Coś co spotkało was od obcych ludzi

[Gość: Karolajn]

1. Kiedyś, w czasach wielkiej fascynacji Musierowicz (lata 90.) urządziłyśmy
sobie na mieście ESD - czyli Eksperymentalny Sygnał Dobra :)chodziłyśmy po całym
rynku w Rybniku i uśmiechałyśmy się z koleżanką do przechodniów. Nagle jeden
pan, który szedł obładowany zakupami z targu, uśmiechnął się do nas bardzo
szczerze i dał nam pół arbuza.
2. Mikołajki tego roku - czekałam na kumpelę w pubie - pub ten jest zrobiony w
piwnicy i ma wiele zakamarków, więc postanowiłam usiąść przy barze, tak żeby
mnie koleżanka zauważyła. Pan który siedział obok, po jakiś 15 minutach zapytał
mnie, czy dostałam już prezent mikołajkowy, ja że nie, a on na to, co lubię pić
z alkoholi. Po chwili stał przede mną kieliszek martini :)
3. Kilka lat temu pojechałam do Londynu z mamą do jej dawnej znajomej, która
wyszła za mąż za Anglika. Któregoś dnia wybrałam się na samotne zwiedzanie
Londynu. Wyszłam z domu tej znajomej i poszłam na przystanek. Nie wiedziałam
wtedy, że w Anglii w mniejszych dzilnicach na autobus czeka się w kolejce.
Starsza pani stojąca na jej początku, gdzie i ja się ustawiłam, owrzeszczała
mnie i zdzierżyła mnie parasolką po głowie, choć ja miałam 180 cm wzrostu a ona
jakieś 160 :) wsiadłam do autobusu i zaczęliśmy jechać. Zaczęliśmy dojeżdżać do
Londynu, a ja rozglądałam się jak małe dziecko. Zapomniałam się i nagle
szepnęłam sobie pod nosem "piękne". Starsza pani od parasolki skinęła na mnie
ręką. Okazało się że jest Polką. Wyjechała do Anglii po wojnie, bo straciła całą
rodzinę. Wyszła za mąż, urodziła dzieci. Zaprosiła mnie do siebie na herbatkę.
Do dziś ze sobą korespondujemy.

[Gość: Zdano]

Jechałam do kolezanki. Najpierw pociąg, potem przesiadka w autobus,
a ze byl to podmiejski potrzebowalam na przejazd dwoch biletów.
Godzina 21:30, okolice dworca, zadnego kiosku, sklepu gdzie mozna
kupic bilet, no nic. Stwierdzilam ze pojde wzdluz ulicy, moze cos
znajde. Patrze idzie Pan Student(cieniutkie okularki, zarościk,
sandały a w nich bose stopy)i je sobie chipsy. Więc pytam:
-przepraszam, czy nie orientuje sie pan czy tam dalej jest jakis
skleb z biletami?
-mmmm tam jest monopolowy, wiec nie bardzo. A jaki potrzeba?
-studencki
Pan Student zaczyna grzebac w obszernym plecaku wyjmuje jakis
pomięte papieruszki.
ja- ojej ma Pan. Ja zaplace...a jakby dalo rade dwa, bo to
podmiejski..
PS- o, mam
Zaplacilam 2,50. Pan Student na to:
-fajnie, bedę miał na jedzenie. I zrobił minę zadowolonego krecika.
Strasznie to było sympatyczne zdarzenie:)

[fave]

Wybraliśmy się w samochodową podróż na wakacje do Supetaru: czworo
dorosłych, trójka dzieci - najstarsze miało 9 lat. Mieszkamy na
południu Polski i nie była to nasza pierwsza podróż w tę stronę,
dlatego zakładaliśmy, ze jeszcze tego samego dnia załapiemy się na
ostatni prom w Splicie.
Niestety, okazało się, że roboty drogowe tuż przed Splitem, o
których nie mieliśmy pojęcia, bo skąd mieliśmy mieć, spowolniły
naszą podróż. Dosłownie prom uciekł nam przed nosem. Ze złością i
łzami w oczach patrzyliśmy na oddalające się światła statku. Było po
dziesiątej wieczór, a my zastanawialiśmy się, czy ruszyć w niepewną
wędrówkę po ulicach w poszukiwaniu noclegu, czy odpuścić sobie i
przedrzemać na siedząco w samochodzie do pierwszego rannego kursu.
Po całym dniu podróży byliśmy wykończeni, spoceni, zakurzeni i
odwodnieni, dzieci coraz bardziej się denerwowały więc wizja
nadchodzącej nocy naprawdę nas załamywała, zwłaszcza że nadbrzeże
było puste i nie było nawet kogo zapytać o nocleg...Zrezygnowani
podeszliśmy do kasy. Kobieta w okienku widząc naszą załamaną grupkę
zapytała, czy spóźniliśmy się na prom, po czym zwyczajnie
zaproponowała nam, że zadzwoni po szwagra a on przyjedzie po nas i
przenocuje nas do jutra. Podejrzewaliśmy, że w ten sposób pracownicy
portu pewnie dorabiają sobie na takich jak my frajerach, ale było
nam już wszystko jedno, gdzie i jak będziemy spać, byle nie na ulicy.
Jakież było nasze zdziwienie, gdy szwagier tej pani zaeskortował nas
do wielkiego, pięknego domu położonego w najlepszej dzielnicy
Splitu, przy wybrzeżu z promenadą, pełnym otwartych knajpek i
nocnych spacerowiczów. Przyniesiono nam owoce, napoje a nawet środki
czystości, choć mieliśmy swoje. Wykąpaliśmy się i byliśmy tak
szczęśliwi, że zachciało nam się nawet wyjść pozwiedzać okolicę.
Dostaliśmy do dyspozycji cały parter, dwie łazienki, kuchnię,
wygodne łoża z pachnącą pościelą. Mimo to cały czas wietrzyliśmy
podstęp! Siostra pani kasjerki, która tak bogato wyszła za mąż, rano
obudziła nas śniadaniem. W świetle dnia zobaczyliśmy, że sypialnie
nasze wychodzą wprost na piękny ogród, po którym oprowadziła nas
pani domu. Postanowiliśmy, że nie będziemy kręcić nosem na każdą
cenę za tak królewskie przyjęcie. Jednak Chorwaci nie chcieli od nas
ani grosza mimo, że zarwaliśmy im pół nocy by mogli przyjąć nas i
tak ugościć. Na dokładkę przed wyjazdem każde z dzieci dostało małą
zabawkę! Był to dla mnie przejaw największej szczodrości i
bezinteresowności, jakiego doświadczyłam w swoim dotychczasowym
życiu i w dodatku w... Chorwacji :)

[Gość: tamtam]

1. Może to nie obca osoba, ale jednak...Raz jak byliśmy mali wróciliśmy z mamą późnym wieczorem od ciotki. Nie mieliśmy kluczy, bo w domu miał być ojciec. Niestety na dzwonienie i dobijanie się do drzwi zareagował tylko nasz sąsiad, pijaczek:) Zaoferował swoją pomoc. Wtarggnął do sąsiadów, którzy sąsiadowali z nami balkonem i przeszedł po tych balkonach na nasz. Co najciekawsze, sąsiad był pijany, a my mieszkamy na 10 piętrze:D Otworzył nam drzwi od wewnątrz, a jak sie później okazało ojciec był w domu, tyle że również sobie wypił i spał jak zabity:]

2. Nasz młody kot pewnego razu zniknąl wieczorem, myślelismy ze moze wlazł gdzies za meble i zasnął. Następnego dnia koło południa wracając ze szkoły (miałem moze 10 lat)tuż przed wejściem do klatki usłyszałem miauczenie. Szok - kotek spadł z 10 piętra na dach klatki. Ja mały gnojek, mama w pracy, brat starszy w szkole, nie wiedzialem co robic. Na szczęscie znaleźli sie mili ludzie, którzy bez niczyjej prośby wdrapali się na dach i pomogli wydostać kota. Inna nieznana mi pani z sąsiedniej klatki przyniosła pudełko i powiedziala ze zawiezie go do weterynarza. Całe szczęscie kotek był tylko w szoku i nic mu sie nie stało.

3. W czasie remontu łazienki zupełnie obcy pan hydraulik bezinteresownie i bez wczesniejszych próśb, widząc ze w domu brakuje faceta, zabrał mame na zakupy potrzebnych akcesoriów, przywiózł wszystko swoim rozlatującym sie autem, łącznie z wanną na dachu i cegłami w bagażniku. Nie chciał pieniążków, ale dostał i tak napiwek:)

4. Wiele razy spotkałemm sie z uprzejmością kierowców autobusów, którzy często uważani są za chamskich i niewychowanych. Mianowicie, kiedy kierowca widzi, że osoby wysiadające z jego pojazdu biegną do autobusu przed nim i nie uda im się zdążyć, to czeka az spowrotem wsiądą, a następnie daje po gazie i wyprzedza goniony autobus:)

[Gość: Klaus]

Moja kumpela założyła forum pomocy dla ludzi szukających pomysłu na
prezent.
Dla osób bez wybujałej wyobraźni i czasu - zwłaszcza przed świętami -
bezcenne:)
Zapraszam: www.gieldaprezentow.pl !!!
Polecajcie - odradzajcie, odwiedzajcie i piszcie :)

[Gość: Melisa]

10 lat temu albo i więcej wybrałam się na wernisaż obrazów mojego
znajomego.Pomyliłam godzinę i byłam za wcześnie.Aby wytracić czas poszłam do
kawiarni i zamówiłam mały kieliszek Malibu.Byłam i jestem rencistką o haniebnym
świadczeniu.Nagle podchodzi mężczyzna i mówi:kobieto dlaczego pijesz napój dla
kobiet w ciąży.Odpowiadam,że to było najtańsze i tylko na to mnie stać.A na co
pani ma ochotę - zamówiłam co chciałam.Zaczęliśmy rozmawiać i ten mężczyzna jak
dowiedział się jakiej wysokości mam rentę wyjął wszystkie pieniądze z portfela i
mi je dał.Było to mniej więcej pół mojej renty.Twarz tego człowieka wydała mi
się znajoma - był to już niestety śp.mecenas Edward Wende.Dał mi swoją wizytówkę
i prosił abym zgłosiła się do Unii Wolności (on wtedy tam działał)to może
poprawi się moja sytuacja finansowa.Ponieważ nie lubiłam Unii to nie poszłam,ale
poszłam na pogrzeb pana Wendego i dałam mu piękny bukiet czerwonych róż.

[emmarose]

a ja kiedys szlam sobie z kolezanka chodnikiem gdy nagle tuz przy
nas zatrzymal sie samochod i kierowca - mloda dziewczyna nas wola.
Podeszlysmy blizej - bylysmy pewne, ze chce zapytac o droge, a ona
zaproponowala nam seks - przy czym podkreslila, ze dobrze zaplaci.
Oczywiscie sie nie zgodzilysmy, wiec usmiechnela sie milo i zyczyla
milego dnia....potem strasznie zalowalysmy,ze nie spytalysmy ile
bylaby w stanie nam zaplacic.

[Gość: M]

Pewnego dnia zadzwoniła do mojej firmy Pani, która kupiła jakieś urządzenie (nie
u nas) i powiedziała, że prosi o przysłanie instrukcji obsługi bo zgubiła.
Ponieważ mieliśmy takie instrukcje - to wysłałam jej pocztą. Po tygodniu
przyszła pocztą do nas kartka, na której było napisane: Bardzo dziękuję miłej
Pani, która odbiera telefon za szybką interwencję. Było mi bardzo miło.
Pozdrawiam,

[klymenystra]

Dobrzy ludzie podwozili stopem i jeszcze czekolade dawali- bardzo
czesto.
W Bakczysaraju z moim bylym zgublismy sie, a ze jak ostatnie lajzy,
nie zapisalismy adresu kwatery, to moglisy tylko krazyc. Najpierw
poszlismy a piwo ( anuz cos sie wymysli) i tam spotkamismy
przeuroczego faceta, ktory nie odsc, ze dal nam wino, to jeszcze
podarowal cala siatke warzyw :)))) a potem, kiedy znow szukalismy
drogi, w przyplywie rozpaczy weszlam do jakiegos sklepu z pytaniem o
mape. map nie bylo i juz mialam wizje nocy spedzonej w ciemnym i
mrocznym centrum, kiedy dwoch facetow wsadzilo nas do auta i
cierpliwie jezdzili z nami po calym miescie i szukali naszej
kwatery!!!! znalezlismy,a oni nie chceli nic, nawet wina, nie mowiac
o kase. poplakalam sie wtedy z radosci.
kiedys w gorach zabladzilam z tym samym bylym. o 22 jakis facet
wsadzil nas w auto i podwiozl pod samo schronisko- a na drugi dzien
musial wstac o 4 rano. bardzo mu dziekuje, bylo ciemno i burza sie
zblizala, brrrrr.
ludzie generalnie sa dobrzy :)))

[Gość: blue]

Up :)

[Gość: Nic]

W angli w autobusie kierowca pobiera oplate za przejazd. Sobota rano, chcemy
jechac na dworzec kolejowy, wsiadamy w cztery osoby ale nie mamy drobnych a
kierowca (starszy siwy pan ) nie ma wydac z Ł20. Machnął reka i mowi wsiadajcie.
Jak wysiadalismy dostał od nas polskiego batonika i tak ładnie sie
usmiechał.Niby nic, ale On prawdopodobnie ryzykował prace (przepisy).
Na pociag zdażylismy i wycieczka po londynie była super.
Dziekujemy panu.

[ragnatela]

Dobre i złe. Dobrego więcej:-)

[Gość: sabaku.no.gaara]

Jak bylem w Liceum, to kolo budynku szkoly znajdowal sie Park. Tam
zawsze przesiadywalo troche zuli. Tam tez czesto przesiadywalismy na
okienkach. Raz siedzielismy w tym parku i staralismy sie zrobic
zadania z fizyki przed mega sprawdzianem. Nikomu nie wychodzilo,.
Zadanie bylo naprawde skomplikoawne - takei z wyzszej polki. W tym
czasie podszedl do nas jeden z zulikow izapytal o fajke. dalismy mu
(nawet kazdy z nas po jednej). On zobaczyl, ze sie borykamy z
zadaniem, porozwiazywal nam cala liste i poszedl. Dzieki niemu
dostalem 4 :)Od tego momentu korki z matmy czy fizyki mielismy w
parku. Mozna powiedziec, ze koles przygotowal nas do matury z tych
przedmiotow.

Po zdanej maturze zrobilismy mu impreze w parku i popijalismy razem
tanie winka :)

[Gość: black heart]

Gość portalu: sabaku.no.gaara napisał(a):

> Jak bylem w Liceum, to kolo budynku szkoly znajdowal sie Park. Tam
> zawsze przesiadywalo troche zuli. Tam tez czesto przesiadywalismy na
> okienkach. Raz siedzielismy w tym parku i staralismy sie zrobic
> zadania z fizyki przed mega sprawdzianem. Nikomu nie wychodzilo,.
> Zadanie bylo naprawde skomplikoawne - takei z wyzszej polki. W tym
> czasie podszedl do nas jeden z zulikow izapytal o fajke. dalismy mu
.....

to jest jedna z najbardziej wypasionych historii w tym watku
poprawila mu humor na caly dzien
big THX

[nie.mam.tipsow]

Kiedyś (miałam jakieś 23 lata)stojąc w zatłoczonym kościele (święta)
poczułam,ze zemdleję. Zdązyłam jednak wyjść na zewnątrz zanim
zupełnie straciłam przytomność. Słaniając się na nogach, opierając o
barierkę schodów prowadzących do kościoła, próbowałam dojść do
siebie. Musiałam faktycznie źle wyglądać, bo dwaj, na oko 17-letni
chłopcy podbiegli,podtrzymali mnie, żebym nie upadła, po czym jeden
położył na schodach czapkę (zima była), na której pomógł mi usiąść,a
drugi natychmiast wyciągnął telefon i zadzwonił pod mój nr domowy,
który mu podałam, i powiadomił mojego brata (akurat on odebrał
tel),że nieciekawie wyglądam(braciszek przyszedł po mnie:-)).To była
świetnie przeprowadzona akcja ratownicza:-)Niestety byłam na tyle
nie kumata,że chyba im nie podziękowałam...:-( Zatem: DZIĘKUJĘ
CHŁOPAKI!!:-)

Jakieś 2 lata temu pracowałam w sklepie obuwniczym i jeden pan, na
drugi dzień po tym, jak sprzedałam mu buty, przyszedł do sklepu i
przyniósł mi pluszowego żółwika w podziękowaniu za miłą obsługę:-))
Nie musiał tego przecież robić, bo wykonywałam swoja pracę.Bardzo
miło wspominam tego pana:-)

[jasiek111]

Świetny wątek, przeczytałem cały :-)

Sytuacja, którą tylko obserwowałem: jadę 510 z Tarchomina, rano,
dzień powszedni. Koło 9-10 rano, także 2 przystanki przed pętlą na
Centralnym kilka osób w autobusie. Lato, kierowca ma uchylone drzwi.
Ikarus - za kieowca starsza pani z laską, obok na podwójnym matka z
córką, na oko 3-4 letnią. Dzieciaczek co chwilę : mamo, zobacz to
mamo zobacz tamto, mam ogląda, rozmawiają. Po cichu, ja siedząc
kilka siedzeń dalej widzę tylko ich ruchy rąk i urywane słowa jak
autobus stawał. Nagle babcia na cały głos, że ona zapłaciła za bilet
i nie życzy sobie wrzasków bachorów w autobusie tylko ciszy i
spokoju. Widzę , że kierowca spojrzał w lusterko i lustruje autobus,
ale nie zobaczył źródła, bo babcia siedziała za kabiną. Minęło
kilkanaście sekund , a babcia wstała , wytyka dziewczynkę palcami i
drze się na nią. Młoda mama nie wie co zrobić, dziecko w płacz -
chyba ze strachu. ja miałem wtedy jakieś 16 lat. Chciałem wstać i
interweniować jak autobus stanie. Stanął na czerwonym na rondzie
ONZ. Ja wstaję. Wtsaje kierowca. Wyjrzał z kabiny - na babcię, na
mamę i córkę ze łzami w oczach - i do babci: won mi z autobusu - i
drzwi otwiera. Ja już usiadłem i patrzę. Babcia z morda do
kierowcy, że ma bilet i jedzie ile jej sie podoba. Kierowca : taaak?
pani pokaże bilet. Babcia pokazała , kierowca wziął, podarł i po
bilecie. Kilku pasażerów patrzy, część z mściwym uśmieszkiem.
Kierowca - no , gdzie ten bilet? Nie ma - to won z autobusu! Babcia -
nie. To keirowca drzwi otworzył wszystkie i mówi - jak pani nie
wysiądzie - nie jadę i zaraz wzywam policję. I poszła . A klęła,
darła się. Widać było ulgę na twarzy mamy...

Druga sytuacja , już moja.

Kupiłem dodatek do gry, mniejsza z tynm jakiej. Dodatek działał
tylko z podstawą. Podstawę miałem, ale dodatek nie działa. Obok mnie
na Stegnach była siedziba firmy która tą grę wydawała. Poszedłem z
dodatkiem i mówię co i jak. Wysłali mnie do serwisu, siedzi koleś w
słuchawkach, zasuwa w jakąś gierkę. Mówię mu co i jak. Zainstalował
podstawe, dodatek - działa. Pyta się, czy mam orginał. Mówię, że
tak. Potem skojarzyłem, że dostałem to od kogoś i tak naprawdę nie
wiem czy to orginał... To koleś daje mi płytkę z podstawą i mówi -
zainstaluj u siebie to, dodatek i zobacz czy działa i oddaj. I swoją
podstawę przynieś. Podstawa kosztowała ponad 100 PLN, kwota wtedy
dla mnie nieosiągalna. Zainstalowałem, działa. Spakowałe w podzięce
8 puszeczek piwa do torby, dwie płyty i idę do niego. Wchodzę, a
koleś mówi , że myslał, że nie wrócę do niego :-) . Wziął moją
płyte, jak się okazało pirata, zostawił mi orginał, za piwo
podziękował. Było to z 10 lat temu, a zawsze jak widzę tą płytę, to
gościa wspomniam :-)

Dzięki :-)


pozdrawiam - jasiek

[Gość: sowa]

Jeszcze nigdy nie czytałam tak wspaniałego wątku :)
Sama nie przypominam sobie tak spektakularnych wydarzeń jak
niektórzy z Was, ale podzielę się tymi drobnymi, które i tak
zostawiają ciepło w sercu :)
Kiedyś pracowałam w Anglii, w fabryce kanapek, na nocną zmianę.
Niestety, moj dom znajdował się na drugim końcu miasteczka,
samochodem nie dysponowałam, a autobusy nie jeździły nocą, więc
codziennie pokonywalam pieszo ok. 13 km (6,5 km w jedną stronę).
Kiedy dowiedział się o tym pracujący ze mną Turek, obiecał, że
zawiezie mnie do domu. Ja kompletnie zapomniałam o jego obietnicy i
kiedy skonczylam pracę, normalnie ruszyłam w drogę ze znajomymi.
Idziemy sobie, zmęczeni, marzący o gorącej kąpieli, kanapce i
ciepłej pościeli i nagle ktoś na nas trąbi. Patrzę, a to znajomy
Turek szukał mnie po drodze do mojeo domu, mimo że sam mieszkał w
zupełnie innej dzielnicy :) innym razem też obiecał, że mnie
odwiezie, a tak się zdarzyło, że on skończył pracę wcześniej i
czekał na mnie 1,5 godz pod fabryką :) robi mi się ciepło na sercu,
jak to sobie przypominam, zwłaszcza że ten sympatyczny człowiek
powtarzał mi, jak bardzo zazdrości mojemu chłopakowi :)
Innym razem, w dniu premiery "Języka Trolli" Małgorzaty Musierowicz,
pobiegłam do księgarni za pozno i okazało sie, ze wszystkie
egzemplarze są już wykupione! Miła pani z księgarni sprzedała mi
jednak ksiązkę, która odłożyła dla siebie :) Bardzo jej dziękuję za
to :)

[Gość: jollala]

Takie historie:
Czerwiec '89, w Sali Kongresowej ma być pierwszy wielki koncert z
"solidarnościowymi" piosenkami. Stoimy z koleżanką w kolejce do kasy i
zastanawiamy się, komu jeszcze kupić bilet. Przy okienku okazuje się, że
zabrakło nam kasy na wszystkie. I nagle gdzieś z boku miły pan dorzuca brakującą
resztę, bagatelizuje sprawę i na nasze głośne podziękowania mówi:"Zobaczymy się
na koncercie". Miałyśmy przygotowane te pieniądze do oddania, ale pana
oczywiście w tym tłumie nie znalazłyśmy.
Jechałam kiedyś w góry, okradli mnie w pociągu. Zaryczana wysiadłam bladym
świtem na jakiejś stacji, skąd miałam dalej dojechać autobusem. Bez pieniędzy,
telefonu, dokumentów. Oprócz mnie wysiadła jeszcze jakaś para, poza nimi żywego
ducha, miasteczko śpi. Zdesperowana podchodzę do nich i proszę o pożyczkę.
Dziewczyna patrzy na mnie nieufnie, ale chłopak w końcu wyciąga 20 zł. Odesłałam
mu, jak tylko wróciłam do domu. Przysłał mi kartkę, w której życzył "Milszych
wyjazdów w góry". Miał na imię Piotr i był z Gdańska i do dziś to pamiętam.
I jeszcze taka historia z drugiej strony, ale pokazuje, że czasami warto się
postarać.
Lecimy na wakacje. Stoimy na Okęciu, młody chłopak pyta, czy to okienko na Maltę
itp. My, że też na Maltę i wyjaśniliśmy, które okienko i jak potem, bo chłopak
był z Litwy i leciał tam na kurs angielskiego i na naszym lotnisku był zagubiony
trochę. Już dalej, za tymi bramkami gdzie sprawdzają bagaż podręczny, znowu
widzimy tego chłopaka, bardzo smutny siedzi. Pytamy, co się stało, a on, że miał
w plecaku podręcznym szwajcarski scyzoryk, który dostał od dziadka, nie
wiedział, że nie można przewozić takich rzeczy na pokładzie i kazali mu
wyrzucić. Żal mi się go zrobiło i mówię, żeby może poszedł, spróbował, on na to,
że już prosił, ale nie oddali. Normalnie (w swoich sprawach) nie jestem wyrywna
w takich sytuacjach. Pewnie bym to zostawiła i się wściekała. Ale ten młody
chłopak jakoś tak mnie poruszył, że przemogłam się i (wbrew radom męża, który
nie wierzył, że coś da sie zrobić, bo to było po zamachach i zaostrzone
przepisy) poszłam do tych panów, którzy kontrolują i mówię, o co chodzi. Oni na
to, że scyzoryk absolutnie, że przepisy itd. Ja na to, że młody chłopak, że z
Litwy, smutny siedzi, scyzoryk od dziadka itp. Oni, że nic sie nie da zrobić.
Zrezygnowana wracam do chłopaka i mówię, że nic się nie da zrobić. Za kilka
minut podchodzi jeden z tych kontrolerów ze scyzorykiem i mówi, że mogą to
załatwić tak, żeby chłopak włożył go do plecaka, a plecak nadał na bagaż, a nie
zabierał go na pokład. Dostałam za to od chłopaka takiego ptaszka z liści i
słomy, na patyku. Mam go do dziś.
Ale spodobało mi się, że to moje marudzenie jakoś obudziło tych facetów od
kontroli i też chciało im się postarać, poszukać rozwiązania i pomóc.
Dzięki.

[gazamate]

Było to w latach 90-tych na początku wakacji - ze znajomymi
wybraliśmy się na Kaszuby i czekała nas niezła podróż by dołączyć do
znajomych biwakujących nad jeziorem. Najpierw jechało się z naszej
miejscowości PKP, potem PKSem no i jeszcze trzeba było z lacza
przejść ze 25 km trochę szosą a większą część przez las.
Wyjechaliśmy około południa i jakoś ta nie za bardzo zaopatrzyliśmy
się w chleb a obiadu nie było gdzie zjeść bo od stacji PKP przez
miejscowości które mijał PKS to były same wioski a potem las. Idąc
juz na niezłym głodzie z ciężkimi plecakami natrafiliśmy na
leśniczówkę w której chcieliśmy kupić choć pół chleba by nie wcinać
samej mielonki czy paprykarzu. Pani leśniczyna dała nam duży okrągły
chyba ze 3-4 kg jeszcze ciepły bochen chleba z własnego wypieku i
masło własnej roboty. Nie chciała za to żadnej kasy. W 4 osoby
wciągnęliśmy cały wielki bochen i był to chyba najlepszy chleb z
masłem jaki jadłem w swoim życiu. Nikomu nawet na myśl nie przyszło
by smak tego chleba z masłem zepsuć paprykarzem czy mielonką.
to by było to co najprzyjemniejsze mnie spotkało od obcych ludzi

a teraz najmniej przyjemna rzecz sprzed kilku lat która spotkała
mnie od obcych ludzi:
po około 2-3 miesiącach znajomości z nową dziewczyną a zarazem
świeżo upieczoną studentką poprosiła mnie byśmy razem poszli na
imprezę podsumowującą otrzęsiny ich roku organizowane w klubie
studenckim (żeby była jasność kończyłem wtedy studia a na imprezę
pierwszoroczniacy zapraszali też swoich chłopaków i dziewczyny) .
Jakaś dziewczyna z roku wyżej po około pół godzinie od naszego
przyjścia, podeszła do mojej laski i dyskretnie zakomunikowała jej
że jej koledzy chcą mi spuścić łomot i żeby uważać. Myślałem że
studenci lingwistyki stosowanej i anglistyki to ludzie na poziomie a
właściwie duża część z nich to była zwykła hołota. Jakoś do dzisiaj
nie przywykłem do zwyczajów ze jak się w klubie ktoś komuś nie
podoba z twarzy to się chce mu dać przed klubem po mordzie.
Wpieprz wtedy nie dostałem ale chwilę później odpuściliśmy festyn bo
impreza jakoś przestała nas bawić

[sakada]

Ja pamiętam taką sytuację - byłam kiedyś w noc sylwestrową z
przyjaciółką i kumplem na mieście. Chcieliśmy pokręcić się trochę po
knajpach i wrócić przed 00.00 do domu, w którym czekał na mnie mój
chłopak z szampanem i reszta gości. Traf chciał, że wylądowaliśmy we
3 na przystanku autobusowym za o 23.45... Autobus najbliższy był
23.55 a droga do domu zajmowała około 20 minut więc byliśmy
cholernie wściekli, że Nowy Rok spędzimy w przepełnionym autobusie.
W pewnej chwili wpadłyśmy z przyjaciółką na pomysł, żeby złapać
stopa. Nie miałyśmy nadziei, że ktoś się zatrzyma (3 osoby w tym
facet i godzina 23.45 :/), ale też nic do stracenia. Pamiętam nawet,
że jakaś laska stojąca na przystanku pukała się w czoło i głupio
uśmiechała. No i chwilę później na przystanku zatrzymał się jakiś
wypasiony samochód. Okazało się, że facet jedzie do Sopotu (tylko
kawałek w tym samym kierunku co my), ale zdecydował się odwieźć nas
na miejśce :) Gdy nas przed samym domem wysadzał była 23.55 ^^
Zaprosiłam go, żeby wszedł napić się z nami szampana, ale nie chciał
i odjechał. Bardzo mu dziękuję za tamto bezinteresowne poświęcenie :)

[a_belka]

To i ja cos opowiem. Dzialo sie to jeszcze w stanie wojennym i byla wigilia.
Wracalem z pracy do domu samochodem a zblizal sie wieczor, kiedy zatrzymal mnie
na lebka jakis przechodzien. W sumie sie az tak nie spieszylem wiec sie
zatrzymalem aby go wspomoc, ale chcial abym go odwiozl az kawal za miastem. Moze
sie troche zawahalem, ale mysle sobie jest wigilia, czas dobroci. Kiedy w koncu
dojechalismy do jego domu ow pan wreczyl mi zaplate za droge.
Byla to rownowartosc moich trzech pensji!

[a_belka]

Czytam troche ten watek i widac jak niektorzy sie rozkromalaja jak im np ktos
odda zgubiona rzecz.

Nie wiem, moze ja zyje w innym swiecie, ale na ogol zawsze oddaje znalezione
rzeczy i wielu innych ludzi robi tak samo.
Zupelnie nie ma sie nad czym tu rozczulac, bo dla mnie oddac cos co nie twoje
jest naturalne.

Zatrzymuje drobne znalezione rzeczy, kiedy odszukanie wlasciciela moze byc
niewspolmiernie drogie w stosunku do wartosci rzeczy czyli drobne pieniadze,
plastikowe drobiazgi. Znajduje tego calkiem sporo jak sie zastanowic.

Duzo rzeczy, ktore sam zgubilem zostalo mi oddanych, co tez uwazam za normalne i
nigdy bym tego tu nie opisywal jak jakis cud nad Wisla.

[carmelaxxx]

wracalam kiedys z wakacji wraz z synkiem malym. a ze wracalam od dziadkow to
bylam obladowana wiadomo od dziadkow nie ma szans wyjechania na pusto. No i
mialam ze soba 3 szt bagazu w tym jeden z 20 kilo waliza, no i marudzacego
zmeczonego podroza syna. no i wychodzac z dworca musialam sie wspiac po stronych
schodach ktorych bylo niemalo z tym calym rabanem moim. Przeszlo wiele osob bez
niczego w rekach nikt nie zwrocil uwagi. Jedynie wschodniojezyczny fchlopak
ktory targal swoja walizke chwycil ta moja wielgasna i wtargal na gore. To bylo
w Szczecinie. Dziekuje mily czlowieku !

[izabella1991]

Boze,jakie piekne historie!
Od bardzo niedawna jestem w Londynie(niecale dwa tygodnie) a juz
doznalam tu tyle dobrego,ze az sie sama sobie dziwie!
Trafilam zrazu (pracuje jako niania)do fatalnej pod wieloma
wzgledami rodziny(kto ciekaw,niech przeczyta moj post na forum dla
aupair.Stalo sie tak,ze nie mialam gdzie sie podziac i przenocowalam
u znajomego na Chelsea!Jego wspolpracownicy z knajpki uzadzili mi
super=-rzyjecie,nakarmili i napoili,jak ksiezna-pania ,rano dostalam
super-sniadanie i za to wszystko nie chcieli ani grosika(choc
chcialam zaplacic chociaz za sniadanie).Jeszcze teraz,kiedy o nich
mysle,mam lezki w oczach(choc placzek nie jestem)
Podrozujac z jednego kranca Londynu na drugi czasem pytalam sie
pasazerow o np. wlasciwy przystanek i tu musze przyznac ,ze
Londynczycy bywaja przemili,zagadaja,pomoga...moze to ja mam takie
szczescie?
Historie tu opisane to cod,miod i orzeszki-oby wiecej!Iza

[Gość: Basia]

przepiękny wątek! jeszcze nie skończyłam czytać, ale lektura iście
pasjonująca i podnosząca na duchu ;D
i kilka historyjek ode mnie:
będzie muzycznie, bo często chadzam na różne koncerty ;)
-we wrześniu w studiu radiowej Trójki miał odbyć się koncert dwóch
młodych zespołów, ktore bardzo lubię, ale zwykle na takie

koncerty ciężko jest dostać bilet, bo trójkowa linia przeważnie
zajęcia; na 'majspejsie' jednego z tych zespołów napisałam

jakiś czas wcześniej, że bardzo fajnie grają, etc. i że mam
nadzieję, że uda mi się być na ich koncercie w Trójce. ot, wpis

jakich wiele. kilka dni przed koncertem dostałam wiadomość od
wokalisty tegoż zespołu czy mam już bilet, bo w razie czego oni

mają pulę wejściówek dla znajomych i w razie czego chętnie wpiszą
mnie na listę zaproszonych :)
-dwa razy zdarzyło się, że przez przypadek mnie było mnie na liście
zaproszonych na koncerty w Trójce, choć wygrałam bilety.

a pani wpuszczajaca na koncerty nie robiła mi żadnych problemów z
wejściem :)
-jakieś 5 lat temu pojechałam ze znajomą na koncert plenerowy; przed
koncertem zauważyłysmy, że za sceną kilka osób robi

sobie zdjecia z zespołem; jako że nie miałysmy aparatów, zapytałyśmy
się jakichś dziewczyn, czy zgodziłyby się nam zrobić

zdjęcie i potem przesłać je pocztą; zgodizły się, podałysmy im adres
i po jakimś czasie dostałyśmy zdjęcia :)
-dokładnie 5 lat temu, 11 lutego 2003 roku, pojechałam z dwoma
koleżankami na koncert Wilków do Krakowa, nagrywany dla tvp;

nie zdążyłyśmy zająć sobie dobrych miejsc, a że dwie z nas są
niskiego wzrostu, był to jednak pewien problem ;) na szczęście

dwóch nieznajomych chłopaków udostępniło nam miejsca naprzeciwko
sceny :) do dziś jesteśmy im za to wdzięczne :D
-2 lata temu na koncercie Placebo na Open'erze chciałam z koleżanką
podejść bliżej sceny, żeby cokolwiek widzieć, niestety

tłum był taki, że ciężko było się ruszyć. ze śmiechem powiedziałam
do niej coś w rodzaju: 'nie jest źle, jak stanę na

palcach, to widzę kawałek sceny'. wtedy stojący przede mną pan
odwrócił się i przepuścił nas do przodu :) potem, już w czasie

koncertu, zaczęły się jakieś wędrówki ludów- do sceny, spod sceny...
stałam spokojnie, ale jestem drobna i ciężko było mi

ustać na nogach w takich warunkach. bałam się, że zostanę wręcz
stratowana. wtedy jakiś pan stojący obok, osłonił mnie swoim

ramieniem, żeby tłum mnie nie porwał :)
-1,5 roku temu, wracałam ze spotkania z koleżanakmi po ostatnim
pisemnym egzaminie maturalnym; biała bluzka, czarna spódnica

i uśmiech ulgi na twarzy :) gdy już zbliżałam się do domu, z bocznej
uliczki wyszeł jakiś starszy pan, kłaniając się i mówiąc

mi 'dzień dobry'; odpowiedziałam, neico zakłopotana, bo wcale tego
człowieka nie znałam, nawet z widzenia, chociaż mieszkam w

małym miasteczku, a on powiedział mi jeszcze 'bardzo ładnie pani
wygląda' i odszedł; zdążyłam się jeszcze uśmiechnąć i

podziękować :)
-rok temu zrobiło mi się słabo w autobusie (Warszawa linia E-2, brak
przystanków od kina Femina do ul. Ciołka), siedzę zlana potem i
zielona na twarzy, nie miałam nawet siły wstać, gdy w końcu autobus
zatrzymał się na moim przystanku; na szczęście jakaś dziewczyna w
porę zorientowała się co się dzieje i wyprowadziła mnie z autobusu;
ludzie na przystanku zrobili mi miejsce, żebym mogła położyć się na
ławce, jakaś pani znalazła dała mi nospę, jakiś chłopak napój, inna
pani zadzwoniła po pogotowie... sanitariusze też byli bardzo mili i
mimo iż nic się nie stało, bo nawet nie straciłam przytomności,
oferowali podwiezienie do domu; odmowilam, bo miałam naprawdę bardzo
blisko, zresztą okazało się, że czekają na mnie dwie nieznajome
dziewczyny (w tym też ta, która pomogła mi wyjść z autobusu),
odprowadziły mnie do mieszkania, dały na wszelki wypadek numery
telefonów, gdybym znów źle się poczuła (bo moich współlokatorek
akurat nie było), jedna została jeszcze chwlę na herbatce :) byłam
tym wszystkim ludziom niezmiernie wdzięczna :)
-historia sprzed paru tygodni-pojechałam do radia, w którym mam
audycję, na miejscu okazało się, że studio jest zamknięte, więc
poszłam poprosić portiera o klucz; odpowiedział, że da mi go pod
warunekiem, że będę puszczała jakąś fajną muzykę; wtedy akurat były
to fragmenty soundtracku z 'Across the Universe' :) pan portier
bardzo się ucieszył, że lubię The Beatles, porozmawialiśmy chwilę o
filmie, a kiedy już wracałam po audycji zaczepił mnie jeszce i pytał
jak poszło, polecał inne zespoły z lat 60., chciał mi nawet przegrać
płyty :) okazało się, że też słucha Trójki (akurat w ramach dekad
były lata 60.), opowiadał jak 41 lat temu chciał iść na koncert The
Rolling Stones, ale nie dostał biletu, itp., itd.
-kilka lat temu, wieczorem, szłam gdzieś z koleżanką i nagle upadłam
na oblodzonym chodniku; idąca nieopodal grupka chłopaków wybuchła
śmiechem, ja wstałam i poszłyśmy dalej; nagle słyszę, żebym
zaczekała, bo coś mi wypadło-jeden z tych chłopaków podszedł i oddał
mi szminkę, która wypadła mi z kieszeni płaszcza :)

oj, dużo tego, dużo...:)

[Gość: katarina]

Pracuję w kawiarence internetowej w Katowicach. Pod koniec grudnia 2006,
przyszedł pewien pan i daje mi kartkę, na której jest zdjęcie jego nastoletniego
syna i opisane jak wygląda, pan mówi, że syn uciekł z domu kilka miesięcy temu i
go szukają, czy może widziałam tu takiego chłopca, bo on jest maniakiem
komputerowym i możliwe, że przychodzi do kawiarenki, zostawił swój nr telefonu
i pojechał. Ostatniego dnia grudnia siedzę sobie w pracy, wchodzi młody chłopak,
wykupuje godzinę i siada, zaczęłam mu sie przyglądać i tak sobie pomyślałam, że
to może być on, ale nie byłam pewna, bo na zdjęciu wyglądał trochę inaczej, to
ja łap za telefon i dzwonię do tego pana, mówię mu że siedzi w kafejce chłopak,
który jest podobny do tego ze zdjęcia, zaczynam mu go opisywać, w co jest
ubrany, pan przez telefon opisuje trochę inaczej w co był ubrany, ale mówi, cóż,
nawet jakby nie miałby być to on, to ja jadę, proszę czekać (pan miał przyjechać
z B. Białej). Czas leci, ja się modlę, żeby to był ten chłopak i żeby pan
zdążył, kończy się godzina, którą wykupił chłopak, no to ja mu dorzucam kolejną,
mówiąc, że z okazji sylwka godzina gratis, chłopak sie ucieszył. Denerwuję się,
czy to on, żeby pan nie jechał na darmo. w pewnym momencie ojciec staje w
drzwiach, pokazuję mu gdzie siedzi chłopak, on patrzy i... pokiwał, że to jego
syn, usiadł obok niego, coś tam sobie powiedzieli, pan podziękował i wyszli.
Może nic takiego nie zrobiłam, ale cieszyłam sie, że pomogłam rodzicom odnaleźć
syna i ze chociaż spokojnie nowy rok spędzą razem.

[Gość: Izabella1991]

Jestes przefantastyczna-Katarina-wszystkiego ,co najlepsze+wygranej w totolotka
Ci zycze!Serio-moje zyczenia sie sprawdzaja,pisze to bez zadnej zawisci!Iza

[morula1]

miałam może z 10 lat.. było to w Kołobrzegu na wakacjach.
plaża, morze.. kąpałam się w morzu, reszta rodzinki była na brzegu.
zanim się zorientowałam jak daleko od brzegu odeszłam, zaczęłam się
topić. Krzyczałam, machałam rękami, rozglądałam się na boki i nic.
nagle poczułam że ktoś mnie mocno ścisnął w ramionach i bez słowa
zaczęła zbliżać się powoli do brzegu. kiedy woda sięgała mi do
kolan, tajemnicze rączki mnie puściły. Odwróciłam się, był to pan ..
tak na oko 40 lat opalony, uśmiechnął się tylko i spowrotem wskoczył
do wody. Nie zdążyłam nawet powiedzieć dziękuję.
kiedy dobiegłam do mamy i opowiedziałam tą historię, nikt nie
uwierzył, nikt nic nie zauważył..
do dziś mnie to dziwi.. przecież plaża była pełna, ratowników też
nie brakowało, a mimo to.. gdyby nie ten Pan, nie było by mnie dziś.
SERDECZNIE PANU DZIĘKUJĘ! :*

[Gość: Jojo]

> Zupelnie nie ma sie nad czym tu rozczulac

Poprawiłeś sobie samopoczucie. Świetnie. A teraz pozwól nam dalej
pisać o tym, co dobrego nas w życiu spotkało od drugiego człowieka.
OK?

[Gość: !K]

Stuknelam babce samochod dosc powaznie na parkingu i nawialam.
Myslalam ze nikt nie widzial. Babka odnalazla mnie, zadzwonila
wieczorem. Wystawilam do negocjacji ojca. Po kilku stresujacych
godzinach kochany tatus doradzil mi bym zadzwonila osobiscie do
babki i przeprosila. tak i zrobilam. i babka machnela reka na cala
sprawe. niesamowite. nauczka na cale zycie.

[kichigai_ushi]

wrafajac kiedys dawno temu- w bialymstoku z inwazji mocy, wracalam
z kolezanka, i dwoma chlopakiami ktorzy uratowali nas z tlumu- jakis
idiota gazem pryskal i zaczelismy sie dusic, w kazdym razie idziemy
tak wesola grupka w 4 osoby- bylo ciemno, bo jakos na skruty wszyscy
przez pole wracali :) i w nasza strone zmierza 3 chlopakow-
pomyslalam ze zaraz jakies klopoty bedziemy mieli- bo wszyscy ida do
wyjscia a tylko ich troje :) w naszym kierunku. wiec zatrzymalam
sie bo i oni sie zatrzymali- chwila ciszy i konsternacji- co sie
dzieje... i sie ich pytam glupio - co tam? a koles podchodzi do
mnie, namietnie mnie caluje i poszli dalej w swoja strone. moii
towarzysze sie pytaja- znasz ich.. a ja na to skadze- nawet nie
widzialam jak wygladal :)

[Gość: Grażyna]

W maju ubiegłego roku schodząc z Morskiego Oka wysiadła mi łękotka w
kolanie, ból był straszliwy.

Dwie Panie, nauczycielki ze Ślaska wlokły mnie do parkingu, znlazły
srodki przeciwbólowe, wspierały i pocieszały.

Nie chciały podać swego imienia,nie mogły zostać na wspólny posiłek
na parkingu bo zaraz odjechałby im kursowy bus.

Jeszcze raz im serdecznie dziękuję za ten bezinteresowny gest, tak
potrzebny na szlaku.

Życzę Wam, Kochane zdrowia


Grażyna z czerwonym plecakiem

[Gość: cocainca]

pamiętam jak mialam około 10 lat, byłam nad jeziorem z bracmi,
mialam takie wielkie koło-opone i niestety porawało mi ją, brat
probowal gonic, ale nie wyszlo, z drugiej strony jeziora głęboko,
zarośla, moglam sie juz pożegnać :(:( a ty jakis chlopak zaczął po
nie płynąc całe jezioroo i to nie małe, głębokie, dosłownie
ryzykując życie :D i mi je przytargał spowrotem zmęczony ale z
uśmiechem :D:D

[lawendowata]

Kiedyś wracałyśmy z koleżanką znad jeziora, łapałyśmy stopa, nie miałyśmy raczej
za dużo kasy i mimo że widząc turystycznego busa opuściłyśmy łapki, kierowca
podjechał i kazał nam wsiadać. Mówimy: ale my nie mamy pieniędzy, na co kierowca
bardziej zdecydowanie kazał nam wsiadać i dowiózł nas gratis do samego celu
podróży, pasażerowie też nawet przyjaźnie na nas zerkali :)

raz wiosną w Lublinie szłam Krakowskim Przedmieściem z bukietem chyba 21
tulipanów, na 21sze urodziny koleżanki i zaczepił mnie pan o wyglądzie za
przeproszeniem menelika i poprosił o jeden kwiatek. Trochę się ociągałam, bo
chciałam mieć komplet i zrobić wrażenie ;) ale pan powiedział że zobaczył te
kwiaty i chciałby jeden żeby zanieść zakonnicom, bo właśnie idzie do kościoła,
one mu tam szykują jakiś prowiant. Wręczyłam więc panu tulipana (w sumie sam
sobie wybrał jakiś frymuśny postrzępiony z kolorowego pęczka), cmoknął mnie w
rękę i bardzo wylewnie i głośno dziękował. I popędził z kwiatkiem do kościoła,
aż mi się miło zrobiło ;)

O ile mnie mgliste wspomnienia z dzieciństwa nie mylą, to też kiedyś od
nieznajomego kwiatka dostałam, naście albo dwadzieścia lat temu - pan w
autobusie siedział z bukietem glorioz (takie czerwone pazurzaste kwiatki) a ja
się tak wpatrywałam w te gloriozy namiętnie że aż pan mi dał jedną :)

[wteklocki]

Gość portalu: Grażyna napisał(a):

schodząc z Morskiego Oka wysiadła mi łękotka
;-DDD

[slotna]

No co, lekotka nie moze chodzi po gorach? :D Ludzie maja monopol?

--
Rzeczy, które próbują wyglądać jak rzeczy, częściej wyglądają bardziej jak rzeczy, niż same rzeczy.

[pawel1940]

A ja powiem tylko tyle, ze badzcie pogodnie nastawieni do zycia i rozdawajcie
usmiechy, a beda Wam sie co chwile zdarzac takie sympatyczne sytuacje :-).

[kitek_maly]

Co Ty masz z tymi uśmiechami? :-))

[i.nes]

Kitek, to taki tick nerwowy ;P

[kitek_maly]

Że niby mój? :-)

[i.nes]

naszego Kondzia :)

[zoofka]

niecały rok temu w Warszawie, przy Grubej Kaśce podszedł do mnie żulinek, pijany
ale bardzo kulturalny. Od razu mnie przeprosił, że zaczepił, i poprosił o
chwilkę rozmowy. Okazało się, że do złudzenia przypominam mu jego zmarłą żonę,
która w wieku 26 lat zginęła prowadząc samochód. Żona była w ciąży. Od tego
zdarzenia ponoć minęło już 25 lat, i od tego czasu ten człowiek nie przestał pić.

Opowiedział mi swoją historię, podziękował za wysłuchanie i odszedł.
Nie moge o nim zapomnieć do dziś.

[funny_game]

Jechałam kiedyś na stopa z Bieszczad w Pieniny, sama. Nie szło rewelacyjnie, bo
plątałam się po jakichś bezdrożach i zastała mnie ciemność. Pomyślałam, że
lepiej po ciemaku ;) stopa nie łapać, tylko sobie gdzieś przeczekać na
przystanku. Ale zanim do niego doszłam zatrzymał się samochód, kierowca mnie
opierdzielił, że się sama po nocy włóczę i czy ty dziecko wyobraźni nie masz?!,
podwiózł mnie do najbliższej stacji PKP, kupił bilet do Nowego Targu i wcisnął
kasę na jakieś żarcie, choć nie chciałam i miałam własną.
I odjechał :)


Ten wątek jest przepiękny i puszczam go na inne fora :)

[znowuwzyciuminiewyszlo]

to i ja sie dorzuce :-)

1. Zdarzenie mialo miejsce okolo 3 lata temu. Wracam ze sklepu do akademika (w
Irladnii Pln.) i czuje, ze w brzuchu szykuje siepowazna plynna katastrofa i
wiem, ze nie zdaze dojsc do domu gdzie w spokoju moglabym zasiasc w miejscu
ustronnym. Spanikowana rozgladam sie, a tu zadnego krzaczka nawet nie ma,
skrawka gdzie mozna by sie z ta hanbiaca czynnoscia ukryc - wkolo same domy.
Zdesperowana mysle: mam 2 mozliwosci - kupa w majty i triumfalny przemarsz do
akademika lub zapukac do kogos do domu. Z dwojga zlego wybralam opcje nr 2.
Zapukalam, otworzyla mi pani ktorz akurat wycierala dzieciaki po kapieli.
Powiedzialam, ze czuje sie chora i czy moge skorzystac z toalety. Wpuscila mnie
od razu, a jak wyszlam dopytywala czy dobrze sie czuje i nie potrzebuje pomocy.
Czuje sie jakby mi zycie wtedy uratowala :-)
2. Pan z knajpy w Mostarze (Bosnia i Hercegowina) - wpadalismy do niego
codziennie na tzw burki, az pewnego razu zaczal nam serwowac te burki za darmo,
dawac gratisy na sprobowanie, a jak wychodzilismy wrzucac mojemu chlopakowi piwa
do plecaka - zloty facet poprostu!

Wszystkim aniolom z tego miejsca bardzo dziekuje :-)

[Gość: Izabella1991]

Dopisze jeszcze i ja:
-kiedys namietnie podrozowalam autobusami/pociagami na trasie
Lidzbark Warm-Warszawa!Razu jednego wysiadlam w Lidzbarku na dworcu
(autobus jechal dalej)sama,samiutenka,a za mna zaczal biec jakis
nieznany mi jegomosc...ja w dluga....A tymczasem moj ex-autobus
zatrzymal sie i kierowca sam z wlasnej,nieprzymuszonej woli podwiozl
mnie prawie pod dom ,bo przeciez cyt.,,mogl mnie ten wariat zabic i
lepiej,zebym cala i zdrowa dotarla do domu".Oby temu Panu-kierowcy
kiedys sie gruba wygrana w totka przydarzyla:-)))
Nie zlicze zyczliwych kierowcow zabierajacych mnie nad jezioro,czy
chociazby droznikow gdzies ze srodkowej Polski,ktorzy nas
nakarmili,napoili i do pociagu wsadzili,poniewaz nasz poprzedni
pociag raczyl sie wykoleic(bylo to w 1986 roku,jechalismy z
Czestochowy).Oby im sie w zyciu zawsze wiodlo!!!
Ja sama zawsze staram sie pomoc osobom rannym,poszkodowanym,bo
wiem,czym to pachnie.
Jest przyslowie:,,Grosz dany w potrzebie zlotem wroci do Ciebie"
Tego sie trzymam-Iza

[jedynataka]

może nie tak efektownie, ale dla mnie bardzo ważne:

byłysmy kiedyś z koleżankami nad morzem i w przecenie kupiłysmy takiego
dmuchanego delfina. Natychmiast popędziłyśmy go wypróbować w wodzie. Zabawa była
super, tylko w pewnym momencie wiatr zniósł go nam daleko, coraz dalej. Żadna z
nas nie mogła go już dogonić.
I wtedy z widzimy, że Ratownicy ze strzeżonej plaży wyruszają nam na pomoc,
łódką za głupim delfinem, zabawką trzech dorosłych dziewuch.
Złapali go i oddali nam.
Bardzo dziękuję za to

Po pracy codziennie wracam busem do domu, razu pewnego pogoda była koszmarna,
lało i ziąb przejmujący, w ostatniej chwili dobiegłam do busa, a on pełniuteńki.
Nastepny za półtorej godziny, no to ja uderzam w rzewny ton (choć już żadnej
nadziei nie miałam), że jak to tak można taki mały bus o tej porze i w taką
pogodę... Kierowca zrobił bezradną minę. No i wzruszyłam pasażerów, bo się
przesunęli jeszcze kawałek i wiem, że przeze mnie cierpieli jeszcze większe
niewygody, nie dość, że 1,5h stali, to jeszcze w wielkim ścisku. Bardzo im za to
dziękuję.

bardzo fajny wątek, dzięki :)

[Gość: rowerzystka]

Ekstra wątek, miałam takiego doła ale teraz, po przeczytaniu
wszystkich postów już się niczym nie martwię:)

Kilka lat temu podczas wakacyjnych saksów w Anglii jechałam na
rowerze i wpadłam z własnej winy pod rozpędzony autobus. Na
szczęście byłam przytomna ale miałam porządnie rozbitą głowę i jak
to w takich wypadkach bywa całe pocharatane ciało. Jacyś ludzie
natychmiast się mną zajęli, wezwali karetkę i zabawiali rozmową do
jej przyjazdu. Dookoła zebrał się niezły tłum gapiów. Byłam w
wielkim szoku, bo nie dość że to obcy kraj a mój angielski do
zaawansowanych nie należał ubzdurałam sobie coś i nie chciałam
jechać do szpitala bo się martwiłam, że jak wsiądę do karetki to nie
będę miała co zrobić z moim rowerem, który wciąż leżał na środku
ulicy. Bałam się że on tam gdzieś na ulicy zostanie i pójdzie na
straty. Cały czas myślałam tylko o tym, że wydałam na ten rower
mnóstwo kasy i nie martwiłam się o swoje zdrowie tylko o ten rower.
Ciągle próbowałam wstać i go do siebie przyciągnąć. Jakiś facet-
Arab, który był jedym z gapiów w tym całym powypadkowym zbiegowisku
wypytał mnie o mój adres i powiedział, żebym nie martwiła się o
rower tylko pozwoliła zabrać się do szpitala karetką bo on mi ten
rower zawiezie do domu. Zgodziłam się choć wcale mu nie wierzyłam,
że będzie mu się chciało jechać przez pół miasta z moim rowerem.
Ostatni widok jaki pamiętam z tego zdarzenia to jak mnie wnosili do
karetki i tego Araba ładującego mój rower do jakiejś taksówki.
Okazało się, że Arab był taksówkarzem, zawiózł mój rower pod
wskazany adres i poinformował mojego chłopaka, który otworzył mu
drzwi, o moim wypadku (mój chłopak nie miał telefonu i inaczej by
się o moich problemach wcale nie dowiedział).
Po kilku dniach od wypadku ten sam Arab przyjechał do mnie do domu
sprawdzić jak się czuję.
I pomyśleć, że wcześniej byłam uprzedzona do ludzi jego
pochodzenia...

[margotka69]

W czasach studenckich wybraliśmy się latem do TAIZE. Niestety we
Francji zepsuł nam się autokar. Kierowca wyrzucił nas w szczerym
polu i pojechał szukać warsztatu. Rozbiliśmy namioty i czekaliśmy.
Nie było go... 3 dni. Byliśmy brudni i potwornie głodni. Okolica
była odludna, ale po drugiej stronie drogi stał domek. Jaka była
nasza radość, gdy jego właściciele, domyślając się naszej trudnej
sytuacji przynieśli nam wodę pitną, na której mogliśmy ugotować
jeden, wspólny gar zupy (kilkoro z nas miało zupki w proszku).
Zaproponowali nam również korzystanie z prysznica, i umożliwili
kontakt z TAIZE, skąd braciszkowie przysłali po nas inny autokar.

Ale to jeszcze nie koniec przygód i miłych zaskoczeń :)

W TAIZE spędziliśmy cudowny tydzień, po czym, zgodnie z planem,
zamierzaliśmy wrócić do Polski. Niestety, autokaru nie udało się
naprawić (szczerze mówiąc był to stary, rozlatujący się rzęch). W
Szwajcarii nagle coś z tyłu zaczęło dymić i nasz środek lokomocji
rozkraczył się :( WYsiedliśmy wszyscy na jakimś pustkowiu,
ściemniało się. Jakie było nasze zdziwienie, gdy zatrzymał się
przejeżdżający akurat samochód osobowy i po krótkiej wymianie zdań
kierowca zaproponował, że podcholuje nas (autokar!) do najbliższego
warsztatu. Dodam, że byliśmy już spłukani z pieniędzy i nie mieliśmy
dostatecznych zapasów żywności. W małym warsztacie w niewielkiej
miejscowości ludzie za darmo doprowadzili autokar do takiego stanu,
abyśmy mogli spokojnie dotrzeć do domu, udostępnili nam prysznice, a
na końcu córka właścicieli wsiadła w samochód, a za pół godziny
wróciła z bagażnikiem załadowanym żywnością (dla około 30 osób!!!).
Wszystko to zupełnie bezinteresownie i ze szczerego serca :))) Gdy
zapytaliśmy, w jaki sposób moglibyśmy się odwdzięczyć, poprosiła
jedynie, aby każde z nas wysłało do nich kartkę, po tym jak
szczęśliwie dotrzemy do domu. Nigdy tego nie zapomnę - to była
pielgrzymka cudów :)))

I jeszcze jedna sytuacja, która spotkała nas niedawno. Mąż z synkiem
(3 lata) przechodząc, wstąpił na chwilę do kościoła na krótką
modlitwę. Gdy wychodził, podeszła do niego wzruszona starsza pani i
wcisnęła 10 zł. z prośbą, aby kupić coś synkowi. Mąż zaniemówił i
zanim zdążył coś powiedzieć, pani pospiesznie się oddaliła...

Pozdrawiam wszystkich ludzi-aniołów dzięki którym życie staje się
piękniejsze :)

[janznaj]

Jesienia 2006, pare tygodni po rozpoczeciu studiow w Wawie, wracalem do Szczecina pociagiem. Niestety w zwiazku z jakimis opoznieniami w dziekanacie nie mialem jeszcze legitymacji, a jechalem za ostatnie pieniadze liczac na to, ze konduktor po rzuceniu okiem na indeks stwierdzi, ze ulga przysluguje. Oczywiscie tak sie nie stalo. Mialem do wyboru doplacic do pelnego albo przyjac kare. Opcja pierwsza z powodu braku kasy odpadala. Na moje szczescie poratowala mnie pewna pani z mojego przedzialu. Ilez ja sie jej nadziekowalem!

[Gość: lidka-ateny]

jakies 3 tygodnie temu szefowa wyslala mnie po kawe do marketu jak
wracalam ogladalam wystawe sklepowa byly tam roznosci
piersionki,kolczyki i takie tam spodobala mi sie
branzoletka ,weszlam do sklepu i spytalam ile kosztuje, starsza
pani odpowiedziala ze 30 euro ale da mi ja za 25 ok wiec wezme 2 i
podalalam banknot 50 euro, pani sie usmiechnela i wydala mi 20 euro
reszty, powidziala taki prezezent ,wiec podziekowalam i chcialam isc
a ona mowi poczekaj zapakuje ci w czerwone pudeleczko ,mowie nie
spiesze sie a ona poczekaj chociaz woreczek na branozletki mowie nie
musze isc ale ona poczekaj chwile dziewcznko pobiega na zaplecze i
do kasy i podeaje mi czerwony woreczek a w srodku 5 euro to na
szczescie na 2008 rok !!!
rany ale sie poczulam normalnie az cieplo zrobilo mi sie na sercu

wczoraj ogladalm spodnie na wystawie i podchodzi do mnie starsza
pani i mowi ze nie ma na lekarstwa i bardzo prosi zebym kupila
jakies chusteczki higieniczne i cos tam... nawet nie bardzo
sluchalam wyciaglam portwel i dalam jej 20 euro kobieta wywalila
oczy podziekowala i szybko zwiala

pamietam jeszcze jedna zecz jak bylam mala i mieszkalismy w krakowie
byla zima snieg po pas zimno jak nie wiem, noc wracalismy od babci
(mieszkalismy wtedy w teatrze ) przed teatrem stalo duze auto na
niemieckich rejestreacjach a w srodku 2 zmarznietych facetow
ojciec podszedl do nich zapukal w okno i cos tam na migi tlumaczyl
potem poszedl do domu zrobil 2 gorace herbaty i zaniusl im ,potem
naradzali sie z mama i otworzyli teart (poczeklanie) i pozwolili im
wejsc i zagrzac sie, potem jednak zmienili zdanie i zaprosili ich do
nas do mieszkania dali jesc i pic ja spalam wtedy z mldszym bratem a
im oddalismy nasze luzko nigdy nie zapomne jacy byli wtedy
szczesliwi.

[Gość: fly]

1. Zgubiłam kiedyś futeralik z legitymacją i wszystkimi innymi
dokumentami, biletem miesięcznym itd. w tramwaju. Po prostu spadł mi
na podłogę. Parę dni później do domu przychodzi kobieta i mówi, że
jej mama znalazła w tramwaju - a że adres był, to odniosła. Płakać
mi się chciało ze szczęścia - nie tyle z odnalezionych dokumentów,
co z takiej życzliwości. Że też tej pani się chciało - odnowiła się
we mnie wiara w człowieka.
2. Innym razem, moja koleżanka zostawiła portfel w KFC. Zorientowała
się dopiero po wyjściu i przejściu jakiś 300 metrów. Wróciłysmy tam,
a pani w kasie nam mówi, że znalazł się i nawet zadzwonili do mamy
tej dziewczyny - widać numer był w portfelu. To było świetne,
przecież portfel każdy mógł zabrać ze stolika.
3. Jeszcze innym razem wracałam ze szkoły i zbierałam w parku liście
mlecza i inną trawę dla mojej świnki morskiej. Szła wtedy jakaś pani
z małą dziewczynką i zagadała mnie; pytała czy mam króliczka, bo one
mają i też chodzą zielsko zbierać:) Ale mi było miło po tej rozmowie.
4. Jak byłam po Komunii i wracałam do domu przez park, szła rodzina
z dzieckiem, ja idę w albie, z wianuszkiem itd. i mówią do
dzieciaczka: 'Patrz, aniołek idzie'. :))))))
5. Kiedyś w parku kupiłam sobie balonika z helem. Jakieś dziecko,
młodsze ode mnie patrzyło się na niego wielkimi oczami. Dałam mu je,
ale było szczęśliwe.
Gdy tylko spotyka mnie coś miłego, bezinteresownie, robi mi się
bardzo ciepło i miło. Tak samo jak ja zrobię coś miłego i spotkam
się z wdzięcznością.

[Gość: kasiapil]

Wczoraj kupowalam w carrefourze pakiet mini-pączkow. Stoje w kolejce
do kasy, juz mam placic, gdy z nienacka do ucha syczy mi grobowy
glos: "Słodka rozpusta... w wielki post!"
Obajrzalam sie to starowinkaze zgroza patrzy sie to na mnie, to na
pączki. Baz slowa ulotnilam sie szybko przerazona tym zajsciem.
Gdy opowiedzialam o tym kolezance ta mi podpowiedziala, ze trzeba
bylo powiedziec "ja wierze w Allacha!".

[Gość: uj]

"dałam mu je" tzn dałas dziecko balonikowi?

[Gość: marrrczyk]

W lutym jechalam po wynik egzaminu z matematyki-pewna ze nie zdalam,
byl diablenie trudny.Siedzialam smutna na tyle autobusu, wszedl Pan,
ktory kulal.Ustapilam mu miejsca, a on podal bilet do skasowania
innemu starszemu czlowiekowi,ktory wygladal jak typowy szlachcic.
Wywiazala sie miedzy nimi rozmowa na temat zyczliwosci, ze ciezko w
dzisiejszych czasach o nia, o pilusudzkim, o wiedniu-ogolnie bardzo
ciekawa rozmowa,ktorej milo sie sluchalo.Gdy Pan, ktoremu ustapilam
miejsca zbieral sie do wyjscia usmiechnal sie do mnie i powiedzial:
ten dzien bedzie dla Pani mily . Gosc od matmy powiedzial, ze
obnizyl progi punktowe bo by nikt nie zdal- dostalam "trzy z
dwoma"..Bylam chyba wtedy najszczesliwsza osoba w calyym krakowie!:)
Pozdrawiam wszystkich zyczliwych ludzi:)

[marmusia]

Uczę w szkole matematyki. Kilka lat temu zagadałam się na jakimś czacie z chłopakiem, który następnego dnia miał mieć egzamin z analizy matematycznej, a zupełnie nie rozumiał wymaganego materiału. Przez cała noc rozwiazywałam i tłumaczyłam mu zadania, a nie było to łatwe z powodu nagromadzenia matematycznych symboli (nie miałam wtedy skanera ani odpowiednich programów komputerowych).Chlopak egzamin zdał, a po egzaminie przysłał mi e-mailem kartkę z ogromnym bukietem róż i podpisem, że "kiedyś zamieni je na prawdziwe". Nie potraktowałam tego poważnie, bo chlopak mieszkał za granicą, wiele kilometrów ode mnie. Bardzo sie zdziwiłam, gdy kilka tygodni później zadzwonił, mówiąc, że jest w mojej miejscowości (to mała dziura) i przywiózł obiecane róże. Było ich 100, nigdy nie dostałam tak pięknego bukietu. To było niesamowite i bardzo, bardzo miłe :). Pozdrawiam :).

[mtv_fan]

Tak czytalam te posty i sobie myslalam ze mnie nic dobrego mnie nie
spotkalo... A jednak :)

*To akurat mojego brata... Kiedy mnie jeszcze nie bylo na swiecie,
moj brat byl w przedszkolu, wszystkie dzieci juz poszly a moja mama
myslala ze tata go odbierze i odwrotnie ;) A mila przedszkolanka bez
gadania wziela go do domu, nakarmila zupa, poczytala ksiazke az
rodzice przyjechali :)

*Dwa tygodnie temu zbieralam pieniadze dla mojego klubu plywania
synchronicznego, pakujac siatki w supermarkecie. No i tak skonczylam
pakowac dla faceta i powiedzial ze nie ma reszty i czy mam mu
rozmienic 10 funtow. Nie mialam wiec podziekowal za pomoc i wrzucil
mi ta 10 do kubelka :D To naprawde bylo cos bo niektorzy dawali po
funta, dwa, niektorzy nic a potrzebne nam bylo 730 funtow :)

*Szlam do supermarketu i usmiechnelam sie do pewnej pani. Ona sie
wykrzywila na moj widok, moze miala zly dzien ale mi to popsulo
humor do reszty zakupow. Kiedy wracalam jakis starszy pan sie do
mnie usmiechnal i az mnie zatkalo bo zazwyczaj pierwsza sie
usmiecham :) I znowu mialam dobry humor :D

[renatulka]

jakieś 3 lata temu
szczecin.
plac zwycięstwa. przejście dla pieszych przed 'medicusem'
/tory tramwajowe, a pozniej zebra na jezdni/
idę sobie rano do pracy, czekamy z grupką ludzi aż przejedzie
tramwaj, żeby przejsc przez tory; tramwaj przejechal, wiec dziarsko
wkraczam na tory. nagle w ułamkach sekundy; widzę, ze z drugiej
strony nadjezdza drugi tramwaj, ktorego nie zauwazylam i ktos bierze
mnie za fraki i odciąga z torów, tym samym ratując mnie przed
wejsciem pod tramwaj... z tego szoku nawet nie podziękowałam...

a mojej siostrze za czasow podstawowki, ze 3 czy 4 razy ktos odnosil
do domu sieciówkę, ktorą kiedys notorycznie gubiła.

[renatulka]

i jeszcze mi się przypomniało - babcia mnie kiedys zapomniała z
zerówki odebrać. wiec moja wychowawczyni wzięła mnie za rękę i
odprowadziła do domu ;]
okazało się ze babci pomylily sie godziny

[Gość: p]

Florencja, późny piątkowy wieczór, zmęczeni i zdezorientowani
krążymy po ulicach wyładowanym po brzegi samochodem (5 osób z
namiotami, śpiworami, palnikiem, żarciem itp, jednym słowem
wyposazeniem na tygodniową tułaczkę po północnych Włoszech).
Oczywiście nie znamy miasta, nie mamy mapy, jezdzimy trójpasmówką
bez pasów ;) w nadziei ze znajdziemy jakiś kierunkowskaz na
camping... Nagle rodzi sie mysl ze pojedziemy na dworzec i zapytamy
w informacji. Okazuje sie ze nie jest to takie łatwe, pomimo znaków
cięzko trafić gdziekolwiek. Jeżdzimy tam i z powrotem, nagle na
światłach ktoś daje nam jakieś znaki... Myślimy ze chodzi o zderzak,
który oberwaliśmy pare godzin wcześniej w Bolonii i który teraz
trzyma się na drucie. Otwieramy okno i okazuje się ze dziewczyna z
auta obok mówi czystą polszczyzną:
"Hej, zgubiliście się? Pomóc wam?"
Wyjasniliśmy ze szukamy noclegu... raczej taniego ;) a ona na to:
"Jedźcie za nami, zaprowadzimy was"
I zaprowadzili, a na miejscu zapytali w recepcji czy są wolne
miejsca. Full Service :)
naszymi wybawcami okazali się Włoch (jakiś general manager), Polka,
i Chińczycy, którzy jechali na imprezę (wyglądali jakby już byli po
starterze ;). dostaliśmy wizytówkę i kazali dzwonić jakby coś sie
działo.

Mam miłe wspomnienia z Florencji :)

[mik-mik]

Genialny watek^^

Piękny ten wątek, aż ciepło robi na duchu...

[the_mariska]

Ja też dorzucę coś od siebie :)


Któregoś razu, gdy byłam jeszcze w liceum, wybrałam się na koncert juwenaliowy
na lubelskim Felinie. Deszcz, błoto, tłumy ludzi, Felin to praktycznie koniec
świata, jakoś w drodze powrotnej zorientowałam się, że przepadł mi portfel, a z
nim pieniądze, dokumenty, bilet miesięczny... Parę dni później gdy siedziałam na
lekcji, wchodzi wicedyrektor (kochany człowiek swoją drogą ;)) i zaprasza mnie
do gabinetu. Ja już zaczęłam się poważnie zastanawiać, co takiego naskrobałam,
wchodzę, a w gabinecie czeka na mnie zupełnie obcy pan w starszym wieku, z moim
zabłoconym portfelem w ręku. Mógł go wysłać pocztą, mógł w ogóle olać sprawę, a
on pofatygował się osobiście na dokładnie drugi koniec miasta do mojej szkoły.
Trudno było mi w to uwierzyć.


Czekałam kiedyś na pociąg na peronie Dworca Centralnego, kiedy nagle jakiś,
chyba pijany człowiek, wpadł z rozpędu na tory. Do tego upadł jakoś niefortunnie
i skręcił sobie kostkę tak, że nie mógł się nawet podnieść. Do przyjazdu pociągu
było chyba 5 minut. Zanim zdążyłam się zorientować w sytuacji, jakiś
anioł-nie-mężczyzna wskoczył na torowisko, podniósł pijaczka, skrzyknął ludzi z
peronu żeby pomogli mu wciągnąć go na górę (nawet nie zdawałam sobie sprawy jak
głęboko wykopane są te tory), potem zajął się nogą poszkodowanego. Po przybyciu
policji i objaśnieniu im sytuacji dyskretnie się ulotnił, zanim zdążyłam
powiedzieć mu, że jest dla mnie superbohaterem...



A najwięcej ludzkiej życzliwości można spotkać, gdy się pójdzie na pielgrzymkę.
Byłam jak do tej pory trzy razy i za każdym razem nie mogę się nadziwić ile
dobra kryje się gdzieś w ludzkich sercach. Ludzie, którzy nocują nas w swoich
łóżkach sami przenosząc się całą rodziną do jednego pokoju, ludzie, którzy z
ostatnich rzeczy w lodówce robią pielgrzymom kolację, którzy pomimo suszy
pompują wodę ze studni, żebyśmy mieli się gdzie umyć przed Jasną Górą, ludzie
którzy czekają przy drodze na pielgrzymów, żeby poczęstować ich ciastkiem czy
herbatą, albo ci, którzy zgarniają do swoich mieszkań po 20-30 obcych osób na
obiad... Bez oczekiwania czegokolwiek wzamian. Tego się nie da opisać, to trzeba
po prostu przeżyć. Zupełnie zmienia patrzenie na świat ;)

[mandryk]

W wojsku wybraliśmy się z kolegą do rodzinnego miasta okazją-nagła
przepustka na 48 godzin. Pociąg nam uciekł, więc wymyśliliśmy, że
trzeba dostać się do Żychlina i złapać autobus. Jeden kierowca
podwiózł nas do jednej miejscowości, drugi do następnej. Trzeci
jechał do Żychlina, ale dotarliśmy na miejsce pół godziny po
odjeździe PKS-u. Kierowca w środku nocy zadeklarował, że dogoni
autobus. Mógł iść do domu na kolację i spać, ale ścigał ten autobus
ponad godzinę - aż dogonił! Rozklekotaną nyską zresztą.

Drugi przypadek - w Rosji. Byłem opiekunem grupy dzieci na tzw.
obozie przyjaźni. Obóz pionierski, las 500 km za Moskwą. Drugiego
dnia skończyły mi się papierosy. Kupić nie ma gdzie. Poprosiłem
Rosjanina, żeby odsprzedał mi paczkę. Oburzył się - jak
to „sprzedać”? Dostałem fajki za darmo. W ciągu godziny odwiedziło
mnie 12 (słownie: dwanaście osób płci obojga. Każda przyniosła w
prezencie paczkę papierosów... Słowiańska dusza, czy co?

[agafka88]

1. Kiedyś zgubiłam w autobusie, który jechał do Warszawy legitymację. W drodze powrotnej kierowca zobaczył, że jakaś dziewczyna kupuje bilet do tej samej miejscowości do ja i poprosił ją, żeby mi tą legitymację odniosła. Dziękuję i kierowcy i dziewczynie.

2. Siedziałam sobie na lawce, a tu nagle podchodzi do mnie starsza babka i mówi:
-co ty tu robisz?
-siedzę.
-to masz (i dała mi 8zł :D)

Byłam w takim szoku, że nie zdążyłam jej oddać zanim zniknęła.

3. Pielgrzymka. Obcy ludzie zaprosili mnie (i jakąś 1/3 grupy) na mecz Wisła-Real, a sami dysktretnie się ulotnili.

4. Pielgrzymka. Sympatyczna dziewczyna o imieniu Renata zaprasza nas do siebie, po czym daje klucze do domu, zostawia pod naszą opieką 4 letniego synka i na godzinę wychodzi. Potem przegadałyśmy z nią całą noc :)

5. Anglia. Szłam sobie w biały dzień ulicą, a tu nagle zaczepił mnie jakiś koleś i nie chciał w ogole puścić, a w międzyczasie składał mi propozycje matrymonialne i nie tylko. Byłam już nieźle spanikowana, bo nie mogłam mu się w ogóle wyrwać, ale nagle ocalił mnie przemiły Anglik, przepłoszył intruza i jeszcze mnie do domu odprowadził.

6. Anglia. Jesteśmy z koleżanką na zakupach, nagle spodobał mi się śliczny półmetrowy miś. Mówię koleżance, że szkoda, że nie mam tyle kasy, żeby go kupić. A tu nagle sympatyczne małżeństwo, które sprzedawało mówi, że miś jest specjalnie dla mnie za 1ego funta :) Misia mam do dzisiaj.

[Gość: Bezia]

Ta Renata to troche tak jakby mało odpowiedzialna, co nie?