pan pracuje?
- Jestem pracownikiem naukowym na wydziale matematyki.
- Panie, przyjdź pan do nas. Tygodniowy kurs i naprawia pan
kaloryfery. Tylko nie przyznawaj się pan do wykształcenia.
Skończył pan 7 klasę i nic więcej. U nas tylko takich przyjmują.
Profesor poszedł na kurs i zaczął pracować. Po roku szefostwo
zarządziło podnoszenie kwalifikacji i wszyscy musieli skończyć
podstawówkę. Na pierwszej lekcji matematyki profesor został
przywołany do tablicy. Kazano mu napisać wzór na pole koła.
Niestety jak na złość zapomniał go. Wyprowadza więc go. Pisze,
pisze i ma wynik: P= - pi*r2. Błąd, pole nie może być ujemne.
Sprawdza obliczenia, wszystko dobrze. Odsuwa się od tablicy, a z
sali słychać szepty kolegów:
- Zmień granicę całkowania...


***

Matematyk, lekarz i prawnik rozmawiają, czy lepiej mieć żonę, czy
kochankę.
Lekarz mówi: żonę. Żonaci żyją dłużej, zdrowiej się odżywiają i
mniej się stresują.
Prawnik mówi: kochankę. Z rozwodem to takie koszty i trudności...
Matematyk mówi: Żonę i kochankę. Bo gdy żona myśli, że jest się u
kochanki, a kochanka, że jest się u żony, można spokojnie zajmować
się matematyką.

[Gość: Onufry]

> Matematyk, lekarz i prawnik rozmawiają, czy lepiej mieć żonę, czy
> kochankę.
> Lekarz mówi: żonę. Żonaci żyją dłużej, zdrowiej się odżywiają i
> mniej się stresują.
> Prawnik mówi: kochankę. Z rozwodem to takie koszty i trudności...
> Matematyk mówi: Żonę i kochankę. Bo gdy żona myśli, że jest się u
> kochanki, a kochanka, że jest się u żony, można spokojnie zajmować
> się matematyką.

================

Mysle, ze w zwiazku z ta rewelacyjna informacja 3bezatu, Polskie Towarzystwo
Matematyczne rychlo zglosi sie do Narodu z apelem o rekrutacje, w szerokich
kregach spolecznych, kochanek dla swoich czlonkow ;-)))

[eilean_donan]

Onufry napisał:
>
>Mysle, ze w zwiazku z ta rewelacyjna informacja 3bezatu, Polskie Towarzystwo
>Matematyczne rychlo zglosi sie do Narodu z apelem o rekrutacje, w szerokich
>kregach spolecznych, kochanek dla swoich czlonkow ;-)))

Matematycy są jak Francuzi: cokolwiek im się powie, od razu przekładają to na
swój własny język i wówczas staje się to czymś zupełnie innym.

Johann Wolfgang Goethe.

pozdrawiam serdecznie.

[Gość: Onufry]

eilean_donan napisała:

> Onufry napisał:
Mysle, ze w zwiazku z ta rewelacyjna informacja 3bezatu, Polskie Towarzystwo
Matematyczne rychlo zglosi sie do Narodu z apelem o rekrutacje, w szerokich
kregach spolecznych, kochanek dla swoich czlonkow ;-)))

> Matematycy są jak Francuzi: cokolwiek im się powie, od razu przekładają to na
> swój własny język i wówczas staje się to czymś zupełnie innym.
>
> Johann Wolfgang Goethe.

================

Szanowna e_d,

Uprzejmie prosze nie straszyc nas tu Goethe'm! Matematycy to ludzie prosci.
Do pracy wystarczy nam kartka papieru i olowek. Ale jesli Bog dal inne
pomoce naukowe (o ktorych ponformowala nas solidna poznanianka 3bezatu),
to one sie nam naleza ;-))) Podobno przez cale popoludnie Polskie Towarzystwo
Matematyczne przyjmowalo lawine zapisujacych sie nowych czlonkow ;-)))
Wielu z nich prosilo mnie aby podziekowac 3bezatu za informacje, ktora
moze zrewolucjonizowac ich zycie naukowe. Wielu modyfikuje kosztorys swoich
grantow, dodajac punkt "Kochanka" (z duza tabelka, zawierajaca takie podpunkty
jak: kreacje od Diora, kostiumy bikini itd itp). Wyglada na to ze w historii
slynnej Polskiej Szkoly Matematycznej, nastapi nowy tworczy okres!!!

Pozdrawiam serdecznie,
O.

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: Onufry napisał(a):

> Podobno przez cale popoludnie Polskie Towarzystwo
> Matematyczne przyjmowalo lawine zapisujacych sie nowych czlonkow ;-)))
> Wielu z nich prosilo mnie aby podziekowac 3bezatu za informacje, ktora
> moze zrewolucjonizowac ich zycie naukowe. Wielu modyfikuje kosztorys swoich
> grantow, dodajac punkt "Kochanka" (z duza tabelka, zawierajaca takie podpunkty
> jak: kreacje od Diora, kostiumy bikini itd itp).


A tabelki grantowe to sobie matematyk sam wypełnia, czy robi mu to
żona/kochanka/podwładny(oczywiście kobieta)?

Pozdrawiam
o_s.

[Gość: ewa]

te zony/kochanki/podwladne/ sa niezastapione dla matematyka gdyz z urodzenia
znaja sie na matematyce podstawowej. A to:
-lat sobie odejmuja
-urokow dodaja
-mnoza wielbicieli
-uczucia dziela;-)

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: ewa napisał(a):
> te zony/kochanki/podwladne
> -uczucia dziela;-)

No nie, specjalisatami od dzielenia uczuć to są mężczyźni.
Widać Ewo nie jesteś typową kobietą, skoro masz takie umiejętności.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> No nie, specjalisatami od dzielenia uczuć to są mężczyźni.
> Widać Ewo nie jesteś typową kobietą, skoro masz takie umiejętności.

======================

Cos mi sie tu nie zgadza. Czesto slysze ze mezczyzni sa pozbawieni uczuc.
Dzielenie zera przez kazda liczbe jest trywialne: zawsze dostajemy zero.
Nie trzeba byc do tego specjalista ;-)))

[obrobka_skrawaniem]

onufry_na_wyjezdzie napisał:

> Cos mi sie tu nie zgadza. Czesto slysze ze mezczyzni sa pozbawieni uczuc.

Ale jak u któregoś z nich coś jednak zdoła wykiełkować, to i tak chcą to
rozmienić na drobne.

[Gość: ewa]

heh, ja tam nic nie wiem o moich umiejetnosciach; nie wiem tez czy jestem
typowa kobieta. A co do dzielenia uczuc wymagala tego rymowanka, zas w zyciu to
chyba rzeczywiscie mezczyzni maja potrzebe potwierdzenia stopnia swojej
meskosci poprzez podboje. Co wcale nie musi byc zwiazane z prawdziwym afektem.
No coz, oni w materiale genetycznym maja Y, ktory prawdopodobnie jest
zmutowanym X. To wiele tlumaczy......
pzdr

[Gość: ewa]

powyzszy post kierowany jest do o-s
ewa

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> A tabelki grantowe to sobie matematyk sam wypełnia, czy robi mu to
> żona/kochanka/podwładny(oczywiście kobieta)?

=========================

To zalezy od tego kto sobie jak prace zorganizuje ;-)
I tak pod tym musi sie podpisac autor grantu, a potem musi sie z tego
rozliczyc ;-)))
Mysle ze najciekawsze beda teraz w pracach podziekowania autora.
Do tej pory dziekowalo sie za pomoc w dowodzie twierdzenia, staranne
przeczytanie manuskryptu ...
Mysle ze teraz podziekowania autora dla "kluczowej pomocy naukowej"
beda znacznie bardziej ciekawe ;-)))))

Pozdr.
O.

[obrobka_skrawaniem]

onufry_na_wyjezdzie napisał:

> I tak pod tym musi sie podpisac autor grantu

Jak mu ktoś pokaże, w którym miejscu.

>a potem musi sie z tego rozliczyc ;-)))

A kto mu podliczy te wszystkie liczby w rubrykach?

Pzdr. o_s.

[obrobka_skrawaniem]

onufry_na_wyjezdzie napisał:

>a potem musi sie z tego rozliczyc

Ktoś musi dopilnować, aby zrobił to w określonym terminie, bo inaczej MNiI
grozi zawieszeniem grantu.
o_s.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> onufry_na_wyjezdzie napisał:
>
> >a potem musi sie z tego rozliczyc
>
> Ktoś musi dopilnować, aby zrobił to w określonym terminie, bo inaczej MNiI
> grozi zawieszeniem grantu.
> o_s.

==================

O Boze, to ja tu dyskutuje ze specjalistka - Pani wie co to MNiI !
Ma Pani racje - ktos (najlepiej plci zenskiej) powinien byc osoba
"prowadzaca" grant. Podliczac tabelki, dopilnowywac terminow itd itp
A wie Pani ze ja w swoim grancie takiej osoby prowadzacej nie mam :-(((

Pozdr.
O.

[3bezatu]

Właśnie wróciłam do komputera.
Człowiek wrzuci tu niewinny dowcip i po kilku godzinach z zaskoczeniem
stwierdza, że wywołało to niemal rewolucję;-))
Po przeczytaniu tej dyskusji mam pytanie. Otóż po pracy, przez popołudnie
zajmowałam się…matematyką (wraz z moim synem). Może w związku z tym należy mi
się również jakiś kochanek z przydziału? Jak myślicie??

:-))

[onufry_na_wyjezdzie]

3bezatu napisała:

> Po przeczytaniu tej dyskusji mam pytanie. Otóż po pracy, przez popołudnie
> zajmowałam się…matematyką (wraz z moim synem). Może w związku z tym należy mi
> się również jakiś kochanek z przydziału? Jak myślicie??

===============

Szanowna Wacpani,

Odpowiedz jest bardzo prosta. Jesli znajdzie sie odpowiedni do sytacji
dowcip (jak ten ktory nam Pani zaprezentowala) to kochanek bedzie sie
(z przydzialu) nalezal.

;-)))))

[onufry_na_wyjezdzie]

Zona pastora, niezamezna artystka awangardowa i matka srednio utalentowanego
chlopiecia z matematyki dyskutuja co jest lepsze maz czy kochanek?

Pani pastorowa mowi: - skoro juz kosciol protestancki pozwala pastorowi na zone
(w odroznieniu od katolickiego), to ja czuje sie usatysfakcjonowana mezem.
Trzeba miec umiar w zyciu: kochanek to bylby za duzy luksus!

Artystka awangardowa stwierdza: - zadnego meza tylko kochanek. Za kazdym razem
gdy wchodze w nowy okres tworczosci biore sobie nowego kochanka. Gdy bylam
w okresie blekitnym, moj kochanek ubieral sie na niebiesko, gdy przeszlam w
okres rozowy, moj kochanek tonal w rozach!

No i w koncu matka dziecka szokuje obie stwierdzajac: a ja uwazam, ze i maz
i kochanek sa potrzebni. Bo jak synek dostaje jedynke z matematyki to ja
mowie mezowi, ze ide do kochanka, kochankowi, ze musze byc z mezem, a sama
cwicze z synem zadania z matematyki.

***

Szanowne Panie (w szczegolnosci 3bezatu): prosze sie czuc wolnymi w
wykorzystaniu tego dowcipu do ewentualnego wystapienia o kochanka
z powodu cwiczenia matematyki z synem.

:-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

Otrzymalem przed chwila nerwowy mail od matki pewnego chlopca, ktory nigdy
nie dostal 1 z matematyki. Tym nie mniej matka systematycznie cwiczy z nim
matematyke, twierdzac ze chodzi o sytematyczne cwiczenie umyslu syna.
Uwaza ona, ze tez jej nalezy sie kochanek, a nie podpada pod moj dowcip;-)

Przesylam wiec zmodyfikowana wersje dowcipu, ktora obejmie tez tego typu matki:

***

Zona pastora, niezamezna artystka awangardowa i matka chlopiecia, ktory poziomem
z matematyki jeszcze nie dorownuje Gaussowi, dyskutuja co jest lepsze maz czy
kochanek?

Pani pastorowa mowi: - skoro juz kosciol protestancki pozwolil bym poslubila
mego od lat ukochanego Gotfryda, ktory jest pastorem, to ja czuje sie
usatysfakcjonowana mezem. Trzeba miec umiar w zyciu: dodatkowo kochanek - to
bylby naduzycie dobroci kosciola ewangelickiego!

Artystka awangardowa stwierdza: - zadnego meza tylko kochanek. Za kazdym razem
gdy wchodze w nowy okres tworczosci biore sobie nowego kochanka. Gdy bylam
w okresie blekitnym, moj kochanek ubieral sie na niebiesko, gdy przeszlam w
okres rozowy, moj kochanek tonal w rozach!

No i w koncu matka dziecka szokuje obie stwierdzajac: a ja uwazam, ze i maz
i kochanek sa potrzebni. Bo moj ukochany synek nie jest jeszcze Gaussem z
matematyki i trzeba z nim cwiczyc. Wiec ja mowie mezowi, ze ide do kochanka,
kochankowi, ze musze sie opiekowac mezem, a sama z synem, zamykam sie w
bibliotece i probujemy udowodnic Hipoteze Riemanna!

:-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

Podczas podróży po Ameryce Łacińskiej Humboldt spotkał pewnego starego mędrca,
który wyłożył mu swoją teorię czterech typów ludzi:
1. Ci, którzy co nieco wiedzą, i wiedzą o tym, że wiedzą. To są ludzie wykształceni.
2. Ci, którzy co nieco wiedzą, ale nie wiedzą o tym, że wiedzą. Tacy ludzie śpią
i trzeba ich przebudzić.
3. Ci, którzy niczego nie wiedzą, ale wiedzą o tym, że niczego nie wiedzą. Takim
ludziom trzeba pomóc.
4. Ci, którzy nic nie wiedzą i przy tym nie wiedzą o tym, że nic nie wiedzą. To
są głupcy i im nie można pomóc.

***

Na wykłady Humboldta przychodziło czasami po 1000 osób. Sale były zapchane i
można tam było spotkać ludzi o najróżnorodniejszym poziomie wykształcenia. Jeden
z dziennikarzy tak to opisał: "Sala nie mieściła słuchaczy, a słuchaczom nie
mieścił się w głowie wykład."

[onufry_na_wyjezdzie]

W poscie 700 pozdrawiamy ekipe Muzeum Marii Sklodowskiej-Curie w Warszawie
za interesujaca, i bardzo dobrze pokazana ekspozycje o jej zyciu i pracy.
(Muzeum jest nieduze i w ciagu godziny mozna je zwiedzic. - Zachecamy)

Watek FH GW "Humor w Nauce i Sztuce"

[onufry_na_wyjezdzie]

Kto jest tworca pojecia "pomnik przyrody"?

[3bezatu]

Pomnik przyrody - termin ten został wprowadzony przez Humboldta na przełomie
XVIII i XIX wieku, co dało początek kierunkowi konserwatorskiemu w ochronie
przyrody.

Moim ulubionym pomnikiem przyrody sa dęby rogalińskie: Lech, Czech i Rus.

:-))

[onufry_na_wyjezdzie]

3bezatu napisała:

> Pomnik przyrody - termin ten został wprowadzony przez Humboldta na przełomie
> XVIII i XIX wieku, co dało początek kierunkowi konserwatorskiemu w ochronie
> przyrody.

=============================

Tak, braawoo !!!

Wielkość Alexandra von Humboldta opiera się na tym, że wbrew duchowi czasu
poszedł w swych dociekaniach drogą badań doświadczalnych, dzięki czemu na kilku
polach (geologia, astronomia, zoologia, botanika i mineralogia) znakomite zdobył
wyniki. Poza tym jest on twórcą nauki o krajobrazie, klimatologii, oceanografii
i geografii roślin. Interesował się również i zajmował naukami takimi, jak:
etnografia i językoznawstwo, uzyskując i tu podstawowe wyniki.

wiecej:

pl.wikipedia.org/wiki/Aleksander_von_Humboldt

[onufry_na_wyjezdzie]

Nie jest latwo znalezc anegdoty o Alexandrze Humboldcie. Juz latwiej o jego
bracie Wilhelmie. A. von Humboldt napisal w swoim zyciu tyle ksiazek, ze na
dowcipy chyba mu nie starczalo czasu. W zwiazku z tym przytaczam dowcip z
poprzedniego watku, gdzie nasz bohater wystepuje jako bohater drugoplanowy:

***

Re: Humor w nauce
Autor: Gość: Onufry
Data: 10.02.06

Na pytanie Alexandra von Humboldta, kto jest najwiekszym matematykiem w
Niemczech, Laplace bez namyslu odparl: - Pfaff.
- A Gauss? - zapytal zdziwiony Humboldt.
- Och, Gauss jest najwiekszym matematykiem na swiecie - odrzekl Laplace.

;-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Ci 2 giganci nauki wspolpracowali ze soba w dziedzinie magnetyzmu (jest to
ciekawe bo Gauss byl teoretykiem, Humboldt empirysta ;-) )

***

The work of Oersted and Ampére drew to the study of magnetism one of the
sharpest minds of Europe, that of Carl Friedrich Gauss (1777-1855). Gauss was a
professor of mathematics at the German university of Göttingen and rarely
traveled away from home, but in 1828 he attended a conference in Berlin, and
stayed there as house guest of Alexander von Humboldt [Dunnington, 1955].
Humboldt (1769-1859) was a naturalist who had earlier explored the jungles of
South America and later the author of "Kosmos," a 5-volume encyclopaedic
compendium of the natural sciences, which greatly helped spread public interest
in science. Humboldt was also quite interested in magnetism [Malin and
Barraclough, 1991]. During this visit he showed Gauss his collection of magnetic
instruments and encouraged him to apply his talents to magnetism. That Gauss
did, together with his young assistant Wilhelm Weber (1804-91), contributing
greatly to the understanding of the Earth's magnetic field [Garland, 1979].

wiecej:

www.phy6.org/earthmag/mill_4.htm

[obrobka_skrawaniem]

3bezatu napisała:

> Moim ulubionym pomnikiem przyrody sa dęby rogalińskie: Lech, Czech i Rus.

A moim platany w Lesie Bielańskim (przed kościołem). Ogromne platany są jeszcze
w pobliżu Placu Bankowego, ale nie pamiętam, czy są pomnikami przyrody.

[onufry_na_wyjezdzie]

3bezatu napisała:

> Pomnik przyrody - termin ten został wprowadzony przez Humboldta na przełomie
> XVIII i XIX wieku, co dało początek kierunkowi konserwatorskiemu w ochronie
> przyrody.
>
> Moim ulubionym pomnikiem przyrody sa dęby rogalińskie: Lech, Czech i Rus.
>
> :-))

====================

Przeze mnie przemawia troche patriotyzm lokalny: moim ulubionym pomnikiem
przyrody jest olbrzymi jalowiec w Kampinoskim Parku Narodowym, a dokladniej:
jałowiec pospolity „Jałowiec Królewski" o obwodzie 84cm i wys. 9 m we wsi Korfowe.

;-)

[Gość: Onufry]

Skoro Gaussie mowa:

Gauss utrzymywał, że gdyby inni zajmowali się matematyką tak starannie i głęboko
jak on, to dokonaliby tych samych odkryć. Istotnie, miał on niezwykłą zdolność
koncentrowania się na rozwiązywanych problemach. Często podczas rozmów z
przyjaciółmi nagle milkł, zatapiał się w myślach i przestawał reagować na
otoczenie. Opowiada się, że gdy do zamyślonego Gaussa podbiegł służący, mówiąc:
- Panie Gauss, pańska żona umiera i chce Pana zobaczyć.
Półprzytomny uczony machinalnie odpowiedział:
- Proszę powiedzieć, żeby trochę poczekała, aż skończę dowód twierdzenia.

[onufry_na_wyjezdzie]

A oto ponoc dowcip wymyslony przez samego Gaussa:


Pewnego razu głupiec zapytał Newtona (1642-1727) o to, jak odkrył prawo
powszechnego ciążenia. Wiedząc z kim ma do czynienia i chcąc się pozbyć natręta
Newton odpowiedział, że spadające jabłko trafiło go w nos. I głupiec odszedł
zadowolony, że teraz już wie.

Carl F. Gauss

[onufry_na_wyjezdzie]

Gauss (1777-1855) spierał się z Avogadrą (1776-1856) o istotę praw naukowych.
Słynny matematyk twierdził, że prawa istnieją tylko w matematyce, chemia
natomiast nie może zwać się nauką ścisłą. Avogadro był innego zdania -
przyznawał wprawdzie, że matematyka jest koroną nauk przyrodniczych, bez nich
jednak straciłaby swoje realne znaczenie. Gauss uniósł się wówczas i powiedział,
że chemia może spełniać dla matematyki jedynie rolę służki. W odpowiedzi na tę
obrazę Avogadro w obecności matematyka spalił dwa litry wodoru w jednym litrze
tlenu i otrzymawszy z tego dwa litry pary wodnej zawołał z triumfem:

- Widzi pan! Gdy chemia zechce, potrafi uczynić, że 2+1= 2. Co na to pańska
matematyka?

[Gość: PiotrPSP]

Tresc pewnego rysunku: siedzi facet ubrany w skory i dwoma kawalkami skaly
rzezbi kolo z kamienia (dobre do wozu), akurat wycina otwor na piaste do osi. Z
boku stoi durgi facet, tze ubrany w skory (wiadomo - epoka kamienia lupanego),
patrzy na ten otwor: "Wole zone".

Ten zart w formie rysunkowej widzialem w "Polityce" w latch 70-tych lub 60-
tych, byl przedrukowany z "PlayBoya". Teraz ten rysunek przydal by mi sie do
wykladu i seksizmach jezykowych (przyklady: wielkie armaty w I wojnie swiatowej
obdarzali nazwami jak "Gruba Berta" lub polskie slowo "macierz" na oznaczenie
tabeli).

Czy ktos mogl by mi poradzic jak znalezc ten rysunek? Czy moze znacie jakas
witryne Internetowa poswiecona seksizmom w jezykach?

[Gość: Onufry]

W sprawach rysunkow i obrazkow specjalistka jest ewa :-)
Mysle, ze tez moze pomoc obrobka_skrawaniem (Boze, co za nick ;-))) )

Pozdr.
O.

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: Onufry napisał(a):

> Mysle, ze tez moze pomoc obrobka_skrawaniem (Boze, co za nick ;-))) )


Panie Onufry, czy to tak ładnie nabijać się z czyjegoś nicka? Okazał się bardzo
inspirujący, a poza tym nie ma przypadków: skoro mi przyszedł do głowy, to coś
w tym musi być.
A co się Panu stało, że ciągle Pan mruga? Czy to jakiś tik?

Pzdr. o_s.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Gość portalu: Onufry napisał(a):
>
> > Mysle, ze tez moze pomoc obrobka_skrawaniem (Boze, co za nick ;-))) )
>
>
> Panie Onufry, czy to tak ładnie nabijać się z czyjegoś nicka? Okazał się bardzo
>
> inspirujący, a poza tym nie ma przypadków: skoro mi przyszedł do głowy, to coś
> w tym musi być.
> A co się Panu stało, że ciągle Pan mruga? Czy to jakiś tik?
>
> Pzdr. o_s.


===============

Szanowna obrobko_skrawaniem

1. Wydajac ten okrzyk daleki bylem od nabijania sie z Pani. Przeciwnie
wyrazal on moj nieklamany zachwyt nad oryginalnoscia Pani nicku. A oryginalnosc
to ja cenie wysoko :-)))

2. Ja interpretuje ;-) jako usmiech z przymruzeniem oka. Tak mnie mistrowie
internetu uczyli. A przymruzenie oka to nie mruganie, a wiec o tiku nie moze byc
mowy ;-)

Pozdr.
O.

[onufry_na_wyjezdzie]

No obrobko, nie gniewaj sie juz na Onufrego :-)
Twoje posty tryskajace zapalem mlodosci sa w tym watku bardzo cenne :-)

Pozdr.
O.

[obrobka_skrawaniem]

Jak bym mogła się gniewać na Onufrego.
I niech Onufry nie gra takiego staruszka. ;-)

Pozdrawiam
o_s.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Jak bym mogła się gniewać na Onufrego.
> I niech Onufry nie gra takiego staruszka. ;-)

==================
Odpowiadam z calym spokojem: Onufry nie gra staruszka.
Onufry jest staruszkiem.

;-)

O.

[Gość: ewa]

Oj ciezko bedzie, zyjemy w epoce pruderii
En 1990, le Comité des ministres du Conseil de l'Europe recommande une
élimination du sexisme dans le langage( w 1990 roku Komitet Ministrow Rady
Europy zalecil eliminacje seksizmow w jezykach)- Wikipedia
Podobnie jest z rysunkami....

[3bezatu]

Pianista Harold Lister przerwał swoje tourne koncertowe po Izraelu. Po powrocie
do Londynu zwierzył się dyrygentowi Beechamowi, że musiał przerwać koncerty,
ponieważ został dwukrotnie ostrzelany przez Arabów.
- Co ty mówisz! - zdziwił się Beecham. - Nigdy bym nie przypuszczał ze Arabowie
tak dobrze znają się na muzyce.
:-)

[3bezatu]

Mało anielskie usposobienie Winstona Churchilla było często przyczyna irytacji
jego bliższego otoczenia. Lady Astor powiedziała mu kiedyś w gniewie:
- Gdybym była pańską żoną, nalałbym panu truciznę do kawy.
Znakomity maź stanu odpowiedział:
Gdyby była pani moją żoną, wypiłbym tę kawę bez namysłu.

[3bezatu]

Winston Churchill usłyszawszy tezę uczonych, ze gdzieś około roku 2100 światem
będą rządzić kobiety, przymrużył oko i rzucił:
- Nadal?

[onufry_na_wyjezdzie]

Sa znakomite, dlatego beda dozowane partiami.


* Czasami ludziom zdarza się potknąć o prawdę, ale większość prostuje się i
idzie dalej, jakby nic się nie stało.

* Człowiek, który zgadza się ze wszystkim, nie zasługuje na to, by ktokolwiek
się z nim zgadzał.

* Dobry polityk musi umieć przepowiedzieć, co będzie się działo jutro, za
tydzień, czy za rok i musi umieć wytłumaczyć, dlaczego nie zaszło to, co
przepowiedział.

* Dyplomata to człowiek, który dwukrotnie się zastanowi zanim nic nie powie.

* Fanatyk to ktoś, kto nie może zmienić zdania i nie może zmienić tematu.

* Godnym zastanowienia jest fakt, że nasi przyjaciele prędzej umierają niż nasi
wrogowie.

*Jednym z najmilszych doświadczeń w życiu jest być celem, nie będąc trafionym.


:-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

* Jedyną rzeczą, której powinniśmy się bać jest strach.

* Jedyną rzeczą której uczy historia, jest to, że większości ludzi niczego nie uczy.

* Jestem optymistą. Bycie kimkolwiek innym, nie zdaje się być do czegokolwiek
przydatne.

* Jeśli posadzić przy stole najodważniejszego marynarza, najbardziej
nieustraszonego lotnika i najmężniejszego żołnierza cóż ujrzymy? Jak się sumuje
ich strach.

* Każdy rząd, który jest dość silny, by dać ci wszystko czego pragniesz, jest
dość silny by zabrać ci wszystko co posiadasz.

* Komuniści są jak krokodyle, które kiedy otwierają paszcze, nie wiemy -
uśmiechają się, czy chcą nas pożreć.

* Lubię świnie. Psy łaszą się do nas, koty patrzą na nas z góry, a świnie
traktują nas jak równych sobie.

* Mając takich przyjaciół, nie potrzebujemy już wrogów.

* Mało jest zalet, których by Polacy nie mieli, i mało błędów, których udałoby
im się uniknąć.

(reszta jutro :-))) )

Re Winston Churchill i De Gaulle

[Gość: ewa]

Winston Churchill wybral rocznice bitwy pod Waterloo jako date w ktorej
zezwolil De Gaulleowi na rzucenie wezwania o opor przeciwko Niemcom. General
nigdy nie przebaczyl Churchillowi tego ponizenia.

[Gość: Onufry]

* Mężowie stanu postępują zgodnie z nakazami rozumu. Zwykli ludzie – zgodnie z
nakazami uczciwości.

* Miał wszystkie zalety, których nie cierpię i żadnej wady, którą bym podziwiał.

* Mówcy powinni mieć na uwadze nie tylko to, by wyczerpać temat, ale także by
nie wyczerpać słuchaczy.

* Na Amerykanów zawsze można liczyć, że jak już wyczerpią wszystkie złe
rozwiązania, wreszcie zastosują właściwe.

* Najtrudniej nauczyć się tego, że nawet głupcy mają czasami rację.

* Nie biegaj gdy możesz stać, nie stój gdy możesz siedzieć, nie siedź gdy możesz
leżeć.

* Nie masz większych durniów na świecie od Anglików. Są za bardzo beztroscy,
żeby się przygotować (do wojny). Dopiero w ostatniej chwili mobilizują się i
walczą jak szatany.

* Nie po to zostałem premierem, aby przewodniczyć przy likwidacji Imperium
Brytyjskiego.

* Nigdy, nigdy, nigdy, nigdy się nie poddawaj

[onufry_na_wyjezdzie]

* Nigdy w dziejach wojen tak liczni nie zawdzięczali tak wiele tak nielicznym.
(podczas przemówienia w brytyjskiej Izbie Gmin na temat pilotów RAF-u i innych
krajów alianckich, walczących w bitwie o Anglię (20 sierpnia 1940))

* Pesymizm jest przywilejem młodych. W starszym wieku nie ma się na to czasu.

* Powtórzę Izbie to, co powiedziałem członkom mego gabinetu: Nie mam nic do
ofiarowania prócz krwi, znoju, łez i potu.

* Przyjaciół można mieć o każdym czasie. Pod warunkiem, że się ich nie potrzebuje.

* Sądy, które połknąłem zamiast je wypowiedzieć, nigdy nie przyprawiły mnie o
niestrawność.

* Stwierdzono, że demokracja jest najgorszą formą rządu, jeśli nie liczyć
wszystkich innych form, których próbowano od czasu do czasu.

* To nie jest koniec, to nawet nie jest początek końca, to dopiero koniec początku!
(mowa po brytyjskim zwycięstwie nad niemieckimi Afrika Korps w Egipcie (10
listopada 1942))

* Tylko straceńcy mówią prawdę. Człowiek, który chce coś osiągnąć powinien
prawdę znać, ale broń boże się z nią nie afiszować.

* W życiu chodzi o to, aby uczyć się tak, by inni nie spostrzegli, że się
człowiek uczy.

* Wierzę tylko w te statystyki, które sam sfałszowałem

* Władza wykonawcza, która wtrąca człowieka do więzienia bez przedstawienia mu
jakichkolwiek zarzutów znanych prawu, a zwłaszcza która odmawia mu sądu przez
jemu równych, jest w najwyższym stopniu odrażająca i stanowi fundament
wszystkich rządów totalitarnych, czy to nazistowskich, czy komunistycznych.

* Wojny nie wygrywa się ewakuacjami.

* Zawsze jestem gotów się uczyć, chociaż nie zawsze chcę, żeby mnie uczono.

* My rządzimy światem a nami kobiety.

:-)))

[3bezatu]

Młody parlamentarzysta mówi do osiemdziesięcioletniego Churchilla:
- Mam nadzieję, że długo będziemy się spotykać w Parlamencie.
- Być może mój drogi, być może - odpowiada Churchill, - wyglądasz na całkiem
zdrowego człowieka

[onufry_na_wyjezdzie]

Jestem ciagle pod wrazeniem jego maksym.

Czy wiecie Panstwo, ze on przez dluga czesc zycia byl powaznie chory
na chorobe, ktora potocznie nazywa sie "melancholia", a bardziej naukowo
obecnie "depresja endogenna" (tak, to jest ta sama choroba na ktora np
cierpial D"urer). W przypadku wielu ludzi, ta choroba eliminuje ich
z aktywnego zycia publicznego. Cierpiac na depresja endogenna, Churchill:

- byl znakomitym pisarzem (Nagroda Nobla z literatury), w szczegolnosci
autorem znakomitych aforyzmow;

- kierowal obrona Anglii w czasie 2. wojny swiatowej; i to tak skutecznie,
ze Niemcy, mimo gigantycznego zaangazowania militarnego, Anglii nie zdobyli.

My, Polacy nie mamy zbyt duzo powodow by darzyc go uczuciem szczerej sympatii.
Ale trudno jest odmowic Churchillowi wielkosci!

[onufry_na_wyjezdzie]

Ewa, przy okazji Churchilla, przywolala postac Ch. de Gaulle'a.
Warto wiec zapoznac sie i z jego maksymami.



* Nie można zjednoczyć narodu, który posiada 355 gatunków sera.


* Polityka jest sprawą zbyt poważną, aby powierzać ją politykom.


* Doszliśmy w końcu z Churchillem do banalnego, acz ostatecznego, wniosku z
wydarzeń które wstrząsnęły zachodem, że Anglia, końcem końców, jest wyspą,
Francja przylądkiem kontynentu, zaś Ameryka zupełnie inną częścią świata.


* Czy jestem szczęśliwy? Za kogo pan mnie uważa, za idiotę?!


* Niech żyje wolny Quebec!

(Słowa te generał wypowiedział z balkonu ratusza w Montrealu, co doprowadziło do
kryzysu w stosunkach francusko-kanadyjskich.)

[onufry_na_wyjezdzie]

* Przeszkoda pociąga człowieka z charakterem, jako że pokonując ją sam się
urzeczywistnia.



* Wyobrażanie sobie, że można zbudować twór, który by sprawnie funkcjonował, a
jednocześnie wykraczał poza państwo, jest mrzonką.

[Znane retoryczne pytanie generała Ch. de Gaulle`a, które przywołują (i
podpisują się pod nim) eurosceptycy.]



* Zbyt często zapomina się, że jestem zwykłym człowiekiem. Mówię czasem, że
ludzie są zawsze tylko ludźmi. I ci wysocy, i ci niscy, prezydenci i zwykli
obywatele.



* Żaden prawdziwy problem nie może być rozwiązany, najlepsze, co można dla niego
zrobić, to zapewnić mu trwanie.

;-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

Jak na razie malo miejsca w tym watku poswiecamy naukom eksperymentalnym.
A tam tez zdarza sie wiele sytuacji humorystycznych. Oto 2 eksperymenty
o znaczeniu historycznym:

Pieter (Petrus) van Musschenbroek (1692-1761). Wykładał fizykę na Uniwersytecie
w Lejdzie i był doskonałym eksperymentatorem.

Jednego razu Musschenbroek ładował elektrycznie wodę, trzymając mokrą butelkę
ręką i otrzymał mocne uderzenie (porażenie przeskokiem iskry elektrycznej).
Zdarzenie było na tyle nieprzyjemne, że poprzysiągł sobie (o czym napisał do
przyjaciela Reamura) nigdy już więcej nie przeprowadzać takich doświadczeń. Mimo
to wiadomość ta szybko rozeszła się i zwróciła uwagę na siebie innych fizyków.
Urządzenie to nazwane zostało butelką lejdejską i uznane zostało jako pierwszy
... kondensator.

***

Jean Antoine Nollet (1700-1770) Francuski fizyk, odkrył zjawisko dyfuzji cieczy
i osmozy.

Nollet wykonywał wiele doświadczeń publicznie, zwłaszcza z elektryczności (znano
wtedy elektryzowanie przez tarcie). Stojąc na izolowanej podstawie
eksperymentator wydobywał iskry z nosa obecnych, zapalał palne płyny iskrą z
wyciągniętego palca, demonstrował "elektryczne" pocałunki. Wynalazek butelki
lejdejskiej, pierwszego kondensatora pozwolił wykonywać bardziej efektowne
doświadczenia. Wielki podziw budziło wtedy zabicie wróbla iskrą elektryczną z
naładowanej butelki. Nollet wykonywał również efektowne doświadczenia z ludźmi.
Ustawiał on szereg ludzi trzymających się za ręce i kazał pierwszemu z szeregu
dotykać metalowego pręta wystawającego z naelektryzowanej butli. W tym momencie
cały szereg podskakiwał, krzycząc z przerażenia. Największą próbę wykonano w
klasztorze kartuzów, gdzie 700 mnichów trzymając się za ręce utworzyło łańcuch
długości około 1800 metrów. Kiedy Nollet wyładował w ten łańcuch dużą butelkę
lejdejską, wszyscy w jednym momencie podskoczyli z chóralnym okrzykiem.

:-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Michael Faraday (1791-1867) Angielski fizyk i chemik, odkrył m.in. zjawisko
indukcji elektromagnetycznej.

Kiedy laboratorium Faradaya odwiedził minister skarbu, zapytał:
- Jaką korzyść z pana badań będzie miała ludzkość.
Faraday odpowiedział:
- Trudno to ocenić, ale jestem pewien, iż pan z tego będzie pobierał podatki.
Tak też się stało. Odkrycie zjawiska indukcji elektromagnetycznej przyczyniło
się przecież do wynalezienia prądnicy.

:-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Alan J. Heeger (1936- ) Amerykański fizyk, współodkrywca wraz Alanem
MacDiarmidem i Hideki Shirakawą przewodzących polimerów, za co dostali nagrodę
Nobla z chemii w 2000 roku.


Wszystkie ważniejsze odkrycia w laboratorium były fetowane przyjęciem w
prywatnym domu Alana Heegera obowiązkową kąpielą w basenie. Ulubioną zabawą
doktorantów było wpychanie swoich szefów i - jak się okazało - przyszłych
noblistów do wody, zabawa nie do pomyślenia w ówczesnej (i chyba dzisiejszej)
Polsce. Polscy profesorowie traktowali bowiem pracę naukową jak religijne
powołanie, które wymagało powagi i skupienia. O ile typowy polski profesor
traktował swoich doktorantów jak biskup kleryków, to jego amerykański kolega
miał do nich stosunek jak trener do zawodników.

:-)

[onufry_na_wyjezdzie]

> Wszystkie ważniejsze odkrycia w laboratorium były fetowane przyjęciem w
> prywatnym domu Alana Heegera obowiązkową kąpielą w basenie. Ulubioną zabawą
> doktorantów było wpychanie swoich szefów i - jak się okazało - przyszłych
> noblistów do wody, zabawa nie do pomyślenia w ówczesnej (i chyba dzisiejszej)
> Polsce

===================

Komentarz: oczywiscie chodzi tu o to ze profesorowie w Polsce raczej
nie dysponuja willami z basenami. Trudno wrzucac kogos do wanny 1,20 m
w ponurym szarym bloku na takim np Ursynowie.

;-)

nie raczej:

:-(((

[obrobka_skrawaniem]

onufry_na_wyjezdzie napisał:

> Komentarz: oczywiscie chodzi tu o to ze profesorowie w Polsce raczej
> nie dysponuja willami z basenami.

Niektórzy dysponują i willą z basenem i własnym kortem tenisowym. Zależy jak
kto się ustawi i na ile jest obrotny.

Pozdrawiam
o_s.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> onufry_na_wyjezdzie napisał:
>
> > Komentarz: oczywiscie chodzi tu o to ze profesorowie w Polsce raczej
> > nie dysponuja willami z basenami.
>
> Niektórzy dysponują i willą z basenem i własnym kortem tenisowym. Zależy jak
> kto się ustawi i na ile jest obrotny.

========================

Szanowna obrobko,

Odnosze wrazenie, ze Pani i ja uzywamy terminu "profesor" w 2 roznych
znaczeniach ;-)))

Pozdr.
O.

[Gość: ..]

.

[3bezatu]

Do Edgara Degasa zwrócił się pewien człowiek:
- Proszę mi wybaczyć, ale pańska twarz wydaje mi się znajoma. Musiałem ją
widzieć już w innym miejscu.
- Niemożliwe - odpowiedział Degas - swoją twarz noszę zawsze na tym samym
miejscu.

:-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Kiedy Degas był już znanym malarzem, do jego pracowni przyszedł jeden z
miłośników jego talentu. Nie zobaczywszy na ścianie ani jednego obrazu mistrza,
zapytał:
- Dlaczego nie powiesi pan na ścianie którejś ze swoich prac?
- Mój przyjacielu - odpowiedział Degas - nie stać mnie na kupno takich drogich
obrazów.

;-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Claude Monet malował na swych obrazach to, co nieuchwytne i niestałe w naturze:
„...iskrzenie światła, błysk wody, przezroczystość powietrza, drżenie liści
(...). Odtwarzać pragnął słońce, zimno, wiatr, mgłę - a były to dążenia zupełnie
nowe, mające wartość rewelacji” (Od Maneta do Polloca. Słownik malarstwa
nowoczesnego, Warszawa 1995). Złudzenie było tak silne, że podczas jednej ze
wystaw Moneta Edgar Degas, który oglądał właśnie serię obrazów przedstawiających
topole, powiedział: „Uciekam! Strasznie tu wieje. Jeszcze trochę, a byłbym
podniósł kołnierz marynarki.

[obrobka_skrawaniem]

Topole Moneta:

www.ibiblio.org/wm/paint/auth/monet/poplars-epte/monet.poplars-autumn.jpg
www.ibiblio.org/wm/paint/auth/monet/poplars-epte/monet.poplars-epte.jpg

[onufry_na_wyjezdzie]

Claude Monet jest uznawany za największego z impresjonistów. Jego słynna
„Impresja, wschód słońca”, eksponowana w 1874 r. na wystawie u Nadara, dała
nazwę całemu kierunkowi w malarstwie. Monet w swej twórczości konsekwentnie
prowadził studia nad kolorem, światłem i ich wzajemnymi relacjami. Vollard po
latach wspominał: „(...) pewnego dnia zobaczyłem w Vergangville, jak w tumanach
kurzu nadjeżdża małe auto. Wysiada z niego Claude Monet. Popatrzył na słońce,
potem na zegarek: Oj! Spóźniłem się o pół godziny... Wrócę tu jutro- rzekł.

[onufry_na_wyjezdzie]

Claude Monet malował ten sam pejzaż w różnych godzinach dnia, w różnych porach
roku, w różnym oświetleniu, wydobywając z powtarzanego tematu coraz to nowe
efekty. Najbardziej znane są dwa jego cykle: widoki fasady katedry w Rouen oraz
nenufary na stawie w Giverny (za życia artysty jedynie Durand-Ruel wystawiał po
kilka płócien z tym samym motywem). Podczas jednej z wystaw „Białych nenufarów”
(„Les Nympheegrave;as”) do sklepu Vollarda przyszedł nieznajomy, który podczas
nieobecności marszanda pragnął skontaktować się z Cladem Monetem:
- (...) Pan może zna tego Claude’a Moneta?
- Tak, znam go.
- Artysta ten interesuje mnie bardzo. Dostarczam największym krawcom nowojorskim
ręcznie malowanych materiałów. Rozumie pan, że ciągle szukam prawdziwych
talentów. Brakuje temu panu Monetowi paru drobnostek, ale przy moim
doświadczeniu artysta ten prędko się wydoskonali. Czy zna pan może jego adres?

;-)

(Ambroise Vollard, Wspomnienia handlarza obrazów, przeł. Julia Rylska, Kraków
1963). Obecnie olbrzymie malowidła Moneta przedstawiające nenufary można
podziwiać w dwóch wielkich salach Museegrave;e de l’Orangie w Paryżu.


PS. Ewo, glowa do gory :-)

Claude Monet: Katedra w Rouen

[obrobka_skrawaniem]

Seria obrazów przedstawiających Katedrę w Rouen to ponad dwadzieścia prac.
Przedstawiaja one fasadę tego obiektu, ogladaną zawsze z tego samego miejsca,
w różnych warunkach oświetlenia i przy różnej pogodzie.

Claude Monet:
"Rouen Cathedral: Full Sunlight", 1894; Louvre, Paris
www.ibiblio.org/wm/paint/auth/monet/rouen/monet.rouen-cathedral.jpg
"Rouen Cathedral, the West Portal, Dull Weather", dated 1894, painted 1892;
Musee d'Orsay, Paris
www.ibiblio.org/wm/paint/auth/monet/rouen/monet.portail-temps-gris.jpg
"Rouen Cathedral, the West Portal and Saint-Romain Tower, Full Sunlight,
Harmony in Blue and Gold" dated 1894, painted 1893; Musee d'Orsay, Paris
www.ibiblio.org/wm/paint/auth/monet/rouen/monet.st-romain-soleil.jpg

[obrobka_skrawaniem]

Claude Monet - "Nenufary":

lilt.ilstu.edu/jhreid/frenchculture/monet_wl-1906.jpg
www.kahlil.org/Monet-Lillies800.jpg
www.kahlil.org/monet10.html
www.cs.nthu.edu.tw/~sheu/Images/Monet.jpg
www.jimloy.com/arts/monet31.jpg
www.jimloy.com/arts/monet23.jpg
www.jimloy.com/arts/monet24.jpg
www.jimloy.com/arts/monet19.jpg
www.jimloy.com/arts/monet30.jpg
www.jimloy.com/arts/monet27.jpg

[Gość: Onufry]

Po prostu piekne ...

(Jak Pani znajduje te reprodukcje?)

:-)))

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: Onufry napisał(a):
>
> (Jak Pani znajduje te reprodukcje?)

Klikam myszką i jest. :-)
Jak powiem dokładnie, to już tu nie będę potrzebna.

[Gość: Onufry]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Klikam myszką i jest. :-)
> Jak powiem dokładnie, to już tu nie będę potrzebna.

====================

Ja (a wierze, ze i inni uczestnicy tez) nie jestem zwolennikiem "krwozerczego
kapitalizmu", a i liberalne rozwiazania w nauce i sztuce uwazam za kardynalne
bledy. Obrobka jest tu potrzebna i jej posty sa dla nas wszystkich interesujace,
piekne (np reprodukcji malarstwa, czy grafiki) no i w ogole ... bezcenne :-)))

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: Onufry napisał(a):
> Obrobka jest tu potrzebna i jej posty sa dla nas wszystkich interesujace,
> piekne (np reprodukcji malarstwa, czy grafiki) no i w ogole ... bezcenne :-)))

Dziękuję. Cieszę się, że tu się jakoś znalazłam, bo w innych wątkach działy się
ostatnio tak dziwne rzeczy, że zupełnie nie wiem o co chodzi.

[obrobka_skrawaniem]

Claude Monet: Impresja, wschód słońca (fr. Impression, soleil levant), 1872,
Musee Marmottan, Paris:

www.e-mpressionism.net/monet/monet1.jpg

[onufry_na_wyjezdzie]

Jaki jest najwiekszy wklad Czech do nauki polskiej?

[onufry_na_wyjezdzie]

Klucz do odpowiedzi mozna znalezc w moim komentarzu do Zagadki Nr2 nizej,
odganietej przez obrobke :-)

[obrobka_skrawaniem]

"Wkład" Czech kojarzy mi się tylko z Dobrawą. Ale do nauki?

[onufry_na_wyjezdzie]

Zagadka zawiera pewien "haczyk":-)
Rodzina Hoene pochodzila z Czech ;-)

[Gość: Artur]

Sie ma!

Ja pamietam z poprzedniego watku, ze byl taki geniusz-wariat Hoene Wronski.
Onufry pisal,ze to wielki uczony.

Tak se kumam: chodzi o to ze jego rodzina przywedrowala do nas z Czech,
i tego goscia dostalismy w prezencie.

Sie ma!

Wasz Artur

[onufry_na_wyjezdzie]

Gość portalu: Artur napisał(a):

> Tak se kumam: chodzi o to ze jego rodzina przywedrowala do nas z Czech,
> i tego goscia dostalismy w prezencie.
===============

Tak, brawo Panie Arturze !!!


O Wronskim bylo sporo w poprzednim watku. Moze przypomnijmy jego zyciorys
oraz garsc anegdot:

Re: Humor w nauce: Wronski

[onufry_na_wyjezdzie]

Jest w Polsce gmina, ktora w ulotce propagujacej swe "wdzieki" pisze:

"Robert Koch, obok parowozowni, jest jednym z glownych atutow promocji naszej
gminy."

Jak nazywa sie gmina, ktora mogla pokusic sie o tak "gustowne" zestawienie?

;-)))))

[obrobka_skrawaniem]

onufry_na_wyjezdzie napisał:

> Jest w Polsce gmina, ktora w ulotce propagujacej swe "wdzieki" pisze:
> "Robert Koch, obok parowozowni, jest jednym z glownych atutow promocji naszej
> gminy."
> Jak nazywa sie gmina, ktora mogla pokusic sie o tak "gustowne" zestawienie?

Jest to gmina Wolsztyn. W Wolsztynie przez kilka lat mieszkał noblista Robert
Koch, prowadząc tam badania nad wąglikiem.
o_s.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Jest to gmina Wolsztyn. W Wolsztynie przez kilka lat mieszkał noblista Robert
> Koch, prowadząc tam badania nad wąglikiem.

===================

Tak, brawo !!!!!

W Wolsztynie jest takze parowozownia, ktorej chluba jest parowoz "Piekna
Helena", ktory ustanowil swoj rekord predkosci 130 km/godz na trasie
Poznan-Leszno.

Z Wolsztynem zwiazane sa takze 2 inne wybitne postacie: rzezbiarz Rozek,
i filozofo-matematyk Hoene-Wronski. Wiecej ciekawych informacji i tym
sympatycznym miasteczku mozna znalezc na jeszcze bardziej sympatycznej
stronie:

wolsztyn.sarbak.pl/


Serdecznie gratuluje obrobce zgadniecia zagadki :-)

O.

[onufry_na_wyjezdzie]

Z pozdrowieniami dla 3bezatu :-)

Król Zygmunt I Stary bardzo lubił grać w karty. Pewnego razu gdy gra mu szła nie
najlepiej, zgłosił posiadanie czterech królów. Na protest partnera, że jeden
jest u niego, odrzekł, że czwartym jest on sam. W tej sytuacji grę Zygmunt
ostatecznie wygrał, lecz później niezbyt chętnie z nim siadano do kart…

[3bezatu]

Dziękuję za pozdrowienia i skoro jesteśmy przy królu Zygmuncie I Starym, to
dodam jeszcze jedną anegdotkę:

Król Zygmunt I Stary podczas toalety zdejmował pierścienie z palców i dawał je
do przytrzymania dyżurnemu dworzaninowi. Pewnego razu nie upomniał się o
klejnoty i sługa myśląc, że monarcha o nich zapomniał, zachował pierścienie
przy sobie. Kiedy po jakimś czasie znów przyszła kolej na tego samego
dworzanina, Zygmunt widząc wyciągniętą dłoń odrzekł: „Wystarczą wam dawne, te
mogą się przydać innemu”.
:-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Na Zygmuntowskim dworze panował obyczaj, w myśl którego król w Nowy Rok
obdarowywał służbę elementami nowej odzieży. Pewnego razu Stańczyk, który jakąś
nieostrożną wypowiedzią naraził się monarsze, nic nie dostał. Siedzi więc z boku
i ciężko wzdycha. Kiedy zapytano go o przyczynę strapienia, odpowiedział niby
cicho, ale tak, żeby król usłyszał: „U mnie rok nienowy, bo suknie nienowe”.
Monarcha się roześmiał i zaraz trefnisia należycie obdarował.

[3bezatu]

Stańczyk (w rzeczywistości Stanisław Gąska), słynny trefniś na dworze królów
Zygmunta Starego i Zygmunta Augusta, kiedyś był świadkiem przystawiania pijawek
monarsze. Tak to skomentował: - Są to najprawdziwsi dworzanie i przyjaciele
króla jegomości.

[3bezatu]

Kiedyś zganiono Stańczyka, za opowiedziane w przytomności panien nieprzystojne
anegdotki.
- Jedno z dwojga – odrzekł błazen, – jeśli to rzeczywiście prawe panny, to
niczego z tego, co mówiłem, nijak nie mogły zrozumieć; jeśli zaś zrozumiały, to
nie ma za co na mnie fukać, nie takie to znowu panny, skoro tak dobrze wiedzą,
co się na świecie dzieje…



Był Stańczyk niewątpliwie pragmatykiem. Jego riposty najczęściej sprowadzają
się do - czasem cynicznego - racjonalizowania faktów.

[Gość: Onufry]

Stańczyk, nadworny błazen Zygmunta I i Zygmunta Augusta, kiedyś był świadkiem
sporu o to, jaki zawód ma najwięcej swoich przedstawicieli. Postanowił
udowodnić, że najwięcej mamy lekarzy. Obwiązał więc chustą twarz, udając ból
zęba, i zaczął krążyć po Krakowie. Mieszczanie, współczujący popularnemu i
lubianemu trefnisiowi, zaczęli udzielać mu różnych rad, które ten skwapliwie
zapisywał. Po powrocie do zamku zakład wygrał bez trudu. Po latach owa scenka
stała się tematem młodzieńczego obrazu Jana Matejki, przechowywanego dziś w
krakowskim domu artysty.

***

W czasach zygmuntowskich wygodne krakowianki udawały się do kościoła z
poduszkami. Stańczyk, widząc to, zagadnął: „Alboż to panie spać będziecie w
kościele?”

:-)

[obrobka_skrawaniem]

Jan Matejko: "Stańczyk udający ból zębów", 1856, Muzeum Narodowe, Kraków

artyzm.com/obraz.php?id=2002

[onufry_na_wyjezdzie]

W czwartek, 30 listopada o godz. 19.00, Gazeta.pl stała się obiektem
cyber-ataku. 80 tysięcy specjalnych komputerów, w przeważającej części z
zagranicy, zaczęło łączyć się w tym samym momencie z pierwszą stroną Gazeta.pl w
tym samym czasie. Ich celem nie było włamanie do systemu, ale zablokowanie go.
Komputery łączyły się z Gazeta.pl początkowo z adresów na Łotwie , w Rosji,
Hiszpanii, Iranie, a dziś także z krajów azjatyckich.

Na co dzień ze stronami Gazety.pl łączy się milion użytkowników. Gazeta.pl zaraz
po ataku rozpoczęła działania obronne we współpracy z Netią i Telekomunikacją
Polską. Celem trwających prac jest odcięcie połączeń z atakującymi komputerami.

W wyniku ataku mogą być kłopoty z łączeniem się z pierwszą stroną portalu.
Natomiast strony serwisów: forum.gazeta.pl, gazetawyborcza.pl, blox.pl,
wiadomości.gazeta.pl, gazetapraca.pl, sport.gazeta.pl, dziecko.pl,
dom.gazeta.pl, etc, powinny być lepiej dostępne.

Przepraszamy naszych użytkowników za trudności. Bardzo się staramy, aby sytuacja
wróciła do normy - mówi Maciej Wicha, dyrektor w portalu Gazeta.pl .

Prace nad obroną i usunięciem skutków ataku przez zespół specjalistów z Agory,
Netii i Telekomunikacji Polskiej trwają. Obecnie, dzięki działaniom obronnym,
portal utrzymuje 70 proc. swojego normalnego ruchu. Korzystanie z Gazety.pl jest
całkowicie bezpieczne i nie grozi zawirusowaniem komputerów użytkowników. Celem
ataku jest uniemożliwienie korzystania z portalu, a nie jego zawirusowanie.

Jest to pierwszy atak tej skali na portal Gazeta.pl.

***

- To informacja dla tych uczestnikow watku, ktorzy nie mogli sie nan
wczoraj dostac :-(((

[Gość: jotes1955]

Drogi Onufry, po pierwsze chcialam podziekowac za fantastyczne watki. Czytam je
z przyjemnoscia (takze inni uczestnicy wymagaja wprost pochwal). Do dzis nie
wiedzialam, dlaczego nie moglam przeczytac codziennej Gazety w tamte dni (nie
tylko 1 listopada, ale takze przez kilka kolejnych dni). Bardzo dziwne to
wszystko, czy sa jakies informacje DLACZEGO tak sie stalo? Serdeczne
pozdrowienia.

[obrobka_skrawaniem]

Co łączy C. Moneta z Wolsztynem?

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Co łączy C. Moneta z Wolsztynem?


Moze nasz watek ?!

:-)

[obrobka_skrawaniem]

onufry_na_wyjezdzie napisał:

> obrobka_skrawaniem napisała:
> > Co łączy C. Moneta z Wolsztynem?
>
> Moze nasz watek ?!

Nie tylko ten wątek.

[onufry_na_wyjezdzie]

Sprobuje raz jeszcze. Jest to byc moze zbyt subjektywne skojarzenie.
Gdy latem odwiedzalem Wolsztyn, przeszedlem sie nad rzeczke Dojca.
Przez nia przeprowadzony jest urokliwy mostek, ktory do zludzenia
przypominal mi ten slynny mostek z obrazow C. Moneta (o ile wiem majacy swoj
oryginal w ogrodzie Moneta przy jego domu kolo Paryza, gdzie malowal nenufary).
Ale to jest subjektywne i nie wiem, czy mi to Pani zaliczy ;-)

[obrobka_skrawaniem]

onufry_na_wyjezdzie napisał:

> Gdy latem odwiedzalem Wolsztyn, przeszedlem sie nad rzeczke Dojca.
> Przez nia przeprowadzony jest urokliwy mostek, ktory do zludzenia
> przypominal mi ten slynny mostek z obrazow C. Moneta

Ja nie byłam w Wolsztynie, więc nie mogłam mieć takich skojarzeń.
Proszę kombinować dalej. :-)

Mam pytanie

[zielonamysz]

Moze ktos mi tu pomoze

Nie pamietam kogo dotyczy nastepujaca anegdota.
Ktos zapytal
- Kto jest?
-Kusocinski.
- A co om robi?
- Biega.
- A w którą strone?
Czy to był Fiszer?
Bede wdzieczna za pomoc.

[obrobka_skrawaniem]

Podpowiedź: tematem wielu obrazów Claude Moneta było coś mniej malowniczego
(z pozoru) niż mostki, nenufary i topole. Wolsztyn też jest z tego znany.

Zostawmy to do jutra, ponieważ ja już muszę Was opuścić.
o_s.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Podpowiedź: tematem wielu obrazów Claude Moneta było coś mniej malowniczego
> (z pozoru) niż mostki, nenufary i topole. Wolsztyn też jest z tego znany.

============

No tak, teraz wszystko jasne: chodzilo Pani o lokomotywy, a dokladniej o
parowozy. Muzeum parowozow (podobno najwieksze w Europie) znajduje sie
wlasnie w Wolsztynie. Z drugiej strony C. Monet malowal lokomotywy.
Szczegolnie slynny jest jego obraz dworca St. Lazare w Paryzu:

***

Autorem obrazu "Dworzec Saint-Lazare" (1887r.) jest Claude Monet. Obraz
przedstawia dworzec z lokomotywą w Paryżu. W tamtych czasach był to najnowszy
wynalazek świata i autor chciał przedstawić jak bardzo był przydatny w tym
okresie. Na obrazie znajduje się lokomotywa, która przygotowuje się do drogi.
Obraz ten ukazuje, że maszyna parowa jest środkiem transportu.Chmury dymu
wypełniają całą powierzchnię dworca. Obraz jest lekko rozmawany. Z dala widać
jakiś budynek a po prawej stronie widać ludzi...

:-)

[Gość: Onufry]

Nawet jesli to nie o parowozy chodzilo obrobce, to warto zerknac na strone

www.parowozy.com.pl/

gdzie mozna podziwiac parowozy z Wolsztyna. Mysle ze Wolsztyn bylby wdziecznym
plenerem dla C. Moneta ;-)

[3bezatu]

Nie tak dawno Gazeta Wyborcza zamieściła ciekawy artykuł o pewnym Angliku,
pasjonacie, który dla Wolsztyna porzucił Londyn:

Howard Jones przyjechał do Wolsztyna w połowie lat 90., kiedy Polskie Koleje
Państwowe przechodziły swoją największą transformację - dzieliły się na spółki.
Zobaczył parowozy i... wymiękł. Został. Nigdzie nie spotkał tylu sprawnych
maszyn obok siebie. - Moje marzenia się spełniły. To było wyjątkowe przeżycie.
Tu w Polsce ludzie jeszcze nie rozumieją, jaki skarb mają - mówi.

Wymyślił Wolsztyn Experience - turystyczną szkołę, w której obsługi parowozów
uczą się maszyniści z najdalszych zakątków świata. Na tygodniowe kursy
przyjeżdżają do Wolsztyna miłośnicy kolei parowej z Niemiec, Francji, Anglii,
Kanady, USA, a nawet Japonii, Australii i Nowej Zelandii.

Cały artykuł wart jest przeczytania. Polecam.

miasta.gazeta.pl/poznan/1,36024,3692880.html

[obrobka_skrawaniem]

Tak, świetnie Onufry!
Claude Monet namalował kilka obrazów przedstawiających dworzec St. Lazare w
Paryżu, również na innych jego pracach są lokomotywy.
Jako nagroda dla Onufrego (i nie tylko) przegląd prac C. Moneta o tej tematyce:

home.kc.rr.com/jacq/monet.htm

[onufry_na_wyjezdzie]

Obrobko, czy moglabys takze zilustrowac 2 wczesniejsze posty o Monecie,
tzn "Impresja, wschod slonca" itd

Z gory dziekuje i pozdr.
O.

[Gość: a]

a

[Gość: Onufry]

Dzis urodziny obchodzilby jeden z odkrywcow geometrii nieeuklidesowej
Mikolaj Lobaczewski:

Pierwszym człowiekiem, który odważył się wystąpić z nową teorią geometrii,
teorią całkowicie odmienną od jedynej i powszechnie uznawanej teorii Euklidesa,
był rosyjski matematyk Mikołaj Łobaczewski, syn Jana (Iwana), który pisał o
sobie; „należący do polskiej nacji", a o którym mówiła córka, że był to
„katolik, architekt pochodzący z Polski". Rozpoczął on nową epokę w tym dziale
matematyki, zdobywając sobie miano „Kopernika geometrii". Urodził się 20
listopada (I grudnia) 1792 r. w Niżnym Nowogrodzie (obecnie Górki). Ojciec jego
zmarł wkrótce, jedynie dzięki matce ukończył Łobaczewski gimnazjum w Kazaniu.
Wstąpił na prowincjonalny Uniwersytet Kazański, którego profesorowie rekrutowali
się przeważnie z krajów Europy. Zachodniej. Już na pierwszym roku studiów młody
Łobaczewski wyróżnia się niezwykłymi zdolnościami. Zwraca na siebie uwagę
profesora Bartelsa, który osobiście zaopiekował się tym nieprzeciętnym
studentem. Taka opieka była Łobaczewskiemu konieczna, ponieważ swoimi psotami i
bezbożnością wywoływał ogólne niezadowolenie. Opinia Bartelsa — mówiąca, że
Łobaczewski jako student ma tyle osiągnięć, iż na każdym z niemieckich
uniwersytetów byłby prymusem.,.", przestawiona senatowi — uchroniła przyszłego
naukowca przed wydaleniem z uczelni. W 1811 r. Łobaczewski kończy studia i
zostaje asystentem Bartelsa. Po trzech latach pracy awansuje na adiunkta. Chce w
tym czasie wydać drukiem swoją pierwszą pracę pt. „Geometria", która jednak
przeleżała w archiwum przeszło siedemdziesiąt lat, gdyż nikt z członków akademii
jej nie zrozumiał. W 1816 roku został mu nadany tytuł profesora. W latach
1829-1840 Njkołaj Łobaczewski ogłasza kilka prac, m.in. „Nowe podstawy geometrii
z pełną teorią równoległych", w której przyjmuje swój słynny pewnik, że przez
dany punkt leżący na tej .samej płaszczyźnie co dana prosta można przeprowadzić
nieskończenie wiele prostych nie przecinających danej; proste te zawarte są w
kącie, którego ramiona nazwał prostymi równoległymi do danej prostej. Pewnik
Euklidesa głosi, że przez taki punkt przeprowadzić można tylko jedną prostą
równoległą. Geometria Łobaczewskiego, nieeuklidesowa kiper – boliczna, stanowi
jedno z największych odkryć w matematyce. Wykazuje ona, że mogą istnieć teorie
geometrii odmienne od euklidesowej i niesprzeczne. Jednakże współcześni mu
uczeni nie zwrócili uwagi na tę wybitną pracę. Przeciwnie — Łobaczewski spotkał
się nawet z docinkami jednostek nie rozumiejących, o co chodziło. Łobaczewski
nie zrażony niepowodzeniami podjął walkę o triumf swoich idei; w szeregu
publikacji w coraz to inny sposób uzasadniał geometrię nieeuklidesową i
wskazywał jej zastosowanie w rachunku całkowym. Jednak dopiero w wiele lat po
jego śmierci idea ta znalazła uznanie i liczne zastosowania tak w samej
matematyce, jak i w fizyce, gdzie np. w teorii względności prawo dodawania
prędkości opiera się na metodzie dodawania odcinków według Łobaczewskiego.
Łobaczewski wybrany został dziekanem wydziału matematyczno-fizyczne go; godność
tę sprawował przez pięć lat. Był też przez 10 lat bibliotekarzem uniwersyteckim.
Założył gabinet fizyczny i obserwatorium astronomiczne. Z jego inicjatywy
ukazały się „Notatki Naukowe Uniwersytetu Kazańskiego". W 1827 roku wybrano go
rektorem i godność tę piastował przez 20 lat. Założył klinikę oraz rozbudował
uniwersytet. Specjalnie w tym celu uczył się architektury, aby osobiście
nadzorować budowę. Przez cały ten czas uczony pracował nad rozwinięciem swojej
teorii geometrii, zajmując się również innymi działami matematyki. Między innymi
opracował również metodę przybliżonego rozwiązywania równań algebraicznych n -
tego stopnia. Zajmował się też rachunkiem prawdopodobieństwa.

W 1846 roku minęło 30 lat pracy Łobaczewskiego jako kierownika katedry i zgodnie
z obowiązującą wówczas w Rosji ustawą powinien był opuścić to stanowisko. Ale
senat z uwagi na jego zasługi zezwolił mu jednogłośnie pozostać dalej na tym
stanowisku. W kilka lat później Łobaczewski utracił wzrok i ostatnią swoją pracę
„Pan-geometria" dyktował.

Mikołaj Łobaczewski umarł w 1856 roku w Kazaniu, wierząc, że jego wyniki znajdą
zrozumienie i kontynuatorów wśród przyszłych pokoleń.

***

I nie mylil sie - uwazany jest dzis za jednego z pionierow geometrii!

Punkty i proste

[Gość: 6UL DV8]

Gdy czytałem o Łobaczewskim, przypomniał mi się inny pewnik z geometrii: przez
dowolne 3 punkty na płaszczyźnie można zawsze przeprowadzić prostą - wystarczy
tylko wziąć odpowiednio grubo zatemperowany ołówek! ;))

[Gość: Onufry]

Dzis przypada tez rocznica smierci Hardy'ego. Przypomnijmy, z poprzedniego
watku, garsc anegdot o tym jedynym w swoim rodzaju oryginale:

***

Bardzo ciekawą postacią w nauce był angielski matematyk G.H. Hardy (1877-1947).
Podobno miał on 4 najwazniejsze ambicje życiowe:

- udowodnić Hipotezę Riemanna;
- zdobyć decydujące punkty w prestiżowym turnieju krykieta;
- zamordować Mussoliniego;
- dowieść, że Bóg nie istnieje.

Z tego co wiadomo, żadnego z tych celów nie udało mu sie osiagnąć. ;-)

***

Stopień doktora (w nauce) został wprowadzony w Anglii dopiero w latach 20-tych
XX wieku. G.H. Hardy nie miał stopnia doktora. Jego komentarz na temat doktoratu
brzmiał następująco: "Niemiecki wynalazek, odpowiedni dla drugo-ligowych
matematyków i obcokrajowców".

***

Kiedys Hardy podrozowal pociagiem po Anglii. Naprzeciw niego siedzial
chlopiec czytajacy elementarny podrecznik szkolny z algebry. Starajac sie
nawiazac mila rozmowe, Hardy zapytal mlodziana, co takiego on czyta.
Odpowiedz brzmiala: "To wyzsza matematyka, nic by Pan z tego nie zrozumial."

***

Hardy cierpial na obsesje, ze Bog "wyjdzie z siebie" i zrobi wszystko aby
mu obrzydzic zycie (troche to sprzeczne z 4. ambicja z poprzedniego postu ;-) ).
Na swoje ulubione rozgrywki w krykieta, niezaleznie od pogody, nosil zawsze
parasol by - jak to mawial - "nie dac Bogu przyjemnosci zaskoczenia mnie deszczem".

***

Pewnego razu Hardy musial w pospiechu wrocic z Danii do Anglii. Jedyna mozliwosc
stanowila podroz mala wysluzona lodzia, a ryzyko zatoniecia bylo spore.
Hardy nie mial wyjscia i musial plynac. Wyslal karte pocztowa do H. Bohra
piszac: "Dowiodlem Hipotezy Riemanna." Hardy bowiem byl pewien, ze Bog
nie pozwoli by Hardy'ego spotkal "zaszczyt" utoniecia i tym samym uzyskania
slawy autora dowodu Hipotezy Riemanna!

***

Hardy wspolpracowal z wielkim matematykiem John'em E. Littlewood'em (1885-1977).
Wspolnie napisali wiele znakomitych prac (czesto okresla sie ich jako najlepszy
duet w historii matematyki). Obaj mieli duze poczucie humoru i robili sobie
nawzajem kawaly. Kiedys Littlewood zapytany o preferencje seksualne Hardy'ego
mial powiedziec: "Jest on niepraktykujacym homoseksualista."

***

Pewien wybitny matematyk angielski zostal zapytany (iles lat temu) o nazwiska
trzech zyjacych, najwybitniejszych matematykow w Anglii. Odpowiedzial bez
namyslu: "Hardy, Littlewood i Hardy-Littlewood".

;-)))

[3bezatu]

Hardy stwierdził kiedyś o sobie:
„Wcale nie jestem geniuszem, jeśli to słowo w ogóle cokolwiek znaczy. W
najlepszym razie byłem przez krótki czas piątym matematykiem świata”.

[onufry_na_wyjezdzie]

Jak wiemy, najbardziej prestizowym problemem w matematyce jest Hipoteza Riemanna
o polozeniu nietrywianych zer funkcji zeta Riemanna. Hardy pracowal cale zycie
aby ja dowiesc. Nie udalo mu sie to. Ale wspolnie z Littlewoodem udowodnili
pewna wazna wlasnosc funkcji zeta, w kierunku Hipotezy Riemanna.

Jaka to wlasnosc?

[onufry_na_wyjezdzie]

Hipoteza Riemanna orzeka ze wszystkie nietrywiane zera funkcji zeta leza
na prostej Re(z)=1/2. Hardy i Littlewood dowiedli, ze na tej prostej lezy
"bardzo duzo" zer. Jak duzo?

:-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

Chyba troche przesadzilem z ta zagadka, skoro nikt nie reaguje ;-)

Otoz Hardy i Littlewood dowiedli za na prostej Re(z)=1/2 lezy nieskonczenie
wiele zer funkcji zeta. Dzis wiemy wiecej: pokazano, ze na tej prostej
lezy okolo 2/3 wszystkich nietrywialnych zer. To ze wszystkie one leza
na tej prostej jest ciagle hipoteza (HR), za ktorej udowodnienie albo pokazanie
kontrprzykladu czeka nagroda 1 mln $. Przewazajaca czesc matematykow wierzy
ze Hipoteza Riemanna jest prawdziwa. Ale sa tez tacy ktorzy wierza w istnienie
kontrprzykladu.

Podalem ta zagadke bo mowiac o Hardy'm trudno nie wspomniec o HR, ktora
byla trescia jego zycia ;-)))

[obrobka_skrawaniem]

Onufry, z całym szacunkiem, nie wiem jak inni, ale ja po przeczytaniu takiej
zagadki wychodzę z tego wątku.
Pozdrawiam o_s.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Onufry, z całym szacunkiem, nie wiem jak inni, ale ja po przeczytaniu takiej
> zagadki wychodzę z tego wątku.
> Pozdrawiam o_s.

==========
Obrobko,

Solennie obiecuje poprawe :-)))
Nie bede dawal zagadek z matematyki.

Poniewaz dysponujesz wieloma ciekawymi reprodukcjami malarstwa, moze bys
rzucila na watek jakies zagadki zwiazane z malarstwem, okraszone reprodukcjami.

I niech Ci nawet do glowy nie przyjdzie by stad uciekac. Jestes tu bezcenna!

Serdecznie pozdrawia,
Skruszony Onufry ;-)

[obrobka_skrawaniem]

onufry_na_wyjezdzie napisał:
> Nie bede dawal zagadek z matematyki.

Onufry, ja uciekam tylko na chwilę, żeby ktoś inny odgadł.
Nie mam nic przeciwko zagadkom z matematyki, ale na mnie proszę raczej nie
liczyć.
Pozdrawiam o_s.

PS. A moje zagadki będą.

[Gość: ewa]

Niewatpliwa ciekawostka architektoniczna jest Palac Idealny listonosza Chevala.
Wybudowany w ciagu 30-tu lat (1879-1912) z kamieni cierpliwie zbieranych przez
listonosza z Hauterives od 1969 roku wpisany jest na liste monumentow
historycznych Francji.
Ferdynand Cheval codziennie przemierzal ok. 30 km aby rozniesc listy w
przynaleznym mu regionie. Pewnego dnia na kamienistej drodze potknal sie o
niezwyklego ksztaltu kamien. Od tej pory zaczal je regularnie kolekcjonowac, a
nieco pozniej , zainspirowany orginalnoscia ich ksztaltow, zaczal budowac swoj
wymarzony, idealny palac.Ukonczyl go i pozostawil, moze watpliwego gustu, ale
jednak interesujaca budowle.
upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/4d/Palais_ideal_-_Hauterives.JPEG

[Gość: ewa]

Ktore panstwo wybudowalo pierwszy, seryjny samolot na naped alkoholowy?
he, he nie dla pilota:-)))))

[onufry_na_wyjezdzie]

Gość portalu: ewa napisał(a):

> Ktore panstwo wybudowalo pierwszy, seryjny samolot na naped alkoholowy?
> he, he nie dla pilota:-)))))

============
Napewno nie w Rosji, bo taki samolot w ogole by nie wystartowal.
I chyba nie w Polsce, bo nie przelecialby nawet 100 m :-)))

[Gość: ewa]

Podpowiedz; stolica tego panstwa jest znana z nazwy i architektury

[Gość: ewa]

Poniewaz wszyscy juz znaja odpowiedz na zagadka o samolocie, teraz zagadka o
sztuce.
To ponizej jest obrazem. Jakiej techniki uzyl autor?
www.mccullagh.org/db9/10d-13/yves-klein-untitled.jpg

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: ewa napisał(a):
> To ponizej jest obrazem. Jakiej techniki uzyl autor?

Stemplowanie? Wygląda to, jakby autor wysmarował siebie albo kogoś innego farbą
i odcisnął na podkładzie.

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: ewa napisał(a):
> To ponizej jest obrazem. Jakiej techniki uzyl autor?

Znalazłam:
te monochromatyczne prace autor (Yves Klein) nazwał "Anthropometry".

[Gość: ewa]

Brawo obrobka. To maja byc kobiety.. ale w jednym przypadku pewne szczegoly
wskazywalyby na plec przeciwna:-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Zbliza sie post 800. W tym poscie pozdrawiamy Pania rezyser Agnieszke Holland
za odwage zmierzenia sie z tak trudnym tematem jak zycie i tworczosc
Ludwiga van Beethovena. Jej film wszedl wlasnie na ekrany.

Watek GW FH "Humor w Nauce i Sztuce"

:-)

[Gość: ewa]

Czy to jest dobry film?
Kto gra Beethovena?
Jak przedstawiona jest Jego postac?
Czy Agnieszce Holland chodzilo o przedstawienie Beethovena-muzyka, czy B.
czlowieka?
Zagadka; kto wczesniej nakrecil film o Beethovenie?

[onufry_na_wyjezdzie]

Gość portalu: ewa napisał(a):

> Czy to jest dobry film?

Nie mi oceniac, bo wybieram sie nan w przyszly weekend. Oto co pisze GW:

"Urzekająca obrazem i dźwiękiem opowieść o wielkiej fascynacji i namiętności,
jaka zrodziła się pomiędzy genialnym kompozytorem Ludwikiem van Bethovenem a
młodziutką utalentowaną kopistką zatrudnioną do spisywania partytur wspaniałych
kompozycji. Uczucie skomplikowane i gwałtowne, rodzi się i rozwija przy
rozbrzmiewającej w tle słynnej IX Symfonii."

> Kto gra Beethovena?
Ed Harris

kopistke Anne Holtz - Diane Kruger

Nie bede cytowal recenzji. Jak sam zobacze film, to napisze tu o wrazeniach.

Pozdr.
O.

[onufry_z_daleka]

Oto recenzja filmu z Tygodnika Powszechnego:

Twarzą w twarz z geniuszem

Agnieszka Holland i Anna Holz

Największą cnotą kina Agnieszki Holland jest kłopotliwość. Raz po raz chciałoby
się zamknąć reżyserkę w jakiejś szufladce, ale jej filmy na to nie pozwalają.
„Kopia mistrza" jest dobrym tego przykładem.

Michał Oleszczyk /2006-12-20


Ed Harris jako Beethoven
Kiedy czytamy streszczenia i materiały prasowe, wydaje się szczytem
zideologizowanego kiczu sugerowanie, jakoby za sukcesem Beethovenowskiej IX
Symfonii stała wyprzedzająca swój czas kobieta-kompozytor. Idąc do kina bałem
się, że będę świadkował estetycznemu szalbierstwu: oto muzyka – sztuka
„politycznie podejrzana", jak czytaliśmy u Manna – stanie się sztuką politycznie
poprawną.

Pytania

Nic z tych rzeczy. „Kopia mistrza" jest typowym filmem Holland w tym sensie, że
– nie osiągając rangi arcydzieła – stawia pytania z taką świeżością i na tyle
niepokornie, że nie da się ich zignorować. Holland jest bardziej mistrzynią
intelektualnej prowokacji niż reżyserskiego fachu, co bynajmniej nie jest wadą w
czasach, kiedy techniczną sprawność ceni się wyżej od mądrości. Zamieniłbym
większość współczesnych celuloidowych zabawek na jeden jej film choćby po to,
żeby się ciekawie o coś pospierać. Zresztą: czyż nie przewidział takiego stanu
rzeczy Andrzej Wajda w „Człowieku z marmuru"? Wzorowana na Holland bohaterka
filmu Agnieszka kręciła swój dokument, ale bardziej niż on sam, liczył się
niepokój przezeń i przez nią wzbudzany. Nie wiemy, czy zrobiła dobry film –
wiemy jednak, że gdyby nie ona, jej otoczenie pogrążyłoby się w całkowitym
marazmie. Tak samo jest z Holland i z rolą, jaką spełnia w wytrącaniu nas z
myślowego zgnuśnienia.

„Kopia mistrza", film o muzyce, zaczyna się od kompletnej ciszy. Poranna mgła,
wiejska droga, zabiedzone brudne twarze. W dwukonnej bryczce kilkoro podróżnych,
między innymi młoda kobieta. Kilka taktów wygranych przez jakiegoś przydrożnego
Janka Muzykanta staje się pretekstem do uwolnienia kaskady dźwięków. Bohaterka
zaczyna doświadczać rzeczywistości jako przedłużenia muzyki, nie odwrotnie.
Kiedy dociera do celu – łoża umierającego starca – krzyczy mu prosto w ucho:
„Mistrzu! Zrozumiałam! Usłyszałam tę fugę tak, jak słyszysz ją ty!".

Kobietą jest niejaka Anna Holz (Diane Kruger), starcem – Ludvig van Beethoven
(Ed Harris). Po wstępnej sekwencji następuje retrospekcja i tak oto dane jest
nam poznawać historię w pełnej świadomości jej finału (klasyczny chwyt kina
biograficznego, skodyfikowany w największym arcydziele gatunku, jakim jest
„Lawrence z Arabii"). Dodajmy: historię fikcyjną. Anna jest absolwentką
kompozycji – wybitnie uzdolnioną i wysłaną przez swych nauczycieli do Beethovena
w charakterze kopistki. Pracy jest dużo (chodzi o IX Symfonię), czasu mało (do
premiery cztery dni), a warunki trudne (mistrz nie dość, że głuchy, to jeszcze
despotyczny). Od początku chodzi więc o konfrontację – mężczyzny z kobietą,
starości z młodością, mistrza z adeptką i artysty z artystką.

Podziw rzemieślnika

Ta konfrontacja przebiega rozmaicie, ponieważ – jak można się domyślić –
podszyta jest erotyczną fascynacją, i to bynajmniej nie jednostronną. Anna niby
jest związana z niejakim Martinem, ale zarówno aparycja grającego tę rolę
Matthew Goode'a, jak i wykonywana przezeń inżynierska profesja nie dodają mu
seksapilu. Holland znakomicie wygrywa cielesność Eda Harrisa, ponieważ
pieczołowicie kontrastuje ją z cielesnością wszystkich pozostałych mężczyzn w
filmie. Współpasażer Anny z pierwszej sceny obżera się kiełbasą, impresario
Beethovena zaczyna swą ekranową obecność od oddania moczu, a bratanek
kompozytora Karl – od aktu (by użyć zwrotu nam współczesnego) seksualnego
molestowania Anny.

Na tym tle Beethoven nie jest bynajmniej eteryczny i bezcielesny, ale jego
fizyczność – w przeciwieństwie do wyżej wymienionych – ma w sobie coś z kuszącej
tajemnicy domagającej się rozwiązania. Dwukrotnie następuje w filmie scena
obnażania się kompozytora przed Anną – za pierwszym razem Beethoven sam dokonuje
ablucji, za drugim prosi o pomoc dziewczynę. Ten drugi moment jest szczególnie
dwuznaczny, bo Holland urywa go tuż po wyraźnym zasugerowaniu rodzącego się
seksualnego pożądania – nie wiemy, czy do czegoś doszło, ale wiemy, że z całą
pewnością mogło.

cdn

[onufry_z_daleka]

.. ciąg dalszy

Erotyczna fascynacja to jeden poziom relacji Anna–Beethoven, ściśle związany z
poziomem następnym: artystycznego uwiedzenia. Anna kopiuje niedbałe rękopisy
mistrza, on jej te rękopisy z zaufaniem powierza. Ona chłonie jego wielkość, on
wie, jak wiele znaczy jej podziw, bo jest podziwem rzemieślnika dla geniusza –
może tylko łechtać, nie może za to zagrozić. W kulminacyjnym momencie filmu
głuchota Beethovena daje jednak o sobie znać w sposób bardzo dotkliwy – na kilka
chwil przed premierą kompozytor dochodzi do wniosku, że nie jest w stanie
dyrygować bez ryzyka kompromitującej wpadki. Prosi Annę, by stanęła w
niewidocznym dla publiczności miejscu i podawała mu tempo, a także markowała
wejścia. Co też Anna z ochotą czyni.

Długa sekwencja prawykonania IX Symfonii jest najbardziej perwersyjną sceną
całego filmu – aliści z kimkolwiek rozmawiam, kogokolwiek czytam, wszyscy zdają
się przyjmować ten fragment niejako „na wiarę", tj. tak, jak zamierzył zapewne
scenarzysta. „Anna dyryguje, a Beethoven ją naśladuje" – i tyle. Tymczasem
inscenizacja Holland każe zapytać, czy tak jest rzeczywiście. Harris tylko z
rzadka zerka na swą kopistkę – przez większość czasu zdaje się bez reszty
pochłonięty własną muzyką. Nie wiem, czy Holland tak to zamierzyła, ale wielkość
sceny polega właśnie na tym, że władza i spełnienie, jakich Anna oto dostępuje,
są całkowicie iluzoryczne. Wydaje jej się, że kieruje Beethovenem, tymczasem w
istocie to jego władza nad nią jest całkowita. Pozwolił Annie wierzyć, że bez
niej nie byłoby symfonii – jego symfonii. Czyż nie jest najdotkliwsze z
możliwych stwierdzenie, że sama nigdy czegoś podobnego nie napisze?

Ku światłu

Anna mieszka w klasztorze, ale to Bee­thoven jest w filmie jedynym rzeczywistym
kapłanem. Kiedy staje na podium dyrygenta, na pierwszym planie pojawia się dym
świecy przypominający kadzidło. Beethoven jest kapłanem i rozmawia z Bogiem –
raz Mu bluźniąc, raz oddając hołd.

Centralnym obrazem całego filmu (brawa dla operatora Ashleya Rowe'a) jest
portret Beethovena, zwierzającego się Annie ze swej twórczej intuicji. Zgodnie z
nią kompozytorzy nasłuchują głosu Boga i przekazują go słuchaczom. Twarz Harrisa
ukryta jest w głębokim cieniu i tylko po szczycie jego głowy prześlizguje się
jaskrawe światło słońca. Jest to dyskretna metafora poznawczej niemocy, na jaką
skazany jest człowiek z racji swej cielesności i śmiertelności. Światła jest
bardzo niewiele, cień jest prawie wszystkim – sztuka jednak zasadza się na
wysiłku sięgania właśnie ponad cień: ku światłu.

Celowo nie piszę o tym, co w „Kopii mis­trza" sztampowe, choć znalazłoby się
wiele przykładów. Holland pozostaje reżyserką świetnych scen, z konstrukcją
całości bywa u niej gorzej. Większość niedociągnięć tyczy się jednak
scenariusza, a nie reżyserii. Holland dzięki swej inteligencji nasyciła tę dość
prosto zbudowaną historię autentycznym niepokojem i intelektualną klasą. Już sam
sposób podawania Beethovenowskiej muzyki pozwala na ciekawą obserwację –
reżyserka droczy się z widzem, każąc mu czekać na pełne dziewięć minut koncertu
w scenie prapremiery. Molto vivace z „Dziewiątej" już-już ma się rozwinąć
podczas próby, ale Beethoven zaniedbuje tempo i wykonanie się sypie; hipnotyczne
Allegretto z VII Symfonii prawie wybucha swą słynną kulminacją, ale urywa się
nagle, kiedy Anna odkrywa złodziejską próbę Karla. Podobnych przykładów jest w
całym filmie więcej.

Ponad tym wszystkim, niby zwieńczenie, rozciąga się autotematyczny i
autobiograficzny wymiar „Kopii mistrza". Anna Holz walczy o swoją własną
ekspresję w konfrontacji z geniuszem absolutnym. On jej próby początkowo
wyśmiewa, a następnie daje bezcenną radę: nie komponuj tak, jak „się komponuje";
nie komponuj nawet tak, jak ja to czynię. Komponuj w zgodzie ze swym wewnętrznym
słuchem. Jest to warunek sine qua non każdej prawdziwej twórczości, polegający –
jak ująłby to Harold Bloom – na przezwyciężeniu lęku przed wpływem swego
wielkiego poprzednika.

***

Nie ma wątpliwości, że Agnieszka Holland musiała dzielić ten lęk ze swą
bohaterką – podobnie jak dzieli z nią płeć, profesję zdominowaną przez mężczyzn
i – last but not least – inicjały.

„Kopia Mistrza", reż.: Agnieszka Holland, scen.: Stephen J. Rivele, Christopher
Wilkinson, wyst.: Ed Harris, Diane Kruger, Ralph­ Riach, Bill Stewart; prod.:
USA 2006, dystrybucja w Polsce: Best Film.

[onufry_na_wyjezdzie]

Gość portalu: ewa napisał(a):

> Podpowiedz; stolica tego panstwa jest znana z nazwy i architektury

Odp. Brazylia, samolot Embraer

[Gość: ewa]

Brawo Onufry, prosimy o rozwiazanie drugiej zagadki!

[Gość: ewa]

Co nadzwyczajnego zawiera ponizszy obraz?
www.artscape.fr/wp-content/uploads/2006/10/IKB75%20(Large).jpg

[onufry_na_wyjezdzie]

Gość portalu: ewa napisał(a):

> Co nadzwyczajnego zawiera ponizszy obraz?

====================

Jako czlowiek prosty odpowiadam: Moim zdaniem, nic. ;-)

Ale moze inni uczestnicy watku widza w nim cos nadzwyczajnego ?!?!

[Gość: ewa]

Otoz powyzszy obraz zawiera kolor. Kolorem tym jest niebieski Yvesa Kleina,
opatentowany przez autora. ha!

[onufry_na_wyjezdzie]

Gość portalu: ewa napisał(a):

> Otoz powyzszy obraz zawiera kolor. Kolorem tym jest niebieski Yvesa Kleina,
> opatentowany przez autora. ha!

===================
O Boze, Ewo, w jakim swiecie Ty zyjesz? U nas kazdy moze wyjsc z domu i
w piekny sloneczny dzien spojrzec w niebo, kontemplujac dany nam przez
Boga blekit, bez zadnego ogladania sie na jakies patenty ;-)))

[Gość: ewa]

Jak zachowuje sie wobec ognia zwierze, ktore z fotograficzna precyzja uwiecznil
A. Dürer?
www.cosmopolis.ch/duerer2.jpg

[onufry_na_wyjezdzie]

Gość portalu: ewa napisał(a):

> Jak zachowuje sie wobec ognia zwierze, ktore z fotograficzna precyzja uwiecznil
> A. Dürer?
=======================
Nie mam pojecia ;-) Ale znalazlem fajny aforyzm z nosorozcem, to go Wam
przytaczam:

By aktorka odniosła sukces, powinna mieć twarz Wenus, umysł Minewry, wdzięk
Terpsychory, pamięć wziętego prawnika oraz skórę nosorożca.

(Ethel Barrymore)

[Gość: ewa]

Nosorozce sa wrogami ognia. Tlace sie ognisko wywachuja z daleka, rozwscieczone
przybiegaja.. i rozdeptuja ogien do zupelnego go ugaszenia. Pancerz i gruba
skora odporne sa na poparzenie. Oczywiscie bardzo przydaje sie to aktorkom,
parzonym jezykiem rywalek.:-)

[Gość: Onufry]

Co laczy krzesla, lysa spiewaczke i nosorozca ? ;-)

[3bezatu]

Ionesco Eugčne (1909-1994), francuski dramaturg pochodzenia rumuńskiego.

Humanista, sceptyk i analityk współczesnej kultury cywilizacji i społeczeństwa,
kreator nowych światów, pisarz (powieść"Samotnik") i dramatopisarz ("Amadeusz,
czyli jak się tego pozbyć"; "Człowiek z walizką"; "Głód i pragnienie"; "Gra w
zabijanego"; "Improwizacja"; "Król umiera, czyli
Ceremonie"; "Krzesła"; "Lekcja"; "Łysa
śpiewaczka"; "Macbett"; "Nosorożec"; "Nowy lokator"; "Ofiary
obowiązku"; "Pieszo w powietrzu"; "Szaleństwo we dwoje"; libretto
opery "Maksymilian Kolbe")

Należał do awangardy teatralnej, jako współtwórca tzw. teatru absurdu.
Wykorzystywał doświadczenia nadrealizmu i psychologii współczesnej. Posługiwał
się "czarnym humorem", groteską, farsą, parodią.

[onufry_na_wyjezdzie]

3bezatu napisała:

> Ionesco Eugčne (1909-1994), francuski dramaturg pochodzenia rumuńskiego.
>
==============

Tak, brawo!!!

3bezatu juz sama napisala najwazniejsze rzeczy o E. Ionesco. Ionesco
byl wybitnym przedstawicielem "Patafizyki", ktora zajmiemy sie pozniej :-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

Patafizyka (fr. la ’Pataphysique) - pseudonauka wymyślona przez francuskiego
pisarza Alfreda Jarry służąca wykpiwaniu naukowego sposobu myślenia i uczonych
rozpraw.

Historia

Termin "’patafizyka" (gr. epi meta ta phusika) po raz pierwszy pojawił się w
artykule Alfreda Jarry Guignol zamieszczonym w L'Echo de Paris littéraire
illustré z 28 kwietnia 1893.

W Czynach i myślach doktora Faustrolla, patafizyka, gdzie znajduje się kluczowy
dla nauki rozdział pt. Elementy patafizyki, Jarry pisze, iż "’Patafizyka stanowi
teorię urojonych rozwiązań przypisujących symbolicznie zarysom rzeczy, za sprawą
tychże, wartości potencjalne" (tłum. Jan Gondowicz).

Raymond Queneau twierdził, że ’patafizyka opiera się na "prawdzie sprzeczności i
wyjątków". ’Patafizyka używa metod i języka nowoczesnej nauki, dążąc do
ośmieszenia jej przez absurdalne użycie.

Jarry umieszcza apostrof w pisowni nazwy, "by uniknąć taniego kalamburu" (we
francuskim patte a physique, czyli łapofizyka, co za Janem Gondowiczem na język
polski przekłada się jako łopatafizyka).

:-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Kolegium ’Patafizyki

Collège de ’Pataphysique to powstała 11 maja 1948 w Paryżu grupa artystów i
pisarzy zainteresowanych filozofią ’patafizyki i prowadzących badania
inspirowane ideą Jarry'ego. Mottem kolegium stały się słowa eadem mutata
resurgo, co znaczy "pozostaję tym samym, choć się zmieniłem".

Przewodniczącym został Jego Magnificencja baron Jean Mollet. Do Kolegium
należeli między innymi Noël Arnaud (Regent ’Patafizyki Ogólnej, Kliniki
Retorykonozy, Wielki Obrońca Orderu Wielkiej Kałdulii), Luc Étienne, znany też
jako Luc Etienne Périn (Regent), Latis (Osobisty Główny Sekretarz Barona
Wicekuratora), François Le Lionnais (Regent), Jean Lescure (Regent
Anabatmologii), Raymond Queneau (Transcendentny Satrapa) i Umberto Eco (także
Transcendentny Satrapa). Wielu z nich związanych było także z grupą OuLiPo. W
1975 Kolegium w ramach eksperymentu podjęło decyzję o utajnieniu swej
działalności do roku 2000. Dziś ma ponad 1000 płacących regularne składki
członków, głównie artystów.

Publikacje Kolegium to Cahiers du Collège de 'Pataphysique oraz Dossiers du
Collège de 'Pataphysique.

Francuscy autorzy tacy, jak Eugene Ionesco, Joan Miró, Jean Genet, Boris Vian
czy Jean Ferry określali siebie kontynuatorami ’pataficznej tradycji. Jean
Baudrillard, filozof postmodernistyczny, często nazywany jest ’patafizykiem,
zresztą sam uważał się za 'patafizyka przez większączęść życia. Pablo Lopez,
pisarz amerykański, rozwinął tę naukę przez stworzenie nowego pojęcia zwanego
pataforą.

Mimo, iż Francja zawsze uważana była za centrum ’patafizycznego świata,
miłośnicy 'patafizyki rozprzestrzenili się po całym świecie. W latach '50
placówki takie powstały w Buenos Aires i Mediolanie, w '60 w Londynie,
Edynburgu, Budapeszcie, Liege i wielu innych miastach. W 1966 Juan Esteban
Fassio otrzymał polecenie nakreślenia mapy Collège de ’Pataphysique i jego
zagranicznych instytutów.


Patafizyka w sztuce

Po roku 1960 ’patafizyka używana była jako konceptualna podstawa w różnych
gatunkach sztuki, zwłaszcza pop-arcie i kulturze popularnej. Prawdopodobnie
najbardziej znaną wzmianką dotyczącą ’patafizyki pozostaje piosenka Beatles'ów
Maxwell`s Silver Hammer z fragmentem Joan was quizzical, studied pataphysical /
Science in the home, wydana w 1969 na płycie Abbey Road. Współczesne prace
związane z tradycją ’patafizyczną kładą zwykle nacisk na proces twórczy, w
którym przypadek i arbitralne wybory grają kluczową rolę. Wzorem są m.in. prace
Marcela Duchampa i Johna Cage'a.

[onufry_na_wyjezdzie]

Kto z panstwa moglby napisac cos nam o polskich aspektach Patafizyki?
Polska byla niejako ex definitione od poczatku wpisana w patafizyke,
chocby za sprawa jej ojca Jarry'ego - autora "Krola Ubu", gdzie Polska
gra nieposlednia role ;-)

Czekamy na wpisy! Z tego moze sie zrobic calkiem interesujace "Table ronde".

:-)))))

[Gość: ewa]

Wprzody nalezy przypomniec ze 'patafizyka jest pseudonauka sluzaca wykpiwaniu
uczonych rozpraw, uczonego jezyka i zbyt naukowego sposobu myslenia. W sztuce
jest ona wyrazem zerwania z akademickimi normami.
Patafizykiem polskiej poezji byl K.I.Galczynski, ktory w sepleniacej balladzie
naigrawal sie z poprawnosci mowionego jezyka. Patafizykiem Wielkim byl Jerzy
Panek, ktory w serii grafik "list gonczy" umiescil swoje zdeformowane
autoportrety.

[onufry_na_wyjezdzie]

Grafik, autor osobistych prac malarskich. Urodzony w 1918 w Tarnowie, zmarł w
2001 w Krakowie.

Studia odbywał w Krakowie kolejno: w latach 1937-42 w Państwowym Instytucie
Sztuk Pięknych - pod kierunkiem Andrzeja Jurkiewicza i Władysława Jarockiego; w
okresie okupacji w Kunstgewerbeschule, gdzie poznał między innymi Adama Hofmanna
i Mieczysława Porębskiego; następnie w latach 1945-48 w ASP - pod opieką
Eugeniusza Eibischa i Zbigniewa Pronaszki.

Stosował rozmaite techniki graficzne (w tym metalowe), ale mistrzostwo osiągnął
przede wszystkim w drzeworycie, który uprawiał od roku 1952. Początkowo rytował
posługując się szkicem lub fotografią, czego przykładem jest pierwsza praca
powojenna pt. LEKCJA GEOGRAFII. Duży wpływ na twórczość graficzną Panka miała
podróż do Chin, którą odbył w roku 1956. Pobyt w Pekinie i kontakt z kulturą
chińską (przede wszystkim ze starymi, tradycyjnymi technikami, w tym
drzeworytniczą) odegrały kolosalne znaczenie: potwierdziły wiarę artysty w
atrakcyjność i niewyczerpane możliwości ulubionej techniki, a zarazem ukazały
wartość własnych, odrębnych poszukiwań. Od tego momentu Panek rytował kompozycje
bezpośrednio na deskach, nie wykonując szkiców przygotowawczych. W uznaniu dla
wielkości, ale też prostoty jego dzieła, Stanisław Rodziński nazwał go "Wielkim
Drwalem". Bo też rudymentarność stosowanych przez twórcę form bardziej
przypomina efekt pracy drwala bądź stolarza, niż dobrze wykształconego artysty,
gubiącego niejednokrotnie wyraz dzieła w stylistycznych kombinacjach. Świeżość
jego sztuki brała się z zachowanego do końca życia dziecięcego zaufania do
natury, do oka, do widzenia, a nie z wiedzy. Istotę wyrafinowania, podstawę
ekspresji jego prac, stanowiła skromność, oszczędność i surowość. Jego sztuka
była "czystym dźwiękiem prostego człowieczeństwa" - jak zauważył Werner Schmidt.
Owa czystość wyrażała się zarówno w formach, jak w motywach. Panka fascynował
świat najbliższy: własna twarz, mieszkańcy wsi, wiejskie zwierzęta. Powracał do
tych twórczych zadań niejednokrotnie, przez wiele lat, łącząc prace w cykle
(AUTOPORTRETY, KOBIETY OBŁĄKANE, PORTRETY JARMARCZNE, PRÓBY PORTRETU JÓZEFA
GIELNIAKA). Potrafił jednak w sposób sugestywny odwołać się także do dzieła
literackiego: największy cykl stanowiły drzeworyty inspirowane BOSKĄ KOMEDIĄ
Dantego, gdzie skupił się wyłącznie na tematach "piekielnych", a właściwie
"piekielnych" wizerunkach - wysnutych trochę z obserwacji, trochę z wyobraźni.

Niejednokrotnie można odnieść wrażenie, że Panek tworzył instynktownie,
spontanicznie. W rzeczywistości jednak każdy gest poprzedzała starannie
przemyślana decyzja, dzięki czemu każde dzieło wydaje się - jak u chińskich
kaligrafów - skonstruowane z niezachwianą trafnością. W wielu kompozycjach
artysta świadomie "prymitywizował": posługiwał się kilkoma zaledwie cięciami,
grubymi, ostrymi, sprowadzając przedstawienia do syntetycznego skrótu. Wyrażał w
ten sposób swój dystans do rzeczywistości. "w dystans znajdował także
odzwierciedlenie w rubasznym, ironicznym spojrzeniu na siebie samego, czego
dowodzą wspomniane wizerunki własne" (np. seria autoportretów malarskich).

Panek zyskał sławę przede wszystkim jako niekonwencjonalny grafik, ale wiele
poetyckiego uroku, lirycznego humoru posiadają jego prace malarskie (zwykle na
papierze) i rysunkowe. Podobnie jak w drzeworytach, posługiwał się w nich
ograniczonym repertuarem ulubionych wątków. Rezygnował z anegdoty, z
gadatliwości zarówno motywów, jak form. Operował zwartą, "po chłopsku" topornie
obrobioną bryłą, którą deformował i w ten sposób przeistaczał w rodzaj dosadnego
znaku, co widać między innymi w "portretach" kóz i koni (KOŃ, 1967;
POSTRZĘPIONY, 1974). Tego rodzaju przedstawienia charakteryzuje rzadka
dyscyplina formalna (swoją oszczędnością przypominają stemple) oraz subtelna,
wyrafinowana kolorystyka. Kompozycje malarskie Panek traktował jako bardziej
prywatną część swojego dorobku i rzadko wystawiał.

Żył z dala od zgiełku życia artystycznego, ale należał do międzynarodowego
ugrupowania XYLON, zrzeszającego drzeworytników. Był artystą wysoko cenionym. Za
granicą owocem uznania jest między innymi monumentalny katalog dzieł artysty,
obejmujący twórczość z lat 1939-1993, wydany w Niemczech przez Dietera Burkampa.
Paradoksalnie - w Polsce wciąż brakuje analogicznej publikacji. W kraju
uhonorowano jednak Panka kilkoma ważnymi wyróżnieniami: otrzymał między innymi
niezależną Nagrodę im. Jana Cybisa (1988), tytuł Honorowego Profesora
krakowskiej ASP (1993), Nagrodę Miasta Krakowa (1998). W 1998 roku kilka wystaw
jego prac odbyło się w galeriach krakowskich (Fejkiel Gallery, Artemis) i
warszawskich (Kordegarda).

;-)




© Copyright by Instytut Adama Mickiewicza



Architektura i realizacja informatyczna:

[Gość: ewa]

Jeszcze jeden patafizyk polski. Jego "Slowka" sa perelkami tego gatunku.
Zielony Balonik byl orlim gniazdem patafizyki polskiej.

[onufry_na_wyjezdzie]

Gość portalu: ewa napisał(a):

> Jeszcze jeden patafizyk polski. Jego "Slowka" sa perelkami tego gatunku.
> Zielony Balonik byl orlim gniazdem patafizyki polskiej.

================================

Zapraszamy wiec do Wikipedii:

pl.wikipedia.org/wiki/Tadeusz_Boy-%C5%BBele%C5%84ski

A teraz garsc maksym Boy'a:

* Kler, który, uporawszy się z 'heretykami' położył w dawnej Polsce rękę na
wszystkim, przyczynił się do pogrążenia narodu w owej straszliwej ciemnocie, w
jakiej tkwiliśmy przez cały wiek siedemnasty i trzy czwarte ośmnastego, wówczas
gdy inne narody spełniały największą pracę myśli.

* Oto jak nas, biednych ludzi,
Rzeczywistość ze snu budzi.


* Pamiętajcie, drogie dziatki,
Nie żartować z ojca, matki,
Bo paraliż postępowy
Najzacniejsze trafia głowy.


* Z kobietami trzeba twardo,
A nie cackać się z pulardą.

* Z tym największy jest ambaras,
Żeby dwoje chciało naraz. ;-)

* Takie ma kobieta szanse,
Gdy się z wieszczem wda w romanse.
A niech która się odważy
Zerwać nici tych szantaży,
Śluza przekleństwa się otwiera:
"Puchu marny" et cetera!


* Czysta wariacja ta demokracja.


* Dawniej ludzie mniej mieli kultury lecz byli szczersi.


:-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

Dedykowane (przez staruszka Onufrego)
obrobce_skrawaniem ;-)


Dziadzio

Raz maleńka Fryderyka
Miała dziadzię tabetyka.
A że stąpał dość niezdarnie,
Dziecię pusty śmiech ogarnie.

"Przestań - rzecze jej na to staruszek łagodnie -
I ja biegałem niegdyś żwawo i swobodnie;
A że mi dziś chodzenie idzie jak po grudzie,
To dlatego, żem w pracy żył ciężkiej i trudzie".

Dobre dziecię, zawstydzone,
Poszło płakać aż na stronę;
Odtąd zawsze w czci głębokiej
Podpirało starca kroki.

Pamiętajcie, drogie dziadki,
Nie żartować z ojcam matki,
Bo paraliż postępowy
Najzacniejsze trafia głowy.

Tadeusz Boy Żelenski

[onufry_na_wyjezdzie]

Tadeusz Boy Żelenski

Ach! Co za prześliczne abecadło!

Barbara się bawiła z bernardynem bardzo,
Lecz że taką zabawą zacni ludzie gardzą,
Teraz każde z osobna winy swoje maże:
Bernardyn beczy Bogu, a bęben Barbarze..

Certował się co nocy z Cecylią Celestyn,
Z ilu zdań ma się składać ich miłosny festyn;
Dziś błąd swój poniewczasie pojmować zaczyna
Cesia, całując chłodne ciało Celestyna...

Długą dyskusję z durniem dorzeczna Dorota
Wiodła, co jest ważniejsze, czy miłość, czy cnota:
Tymczasem się ściemniło: gdy weszli rodzice,
w dłoniach durnia dostrzegli Dorotę dziewicę

Ekscytowała Edzia eteryczna Emma,
Iż przewrotnej miłości chce poznać dilemma:
Póty się naprzykrzała, aż wreszcie znudzony
Edward ewakuował Emmy edredony...

[onufry_na_wyjezdzie]

Niedziela sie na m konczy, ale warto wiedziec:

Jak wygląda niedziela oglądana przez
okulary Jana Lemańskiego


By uniknąć ambarasu,
Wzięto rok za miarę czasu.

Dzielą go (bardzo wygodnie)
Na miesiące i tygodnie.

Tydzień znów z grubsza podzielę
Na zwykłe dni i Niedzielę.

Do pracy są zwykłe dzionki,
A Niedziela dla małżonki.

W ten dzień by największa ciura
Wyzwolona jest od biura.

Każdy ze swoją niewiastą
Rad wybiera się za miasto.

Podaj ramię magnifice
I jazda z nią na ulicę.

Oczywista, że i dziatki
Śpieszą obok swego tatki.

Przodem Maryjka, a za nią
Klementynka, Brzuś i Franio.

W ciągu miłej tej podróży
Człowiek trochę się zakurzy.

Szkoda nowej sukni w groszki:
Szukaj, mężusiu, dorożki.

Każda, jak to zwykle w święta,
Odpowiada ci: "Zajęta".

Żona ci wypruwa flaki:
"BO TY ZAWSZE JESTEŚ TAKI."

Ożywiona tą gawędką,
Droga mija dosyć prędko.

Szczęściem wzbiera miejskie łono,
Gdy trawkę widzi zieloną.

Już was tylko przestrzeń krótka
Oddziela od piwogródka.

Ale kto ma liczną dziatwę,
Nic mu w życiu nie jest łatwe.

Franio się przestraszył gęsi,
A Maryjka woła: "ęsi".

Brzusiowi pot spływa z czoła
I co gorsza, nic nie woła.

Wszystko mija, więc szczęśliwie
Siedzicie wreszcie przy piwie.

Miło słyszeć jest Traviatę
W wykonaniu firmy Pathe.

Kiedy człowiek sobie podje,
Dziwnie tkliw jest na melodie.

Ogryzając z kurcząt kości
Nucisz "Za zdrowie miłości..."

Ociężałym nieco krokiem
Wracasz do dom późnym zmrokiem.

Teraz wielka pantomima:
Do snu kładzie się rodzina.

Najpierw Maryjka, a za nią
Klementynka, Brzuś i Franio.

Patrzysz łakomie, jak żona
Rozdziewa pierś i ramiona.

Słońce, wieś, Traviata, piwo,
Myśli płyną ci leniwo.

A finał ekskursji całej:
Nowy bąk za trzy kwartały.


(T. B-Z.)

[obrobka_skrawaniem]

Drogi Onufry, dziękuję za dedykację, ale skąd przypuszczenie, że ja nie szanuję
staruszków. Szanuję, nawet tych farbowanych.
Pozdr. o_s.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Drogi Onufry, dziękuję za dedykację, ale skąd przypuszczenie, że ja nie >szanuję
> staruszków. Szanuję, nawet tych farbowanych.
> Pozdr. o_s.

=======================

To dobrze. Uspokoilem sie :-)))
A przypuszczenia nie bylo ;-)))

Pozdr.
O.

PS. Dzieki za grafiki J. Panka (Jak Pani takie rzeczy znajduje?)

[obrobka_skrawaniem]

Jerzy Panek:
"Don Kichot"
prezentacje.o.pl/?autor=Jerzy+Panek&category=2&action=image&screen=0
"Niewidomy erotoman", akwaforta, 1993
www.desa.art.pl/aukcje/aukcja_sztuka_wspolczesna_2/img_high/asw2_66.jpg
"Niewidomy erotoman", akwaforta, dat 1994
www.desa.art.pl/aukcje/aukcja_sztuka_wspolczesna_2/img_high/asw2_67.jpg
"Głowa", tusz, papier, dat. 1995
www.desa.art.pl/aukcje/aukcja_sztuka_wspolczesna_2/img_high/asw2_68.jpg
"Oszust matrymonialny", akwaforta
www.desa.art.pl/aukcje/aukcja_sztuka_wspolczesna_2/img_high/asw2_69.jpg
www.muz-nar.krakow.pl/obrazki/wystawybiezace/panek_pies.jpg
www.muz-nar.krakow.pl/obrazki/wystawybiezace/panek_kon.jpg
galeria-bwa.karkonosze.com/wyst/2002/zaslona/index.php?kto=panek&jak=pic&picID=panek
Pasterz 4 (Prokocim), 1961
www.rempex.com.pl/?nodeid=119&_aph_glowna_tresc_stage=show_prodc&_aph_glowna_tresc_cat_id=99&_aph_g
lowna_tresc_prod_id=9669&_aph_glowna_tresc_prod_new=0
"Koza"
rempex.bmnet.pl/?nodeid=102&_aph_glowna_tresc_stage=show_prodc&_aph_glowna_tresc_cat_id=78&_aph_g
lowna_tresc_prod_id=7453&_aph_glowna_tresc_prod_new=0

[obrobka_skrawaniem]

skrócone 2 ostatnie linki:

Pasterz 4 (Prokocim), 1961
skocz.pl/cljfKoza
skocz.pl/cljg

[obrobka_skrawaniem]

Pasterz 4 (Prokocim), 1961
skocz.pl/cljf

K.I.Gałczyński "Strasna zaba"

[3bezatu]

Strasna zaba
wiersz dla sepleniących

Pewna pani na Marsałkowskiej
kupowała synkę z groskiem
w towazystwie swego męza, ponurego draba;
wychodzą ze sklepu,
pani w sloch, w ksyk i w lament: - Męzu, och, och!
popats, popats, jaka strasna zaba!
Mąz był wyzsy uzędnik, psetarł mgłę w okulaze
i mówi: - Zecywiście coś skace po trotuaze!
cy to zaba, cy tez nie,
w kazdym razie ja tym zainteresuję się;
zaraz zadzwonię do Cesława,
a Cesław niech zadzwoni do Symona -
nie wypada, zeby Warsawa
była na "takie coś" narazona.
Dzwonili, dzwonili i po tsech latach
wrescie schwytano zabę koło Nowego Świata;
a zeby sprawa zaby nie odesła w mglistość,
uządzono historycną urocystość;
ustawiono trybuny,
spędzono tłumy,"Stselców" i "Federastów"
słowem, całe miasto.
Potem na trybunę wesła Wysoka Figura
i kiedy odgzmiały wsystkie "hurra",
Wysoka Figura zece tak:
- Wspólnym wysiłkiem ządu i społeceństwa
pozbyliśmy się zabiego bezeceństwa
panowie, do góry głowy i syje!
A społeceństwo: - Zecywiście,
dobze, ze tę zabę złapaliście,
wsyscy pseto zawołajmy: "Niech zyje!"

K.I.Gałczyński - Teatrzyk Zielona Gęś

[3bezatu]

Konstanty Ildefons Gałczyński


Teatrzyk Zielona Gęś


ma zaszczyt przedstawić
dramat
pt.

Dramat zdradzonego mężczyzny



czyli

"Przygnieciony przez kredens"

Osoby.
Mężczyzna & Kredens Scena przedstawia izdebkę, gdzie stoi wyżej wspomniany
starożytny trzypiętrowy kredens z galeryjką w kształcie uciesznym i gzymsem z
trąbiącymi aniołkami.

Mężczyzna
Cogito, ergo sum, to znaczy: myślę, więc jestem - powiedział Kartezjusz. Ale co
z tego, że ja jestem, kiedy mojej żony nigdy nie ma. Ona całymi dniami siedzi w
cafe i plotkuje. A tymczasem: grzybki nie zamarynowane.
skarpetki nie pocerowane,
kurze nie pościerane,
łóżka nie zasłane,
ryby nie oskrobane,
kartofle nie obrane,
jajka nie ugotowane,
krany nie pozakręcane,
a ja patrzę na pustą ścianę
i łykam gorzkie łzy. łyka raz po raz Jedyne moje towarzystwo, jedyny mój
przyjaciel to ten stary kredens, świadek moich cierpień i tęsknot. 0, gdybyś
umiał mówić, stary kredensie, kredensie z galeryjką w kształcie nieokreślonym i
z gzymsem, na którym dwa aniołki dmą w złote puzony!!! Ale coś mi się zdaje, że
ten kredens znowu się chwieje. Najprawdopodobniej Pikuś znowu odgryzł nóżkę.
Przeklęty Pikuś! Rozpaczliwym ruchem poprawia kredens, kredens przewraca się i
przygniata rozmówcę

Mężczyzna
spod kredensu 0, jak mi dobrze! Może nareszcie skończą się moje cierpienia. Co
to? Aha, to słoik z chrzanem otworzył się i chrzan zalewa mi oczy. Przebaczam
ci Mario. pauza Mario, gdzie w tej chwili jesteś? Czy może u Alicji? Czy
ewentualnie w ulubionym cafe? Czy może zapisałaś się na kurs szybowcowy i
bujasz teraz jaskółeczką wśród obłoków wysoko, nad trywialnym kominem naszego
domu i, że tak powiem, vanitas vanitatum? Ty jak świetlany duch ponad ziemskim
padołem. Ja natomiast pod kredensem. Mario, przebaczam ci. A ty, kredensie,
przygnieć mnie do reszty.

Kredens
ludzkim głosem Proszę bardzo! przygniata go do reszty

K U R T Y N A

Konstanty Ildefons Gałczyński
Pierwodruk: «Przekrój» 1949, nr 236

[3bezatu]

Konstanty Ildefons Gałczyński


Teatrzyk Zielona Gęś


ma zaszczyt przedstawić

"Straszną rozmowę Gżegżółki z duchem"

Występują:
Gżegżółka i Duch D e k o r a c j a: Sala Senatorska na Wawelu

Gżegżółka
Co słychać?

Duch
Nic.

Gżegżółka
To w porządku
K U R T Y N A

[obrobka_skrawaniem]

Konstanty Ildefons Gałczyński

Teatrzyk Zielona Gęś

ma zaszczyt przedstawić

"Złośliwego krasnoludka"

Występują:
Hermenegilda Kociubińska (II piętro)
Asceta w starszym wieku (I piętro)
i
Złośliwy Krasnoludek:

Złośliwy Krasnoludek
Na pierwszym piętrze już wszystko przygotowane. Dziura w porządku. Asceta w
starszym wieku już się kąpie. Koniec wieńczy dzieło. Hejże, do czynu! (wchodzi
pod wannę Hermenegildy na II piętrze)

Hermenegilda:
(wchodząc do wanny) Oto zanurzam moje ciało w orzeźwiającej wodzie. Witaj,
wodo, witaj, kąpieli, witaj, radości, promienna córo Olympu! (wykonuje, mydląc
się, cala IX Symfonię z chórami i bębnem)

Złośliwy Krasnoludek:
Poczekaj. Już ja cię, literacka szantrapo, urządzę! (wyjmuje korek)

Hermenegilda:
Och! (spływa na pierwsze piętro do wanny Ascety w Starszym Wieku)

Asceta w starszym wieku:
Ach! (umiera ze wstydu i przerażenia)

K U R T Y N A

[obrobka_skrawaniem]

Teatrzyk Zielona Gęś

ma zaszczyt przedstawić

Konstanty Ildefons Gałczyński

"Wesele na Kurpiach"

Występują:
Panna Młoda
Pan Miody
i Siedmiu Gości Weselnych
Scena: weselnie przystrojony alkierz wsiowy. Pełno flaszek z gorzałką. Przez
okno wygląda staropolski księżyc.

Pan Młody
(zasępiony): Grób ci zaraz będę kopać,
przestałaś mi się podobać.

Panna młoda
(przerażona): Projekt jakiś niesłychany,
Wieku, weźże waleriany!

Pan Młody
Waleriany ja nie piję,
za to kulą cię przeszyję. (przeszywa kulą Pannę Młodą na wylot)

Siemiu Gości Weselnych:
(wbiega i morduje Pana Miodego, po czym następują porachunki osobiste,
zakończone masowym nawiązaniem kontaktu z tzw. życiem pozagrobowym

N a d p r o g r a m
Żywy obraz: dziewięć trupów weselnych.
K U R T Y N A
ze względów pedagogicznych,
aby zmienić sposób święcenia wesel na wsi rodzimej,
nie opada 1946

[obrobka_skrawaniem]

Konstanty Ildefons Gałczyński

Teatrzyk Zielona Gęś

ma zaszczyt przedstawić

"Siedmiu zakochanych staruszków"

Comoediae personae:
Staruszek Pierwszy
Staruszek Drugi
itd.
oraz
Ironia - postać allegoryczna
i Kurtyna - słynna kurtyna TEATRU "Zielona Gęś"

Akt I

Staruszek Pierwszy:
Jestem staruszek pierwszy
i - choć oko się klei -
nocami kupy wierszy
piszę dla Dulcynei.

Staruszek Drugi:
A jam staruszek drugi,
forsę tracę na kwiaty,
chciałbym z nią bugi-ugi,
niestety: reumatyzm.

Staruszek Trzeci:
Ja też bez żadnej ujmy
w te rzeczy tu się wkleję.

Siedmiu Zakochanych Staruszków:
(unisono) Hej, golmy się! pudrujmy!
Kochajmy Dulcyneję. (tańczą)

Akt II

Ironia:
Zamiast w wygodnym łóżku
pić skrzyp albo w ogóle,
spójrzcie: siedmiu staruszków
dźwiga siedem prymulek.

Siedmiu Zakochanych Staruszków:
(z prymulkami w donicach staje pod balkonem Dulcynei)

Siódmy Zakochany Staruszek:
(nie wytrzymuje nerwowo tego napięcia, upuszcza i tłucze doniczkę oraz odchodzi
na zawsze)

Sześciu Zakochanych Staruszków:
(smutno, unisono) Teraz zostało nas już tylko sześciu. (tańczą i płaczą)

Akt III

Piorun z jasnego nieba w pierwszorzędnym gatunku:
(mówi ludzkim głosem pod adresem staruszków zgromadzonych pod balkonem) Za
strojenie koperczaków...

Staruszek Pierwszy:
O rany koguta!

Piorun:
Za smalenie cholewek...

Staruszek Drugi:
Proszę bardzo!

Piorun:
Za te umizgi...

Staruszek Trzeci:
Z czekoladkami.

Piorun:
Za niewczesne amory...

Sześciu Zakochanych Staruszków:
(drżenie w kolanach, tiki i zgaga)

Piorun:
Za farbowanie włosów...

Staruszek Drugi:
(usiluje na próżno przywrócić naturalną barwę swoim kędziorom przez polewanie
głowy wodą selcerskąz podręcznego syfonu)

Piorun:
Za te rzeczy...

Sześciu Zakochanych Staruszków:
O!

Piorun:
Ciach! (ognistym zygzakiem uduchowia i umistycznia tych panów)

K U R T Y N A
(śpiew soprana z towarzyszeniem organów)
Dziadziusiów koniec łzawy.
Każdy to chyba powie.
Warcaby im! Nie baby!
Bijcie brawo, widzowie.

opada

[onufry_na_wyjezdzie]

Alfred Jarry żył krótko (1873–1907) i ciekawie. Jego „Ubu Król” to sztuka, która
sławą dorównuje „Czekając na Godota”, a przy tym jest znacznie weselsza. Z
naszego punktu widzenia Jarry bije zresztą Becketta na głowę. W sztuce
Irlandczyka Polaków szukać ze świecą. Natomiast Jarry nie dość, że dał swemu
utworowi satysfakcjonujący podtytuł („Ubu Król, czyli Polacy”), nie dość, że w
Polsce się on dzieje, to jeszcze występują w nim między innymi Jan Sobieski i
Stanisław Leszczyński, a także „Armia polska w komplecie”. Takiemu autorowi
wiele można wybaczyć. Nawet grubiańskie żarty, od których roi się w tej
bezczelnej farsie. Nawet brzydkie słowa – ze sławetnym „grównem” na czele.
Powiedzmy wprost, autora takiego należy pokochać. A jeśli kto go nie zna –
poznać, nie mieszkając. Niestety, brak tu miejsca, żeby przystojnie przedstawić
tego wielkiego artystę. Bo trzeba by przecież napisać o Alfredzie Jarrym, dobrym
(prawie) Bretończyku, przenikliwym mędrcu, inwentorze patafizyki, arcycykliście,
zabijace i archopoju, mistrzu dramatu kukiełkowego i sztuki pasyjnej,
prekursorze rozmaitych izmów, zawołanym rybaku, uczniu Arystofanesa, Szekspira i
Rabelais’go, fundatorze Orderu Wielkiej Kałdulii etc., etc. Zaraz – zważcie
państwo – czy ta tytulatura nie brzmi równie dostojnie jak, powiedzmy, „z Bożej
łaski król Polski, wielki książę Litwy, książę ruski, pruski, mazowiecki,
żmudzki, inflancki, smoleński, siewierski i czernihowski, a także dziedziczny
król Szwedów, Gotów i Wandalów”? Może więc dziś, w czasach trudnych i
wspaniałych, zebralibyśmy się w jakimś świętym miejscu – na przykład na Błoniach
– by pośmiertnie koronować Alfreda Jarry’ego na polskiego króla? To może być
nasza ostatnia nadzieja.

:-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

Jarry napisał swoją sztukę, żeby wyśmiać znienawidzonego nauczyciela Héberta.
Belfra nazywano père Hébe. Pod piórem Alfreda Jarry père Hébe przeistoczył się w
Ubu – głupiego uzurpatora, który do spółki ze swoją żoną Ubicą za pomocą maszyny
do wymóżdżania rozprawia się z każdym, kto staje mu na drodze do władzy. „Ubu
król” pomyślany jako sztubacki żart, stał się jednak satyrą przez duże „S”. Ubu
uosabiał całą francuską burżuazję spod znaku pełnego brzucha, wypchanej kiesy i
wielkiego apetytu na władzę.

Inscenizacja sztuki okazała się natomiast odtrutką m.in. na naturalistyczny
styl, który rozpowszechnił się w teatrach za sprawą André Antoine’a i jego
Théâtre Libre. To właśnie uciekinier z grupy Antoine’a, Aurelien Lugné-Poe
wystawił w swoim Théâtre de l’Oeuvre sztukę Jarry’ego. Publiczność zobaczyła ją
pierwszy raz 10 grudnia 1896 r. Było to przedstawienie, które nie miało nic
wspólnego z naturalizmem ani teatrem symbolistów. Za sprawą „Ubu” objawiła się
nowa twarz teatru modernistycznego.

Cała rzecz utrzymana była w konwencji dziecięcej błazenady. Firmin Gémier
grający na premierze Ubu paradował w wypchanym kostiumie, który czynił z niego
bardziej kukłę niż żywą postać. Zamiast berła trzymał w garści szczotkę
klozetową. Aktorzy poruszali się jak marionetki. Dekoracje były malowane –
celowo niewprawne, „koślawe”, jakby namalowane ręką dziecka. No i do tego
jeszcze to „Grrrówno!”, które uderzyło prosto w widownię łamiąc językowe tabu
sceny. „Od połowy pierwszego aktu klęska wisiała w powietrzu. Gdy ze sceny
padło: Grrrówno!, ktoś z sali wrzasnął: I po równo! I było po wszystkim” notował
przyjaciel Jarry’ego. Na widowni wybuchła awantura trwająca kilkanaście minut.
Świadkami skandalu było wiele słynnych osób, m.in. Yeats, który zanotował po
premierze, że „po poezji Stéphane’a Mallarmégo, Paula Verlaine’a i Gustave’a
Moreau... po wszystkich naszych subtelnych barwach i dźwiękach... co nadejdzie?
Po nas tylko już Bóg Barbarzyństwa”.

Rzeczywiście, „Ubu król” to był straszliwy zgrzyt zarówno dla wyznawców
naturalizmu, jak i symbolistów, którzy byli w opozycji do tych pierwszych
przeciwstawiając im konkretną rzeczywistość „przestrzeni nastroju”. Tymczasem w
sztuce Jarry’ego nie było mowy ani o realizmie, ani o żadnym „nastroju”. Dopiero
następne lata – doświadczenia surrealizmu i teatru absurdu, pokazały, gdzie
szukać miejsca dla „Ubu”. Groteskowa maskarada Alfreda Jarry była prawdziwie
awangardowa, otwierała drzwi do nieznanych przedtem poszukiwań. Warto jednak
pamiętać, że 12 lat po premierze Firmin Gémier grał Ubu nie gdzie indziej, tylko
właśnie na deskach Teatru Antoine’a.

:-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Król Ubu, czyli Polacy
Fragmenty książki



AKT PIERWSZY

Scena pierwsza


Ubu, Ubica.

Ubu: Grrówno!

Ubica: Och! Ładnie, mości Ubu, straszliwe z ciebie chamidło.

Ubu: Iżbym cię nie zakatrupił, mościa Ubu.

Ubica: Nie mnie, Ubu, ale kogo innego trzeba by zakatrupić.

Ubu: Na moją zieloną świeczkę, nie rozumiem.

Ubica: Jak to, Ubu, ty jesteś zadowolony ze swego losu?

Ubu: Na moją zieloną świeczkę, grrówno, mościa pani, juścić że jestem
zadowolony. Jeszcze by nie: rotmistrz dragonów, oficer przyboczny króla Wacława,
kawaler polskiego orderu Czerwonego Orła i były król Aragonii, czegóż chcesz więcej?

Ubica: Jak to! Ty, były król Aragonii, zadowalasz się tym, że komenderujesz na
rewii setką łobuzów uzbrojonych w koziki, podczas gdy mógłbyś ustroić swoją
łepetę w koronę polską po koronie Aragonii?

Ubu: Ha! Moja żono, zgoła nie kapuję, o czym ty bajesz.

Ubica: Takiś głupek!

Ubu: Na moją zieloną świeczkę, król Wacław żywie; a gdyby nawet umarł, alboż nie
ma kupy dzieci?

Ubica: Cóż ci broni wyrżnąć całą rodzinę i zająć jej miejsce?

Ubu: Ha! Mościa Ubu, ubliżasz mi i zaraz pójdziesz do paki.

Ubica: Ech, ty nieboże, jeśli ja pójdę do paki, któż ci będzie portki cerował na
zadku?

Ubu: Ejże! I co jeszcze? Czy nie mam zadka takiego jak drudzy?

Ubica: Na twoim miejscu, lubiłabym ten zadek posadzić na tronie. Mógłbyś
napychać do woli kabzę, jadać co dzień kiszkę z kapustą i tryndać się karetą po
mieście.

Ubu: Gdybym był królem, kazałbym sobie zrobić wielki hełm, taki jak miałem w
Aragonii. Te hycle Hiszpany ukradły mi go bezwstydnie.

Ubica: Mógłbyś też postarać się o parasol i o wielką kacabaję, która by ci
spadała na pięty.

Ubu: Ha! Poddaję się pokusie. Cholera grówniana, grówno cholerzane, jeśli go
kiedy zdybię w ciemnym lesie, ciężka jego godzina.

(...)

[onufry_na_wyjezdzie]

A teraz bedzie kino :-)


www.ubukrol.pl/

[onufry_na_wyjezdzie]

A oto gwasze Mlodozenca, zainspirowane krolem Ubu:


www.zderzak.pl/mlodozeniec_2003/molodozeniec_2003_main.html

[onufry_na_wyjezdzie]

Co kryje się za niezwykłym brzmieniem skrzypiec wykonanych przez Antonia
Stradivariego? Prawdopodobnie tajemnicze związki chemiczne, którymi genialny
lutnik z Cremony nasycał drewno swoich instrumentów.

Wiecej:

www.gazetawyborcza.pl/1,75476,3765129.html

[Gość: ewa]

A tutaj wypowiada sie Dr.Joseph Nagyvary
agnet.tamu.edu/stories/Violin%20Stradivarius.html

[onufry_na_wyjezdzie]

Za GW:

O problemach w komunikowaniu się pracowników serwisu z użytkownikami komputerów
krążą legendy. W tych opowieściach jest sporo prawdy.

Po jednej stronie userzy (z angielskiego "user" - użytkownik), po drugiej
ludzie z helpdesku - działu wsparcia technicznego. Pierwsi dzwonią i mejlują,
bo coś się stało z komputerem, drudzy usiłują dociec, jaka jest przyczyna
awarii i ją usunąć. Ich dialogi, często bardzo zabawne, są skrzętnie gromadzone
w internetowych serwisach.

- Proszę nacisnąć na "Mój komputer", po lewej stronie ekranu - prosi
informatyk. I słyszy: - Po lewej u mnie czy u pana?

- Pani hasło brzmi: małe "a" i duże "V" oraz liczba 7. - 7 duże czy małe? -
dopytuje się klientka.

Ktoś inny tłumaczy, że hasło jest na pewno poprawne, bo takie samo wpisał
wcześniej kolega i zadziałało.

- Czyli jakie? - docieka fachowiec. - Pięć gwiazdek - oznajmia klient (to
przykłady z listy mejlowej "humor" - humor.aramin.net).

Z drobną pomocą informatyków userzy dokonują czasem zaskakujących odkryć. Pani
zgłaszająca, że nie może wydobyć dyskietki z napędu komputera, ku swemu
zdziwieniu odkryła, że jej tam wcale nie włożyła. Osoba skarżąca się na
niedziałającą klawiaturę zauważyła po chwili, że dzierży niewłaściwy sprzęt -
ta właściwa jest podłączona i działa.

Wiele takich opowieści zebrał serwis Rinkworks (rinkworks.com/stupid).
Niektórym osobom kłopot sprawia nie tylko klawiatura, ale także myszka. Tak jak
ta, która chodziła tylko w prawo i lewo, w górę i w dół już nie. Jak się
okazało, górę i dół user potraktował dosłownie, unosząc i opuszczając mysz nad
biurkiem.

Serwisy przytaczają też pytania wprawiające serwisantów w zdumienie np.: - Jak
mogę wydrukować moją pocztę głosową? Czy może pan przyjść i przypisać mój dysk
C do tej laserowej drukarki?

I wprawiające w zdumienie odpowiedzi:

- Czy to jest drukarka lokalna czy sieciowa? - Jest na moim biurku - dumnie
odpowiada klient.

- To mysz optyczna czy kulkowa? - dopytuje się informatyk, wywołując
konsternację u zagadniętego. - Ma światełko czy kulkę? - precyzuje pracownik
helpdesku. - Ma światełko na górze - pada odpowiedź. - Jak to na górze? - Było
na dole, ale tak wygląda lepiej - oświadcza klient.

I gdzie te kolory?

Halo, tu Ewa. Nie mogę drukować. Za każdym razem, jak klikam na drukarkę w
Wordzie, otrzymuję komunikat: Drukarki nie znaleziono. To niemożliwe, drukarka
stoi na biurku obok komputera, ja widzę ją doskonale, a komputer jej nie widzi?
(z listy mejlowej humor.aramin.net).

Drukarki są zmorą pracowników. Ku ich irytacji wypuszczają np. tylko czarno-
białe strony. - Zadzwoniła nowa pracowniczka z pytaniem, dlaczego nie może
drukować na kolorowo. Powiedziałam, że ma czarno-białą laserową drukarkę, na co
ona, że przecież program zapewnił ją, że "what you see is what you get"
[dostajesz to, co widzisz na ekranie - DG] - wspomina Steve Bass, publicysta,
niegdyś pracujący w dziale wsparcia technicznego "pewnej firmy, która raczej
wolałaby zachować anonimowość". Bass miał więcej takich przygód, podzielił się
tymi opowieściami w serwisie Winners Windows Users (www.windowsusers.org).
Wspominał m.in. pracownika, który krzyczał do słuchawki, że nie może wydrukować
swojego arkusza kalkulacyjnego - ignorując fakt, że sprzęt był wyłączony. Jego
ulubiona opowieść dotyczy firmy, w której zainstalowano wadliwy program
zarządzający drukowaniem. Aby rozwiązać ten problem na odległość, informatycy
musieli połączyć się zdalnie z komputerem klienta, odblokować tworzący się tam
zator i poprosić o uruchomienie "łatki" usuwającej błąd w programie. I oto pod
koniec dnia dzwoni rozzłoszczony pracownik, że wszystkie te działania nie
przyniosły rezultatu. Informatycy zaczęli więc mozolną procedurę, po chwili
jeden z nich prosi o podejście do drukarki i sprawdzenie, czy świeci się dioda
przy napisie on line. - Nie świeci się - raportuje klient. - Proszę włączyć
drukarkę - mówi informatyk i słyszy w słuchawce: - Niesamowita rzecz, wyszedł
raport! Dobra robota! Dzięki.

- I to jest powód, dla którego większość firm nie ma działów pomocy technicznej
na miejscu. Wiedzą, że nie można zabić przez telefon - puentuje Bass.

Między nami jaskiniowcami

Podobne opowieści przytacza także serwis The Humor Bin (www.-humorbin.com).
Prócz nich gromadzi też zabawne porady. Wymienia np. symptomy kłopotliwego
zgłoszenia. Jeśli klient zaczyna: Szef chce, żebym zrobił..., Nie ma osoby,
która zazwyczaj obsługuje ten program, więc..., lepiej przygotować się na
koszmar. Serwis radzi też, jak postępować z klientami. Chcąc wydusić informacje
o posiadanym sprzęcie i oprogramowaniu, nie należy zaczynać od fachowych pytań

(- Ma pan 8 mega RAM-u? - Tak - zapewnia klient. Dwadzieścia minut później
informatyk pyta: - Dlaczego nie powiedział mi pan, że jest tylko
2 mega RAM-u? - A co to jest RAM? - słyszy). Serwis radzi, żeby szukać zawsze
najprostszych rozwiązań (często chodzi po prostu o włączenie urządzenia lub
włożenie papieru do drukarki).


==============

To jest punkt widzenia "servisowcow", ktory nie reprezentuje punktu
widzenie O. ;-)))

[obrobka_skrawaniem]

Onufry chyba pracuje w gmachu, w którym wszyscy są biegli w tych sprawach. A ja
miewam różne dziwne wizyty z niesłychanymi problemami, typu zaginiony plik:
- przed chwilą zapisałam plik i go nie ma.
No i trzeba robić dochodzenie, gdzie ta osoba zapisała ów plik, bo sama nie
bardzo wie. A co się okazało? Że zapisała pod inną nazwą, niż jej się zdawało.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Onufry chyba pracuje w gmachu, w którym wszyscy są biegli w tych sprawach.

=======================

Obrobko,

Jako czlowiek starej daty miewam wiele klopotow z komputerami ;-)
Na szczescie moj syn jest ekspertem i mnie ratuje z opresji :-)

Ten tekst pochodzi z GW i wyraza punkt widzenia "serwisowcow komputerowych",
ktorym sie wydaje, ze wszyscy wszystko powinni o komputerach wiedziec.
Nie podzielam tego punktu widzenia ;-)))

Pozdr.
O.

[obrobka_skrawaniem]

Proszę przeczytać komentarz do obrazów Claude Moneta przedstawiających katedrę
w Rouen:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=384&w=50139626&a=53266202
Poproszę o skojarzenie z innym dziełem sztuki (z innej dziedziny).

-----------------------------------------
Są już zamówione "Nenufary" Moneta (na poprzedniej stronie).

[Gość: Onufry]

Mi sie to kojarzy z muzyka, a dokladnie z wariacjami na zadany temat :-)))
Pewnie znow palnalem glupstwo ;-)

[obrobka_skrawaniem]

Gość portalu: Onufry napisał(a):
> Mi sie to kojarzy z muzyka, a dokladnie z wariacjami na zadany temat :-)))
> Pewnie znow palnalem glupstwo ;-)

Chyba nie, ale mi chodziło o coś innego.
W jakich dziedzinach sztuki ważne jest jeszcze światło?

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Chyba nie, ale mi chodziło o coś innego.
> W jakich dziedzinach sztuki ważne jest jeszcze światło?

========================

Narzuca sie tu fotografowanie (tego samego obiektu przy zmiennym swietle).
A swiatlo jest niezbedne w sztukach plastycznych: malarstwie, fotografii,
rzezbie, architekturze. Ciekawe malarstwo powstawalo glownie tam gdzie jest
interesujace swiatlo: na poludniu Francji, w Holandii. :-)))

[obrobka_skrawaniem]

onufry_na_wyjezdzie napisał:
>
> Narzuca sie tu fotografowanie (tego samego obiektu przy zmiennym swietle).

Bardzo ciepło.

> A swiatlo jest niezbedne w sztukach plastycznych: malarstwie, fotografii,
> rzezbie, architekturze. Ciekawe malarstwo powstawalo glownie tam gdzie jest
> interesujace swiatlo: na poludniu Francji, w Holandii. :-)))

Zaznaczyłam, że nie chodzi o malarstwo (to by było zbyt łatwe).
Rzeźbę można "oglądać" przez dotyk (tak robią to niewidomi).

[obrobka_skrawaniem]

Kadr 1:
Mężczyzna ogląda album ze zdjęciami:
- Eeee, na wszystkich to samo.

-----------------
Co było dalej?

[onufry_na_wyjezdzie]

Skojarzyl mi sie tu pewien film. A mianowicie "Rashomon" Kurosawy. Opowiada on
o jednym zdarzeniu w roznych wersjach relacjonowanych przez roznych ludzi.
Ale Pani chodzi o cos innego. Ja pasuje, ale ewa (lub ktos inny) ma szanse
to odgadnac, wiec prosze zaczekac :-)

[obrobka_skrawaniem]

Codziennie rano właściciel sklepiku tytoniowego wystawia przed swój sklep
statyw z aparatem fotograficznym (zawsze w tym samym miejscu) i dokładnie o
8.00 naciska spust migawki.

Proszę o podanie tytułu filmu. Film ten został nakręcony w 1995 roku.

[3bezatu]

"Dym" Reżyseria:Wayne Wang, Paul Auster???

[obrobka_skrawaniem]

3bezatu napisała:

> "Dym" Reżyseria:Wayne Wang, Paul Auster???

Bingo! Gratulacje!

film.onet.pl/F,6719,galeria.html
skocz.pl/clkc
www.imdb.com/title/tt0114478/

[obrobka_skrawaniem]

Gdy pisałam komentarz do cyklu Moneta przyszło mi do głowy skojarzenie z
filmem „Dym”. Każdy, kto fotografował, wie jak ważne jest światło. Dla niego
anegdotka przytoczona przez Onufrego
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=384&w=50139626&a=53209692
nie będzie śmieszna, tylko prawdziwa: spóźniłeś się na najlepsze warunki, to
przepadło. Fotograf obserwuje obiekt i planuje, często do danego tematu
podchodzi wiele razy.

[onufry_na_wyjezdzie]

Jest w Europie takie fascynujace miasto, w ktorym wszystko najwazniejsze
co mialo sie wydarzyc, wydarzylo sie w 17 wieku.
Jakie to miasto?

;-)

[onufry_na_wyjezdzie]

O tym niezwyklym miescie, nieco "drapiezna" piosenke spiewal Gilbert Becaud.
:-)

[onufry_na_wyjezdzie]

Położenie geograficzne:

52°22' N
04°54' E

[obrobka_skrawaniem]

Trzeba było tak od razu: Amsterdam.
Z historii nie jestem najmocniejsza, francuskiego nie znam, a piosenka jest na
pewno strasznie stara.
o_s.

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> Trzeba było tak od razu: Amsterdam.

===============

Tak jest, brawo!!!!!


Siedemnastowieczny Amsterdam to miasto malarzy, z ktorych najslawniejszym
jest Rembrandt (w tym roku fetujemy jego 400. rocznice urodzin). Co tydzien
w Amsterdamie odbywal sie jarmark obrazow, na ktorym malarze przedstawiali
i sprzedawali mieszczuchom amsterdamskim setki obrazow. Siedemnastowieczny
Amsterdam to miasto Barucha Spinozy, wielkiego filozofa, ktorego filozofia
utorowala droge nowoczesnej nauce, zwlaszcza fizyce i byla natchnieniem
dla Einsteina.

Wiecej o tym niezwyklym miescie czytajcie na stronie:

pl.wikipedia.org/wiki/Amsterdam

a najlepiej, odwiedzcie je i sie o wszystkim przekonajcie sami.

Naprawde warto!

:-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

Rembrandt Harmenszoon van Rijn (ur. 15 lipca 1606 w Leiden, zm. 4 października
1669 w Amsterdamie) – holenderski malarz, rysownik i grafik. Uważany powszechnie
za jednego z największych artystów europejskich, jeden z najważniejszych malarzy
holenderskch Złotego Wieku, okresu w którym kultura, nauka, gospodarka, potęga
militarna i wpływy polityczne Holandii osiągnęły swoje apogeum.

Rembrandt pozostawił po sobie około 700 obrazów olejnych, 300 grafik i około
2000 rysunków. Charakterystyczną cechą dzieł Rembrandta jest zafascynowanie
efektami światła i głębokich cieni. Jego styl i technika ewoluowały z biegiem
lat, jednak zamiłowanie do dramatycznego oświetlenia malowanych scen zajmowało
centralną pozycję w jego całej twórczości, tak malarskiej jak graficznej. Obrazy
malowane są z olbrzymią swobodą, im później tym bardziej szerokimi, swobodnymi
podciągnięciami pędzla. Przez całe życie malował z wielkim zamiłowaniem
autoportrety. Powstało ich niemal 100, w tym około 20 grafik, tworząc w ten
sposób "pamiętnikarski" zapis zmian jakie życie i doświadczenia wycisnęły na
jego twarzy.

wiecej:

pl.wikipedia.org/wiki/Rembrandt

(byc moze coniekturzy obejrzeli niedawna wystawe grafik Rembrandta w Muzeum
Narodowym w W-wie - Onufry obejrzal i sie zachwycil :-) ).

[onufry_na_wyjezdzie]

Baruch Spinoza (urodzony 24 listopada 1632 - zmarł 21 lutego 1677) - filozof
niderlandzki. Urodził się w Amsterdamie, w rodzinie żydowskiej. Uczęszczał do
szkoły wyznaniowej. Znał biegle język hebrajski, Talmud i kabalistykę, władał
językami obcymi - łaciną, włoskim, francuskim i hiszpańskim. Wykształcił się na
optyka - do końca życia pracował wytwarzając soczewki.

Dzięki przyjaźni z uczonym, Franciszkiem Van den Ende, zapoznał się z dziełami
Giordano Bruno i filozofią Kartezjusza. Nieortodoksyjne poglądy Spinozy (a
konkretnie - kłótnia z teologami na temat materialności ludzkiej duszy)
spowodowały oskarżenie go o herezję i wykluczenie z gminy żydowskiej. Przyjął
wtedy łacińskie imię Benedykt. Nigdy potem Spinoza nie skłonił się ku żadnej
religii, przez co odciął się od innych, zachowując kontakty i utrzymując
korespondencję jedynie z grupą uczonych.

Wiecej:


pl.wikipedia.org/wiki/Baruch_Spinoza

Garsc maksym Spinozy:


* Bóg czyli natura.


* Im więcej posiadamy radości, tym doskonalsi jesteśmy.


* Każde określenie jest negacją.


* Ludzka wolność ludzi polega zaledwie na tym, że człowiek zna swoje pragnienia,
nie zna natomiast przyczyn, które je wywołują.


* Nie istnieją kłamstwa, a jedynie kalekie prawdy.


* Ten, kto się śmieje ostatni, przeważnie nie ma jednego zęba na przedzie.


* Zadowolenie z samego siebie jest prawdopodobnie najtrudniej osiągalne.


* Ludzkich postępków nie wyśmiewać, nie opłakiwać, nie potępiać, lecz zrozumieć


;-)))

[onufry_na_wyjezdzie]

Przy okazji Spinozy, ktory jest moim ulubionym filozofem, chce przypomniec
swoj post z innego watku:

=================================

Re: Humor zydowski
Autor: Gość: Onufry
Data: 09.08.06


Zwykle w tym watku opowiada sie (czesto wysmienite) dowcipy zydowskie.
Niech bedzie wieczna chwala mister1'owi i harthausenowi za ich trud
w tej nielatwej materii!

Ale "Humor zydowski" jest pojeciem szerszym. Proponuje dzis
2 cytaty dotyczace tej samej osoby: znakomitego zydowskeigo
filozofa Barucha Spinozy (1632-1677).

Skojarzenie tych 2 fragmentow musi przyniesc zastanowienie
jak rozne moga byc oceny tej samej osoby autorstwa roznych ludzi.
A po tej chwili zastanowienia przychodzi usmiech, ten madry usmiech
zydowski kontemplujacy swiat, w ktorym zyjemy...
To tez jest humor zydowski ;-)))

Oto pierwszy cytat (tlumaczenie klatwy cherem, jaka na Spinoze rzucili
rabini 27.07.1656 w synagodze przy Houtgracht w Amsterdamie):

"Panowie z ma'amad, majac od dawna zwiadomosci o niegodziwych
pogladach i uczynkach Barucha de Spinozy, usilowali za pomoca
rozmaitych srodkow i obietnic zawrocic go ze zlej drogi. Nie
zdolawszy jednak naprawic jego nikczemnych obyczajow, lecz
przeciwnie, co dzien otrzymujac coraz powazniejsze doniesienia
o straszliwych herezjach, ktore praktykuje i o ktorych naucza,
oraz o jego potwornych postepkach, i majac na potwierdzenie
tego zeznania i swiadectwa wielu wiarygodnych swiadkow, ktorzy zlozyli
je w przytomnosci rzeczonego Spinozy, doszli do przekonania
o prawdziwosci zarzutow. Totez po zbadaniu sprawy w obecnosci
dostojnego chachamim postanowili, za ich zgoda, ze rzeczonego
Espinoze nalezy wyklac i usunac z ludu Izraela. (...) Przeklety
bedzie w dzien i w nocy, przeklety bedzie kiedy sie kladzie,
i przeklety kiedy wstaje (...)"

Klatwy tej nigdy ze Spinozy nie zdjeto.

A oto drugi cytat zwiazany z pobytem Spinozy w Lejdzie i Rijnsburgu:

"Spinoza prowadzil rozmowy w sposob tak ujmujacy i mial porownania
tak trafne, ze niepostrzezenie wszystkich zjednywal dla swoich pogladow.
Mowil przekonywujaco, chociaz nie silil sie na sztuczne ugrzecznienie
ani wytwornosc. Mysli swe przedstawial w sposob tak zrozumialy i tyle
bylo zdrowego rozsadku w tym co mowil, ze nie bylo czlowieka, ktory by
sluchajac go nie doznawal zaspokojenia. Te piekne przymioty przyciagaly
do niego wszystkich ludzi rozumnych a on w kazdej okolicznosci okazywal
usposobienie zrownowazone i mile. Umysl mial potezny i przenikliwy,
a usposobienie ujmujace. Potrafil tak doskonale przyprawic drwine,
ze ludzie najbardziej wrazliwi i najsurowsi znajdywali w tym osobliwy
urok."

Czyz nie jest komiczny ten nasz swiat? ;-)))

=================================

[obrobka_skrawaniem]

Polecam przewodnik po Amsterdamie (w języku angielskim):

wikitravel.org/en/Amsterdam

Ja nie byłam w tym mieście, chociaż mieszkałam i pracowałam ok. miesiąca w
Holandii. Za to gruntownie zwiedziłam Leiden, Delft, Rotterdam.
A piosenkę kojarzę, choć nic nie rozumiem (poza słowem Amsterdam) - to ta
prawda?

[onufry_na_wyjezdzie]

obrobka_skrawaniem napisała:

> A piosenkę kojarzę, choć nic nie rozumiem (poza słowem Amsterdam) - to ta
> prawda?

Prawda, to ta.

> choć nic nie rozumiem (poza słowem Amsterdam)

Moze to i lepiej ;-)))