"Wzór"

[Gość: Inka]

Czy jest na sali matematyk?
Proszę o recenzję serialu. ;)

[drzejms-buond]

2 PI er kwadrat, czy cos koło tego

[Gość: Inka]

To kto jest zabójcą? ;)

[drzejms-buond]

matematyk!

[Gość: 3,14-Roman]

Pewnie to ja jestem mordercą. Bo i "pi" i "er". Ale niczego nie
pamiętam. Myślicie, że mam amnezję?

[Gość: Inka]

Myślimy, że potrzebny jest wzór, który potrafi określić ile ofiar jest w zasięgu
Twojej amnezji.

[Gość: 3,14-Roman]

Ilość ofiar = [(W+A)/ln(pi*H + RC)]+1,
gdzie:

W = aktualna waga 3,14-Romana w kilogramach
A = aktualny wiek 3,14-Romana w latach
H= wzrost 3,14-Romana w metrach
RC= stała Romana, równa 6.66

[drzejms-buond]

masz jakąś STAŁĄ? gratulujemy!

myslę jednak,ze to nie amnezja a pomrocznosć jasna

[Gość: 3,14-Roman]

Raczej nie pomroczność jasna, a tak zwana: "choroba filipińska".

[drzejms-buond]

raczej nie "choroba filipińska" a "zasłabnięcie w trakcie obrad"
(biorąc pod uwagę wczorajsze doniesienia z Łodzi)

[Gość: dioti]

a może po prostu infekcja? ta sama, co to dotknęła niedawno
japońskiego ministra spraw zagranicznych?

Napiszmy swój własny odcinek

[Gość: 3,14-Roman]

Może napiszemy swój własny odcinek? Proponuję
połączyć "Wzór", "CSI", "Kości" i inne podobne w jedno wielkie
dzieło...


-Hände hoch!- zawołał wysoki blondyn w mundurze- Du Arschloch!
Uraczony tym "komplementem" człowiek skulił się na fotelu,
bezskutecznie próbując powstrzymać drżenie rąk. To tylko
rozzuchwaliło blondyna, który wielką łapą ściągnął go z fotela.
-Ratujcie mnie! Biją mnie Niemcy! - rozległy się słabe jęki.
Na próżno. Wszyscy obecni, jak na komendę, odwrócili głowy i
wpatrywali się w brudne szyby, jakby przed chwilą ukazała się na
nich Matka Boska Siedmiu Boleści. Blondyn uśmiechnął się pod nosem.
-Schneller, schneller!- warknął na nieszczęśnika, prowadząc go
między siedzeniami.
-Ratujcie mnie!- zaryzykował jeszcze nieszczęsny, ale skończyło się
to tylko mocnym ciosem w potylicę.
Blondyn zaciągnął swoją ofiarę aż do drzwi, z uśmiechem je otworzył
i wypchnął wciąż jeszcze żywego mężczyznę z samolotu. Z poczuciem
dobrze spełnionego obowiązku zamknął drzwi...

Cztery godziny później, w siedzibie FBI, młody policjant, Fergus
McKowalski, załamywał ręce. Jak mógł się spodziewać, rozmowy ze
świadkami nic nie dały. Co prawda, z około setki pasażerów, aż 43
zapamiętało incydent, ale... 23 osoby twierdziły, że morderca był
mężczyzną, 12 kobietą, a reszta nie miała zdania. Według przed
chwilą przesłuchiwanej przez Fergusa pasażerki, piętnastoletniej
cheerleaderki Sally Anny Lincoln, morderca był młody, wysoki, "very
hot" i podobny do najstarszego członka zespołu "Jonas Brothers", co
wyraźnie kłóciło się z opisem podawanym przez przesłuchiwaną obecnie
przez Fergusa Karen McTaylor, 65letnią gospodynię domową z Południa,
która przysięgała na własne oczy, że morderca był sobowtórem Chucka
Norrisa. "Nawet kopał z półobrotu!"

Fergus westchnął żałośnie, przerywając tym tyradę pani McTaylor
o "spisku masonów" i "rosnących cenach karmy dla kotów".
-Dziękuję- odparł mechanicznie- Bardzo pani nam pomogła!
Kiedy starsza pani opuściła jego gabinet, Fergus podszedł do biurka,
którego idealny porządek zakłócał owinięty w folię kapelusz denata.
I nagle:

-EUREKA!- zakrzyknął Fergus- Zauważył bowiem coś interesującego. Na
rondzie kapelusza widniał bowiem ciąg liczb.
-Yes!- pomyślał McKowalski i bez wahania chwycił za słuchawkę...

[Gość: dioti]

no to pozwolę sobie przyłączyć się do literackiej zabawy:)

... 669-666-777 - szybko wybierał numer telefonu zapisany na rondzie
kapelusza.
- Dzień dobry. - odezwał się kobiecy głos - niski i seksowny. - tu
doktor Annabel Lecter, specjalista psychiatrii. Czym mogę służyć?
- Dzień dobry. - odpowiedział policjant. - potrzebowałbym pani
pomocy...
- Ależ oczywiście! - wciął się kobiecy głos - na tym polega moja
praca. Jaki ma pan problem?
- Mam problem... z ustaleniem tożsamości...
- Spokojnie, taki problem ma wielu ludzi, to się daje skutecznie
leczyć, proszę się tylko szybko zgłosić do mojego gabinetu, który
znajduje się przy ...
McKowalskiemu tajemnicza rzekoma lekarka wydała się nieco dziwna.
Postanowił więc porozmawiać z nią osobiście.
- Czy mógłbym przyjść do pani jeszcze dzisiaj? To, jakby to
powiedzieć, śmiertelnie poważna sprawa...
- Ależ oczywiście, skoro to takie pilne! Może być 18.30? powtórzyć
adres?
- Dziękuję, już zapisałem.

***

O 18.20 Fergus McKowalski siedział już w niewielkiej poczekalni
gabinetu psychiatrycznego przy Wisteria Lane. Różowo-czerwone
nieokreślonego kształtu desenie na tapecie oraz obrazki
przedstawiające postacie z komedii dell'arte nadawały temu wnętrzu
cokolwiek niesamowity charakter. Widniejąca na drzwiach gabinetu
tabliczka z wypisanym czarną, gotycką czcionką napisem
"A. Lecter, MD" także nie sprzyjała uspokojeniu skołatanych nerwów.
W poczekalni nie było nikogo innego. "Widocznie pani doktor nie
narzeka na nadmiar pacjentów" - pomyślał McKowalski. - "Lecter,
Lecter... skądś znam to nazwisko..." Rozmyślania detektywa zostały
nagle przerwane przez donośne skrzypienie drzwi. Niewysoki mężczyzna
o aparycji Woody'ego Allena pospiesznie opuszczał gabinet,
burknąwszy ledwie słyszalne "Dowidzenia" stojącej za nim kobiecie w
niedbale narzuconym białym fartuchu. Najbardziej intrygującej i
seksownej kobiecie, jaką McKowalski w życiu widział...


[ ciąg dalszy, jeżeli chcecie, być może nastąpi ;) ]

[nessie-jp]

Ja przepraszam, ale całkowicie pominięto w tej narracji charakter urazów
przedśmiertnych denata. A przecież cios w potylicę pozostawił z pewnością na
twardówce krwiak odpowiadający kształtem dłoni mordercy! Nie mówiąc już o
śladach w postaci pudru sypkiego w odcieniu brzoskwiniowym, które odkryto na
kołnierzyku ofiary tuż pod linią włosów. Co mniej zaprawionym intelektualnie
śledczym mogłoby pozwolić mniemać, że rację mieli ci z pasażerów, którzy
twierdzili, iż postawny, brutalny morderca była kobietą

[Gość: dioti]

... gdyż najwyraźniej coś ją z tym mordercą łączyło. Z całą
pewnością nie była to relacja czysto służbowa... Dywagacje na temat,
czy był to związek o charakterze erotycznym, czy politycznym, czy
może raczej jedno i drugie, zostawmy na później. Wróćmy do detektywa
McKowalskiego, którego zostawiliśmy niedawno sam na sam z tajemniczą
panią doktor...

McKowalski wpatrywał się w dr Lecter jak sroka w gnat. A zaiste było
na co popatrzeć... Długie, idealnie proste i idealnie czarne włosy
okalały niezwykle atrakcyjną twarz pokrytą starannym makijażem. Pani
doktor miała na sobie suknię z odważnym dekoltem, której soczyście
czerwona barwa idealnie podkreślała jej południowy typ urody. Suknia
kończyła się nieco powyżej kolan, ukazując oczom naszego dzielnego
policjanta piekielnie zgrabne łydki odziane w cieniutkie, lekko
połyskujące pończochy. Całości dopełniały eleganckie, czarne,
niebotycznie wysokie szpilki.
- Dlaczego pan mi się tak przygląda? - zapytała.
- Yyyyy... bardzo ładna sukienka, piękny kolor... naprawdę
piękny... - nic mniej kompromitującego najwyraźniej nie chciało
przyjść mu w tym momence do głowy.
- To Golce&Zadbana, wschodząca designerska gwiazda, z jakiegoś kraju
na wschodzie Europy, nie pamiętam dokładnie... - odparła pani
doktor, rozsiewając wokół siebie dyskretną woń Channel No 5. - Ale
przejdźmy do rzeczy, zdaje się, że miał pan jakiś problem z
tożsamością?
- Tak - odparł McKowalski, dyskretnie rozglądając się po ścianach
gabinetu, obwieszonych mnóstwem dyplomów i certyfikatów. - Ale nie
moją. Myślę, że pora już zakończyć te podchody. Jestem z FBI, oto
moja legitymacja - powiedział, podając jednocześnie lekarce
dokument. - Dziś rano na lotnisku znaleziono zwłoki mężczyzny.
Brutalnie pobitego ze skutkiem śmiertelnym. Na rondzie kapelusza
miał zapisany numer pani telefonu. Tutaj mam jego zdjęcia. -
kontynuował McKowalski, wyjmując jednocześnie z teczki żółtobrązową
kopertę. - Ostrzegam jednak, to są zdjęcia zwłok, mogą wyglądać dość
drastycznie...
- Nie ma sprawy, my lekarze już na pierwszym roku studiów oswajamy
się z takimi widokami... Ale doceniam pańską troskę - odpowiedziała
uśmiechając się uwodzicielsko, bo doskonale dostrzegała, jakie
wrażenie robi na młodym śledczym. - Proszę pokazać mi te zdjęcia.
Dr Lecter dłuższą chwilę wpatrywała się w fotografie, mocno
zmarszczywszy swoje idealnie wyprofilowane, czarne brwi.
- Taak, chyba poznaję tego człowieka. - powiedziała powoli,
najwyraźniej ważąc każde słowo. - To jeden z moich pacjentów. On się
tak jakoś dziwnie nazywał... Jakoś tak mi się to nazwisko z diabłem
kojarzy... I imiona też miał dziwne, jakieś takie nie do końca
męskie... Wiem!
Piotr Anna Boruta! To na pewno on! Przyjeżdżał do mnie się leczyć aż
z tego dalekiego kraju na wschodzie Europy, z którego pochodził.
- Tak więc leczyła go pani? - McKowalski starał się wydobyć z
lekarki jak najwięcej informacji - Czy denat miał jakieś problemy
natury psychicznej?
- O tak, w dodatku niezwykle złożone i skomplikowane... -
odpowiedziała dr Lecter. - Był jednym z moich najtrudniejszych
pacjentów w ostatnim czasie. Miał wielkie problemy z odnalezieniem
się w otaczającej rzeczywistości. Rozbudowany system urojeń
wielkościowych i prześladowczych. Kiepsko reagował na intensywną
psychoterapię. Rozważałam już nawet wkroczenie z leczeniem
farmakologicznym, ale nie zdążyłam... Sytuację dodatkowo
komplikowały relacje z żoną, Niemką, jak mi się zdaje...
- Czy mogłaby pani udostępnić mi jego dokumentację medyczną? -
zapytał McKowalski. - Oczywiście dostarczę pani stosowny nakaz w
terminie późniejszym.
- Ależ oczywiście. - odpowiedziała dr Lecter z nieco nienaturalną
gorliwością. - Tylko że... widzi pan, zapomniałam dzisiaj klucza do
pokoju, w którym przechowuję kartoteki pacjentów... Czy mógłby pan
przyjść po nią jutro? - mówiąc to spojrzała na niego swoimi wielkimi
zielonymi oczami w taki sposób, że nawet kamienny posąg straciłby
głowę.
- Dobrze. Chętnie przyjdę do pani jutro. Po dokumentację...
oczywiście... - to spojrzenie najwyraźniej odniosło zamierzony
skutek...

***

- Co za kobieta! - pomyślał Fergus McKowalski kierując się w stronę
swojego samochodu.
- Co za pech! - pomyślała dr Lecter, obserwując wsiadającego do
samochodu policjanta zza żaluzji w oknie swojego gabinetu. - Że też
ten idiota musiał sobie zapisać mój numer na kapeluszu! Teraz będę
miała na głowie tego wścibskiego glinę!

[Gość: 3,14-Roman]

W tym samym czasie w zasnutym mgłą polskim miasteczku Zadupie Wielkie
Zdzisław Małorolny (lat 53), grabarz, obserwował już od godziny
tajemniczą grupkę ludzi, która przechadzała się po lokalnym
cmentarzu.

(posępny głos narratora)
Zdzisław nie był człowiekiem, którego łatwo zadziwić. Podczas ponad
trzydziestu lat na stanowisku grabarza (albo, jak kto woli, Managera
ds. Jednostronnego Transportu Wertykalnego) widział już wiele rzeczy.
Widywał złodziei, bez żenady kradnących w biały dzień znicze i
wiązanki z grobowców. Kątem oka obserwował cotygodniowe czarne msze
organizowane przez dwudziestoletnich członków Zrzeszenia Satanistów
Ziemi Górnośląskiej. Widywał miejscowego zboczeńca, pana Hipolita,
który ukryty za wielkim grobowcem rodziny von Kloc, czekał na
przechodzące staruszki. Ale ci ludzie byli inni...

[Gość: 3,14-Roman]

Przewodniczący lokalnego oddziału Loży Nowomasońskiej Joachim von
Blumental Konditorei Kopenrath und Wiese odwrócił się niespokojnie.
-Ten człowiek na nas patrzy, Nemezis!- zwrócił się do swojej
asystentki, pokazując upierścienionym paluchem znanego już nam
Zdzisława.
-Nie powinieneś wkładać rytualnej szaty, o Mistrzu!- zauważyła
Nemezis- Teraz motłoch się na nas patrzy!

Joachim westchnął żałośnie. No cóż,brak doświadczenia robi swoje-
pomyślał. Von Blumental był Mistrzem dopiero od dwóch tygodni, kiedy
to zbuntowani Masoni postanowili utworzyć swoją własną, nową Lożę,
Lożę Nowomasońską. I nie miał wielu ludzi do dyspozycji, nie miał
nawet osobistego kierowcy, co dopiero mówić o stylistach, czy spin-
doktorach.

-Zocha, kiedy będzie Halloween?- kilkuletnie dziecko o ryżej
czuprynie,zapytało głośno starszą siostrę, pokazując brudnym
paluchem szatę Joachima(Armani, najnowsza kolekcja Masons Deluxe).

Von Blumental Konditorei Kopenrath und Wiese uśmiechnął się pod
nosem.
-Jeszcze nie teraz, kochanie!- odparł- Ale jak chcesz, dostaniecie
teraz po paczce cukierków (siedziący na ławce pan Hipolit chrząknął
z oburzeniem). Poproście tylko tego grabarza, aby za kwadrans
godziny stawił się przed grobem Luizy księżnej von Smallhousen.

[bransoletkaa]

A matematyczka może być?