Przychodzimy, odchodzimy

[rita100]

Takie jest życie, że przychodzimy później odchodzimy i nigdy nie ziymy kiedy
ten cias nastąpi. Taki tytuł mnioł kóntek w Krakowie kedy chtoś łodchodził,
może nie ważny, ale chtóś znany, podziwiany, chtoś chto łostawił po sobzie to
coś. Dlatego cobyśmy i mym pamniantali ło ludziach łodchodzóncych z Warmii i
Mazur je ten skromniutki kónteczek.
Przychodzim i łodchodzim

[rita100]

Autor: tralala33
Data: 16.09.06, 20:55
Hieronim Skurpski nie żyje. Wybitny olsztyński malarz i rysownik, a także autor
artykułów, rozpraw i książek m.in. o sztuce ludowej Warmii i Mazur zmarł
wieczorem w Olsztynie w wieku 92 lat.
Hieronim Skurpski urodził się 17 października 1914 roku we wsi Skurpie koło
Działdowa. Ukończył Państwową Szkołę Sztuk Zdobniczych i Przemysłu
Artystycznego w Krakowie. Studia artystyczne w Akademii Sztuk Pięknych w
Warszawie przerwała wojna. Ukończył je w pracowni Aleksandra Rafałałowskiego. W
1945 roku przyjechał do Olsztyna. Organizował i współtworzył Muzeum Warmii i
Mazur, a później przez 20 lat był jego dyrektorem. Powołał Biuro Wystaw
Artystycznych i kierował nim przez dziewięć lat, był również współzałożycielem
i wieloletnim prezesem SSK „Pojezierze”. Miał także tytuł Honorowego Obywatela
Olsztyna. W 2002 roku otrzymał tytuł "Osobowość Roku Warmii i Mazur". Tytuł ten
Warmińsko-Mazurski Klub Biznesu nadaje osobom, które mają na swym koncie
zasługi na rzecz rozwoju oraz promowania regionu. Prace plastyczne Hieronima
Skurpskiego wystawiane były m.in. w "Zachęcie", Muzeum Warmii i Mazur i Galerii
Sztuki w Kalingradzie.
Synowa artysty Maryna Skurpska powiedziała, że jej teść do końca pracował. W
poniedziałek miała być gotowa książka zawierająca 108 jego rysunków. Tworząc
ostatni z nich powiedział, że to szkic do jego ostatniego obrazu i nic więcej
już nie namaluje.
Hieronim Skurpski miał 92 lata.

[rita100]

Autor: tralala33
Data: 16.09.06, 21:05
W wolnej chwili zajrzyjmy do Galerii Hieronima Skurpskiego. Jego rysunki
pojawiły się też w jednej z książek mojego dzieciństwa 'Kiermasz baśni'
warmińskich i mazurskich.
www.skurpski.artneo.pl/index.html

[rita100]

Autor: tralala33
Data: 16.09.06, 21:07
Tam są nie tylko obrazy i rysunki Coś do poczytania tez się znajdzie:

Zauroczenia

Diabeł i baba
Opowiedziała ś.p. Anna Semrau (ur. Plewka) ze wski Skurpie pod Działdowem.
Jedny kobziecie zabrakło psienędzy. Tak jakoś się stało, że znikąd jych dostać
nie było mozna, ani pozycyć. Baba martwi się trochę, ale za siła sie nie
glowuje. Głowe niała wysoko na szyji. Przybucuł sie ji on diabu, o chtórym tyle
sie nasłuchała.
- Toć jek on taki bogaty, to trzeba zajrzyć do niego, moze sie tez da uprosić -
tak mózi do siebzie. No i rychtyk. Posła ze ej! Ba ... ale tez to i była
kobzieta nie ladajaka. Miała tęgo głowe i kałdun.
Przysła do onego carta. Nie bojała sie go oni krusyne. Toć on nie taki carny,
jak go wej gdzieś malujo.
Zaceła gadać a przekładać, rozpojedywać a płakać. Djabu zabraniał. Bul juz tak
głupsi, esce lepsym sie stał.
Jak eno jo zobacuł, ciesuł sie nieboracek, ze jedno tez dusycke zdobeńdzie dla
piekelnych cieluści. Tyle w swoim łebzie rachował a rachował. A tu mas -
pleniec. - Babsko chce eno troske psiejendzy. Ki carty. Toć to nie zaden bank.
Ani rus nie chciał ji dać. Bo za co? moze za darmo, co? Oh...tego to w psoekle
nima.
A baba od nowa mu wykłada, a gada jak pytel. Zniarkował (w sam raz) ze jek ji
nie da to dostanie po kłembzie, ze ani jeden kudeł nie zostanie na jego ryju. A
tego sie bziedak najbardzi bojał, bodajze ziency od przezegnania krzyzem
szwentem. Rad nie rad zgodziuł sie, bo natrentne było kobziecisko. Baba tak mu
mózi:
- Ty djable: das mi cubato macke złotech talarów. Słuchaj: - Ta niara musi być
cubata, bo jek nie to zies. ja ci oddam pełno. Rozumniejeś! Równo z brzegiem.
Tak go zagadała, bo uwazał ze esce cóś zarobzi na tem. Pomyliło mu sie w
głozie. Myślał tak: dam ji równo z brzegiem a dostane cubato. Przeciez to zawdy
jest jakić zarobek. A może nie odda - to dusycka jego.
- Zgoda! - mózi diabeł i zaprowadza babe do śklepu z workami złota. Baba
wyjmuje z pod fartucha macke i śtrychołek. Zacierzpneła pełnymi garzciami
dobrze z cubem. Zesztrychowała cub sztrychołkiem do fartucha (ziencyć nie
brukowała(, nó i psięknie go pozegnała. Tak jek by nigdy nic. Z wesołościo
posla do chałupy, zostaziajónc zgłupsiałego carta z kudłatem łbem.

rychtyk - dokładnie, rzeczywiście, doprawdy
kałdun - wielki brzuch, brzuszysko
pleniec - plecak
pytel - pytla, w młynie: sito z gazy metalowej lub jedwabnej, przez które
ptzresiewa się mąkę
macka - drewniane naczynie, skopek, miska
sklep - piwnica
śtrychołek, strychołek - strychulec, specjalne narzędzie, osełka do ostrzenia
kosy


Komentarz Hieronima Skurpskiego
- Bajkę tę zapisałem w 1938 r. Opowiadał mi ją moja babcia ze strony matki.
Babcia była niebywale inteligentna. Potrafiła obrazowo przedstawiać i
relacjonować. Moja babcia sięgała pamięcią początków XIX wieku, czyli wtedy,
gdy tradycja mazurska była w rozkwicie. Po 1870 r. na skutek trendów
cywilizacyjnych tradycja ta zaczęła się cofać. Tekst przedstawia więc dość
dokładny obraz pewnych tradycyjnych wartości, które właściwie już zanikały.
Bajka ukazała się w "Kalendarzu dla Mazurów" drukowana gotycką czcionką.
Charakteryzuje dość dobrze gwarę mazurską używaną przed 1939 r. w powiecie
działdowskim.
Powiat działdowski był jedynym powiatem mazurskim, który znalazł się w
granicach II Rzeczypospolitej. Stąd Emilia Sukertowa-Biedrawina i podległe jej
Muzeum Mazurskie w Działdowie, a także Józef Biedrawa - dyrektor seminarium
nauczycielskiego w tym mieście wraz ze swoimi uczniami mogli skorzystać z
okazji badania tradycji ludowej. Dzięki tej swobodzie, jaka istniała w powiecie
działdowskim, i dzięki temu, że należał on do Polski, te treści mazurskie nie
zostały zgermanizowane ani przeniesione na język niemiecki poprzez streszczenie
czy tłumaczenie.
Żyjąc w atmosferze wprost wyjętej z kart powieści "Dzieci Jerominów" Ernesta
Wiecherta byłem zauroczony tradycją ludową i bogactwem ludowej wyobraźni. Byłem
jednym z wielu, którzy tym się zajmowali. Zjeździłem przed wojną rowerem cały
ówczesny powiat działdowski. Każdą wieś znałem, każdy strych, gdzie znajdowały
się jeszcze stare skrzynie, krosna.
Motyw diabelski występujący w bajce "Diabeł i baba" jest dosyć
charakterystyczny dla wyobraźni ludowej Mazur, gdzie żyło się swoją
przeszłością na uboczu cywilizacji miejskiej.

[rita100]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=64&w=48772094&v=2&s=0
I łod noju kondolencje składamy familii

[tralala33]

miasta.gazeta.pl/olsztyn/1,35189,3632654.html
Dziś pożegnamy Hieronima Skurpskiego, nestora olsztyńskich artystów.
O godz. 12 zacznie się nabożeństwo w kościele ewangelickim na Starym Mieście,
później kondukt żałobny z trumną owiniętą we flagę Olsztyna, którą będą nieśli
na barkach strażnicy miejscy, ruszy ulicami miasta. Przejdzie razem z orkiestrą
pod Wysoką Bramą i zatrzyma się pod ratuszem, gdzie flagi będą opuszczone do
połowy. Po godz. 13 uczestnicy wyruszą na cmentarz Komunalny, gdzie około godz.
14 rozpocznie się złożenie do grobu w alei zasłużonych.

[gajowy555]

miasta.gazeta.pl/olsztyn/1,35189,3634461.html?nltxx=1078250&nltdt=2006-09-22-03-35
Rodzina, przyjaciele, sąsiedzi, ludzie kultury, władze miasta i województwa -
niemal cały Olsztyn żegnał Hieronima Skurpskiego, wielkiego artystę i dobrego
człowieka.

W samo południe zaczęły się w piątek uroczystości żałobne w kościele
ewangelickim na Starym Mieście. Świątynia była wypełniona. Biskup Rudolf
Bażanowski: - W smutku i żalu żegnamy Mazura i Europejczyka, wspaniałego malarza
i człowieka. Bardzo nam będzie brakowało jego celnych komentarzy, nie usłyszymy
już od niego ojcowskich wskazówek, nie spojrzymy już w jego pełne miłości oczy.

Głos zabrał również Erwin Kruk, mazurski pisarz i poeta, a także przyjaciel
Hieronima Skurpskiego. - Człowiek, który żył dla innych, nie całkiem odchodzi,
zostaje jako cząstka ich pamięci. Na Mazurach rzadko mówiono żegnaj, raczej
odwituję się. Odwituję się więc z Tobą, drogi Hieronimie, w imieniu własnym i
licznych przyjaciół Mazurów, rozproszonych po różnych miejscach. Ty już na
zawsze zwiążesz się z ziemią Warmii i Mazur, dwóch regionów, z którymi złączyłeś
swoje twórcze życie - mówił.

Kiedy żałobna procesja wyszła z kościoła, olsztyńska starówka zamilkła i
zatrzymała się. W zadumie stanęli nawet turyści. Na czele konduktu szła
orkiestra grająca żałobne marsze Chopina, za nimi czterech strażników miejskich
niosło na barkach trumnę owiniętą we flagę miasta, dalej rodzina i kilkuset
innych żałobników. Przed ratuszem trębacz odegrał pieśń "Warmio moja miła", a
strażnicy miejscy pochylili flagi przed trumną.

Hieronim Skurpski został pochowany w alei zasłużonych na cmentarzu Komunalnym
przy ul. Poprzecznej.

...I mym nie zaboczym ło tam zielkim Łolstyniaku, Mazurze i Europejczyku. Niech
Mu ta warnijska ziamnia lekkó bandzie...

Fot. Tomasz Waszczuk / AG

bi.gazeta.pl/im/4/3634/z3634484X.jpg

Księgozbiór Hieronima Skurpskiego

[tralala33]

w muzeum zamkowym

miasta.gazeta.pl/olsztyn/1,35189,3734024.html
- Książki były częścią osobowości pana Hieronima - wspomina Barbara Michalska,
kierownik zamkowej biblioteki. - Miał je wszędzie: na regale, w szafkach, na
blacie wmontowanym w regał, na parapetach. Doskonale się orientował w swoim
księgozbiorze i w czasie rozmowy wielokrotnie wyciągał z półki książki, z
których odczytywał poparcie swoich tez.

Po śmierci Skurpskiego Janusz Cygański, dyrektor Muzeum Warmii i Mazur,
zaproponował jego rodzinie, by przekazała na zamek pamiątki po artyście i jego
księgozbiór. - Przepełniony obrazami i książkami salon, w którym przyjmował
gości, był ważnym w mieście miejscem dyskusji - mówi Cygański. - Pomyślałem, że
warto salon pana Hieronima zrekonstruować i stworzyć swego rodzaju muzeum czy
izbę pamięci. Olsztyn jest mu to winny.

Pewnie za rok, dwa lata, takie miejsce w Olsztynie powstanie. By wiernie
odtworzyć salon muzealny, fotograf pieczołowicie sfotografował księgozbiór. -
Oprócz książek, których kolejność ustawienia na półkach spisaliśmy, wiemy też,
w którym miejscu stał anioł, gdzie były przyczepione zdjęcia wnuczek, na której
książce leżał zasuszony kwiat od Krystyny Poklewskiej, która przepisuje jego
dzienniki - opowiada Barbara Michalska.

[rita100]

No tak, ksiójżki - co z nimi zrobzić ? Ciekawe co na to rodzina ?

[tralala33]

Zgodzili się. Myślę, że będą zadowoleni z takiej izby pamięci. A dla nas to
będzie interesujące, tak zajrzeć do prywatnego mieszkania artysty, zerknąć co
czytał. Szkoda tylko, że nie będzie można przysiąść i sobie poczytać albo i coś
pożyczyć za karteczką.

[rita100]

No własnie, ale czy nie bedziemy sie czuć jak w martwej bibliotece ? Ani
ksiązkę do reki wziąśc, ani dotknąć - przyznam Ci się , że to mi się nie podoba.
No ale jak tak chcą obydwie strony.

[rita100]

Oczywiście, ze byłamw błędzie, księgozbiór Skurpskiego to dzieła muzealne i
chwała rodzinie za ten gest.

[rita100]

łobaczta com nolazła :
www.luteranie.pl/diec.mazurska/pl/biuletyn/MTE_2006_09_39.htm
Pożegnanie śp. Hieronima Skurpskiego

"W sobotę 16 września 2006 r. w godzinach popołudniowych zmarł w Olsztynie śp.
Hieronim Skurpski, artysta malarz i grafik, po wojnie organizator Muzeum
Mazurskiego w Olsztynie i licznych instytucji kultury. Do ostatnich dni zajmował
się twórczością. Urodzony we wsi Skurpie koło Działdowa na Mazurach 17
października 1914 r., za miesiąc obchodziłby 92 urodziny.
W czwartek 21 września odbył się pogrzeb. Uroczystości pożegnania Hieronima
Skurpskiego, które w południe rozpoczęły się w kościele ewangelickim na
olsztyńskim Starym Mieście, były jedną wielką pochwałą zmarłego artysty.
Nabożeństwo żałobne odprawił ks. bp Rudolf Bażanowski w asyście ks. Rolanda
Zagóry z Nidzicy i ks. Waldemara Kurzawy z Działdowa. Ze słowem pożegnania od
mazurskich przyjaciół wystąpił Erwin Kruk (Jego tekst zamieścimy w następnym
numerze "Kartek Mazurskich"). Po nabożeństwie orszak żałobny, liczący setki
osób, wyruszył z kościoła ewangelickiego przez Wysoką Bramę pod ratusz, gdzie
trębacz pożegnał Honorowego Obywatela Miasta odegraniem warmińskiego hymnu "O
Warmio moja miła". Stamtąd trumna z ciałem śp. Hieronima Skurpskiego, okryta
flagą miasta, przewieziona została na cmentarz komunalny przy ulicy Poprzecznej.
Artystę pożegnali nad grobem: prezydent Olsztyna Jerzy Małkowski, marszałek
województwa warmińsko-mazurskiego Andrzej Ryński, prezes Stowarzyszenia
Społeczno-Kulturalnego "Pojezierze" Bronisław Sałuda, przedstawiciele Związku
Polskich Artystów Plastyków Piotr Dondajewski i Wiesław Wachowski, a także prof.
Janusz Małłek, historyk Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, syn
zasłużonego działacza mazurskiego Karola Małłka, który przed wojną jako prezes
Związku Mazurów w Działdowie wspierał m.in. początek drogi twórczej młodego
Hieronima Skurpskiego. Mogiłę przykryły liczne wiązanki kwiatów i wieńce od
rodziny, przyjaciół, osób prywatnych i instytucji z Olsztyna i regionu, w tym i
od Mazurskiego Towarzystwa Ewangelickiego."

Jan Kaczmarek

[gietpe]

wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,4673261.html

[rita100]

Chorował na Parkinsona - to nieuleczalne

"Na pewno zaś tym, który od zjadliwej satyry wolał poezję. "Kurna chata", "Czego
się boisz głupia", "Do serca przytul psa", "Los Andes Cordilliera", "Ballada o
mleczarzu"... Te piosenki znają wszyscy."

A mnie się marzy kurna chata
Zwyczajna izba zbita z prostych desek
Żeby odbić od całego świata
Od paragonów, paragrafów i wywieszek

- Do serca przytul psa,
Weź na kolana kota.
Weź lupę, popatrz - pchła!
Daj spokój, pchła to też istota.
W jeżyny nura daj,
Lub usiądź na mrowisku.
To może nie jest raj,
Lecz trwaj tam, trwaj,
W jeżynach trwaj -
Wiosna, maj, a ty trwaj,
A ty trwaj,
Bo to jest w końcu wszystko!

[gajowy555]

Jan Kaczmarek we wspomnieniach internautów.

"Człowiek wracał do domu z pracy, zły i przygnębiony. Włączał radio i od razu
robiło się milej, gdy mógł posłuchać Pana Janka i całej Elity".

Kiedy umiera idol, ktoś, kogo głos, piosenki towarzyszyły na co dzień w szarej
PRL-owskiej rzeczywistości, mogąc ją choć trochę rozjaśnić, zawsze pojawia się
żal. Dla wielu świat stał się jeszcze bardziej plastikowy.

Internauci wspominają twórczość Jana Kaczmarka. Komentarze mówią same za siebie.

"Kończy się nasz świat. Odszedł Niemen, Grechuta , Nalepa, teraz Kaczmarek,
ogromny żal, kto ich zastąpi? NIKT" – pisze ~50-latek

"Dla mojego pokolenia ten Wspaniały Artysta był przykładem cudownego finezyjnego
humoru. To właśnie On był wzorem dla mnie i wielu moich przyjaciół - jak piękne
może być słowo, jak można użyć metafory - aby nasza szara komunistyczna
codzienność nie była taka szara.. Żegnam Cię Janie Kaczmarku" ~Piotrek

"To było wspaniałe, do dzisiaj cytuję niektóre fragmenty tekstów J. Kaczmarka i
robi mi się ciepło na duszy na samo ich wspomnienie. Twórczość J.K to poezja
młodych z tamtych lat. Dzisiejsze kabarety nie są złe ale ich charakter jest
inny." ~irasiad

"Człowiek wracał do domu z pracy, zły i przygnębiony. Włączał radio i od razu
robiło się milej, gdy mógł posłuchać Pana Janka i całej Elity, z ich
niezapomnianymi tekstami." ~Rocznik 1969

Forumowicze przypominają sobie teksty piosenek, skeczy, audycje radiowe, np.
"Powtórkę z rozrywki".

"Słuchałam - uwielbiałam ten program. Był trochę za wcześnie, nie zawsze udawało
mi się zdążyć ze szkoły." ~Basia

"To były czasy, kiedy czekało się na >>Powtórkę z rozrywki<< ! Kiedy radio było
do słuchania, a nie przerzucania stacji, bo nigdzie nie ma nic ciekawego...".
~Lavenda

"Świetne kawałki. Była >>Powtórka z rozrywki<<, a wcześniej >>60 minut na
godzinę<<. Czuję się, jakbym kawałek życia gdzieś zostawił, starzeje się
człowiek". ~andrez7

"Na tekstach Kaczmarka wychowałem się. Byłem nastolatkiem kiedy słuchałem
>>Studio 202<<. Było ono przeciwwagą, oazą normalności w latach PRL-u. A
piosenka >>Do serca przytul psa<< mogła powstać tylko w duszy tak łagodnej, jak
miał On". ~z rocznika 1964

muzyka.onet.pl/10172,1451885,0,1,3312,wywiady.html

[tralala33]

miasta.gazeta.pl/olsztyn/1,35189,3638889.html
W piatkową noc 23 września o godzinie 23, kilka kilometrów od Olsztyna, na
drodze nr 16, zginął w wypadku samochodowym 53-letni Waldemar Nalewajko,
wieloletni dyrektor Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej. Zaledwie parę tygodni
wcześniej cieszył się (a my z nim) z przyznanych środków na odnowę Kanału
Elbląskiego.

[rita100]

tak nagle...
Znów strata
A coś ostatnio duzo wypadków samochodowych na WiM , chyba powinni tam stworzyć
strefę ochronną i na każdej drodze progi zwalniające i mowię to bez ironi.

[gajowy555]

wiadomosci.onet.pl/1415392,11,item.html
Marek Grechuta - piosenkarz i kompozytor, wykonawca przebojów "Dni, których nie
znamy", "Będziesz moją panią", "Niepewność" - zmarł w poniedziałek w Krakowie w
wieku 60 lat.

To naprawdę wielka strata...

[rita100]

Tak Marek Grechuta był jedyny tego rodzaju.

I choć teksty zostają i melodia również nikt tak jak on nie zaśpiewa ich. Urok
tych jego piosenke był w jego wykonaniu i nikt jego nie zstąpi. W jego
niepowtarzalnej osobowości, niepowtarzalnego artyzmu. Zostaje płytoteka i
pamiętajmy w tym zgiełku wydarzeń , w tej nowoczesności, w tej modzie piosenek
również o dzikim winie, o nie dokazuj miła nie dokazuj, o świecie nasz , o cyt,
cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt ...niewinnie i łagodnie.

Jak rozpoznać ludzi , których już nie znamy?
Jak pozbierac myśli z tych nie poskładanych?
Jak odnależć nagle radość i nadzieję ?

Odpowiedzi szukaj , czasu jest tak wiele ...

Ważne są tylko te dni , których jeszcze nie znamy
Ważnych jest kilka tych chwil na które czekamy ..
Korowód

[rita100]

Hop , hop , hop szklankę piwa
hop , hop , hop szklankę piwa
hop , hop , hop szklankę piwa
hop szklankę piwa hop !
ważę ciężary o jakich nie myślał żaden cezar świata
a wszystko ulata , ulata jak wata , ulata jak wata
hop szklankę piwa hop

To była moja radosna , wesoła piosenka i zdradze tajemnicę, że czesto ją
śpiewałam

[tralala33]

A ja dziś po pracy wsiadłam do samochodu, zmęczona i jeszcze bardziej zmęczona
na myśl o tym, co mnie czeka (Urząd Skarbowy, ZUS, bank), przekręciłam kluczyk,
włączyło się radio i usłyszałam, że

'Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy,

ważnych jest kilka tych chwil - tych, na które czekamy.

Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy,

ważnych jest kilka tych chwil - tych, na które czekamy.'

Aż mi się raźniej jechało - dopóki piosenka nie dobiegła końca a prezenter nie
dodał 'Dziś w Krakowie zmarł Marek Grechuta'.

[rita100]

To faktycznie , musiało piknąć Ci syrce - głos je , a czlozieka ni ma.
Tak to je, kiedy jest sia zapracowany, w ciagłym biegu, a tu nogle taka wieść.

[rita100]

Dzisiaj Kraków pożegnał Marka Grechutę. Położono go na aleji zasłużonej na
Cmentarzu Rakowickim obok Skrzyneckiego. Jak się ludzie wypowiadali kwiat
polskiej estrady zostaje z nami w pamięci i w twórczości i nie zwiędnie nigdy.
Ach jak teraz piosenki jego brzmią inną nutą, szczęśliwą, ze dano nam było
poznać ten kwiat.
Jeszcze dla przypomnienia
Ocalić od zapomnienia lalalala
ocalić od zapomnienia lalala lala la .......

[rita100]

Tak , poszli górnicy do pracy, wziali cólty łod żon, łodzitali sia, zjechali
pod ziamnie i łuż słónecka ni zobacyli.
Mózio co ratownicy nie ratują , a to zły znok.

[rita100]

Stęzenie metanu je bardzo duże. Ratownicy nie ratują. Tlo cias pokaże co
bandzie, ale nadzieja łumiera z sekundy na sekunde.

[gietpe]

..............

[fedar]

(*) (*) (*)

[gajowy555]

No jó. Nadzieja umarła łostatnia.
(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

www.onet.pl/

[gajowy555]

rysiu.info/images/20060402221607___znicz.jpg
Jeszcze sie przeżegnoł, synka pocałowoł
i poszeł na szychta górnik jedyn "stary"
łon swoji rodzinie pszonio niy żałowoł
ale był tyż chopym łod Świynty Barbary

Kyj zaczynoł szychta i właziył do szole
to patrzoł na słońce,rzykoł mi sie zdaje
coby po robocie głymboko na dole
zaś je mog łobejrzeć, bo mu bardzo pszaje

Razym z kamratami ściana rabowali
Skarbnik klupnył krykom i wybuchnył gaz
wtynczos ujrzoł piykne światło kanś w łoddali
"poć do mie Franciku, to już prziszeł czas"

I wziyna Barbara Francika do siebie
bo boł dobrym chopym, takich potrzebuje
chocioż niy łobejrzi słoneczka na niebie
teroz z aniołami duszyczki fedruje

Poszli ratowniki w czorno dziura w ziymi
Francika wołali, ale znodli ciało
teroz je wywiyźli i leży z innymi
i tak już łostanie - widać tak być miało

Niy smuć sie syneczku, żonko patrz do gory
teroz jest żech hajer u samego Boga -
tukej jest tak piyknie i spiywajom chóry
i teroz inaczyj byda wom pomogać

O Świynto Barbaro miyj na nich wejrzynie
coby im na zimi niczego niy brakło
a jak zaś na dole jakiś kamrat zginie
to weź go ku siebie, tam kaj piykne światło

Jan Kołodziej 22.11.2006


Wiersz znalazłem na Forum Glywice ,
zamieścił go Ballest

[gajowy555]

broneknotgeld 23.11.06, 08:34

Barborko

Ech Barborko frelko świynto
Tyś przi śmierci jejich była
Za nich wszyskich - teroz wiym to
U Ponboczka se wstawiyłaś

Gruba życie im zabrała
Jako w piekle gorkość tako
Na pociecha Tyś łostała
Dyć se niy dziw - czowiek płako

Bo kto żyje tyn siyrotom
Jak łodyńdzie bliźni jego
Śmierć niy może być nom cnotom
Chocioż kożdy dozno tego

Ech Barborko richtig zocno
Tyś patronkom końca z Bogym
Choć rzykomy prawie mocno
W życie niychej wiedom nogi.

img395.imageshack.us/img395/7064/swieca3ob.gif

[rita100]

A to moja twórczość, tak z biegu, jak w życiu, nieoczekiwanie

A no, cudu nie było
tragedia sie stała
Rodziny cierpią
łzy lecą
i nic już to nie zmieni
a zycie toczy się dalej....
Wsparcie i dobre słowa
została tylko mowa
bez usmiechu
ból jest bólem
tych co najbardziej cierpią

[gietpe]

Cześć Ich pamięci!
Wieczny odpoczynek racz Im dać Panie!

[gajowy555]

muzyka.onet.pl/0,1453304,newsy.html

Zmarła Danuta Rinn
W Warszawie zmarła piosenkarka i aktorka Danuta Rinn. Miała 70 lat.
Dziennikarka muzyczna Maria Szabłowska, wspominając artystkę, podkreśliła jej
wielki talent. Przypomniała też, że teksty pisali dla Danuty Rinn najwybitniejsi
twórcy, między innymi Wojciech Młynarski czy też Jan Pietrzak, który napisał dla
niej pamiętny utwór "Gdzie ci mężczyźni". W stanie wojennym zaangażowała się w
śpiewanie piosenek patriotycznych.

Maria Szabłowska przypomniała, że Danuta Rinn była też aktorką, ale w młodości
zdecydowała się pójść w kierunku śpiewu. Na dużym ekranie można ją było zobaczyć
m.in. w filmach "Kariera Nikosia Dyzmy", "Bilans kwartalny" i "Hipoteza". Grała
również w serialach "Adam i Ewa", "Graczykowie", "Buła i spóła", "Samo życie", a
ostatnio także w "Niani".

Szabłowska dodała, że wiele osób na pewno pamięta ją jeszcze z duetu
Rinn-Czyżewski. Bogdan Czyżewski był mężem artystki. Śpiewała z nim piosenki z
raczej lekkiego repertuaru, dopiero po rozstaniu zmieniła repertuar.

Maria Szabłowska przypomniała, że Danuta Rinn była osobą o niezwykłej energii.

W ostatnich latach, Danuta Rinn mieszkała w Domu Aktora w Skolimowie. Choć była
już bardzo chora, wciąż myślała o zorganizowaniu kolejnych koncertów.

muzyka.onet.pl/_i/info/duze/d/danuta_rinn__fot_andrzej_iwanczuk_agencja_gazeta.jpg

[rita100]

Tak łodchodzó łod noju starsze gziozdy.
Najbardziej to pamnientam jó jek śpsiewała z Czyżewskim. To buło dawno, dawno...

Benedykta Maćkieło

[tralala33]

Na samym poczatku tego naszego Nowego Roku zmarła pani Benedykta Maćkieło,
najstarsza Polka, mieszkanka Ostródy. Niedługo obchodziłaby 114 urodziny! Pani
Benedykta urodziła się w 1893 roku. Na Mazury, do Ostródy przyjechała w 1946
roku z Torowa (dzisiejsza Litwa).

[rita100]

Ale wiek przeżyła i historie przeżyła. życie jej na pewno nie było bajką.
Niech odpoczywa w spokoju.

[tralala33]

Oj, przekręciłam nieco nazwisko Pani Benedykty, więc się poprawiam, a przy
okazji wspomnienie jej ostatnich 113 urodzin

sms.wm.pl/index.php?ct=lubawa&id=860211
113 świeczek na urodzinowym torcie
[05.05.2006] Najbardziej obawiam się tego, że nigdy nie umrę - żartowała w
poniedziałek Benedykta Mackiełło z Ostródy, która tego dnia świętowała swoje
113 urodziny. Pani Benedykta należy do najstarszych mieszkańców kraju, a może i
świata. Urodziła się w XIX wieku, gdy Polski nie było na mapie, przeżyła dwie
wojny światowe, dożyła XXI wieku.
Pracowite życie

Urodziła się 1 maja 1893 roku w miejcowości Torowo koło Wilna na Litwie.
Mieszkała tam z rodzicami, miała dwie siostry i dwóch braci.

Całe życie ciężko pracowała, najpierw na roli, potem zajmowała się
chałupnictwem, wyrabiała koszyki i siatki, również dla wojska. Woziła ciężkie
kanki z mlekiem i serwatką, zwoziła i piłowała drzewo. Miała tez pod opieką
sporo koni, które musiała obrządzić, nakarmić i napoić. Pamięta dobrze swój
ślub i wesele. Trwało tydzień, bo - jak wspomina - wtedy jak się w niedzielę
wesele zaczynało, to zabawa trwała cały tydzień. Jej lata młodości przypadły na
trudne wojenne czasy. Pamięta straszne chwile, gdy przeżyła nalot i
bombardowanie jej rodzinnego Torowa.


Podróż do Ostródy

W podróż do Polski, razem z tysiącami rodaków z Kresów Wschodnich, wybrała się
w 1946 roku. Jak mówi, nie chciała zostawać "u Ruskich". Ale reszta jej rodziny
została. Wyruszyła w wielką wędrówkę z mężem, jego matką i całym dobytkiem.

- Jechaliśmy w siedmiu wagonach kolejowych, razem z krowami i całym
inwentarzem - wspomina Benedykta Mackiełło. - Taki człowiek głupi był, że
wszystko ze sobą ciągnął. Trzeba było sprzedać i z jedną walizką przyjechać...

Po wielu miesiącach tułaczki trafiła w 1947 roku najpierw do Warlit koło
Ostródy. Później zamieszkała przy ul. Olsztyńskiej w Ostródzie. Najwięcej lat
spędziła jednak w domu przy ul. Kopernika. W Ostródzie była pierwszym
powojennym pracownikiem tartaku. Najmilej wspomina lata przeżyte z mężem
Bronisławem, a było ich razem... osiemdziesiąt. Adoptowali i wychowali dwoje
dzieci. Zawsze razem, zawsze zgodni. Jej mąż umarł kilka lat temu, od tego
czasu samotność coraz bardziej jej doskwiera.

Barbara Chadaj-Lamcho

Marek Giniewicz

[rita100]

Umarła żywa historia tamtych czasów, czasów burzy, przesiedleń i niepokojów.
Bardzo tez ciekawe są jej wspomnienia i prawdziwe tak pod względem historycznym
jak i regionalnym i folklorystycznym.

[gajowy555]

Ryszard Kapuściński nie żyje
W wieku 74 lat zmarł Ryszard Kapuściński. Od lat 50. ubiegłego stulecia
podróżował po całym świecie. Był świadkiem 27 rewolucji, wydał 19 reporterskich
książek, zyskał międzynarodową sławę i uznanie.

Odszedł wielki pisarz


czytelnia.onet.pl/_i/Autorzy/kapuscinski_biogeam300.jpg

Reporterska ciekawość świata
Fragment książki "Autoportret Reportera"

Reporterska ciekawość świata to rzecz charakteru. Są ludzie, których świat w
ogóle nie interesuje. Własny świat uważają za cały świat. I to też trzeba cenić.
Konfucjusz powiedział, że świat najlepiej poznawać, nie wychodząc ze swojego
domu. Jest w tym jakaś prawda. Nie trzeba koniecznie podróżować w przestrzeni.
Można odbywać podróże w głąb własnej duszy. Pojęcie podróży jest bardzo
rozciągliwe i zróżnicowane.

Ryszard Kapuściński


Pisanie wierszy zaczęło się spontanicznie, bez żadnych marzeń, oczekiwań.
Pisałem wiersze, ale wszystkie bardzo złe. Byłem wtedy pod wpływem
Majakowskiego, ale udawało mi się naśladować tylko jego „schodki”. Wiersze były
najczęściej okolicznościowe i to właśnie one wprowadziły mnie do dziennikarstwa,
jeszcze w czasach szkolnych. Gdy tworzono redakcję „Sztandaru Młodych”,
zaproponowano mi pracę. Powiedziałem, że muszę zrobić maturę, poczekano więc na
mnie. Dosłownie następnego dnia po zdaniu wszystkich egzaminów zacząłem pracować
w redakcji. To, że zostałem dziennikarzem, zawdzięczam poezji, nie najlepszej,
ale za to mojej. A marzyłem, żeby grać w reprezentacji Polski na pozycji bramkarza.

Urodziłem się na Polesiu. Jestem w ogóle wykorzenionym człowiekiem. Z mojego
rodzinnego miasteczka, Pińska, rozpocząłem wędrówkę. Jako dziecko wędrowałem
całą wojnę. Ciągle uciekaliśmy: najpierw z Pińska na stronę niemiecką, a potem
przed Niemcami. Zacząłem moje wędrowanie, mając lat siedem, i wędruję do dnia
dzisiejszego.

Kiedyś często mnie pytano – a zdarza się to i teraz – czy nie zamierzam
emigrować. A ja odpowiadam: przecież już wyemigrowałem. Mój dom jest gdzie
indziej, w innym państwie. Ja muszę podróżować, muszę jeździć. Kiedy posiedzę w
jakimś miejscu, niekoniecznie w Polsce, gdziekolwiek, zaczynam się nudzić,
zaczynam być chory, muszę jechać dalej. Strasznie jestem ciekaw świata. Zawsze
ubolewałem, że jeszcze nie byłem tu i tam.

Reporterska ciekawość świata to rzecz charakteru. Są ludzie, których świat w
ogóle nie interesuje. Własny świat uważają za cały świat. I to też trzeba cenić.
Konfucjusz powiedział, że świat najlepiej poznawać, nie wychodząc ze swojego
domu. Jest w tym jakaś prawda. Nie trzeba koniecznie podróżować w przestrzeni.
Można odbywać podróże w głąb własnej duszy. Pojęcie podróży jest bardzo
rozciągliwe i zróżnicowane.

Są jednak ludzie, którzy muszą poznawać świat w całej jego różnorodności –
stanowi to część ich natury. Takich ludzi nie jest wielu.

Są różne podróże. Większość ludzi – statystyki mówią, że aż dziewięćdziesiąt
pięć procent – wyjeżdża po to, aby odpocząć. Chcą mieszkać w luksusowych
hotelach na skraju plaży i smacznie jeść. A czy to będą Wyspy Kanaryjskie, czy
Fidżi, jest dla nich sprawą drugorzędną. Młodzi ludzie chętnie podróżują
wyczynowo, podejmują na przykład próby przejechania Afryki z północy na południe
albo przepłynięcia Dunaju kajakiem. Nie interesują ich ludzie spotkani po
drodze, ich celem jest sprawdzenie się i satysfakcja z pokonywania trudności.
Niektóre podróże wynikają z charakteru pracy lub z przymusu – przemieszczanie
się pilotów samolotów i uchodźców to także swoisty rodzaj podróżowania. Dla mnie
najcenniejsze są podróże reporterskie, etnograficzne, antropologiczne, których
celem jest lepsze poznanie świata, historii, przemian, które się dokonują, a
potem dzielenie się zdobytą wiedzą. Wymagają one skupienia i uwagi, ale dzięki
nim mogę lepiej zrozumieć świat i rządzące nim prawa.


czytelnia.onet.pl/0,1134709,do_czytania.html

[gajowy555]

Krystyna Feldman nie żyje
wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?kat=1329&wid=8701894&rfbawp=1169671326.557&ticaid=13196


W wieku 86 lat w swoim poznańskim mieszkaniu zmarła aktorka Krystyna Feldman -
poinformowała dyrekcja Teatru Nowego w Poznaniu.

Krystyna Feldman znana była głównie z wyrazistych epizodów.
W ostatnich latach rozgłos przyniosła jej rola w filmie "Mój Nikifor", w którym
Feldman wcieliła się w postać łemkowskiego malarza, prymitywisty. Za tę rolę
otrzymała Złotego Lwa. Była również nominowana do Polskich Nagród Filmowych Orły
2005 w kategorii: najlepsza główna rola kobieca.

Urodziła się w 1920 roku we Lwowie. Córka śpiewaczki operowej i aktora ukończyła
Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej w Warszawie. Jako siedemnastolatka
zadebiutowała na scenie Teatru Miejskiego we Lwowie w bajce "Kwiat Paproci". Po
wojnie występowała między innymi w Katowicach, Łodzi i Szczecinie, aby w końcu
związać się z Teatrem Nowym w Poznaniu.

Była określana mianem mistrzyni drugiego planu. Jej filmowym debiutem była rola
w "Celulozie" Jerzego Kawalerowicza z 1953 roku. Zagrała między innymi w filmach
"Ubu król", "Stara Baśń", "Boże skrawki" "Lalka" czy "Pociąg do Hollywood". W
swoim dorobku ma ponad 60 ról filmowych. Ostatnim jej filmem była rola w "Rysiu"
Stanisława Tyma, który nie wszedł jeszcze na ekrany.

Miłośnikom seriali znana była z roli babci w "Świecie według Kiepskich".

Zagrała również kilkanaście ról w spektaklach Teatru Telewizji, m.in. u Jerzego
Antczaka, Andrzeja Barańskiego, Rudolfa Zioły i trzykrotnie u Izabelli Cywińskiej.

Miesiąc temu odbyła się premiera monodramu na podstawie autobiografii aktorki "I
to mi zostało...". Spektakl wyreżyserowany przez Roberta Glińskiego został
również zagrany przez Krystynę Feldman.

Przed premierą aktorka mówiła, że ten monodram to dla niej duże wyznanie, gdyż w
ciągu półtorej godziny musi zagrać 50 lat swojego życia. Monodram obejmował
życie aktorki w przedwojennym Lwowie, Krakowie i Zakopanem a także wojnę światową.

i.wp.pl/a/f/jpeg/11644/akpa_gdyniaf68.jpeg
wiadomosci.wp.pl/gid,8701959,kat,32834,galeriazdjecie.html

[rita100]

Największa aktorka drugiego planu. "Nikifora" nie oglądałam, najbardziej jednak
zapamiętam ją z roli w Kiepskich. Jak powiedziała w wywiadzie - czym starsza się
robiła tym lepsze role odgrywała.
Zdążyła na tym świecie zostawić ślad artyzmu aktorskiego.

[tralala33]

miasta.gazeta.pl/poznan/1,36001,3878301.html
Tysiąc osób żegnało na Miłostowie Krystynę Feldman
Marta Kaźmierska
GW 2007-01-26,
Wiadomość o śmierci ukochanej aktorki Poznania rozeszła się w środę. Odeszła w
wieku 91 lat
Padał drobny śnieg, niebo było szare. Wokół trumny Krystyny Feldman w Alei
Zasłużonych cmentarza na Miłostowie spotkali się jej krewni, koledzy i
przyjaciele z Teatru Nowego, w którym pracowała od trzydziestu lat. Widzowie
oraz ci, którzy na co dzień spotykali ją przypadkiem na ulicy, w tramwaju czy w
sklepie - przyszli towarzyszyć aktorce w jej ostatniej drodze. W kondukcie szło
około tysiąca osób: starsi ludzie w futrzanych czapach i ciepłych szalach oraz
wielu młodych ludzi z kolczykami w nosach i w sportowych kurtkach. Krystyna
Feldman znana była z tego, że potrafiła rozmawiać ze wszystkimi. Odeszła w
samotności.

Wcześniej w kościele oo. Dominikanów - do którego za życia Pani Krystyna
uczęszczała regularnie - odbyła się msza św. za aktorkę, odprawiona przez bpa
Marka Jędraszewskiego. - Droga, którą szła Krystyna Feldman, miała wiele
przystanków, ale była przy tym drogą bardzo prostą - przypominał bp religijność
aktorki. Ponoć podczas zdjęć do filmów kręconych w niedzielę zastrzegała sobie
w umowie czas na pójście do kościoła. - Mam nadzieję, że pani Krystyna klęczy
teraz przed Panem, wielbi go i jest szczęśliwa - mówił kapłan podczas
nabożeństwa.

Od rana poznaniacy żegnali aktorkę w foyer Teatru Nowego, gdzie wystawiono
trumnę i umieszczono księgę kondolencyjną. Wciąż można się do niej wpisywać za
pośrednictwem strony internetowej Teatru Nowego (www.teatrnowy.pl). "Byłaś
wielka" - napisał ktoś w księdze o niewielkiego wzrostu artystce.

[rita100]

Dożyła pieknego wieku, coby powiedzieć , dano jej kawał czasu życia i
wykorzystała go do końca.

[gajowy555]

Pytał: Czy Borussia prężnie działa? Jak Jaraczem rządzi Janusz Kijowski? Czy
Alicja Bykowska-Salczyńska pisze? Jak się miewa Erwin Kruk? - Mazury Kapuścińskiego.

Ostatni raz rozmawiałam z nim miesiąc temu. Szykował się wtedy do operacji. -
Trochę potrwa to moje leczenie, ale jak wydobrzeję, przyjadę. Będziemy chodzili
na spacery, twoja siostra zrobi mi tych dobrych placków z jabłkami - obiecał.

bi.gazeta.pl/im/0/3873/z3873890X.jpg

Trudno pisać o tym, jaki był Ryszard Kapuściński, bo trudno mi uwierzyć, że już
nigdy nie zadzwoni i nie zapyta: - "Czy to pani redaktor Joasia? Mówi czytelnik,
Ryszard Kapuściński. Chciałbym, żeby pani redaktor pomogła mi rozwiązać pewien
problem..." . Uwielbiał się tak przekomarzać. Był ciepłym, życzliwym, dobrym
człowiekiem. Takim, o którym wierzymy, że będzie żyć wiecznie, że zawsze będzie
można poradzić się, pożalić...

Pierwszy raz rozmawiałam z Ryszardem Kapuścińskim 13 maja 2003 roku, w dniu
obrony mojej pracy magisterskiej - pisałam o jego warsztacie. Zatelefonowałam,
by powiedzieć mu, że za jego przyczyną zostałam magistrem. Natychmiast zaprosił
mnie do siebie. - Teraz jadę do Indii, ale jak wrócę, zadzwonię - obiecał.
Odezwał się w lipcu. Z pracą pod pachą pojechałam do Warszawy. Czekał na klatce
schodowej.
Nie zliczę naszych spotkań. Był ciekawy, ale nie ciekawski, wszystkiego. Czy
opłaciłam rachunki? Jak sprawuje się moje auto? Czy Borussia prężnie działa? Jak
rządzi teatrem Jaracza jego znajomy z dawnych lat Janusz Kijowski? Czy Alicja
Bykowska-Salczyńska pisze następny piękny wiersz? A jak się miewa Erwin Kruk?
Twórczość tego ostatniego cenił szczególnie, prosił, by mu przywozić jego
książki. - W warszawskich księgarniach Kruka niestety nie ma - ubolewał.

Pan Ryszard kochał Mazury. - Po co jedziesz w góry na wakacje? Mazury są
idealnym miejscem do wypoczynku - przekonywał. Pod koniec ubiegłego lata
odpoczywał pod Ełkiem. Tak zauroczyło go to miasto, że chciał się spotkać z
czytelnikami w ełckiej bibliotece. Planował odwiedzić miejsca, które opisał w
"Buszu po polsku" - jego pierwszej i jedynej książce o Polsce.
Latem 2004 roku we wsi Zełwągi pod Mikołajkami przygotował laudację z okazji
przyznania mu doktoratu honorowego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Oprócz stosów
książek zabrał ze sobą czajnik, herbatę, pół słoika dżemu śliwkowego. - Na Boga,
po co pan to taszczył? - zganiłyśmy go z siostrą. - Nie wiedziałem, czy sklep
będzie w pobliżu, nie chciałem robić nikomu kłopotów - odpowiedział całkiem
serio. A że sklep był w pobliżu, co dzień rozmawiał ze sprzedawczynią, a po
drodze do sklepu z każdym napotkanym człowiekiem. Po dwóch dniach wiedział, że
pani w zielonej chustce rozpacza, bo pies sąsiadów zagryzł jej pieska, a jej
sąsiad to pijak...

Oprócz ludzi i krajobrazów Kapuścińskiego ciągnęły na Mazury też wspomnienia z
dzieciństwa - latem 1945 roku jako trzynastolatek przyjechał do Olsztyna
towarowym pociągiem. Była to jedna z jego pierwszych samodzielnych wypraw w
życiu. Przyjechał do cioci na wakacje. Nigdzie nie opisał tej wizyty, od niego
wiem, że jej śladu można szukać w zdaniu z "Buszu po polsku": "Gdzieś latem
[1945] ciotka, która cudem ocalała z powstania warszawskiego przywiozła do nas
na wieś urodzonego w czasie powstania syna - Andrzeja". Malec został oddany
rodzicom Ryszarda Kapuścińskiego, bo jego mama weszła w skład ekipy, która w
województwie olsztyńskim miała zakładać bankowość. - Ciocia przyjechała do
Olsztyna, zamieszkała w kamienicy niedaleko Dworca Zachodniego - wspominał pan
Ryszard. - Miasto było zrujnowane, ale nie martwiłem się tym. Dla mnie wtedy
najważniejsze było to, że ludzie, z którymi pracowała ciocia, mieli
półciężarówkę, steyra, i w weekendy jeździli na wycieczki po okolicy. Pamiętam,
że raz pojechaliśmy tym autem do Muzeum Hindenburga do Olsztynka. Ogromny
budynek wtedy prawie wcale nie był zniszczony, tylko kilka bomb w niego trafiło,
dało się oglądać mozaiki... - opowiadał. Pamiętał tyle szczegółów, tyle kolorów,
tyle postaci, że ja też je widziałam...

Ryszard Kapuściński miał w Olsztynie i na Mazurach wielu innych znajomych,
przyjaciół, których nie sposób teraz wymienić. Wiem, jak wielu czytelników
czekało na jego książkę o rodzinnym Pińsku, na relację z wyprawy szlakiem
Malinowskiego, do której się przygotowywał...

Ja chłonęłam każdą jego radę i podpowiedź. Jak reporter powinien patrzeć na
świat, jak o nim opowiadać czytelnikom. Bez Pana Ryszarda nie byłabym
dziennikarzem i nie dostałabym w grudniu Grand Pressa za reportaż. Dziękuję
Bogu, że jeszcze zdążył się z tego ucieszyć i zobaczyć, że nie stracił dla mnie
czasu. A radował się z tej nagrody bardziej niż ja.

miasta.gazeta.pl/olsztyn/1,35189,3873684.html?nltxx=1078250&nltdt=2007-01-25-02-06

[rita100]

"Być pisarzem to wielkie nieszczęscie"

Ryszard Kapuściński - przedwczoraj umarł. Nauczyć się żyć mądrze - takie
zostawił przesłanie. Największy pisarz po Lemie. Wielki pretendent do nagrody
Nobla. Ceniony na caluśkim świecie.
Jedną ksiązkę jego przeczytałam "Podróże z Herodotem".
Nie był moim idolem, bardziej ludzi inteligentynych , rozumiejących świat , może
bardziej znających świat. Zrozumieć jego ksiązki nie jest łatwo, tak jak i
czasmi nie rozumie się bluesa czy jazzu. Nazwali go cesarzem literatury, dla
mnie bedzie to bluesmenem literatury.

[tralala33]

Dziś na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach odbył się pogrzeb
Ryszarda Kapuścińskiego. Żegnało go wielu, a wśród nich poetka Julia Hartwig,
która odczytała list Wisławy Szymborskiej, laureatki literackiego Nobla z 1996
r.
"Myślę z głęboką wdzięcznością o książkach, które napisał i z głębokim smutkiem
o książkach, których już napisać nie zdążył. Wielki pisarz, szlachetny
człowiek, niestrudzony wędrowiec po naszym fascynującym, ale wiecznie
niespokojnym świecie. Ktoś, dla kogo wszelkie ciasne horyzonty istniały tylko
po to, żeby je przekraczać - myślą, sercem, pisaniem" - napisała Wisława
Szymborska.
wiadomosci.onet.pl/1476607,11,1,0,120,686,item.html

[rita100]

miasta.gazeta.pl/olsztyn/1,35186,3873684.html
Wenowejcie , Joanna Wojciechowaska wspomina i znała go osobiście. Je nawet
łobrazecek.

Ostatni raz rozmawiałam z nim miesiąc temu. Szykował się wtedy do operacji. -
Trochę potrwa to moje leczenie, ale jak wydobrzeję, przyjadę. Będziemy chodzili
na spacery, twoja siostra zrobi mi tych dobrych placków z jabłkami - obiecał

i nie dojechał na Mazury. Był nawet w Olsztynie.....

[rita100]

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,3961876.html
Tadeusz Nalepa debiutował w 1963 roku. Dwa lata później założył, wraz z Mirą
Kubasińską, grupę Blackout, a w 1968 roku Breakout, pierwszy w Polsce zespół
grający bluesa. Przez wiele lat autorem tekstów piosenek Nalepy był poeta Bogdan
Loebl.

Któż nie znał zespołu Breakaut i jego piosenek ?

[tralala33]

Któż nie znał Jego piosenek? Tych znanych

Kiedy byłem małym chłopcem
T.Nalepa-B.Loebl
Kiedy byłem,
kiedy byłem małym chłopcem, hej,
wziął mnie ojciec,
wziął mnie ojciec i tak do mnie rzekł:
Najważniejsze co się czuje,
słuchaj zawsze głosu serca, hej.
Kiedy byłem,
kiedy byłem dużym chłopcem, hej,
wziął mnie ojciec,
wziął mnie ojciec i tak do mnie rzekł:
Głosem serca się nie kieruj,
tylko forsa ważna w życiu jest.
Wicher wieje,
wicher słabe drzewa łamie, hej,
wicher wieje,
wicher silne drzewa głaszcze, hej.
Najważniejsze to być silnym,
wicher silne drzewa głaszcze, hej.

[tralala33]

I tych może mniej znanych, ale róznie pięknych

Modlitwa
T.Nalepa-B.Loebl
Wysłuchaj mojej pieśni Panie,
do Ciebie wznoszę dzisiaj głos.
Ty jesteś wszędzie, wszystkim jesteś Ty,
lecz kamieniem nie bądź mi.
Do Ciebie pieśnią wołam Panie,
bo ponoć wszystko możesz dać,
więc błagam daj mi szansę jeszcze raz,
daj mi ją ostatni raz.
Wystarczy abyś skinął ręką,
wystarczy jedna Twoja myśl,
a zacznę życie swoje jeszcze raz,
więc o boski błagam gest.
Do Ciebie pieśń tę wznoszę Panie,
czy słyszysz mój błagalny głos?
Raz jeszcze daj mi od początku iść,
daj mi życie jeszcze raz.
Już nie zmarnuję ani chwili,
bo dni straconych gorycz znam,
więc błagam daj mi szansę jeszcze raz,
daj mi ją ostatni raz.
A jeśli życia dać nie możesz,
to spraw bym przeżył jeszcze raz
tę miłość, która już wygasła w nas,
spraw bym ją przeżył jeszcze raz.
Do Ciebie pieśnią wołam Panie,
do Ciebie wznoszę dzisiaj głos.
Ty chlebem, ptakiem, słońcem możesz być,
więc kamieniem nie bądź mi.

[rita100]

Do Ciebie pieśnią wołam Panie,
do Ciebie wznoszę dzisiaj głos.
Ty chlebem, ptakiem, słońcem możesz być,
więc kamieniem nie bądź mi.

To chyba dwie najbardziej znane piosenki. Odszedł do Pana.

[rita100]

Z aniołami dzisiaj gram
Cóż innego mogłem zrobić cóż
Słuchaj, to dla ciebie z aniołami gram
Ten swój blues

[gajowy555]

No jó, kolejna zielgo strata. Tak łuż z Miró pospołu na niebzieskiej łączce
sobzie grajó i spsiewajó.

...gdybyś lubił mnie choć trochę, hej !

[rita100]

hej! To spsiewała Mira Kubasińska, tez tero z Nalepu spsiewa.

On słońcem mym
on mni wiedzie przez mrok
on słońcem mym
światłem ścieżek i dróg
można bluesa zabrać mi
ale razem z moim życiem

on chlebem mym
karmi wielki mój głód
on żródłem mym
poi, daje mi chłód
można bluesa zabrać mi
ale razem z moim życiem

on sercem mym
każe krązyć mej krwi
przez wielką noc
każe do świtu iść
można bluesa zabrać mi
ale razem z moim życiem

[rita100]

"Od kilkunastu lat był na krawędzi, żył z jedną nerką od dializy do dializy. Nie
roztkliwiał się nad sobą, nie mówił o chorobach, jeszcze dwa tygodnie temu
wypiliśmy pół flaszeczki. Sprawiał wrażenie , ze nic go nie weźmie."

Wylansował największy przebój "Anna"
Poświęcił się bluesowi, nazwany został -'ojcem chrzestnym bluesa' i Bluesowi był
wierny do końca.
Pamiętajmy, ze jego dziełem było:
"Na drugim brzegu tęczy"
"Kiedy byłem małym chłopcem"
"Gdybyś kochał, hej"
"Poszłaby za tobą"
Potem tworzył solo.

Zmarł w niedzielę 4 marca. Miał 64 lata. Półtora roku odeszła jego pierwsza żona
Mira Kubasińska. Jeszcze wcześniej umarł Czesław Niemen, a w ubiegłym roku Marek
Grechuta. Gasną nam gwiazdy lat sześćdziesiątych.
Zgasła też Agnieszka Osiecka.
Ale mimo wszystko zawsze będą świecić i bedą grać dalej na strunach emocji. To
jest nieśmiertelne !

[gajowy555]

14 marca 2007
Dziś mija 27 rocznica śmierci Anny Jantar.
Czas płynie szybko, ale nie na tyle by o Niej zapomnieć...
www.annajantar.pl/img/galerie/koncerty/kolobrzeg/10.jpg
www.annajantar.pl/fotografie

[gajowy555]

film.onet.pl/0,0,1502661,wiadomosci.html
W Warszawie zmarł Zygmunt Kęstowicz, aktor teatralny, filmowy i telewizyjny.
Informację potwierdził Związek Artystów Scen Polskich.
film.onet.pl/_i/news/duze/z/zygmunt_kestowicz_1.jpg

[rita100]

I znowój łodszedł człoziek - pamnientacie audycje w Jezioranach ?
Abo piątek z Pankracym ?

[rita100]

www.annajantar.pl/img/galerie/koncerty/kolobrzeg/10.jpg
Takó ji pamnientam i ....

Tyle słońca w całym mieście
Nie widziałeś tego jeszcze
Popatrz o popatrz!

Szerokimi ulicami
Niosą szczęście zakochani
Popatrz o popatrz!

Wiatr porywa ich spojrzenia
Biegnie światłem w smugę cienia
Popatrz o popatrz!

Simona Kossak

[gietpe]

www.poranny.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20070315/AKTUALNOSCI/70315044
www.wrotapodlasia.pl/pl/region/ludzie_podlasia/kossak.htm
Bardzo ciekawe audycje w RO.Będzie Jej brakować na antenie i nie tylko.

[rita100]

Białowieża > Zmarła profesor Simona Kossak
Dzisiaj po południu, po ciężkiej chorobie, zmarła profesor Simona Kossak,
kierownik Zakładu Lasów Naturalnych Instytutu Badawczego Leśnictwa w Białowieży.
Miała 64 lata.

Była biologiem z wykształcenia, leśnikiem z zamiłowania. Urodziła się w Krakowie
w znanej artystycznej rodzinie, wychowała w Kossakówce. Córka Jerzego, wnuczka
Wojciecha, prawnuczka Juliusza - trzech znanych malarzy. I siostrzenica Marii
Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej oraz Magdaleny Samozwaniec.

Od 33 lat mieszkała w Puszczy Białowieskiej w starej leśniczówce "Dziedzinka”.
Przyjechała tam po studiach na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu
Jagiellońskiego (specjalność psychologia zwierząt). Początkowo pracowała w
Zakładzie Badania Ssaków PAN, a od 1975 roku w Zakładzie Lasów Naturalnych IBL.

Napisała ponad 150 prac naukowych oraz trzy książki. Codziennie, od sześciu lat,
opowiadała słuchaczom Radia Białystok o przyrodzie.

[rita100]

No popatrzcie, Krakowianka - wnuczka słynnych malarzy Kossaków. Pięknie malowali
konie i nie tylko. Słynna rodzina i to nie tylko w Krakowie, ale , ze aż
znalazła się w Białowieży i tam działała to nie wiedziałam. Ród petów, ród
malarzy - w wielkim świecie się obracała, a wybrała świat lasu i zwierząt.
Wielka strata.

Jacek Lech

[gietpe]

...

[rita100]

Dziaki za ziadomośc Gietpe

Nie miałem prawie nic, a chciałem jej darować świat i czarno-białe dni rozłożyć
na palecie barw.
Bądź dziewczyną z moich marzeń, moich wspomnień, bądź pamięcią , której nie da
sie zapomnieć, bądź piosenką , którą rzucam wiatru śladem, gdzie szumiące
topole, dwadzieścia lat a może mniej i napiszę do ciebie z dalekiej podróży ,
napiszę do ciebie na pewno, cygańska wróżba - a Warszawa jest smutna bez Ciebie
i Polska jest smutna bez Ciebie i Warnija jest smutna bez Ciebie.

Były czasy kiedy się wsłuchiwałam najbardziej w tą cygańską wróżbę -
najwspanialeszej piosenki wyśpiewanej przez Jacka Lecha.
Odchodzą moi idole, odchodzą w siną dal...........
........ pojedynczo, spokojnie i po cichu........
Jeszcze dzień, jeszcze dwa szumu i życie potoczy się dalej, któż bedzie
pamiętał, komu będzie zależało na tych starych przebojach ?

[rita100]

innapani.wrzuta.pl/audio/mmre7INndH/jacek_lech_-_warszawa_jest_smutna_bez_ciebie
A to jego głos dla przypomnienia

[gajowy555]

Szkoda, odchodzi pokolenie...

unu1981.wrzuta.pl/audio/df9fvk4xF3/jacek_lech_-_dwadziescia_lat_a_moze_mniej

[gajowy555]

Zmarł Jacek Lech - +25.03.2007

W wieku 59 lat zmarł wokalista Jacek Lech. W latach 1966–1972 był solistą
zespołu Czerwono-Czarni. W 1973 roku założył własną Nową Grupę.

ww2.tvp.pl/tvppl/images/2007/03/25/633015/img500.jpg


Jacek Lech urodził się 15 kwietnia 1947 w Bielsku-Białej. Już w czasach
szkolnych założył zespół amatorski, w którym śpiewał i grał na skrzypcach. W
wieku 17 lat zajął I miejsce w Konkursie Jazzowym Mikrofon dla wszystkich.

W roku 1966 został solistą zespołu Czerwono-Czarni. Pierwsza piosenka „Bądź
dziewczyną moich marzeń” stała się od razu wielkim przebojem.

Podczas festiwalu opolskiego w 1976 roku otrzymał wyróżnienie za piosenkę
„Pozwólcie śpiewać ptakom”. Z zespołem Czerwono-Czarni wziął udział we wspólnym
koncercie z The Rolling Stones oraz w wystawieniu mszy beatowej „Pan
przyjacielem moim”. Pod koniec 1972 roku rozstał się z zespołem Czerwono-Czarni.

W 1973 roku Jacek Lech założył własną Nową Grupę. Wypadek samochodowy przerwał
jednak na rok działalność artystyczną. Powrócił na scenę w roku 1974 z solowym
albumem „Bądź szczęśliwa”.

Wielokrotnie występował na polskich festiwalach, m.in. w Opolu i Kołobrzegu.
Koncertował również za granicą.

[rita100]

A w radio cicho ło Jacku Lechu. Słucham radia Zet i nic ni godajó, ni
wspomninajó ło nym. Nie dobrze. Możem tlo tutaj wysłuchac psiosenek.

[rita100]

Kurt Vonnegut – mistrz czarnego humoru, jeden z największych amerykańskich
pisarzy i jednocześnie jeden z najchętniej czytanych. Dzisiaj odszedł.
Czytałam 'Kocią Kołyskę' , a moja córka wszystkie pozycje, bo był jej ulubionym
pisarzem.

Jerzy Janicki

[gietpe]

Twórca W Jezioranach ,Matysiaków ...

[tralala33]

...z Cytadeli idą góry, szeregami lwowskie dzieci, idą tułać się po świecie...


Jerzy Janicki, urodzony w Czortkowie na Podolu, dorastał we Łwowie.
Twórca "Alfabetu lwowskiego", na który złożyły się książki: Ni ma jak Lwów,
Cały Lwów na mój głów, Towarzystwo weteranów, A do Lwowa daleko aż strach. Do
tego tematycznego cyklu należą też filmy dokumentalne TV: Tońko, czyli ballada
o ostatnim batiarze, 4-ego lipca o świcie we Lwowie.

[rita100]

Kruszy się lwowska wiara. Jek Wy wszystko ziyta. Jom dopsiero tera skojarzyła.

Virginia Tech

[tralala33]

W poniedziałek 16 kwietnia na amerykanskiej uczelni Virginia Tech zginęło 32
studentów i wykładowców. Pierwsza wiadomość o tej tragedii dosięgła mnie jakoś
tak w biegu, usłyszałam tylko kilka słów - strzelanina, zabójca popełnił
samobójstwo, motyw nie znany. Nie przypuszczałm wtedy, że tylu niewinnych ludzi
zginęło. Potem coraz więcej makabrycznych szczegółów - i jeszcze rtudniej
zrozumieć dlaczego? A teraz widzę, że choć stało się to tysiące kilometrów od
naszy Warniji, to jednak tragedia pośrednio zapukała i w nasze drzwi.
serwisy.gazeta.pl/swiat/1,34180,4066576.html
W rozmowie z Polskim Radiem profesor Jerzy Nowak potwierdził, że wśród ofiar
jest jego żona Jocelyne Couture-Nowak, która była wykładowcą francuskiego.
Profesor nie chce na razie wypowiadać się na temat tragedii.

Profesor Jerzy Nowak ukończył wydział rolnictwa Akademii Rolniczo-Technicznej w
Olsztynie. Wykładał w Nigerii, Niemczech i Kanadzie. Od 2000 roku pracuje na
Uniwersytecie Virginia Tech w Blacksburgu. Kieruje tam departamentem
ogrodnictwa.

[rita100]

Tak, to mogło sia stać wszandzie. To tragedia siła ludziów zgineło.
Mózili co jedan profesor to dzwierza trzymał by studenci połuciekali precz, a
łón został zastrzelony.

[gajowy555]

Zmarł Jan Kociniak. Pamiętacie Go z "Wielokropka" z Janem Kobuszewskim?
Wybitny aktor Jan Kociniak zmarł w Warszawie w wieku 69 lat - podał Teatr Ateneum.

Warnija żegna świetnego aktora i człowieka [*]

film.onet.pl/0,0,1522970,wiadomosci.html

[rita100]

O, i znowój łodchodzi człoziek - skucznie sia zrobziło.

[gietpe]

fakty.interia.pl/fakty_dnia/news/wybitny-satyryk-i-aktor-zmarl-dzis-w-warszawie,899625,2943

[rita100]

łobaczcie co piszó. Prowda, co tero łodchodzi to pokolenie , na chtórym sia
łuczylim i chtórzy buli tyż nauczycielami.

Stanisławski jest autorem tekstów znanych piosenek, m.in. przebojów
"Czterdzieści lat minęło", "Cała sala śpiewa z nami", "Orkiestry dęte".

Wszystkie te psiosenki znomy i śpiewalim ciajsto. To przeboje.

" Jego niekonwencjonalne wykłady "O wyższości świąt Bożego Narodzenia nad
świętami Wielkiej Nocy" gromadziły przed odbiornikami Polskiego Radia tłumy
słuchaczy. W telewizyjnym cyklu programów "Zezem" w drugiej połowie lat 70.,
reżyserowanych przez Janusza Zaorskiego, mówił o absurdach PRL-owskiej
codzienności. Z tego programu pochodzi słynne określenie: "I to by było na
tyle", którym kończył się każdy program. Do tamtego cyklu nawiązywały jego
felietony "Telerancja" publikowane od lipca 2004 r. do stycznia 2006 r. w
"TeleRzeczpospolitej".

Po wprowadzeniu stanu wojennego wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie
występował na estradzie, w polonijnym radiu i telewizji, pisywał felietony do
polonijnej prasy, także po powrocie do kraju.

Zagrał około dwudziestu głównie epizodycznych ról w filmach i serialach
telewizyjnych (m.in. w "Zezowatym szczęściu", "Czterdziestolatku", "C.K.
Dezerterach"). W 1991 roku wydał książkę "Mniemanologia stosowana: krótki kurs z
wypisami".

[tralala33]

Jan Tadeusz Stanisławski - urodził się w 1936 roku we Włodzimierzu Wołyńskim w
rodzinie nauczycielskiej. Po wojnie mieszkał w Warszawie.

[tralala33]

Jan Kociniak, urodzony w 1937 roku w Stryju na Podolu. Kresowy Warszawiak,
warszawski Kresowiak. Żegnamy z żalem.

Wiersz

[tralala33]

'Śmierć na obczyźnie nas wymiata
jak pajęczyny w kącie.
Coraz nas mniej z naszego świata,
co się oddala i odlata
i tylko po nim dzwony dzwońcie.

Do czyich rąk ostatni z nas
odda chorągwi drzewce? Komu
przekaże, gdy nadejdzie czas,
aby ją cało niósł do domu?’
(Marian Hemar)

[gajowy555]

No jó, coroz młodsi łodchodzó na wiecznó wachte...

Zmarł Mariusz Sabiniewicz
W wieku 44 lat zmarł Mariusz Sabiniewicz. Aktor od lat zmagał się z chorobą
nowotworową. Ostatnie dni spędził w jednym z poznańskich szpitali na oddziale
intensynwej terapii.

film.onet.pl/seriale/0,1526570,wiadomosc.html

Cieszył się ogromną sympatią widzów, którzy zresztą nagrodzili go statuetką
"najprzyjemniejszego aktora" na Festiwalu Sztuk Przyjemnych w Łodzi. Jego mottem
życiowym były słowa "Carpe diem - chwytaj dzień". Z chorobą walczył od dawna,
ale jednocześnie pracował. Powtarzał: - Praca jest dla mnie pewnego rodzaju
terapią. Uważał, że nie można się poddawać. - Do końca trzeba walczyć.
Przynajmniej się starać - mówił w rozmowie z "Galą" jeszcze nie tak dawno temu.
- Rozkleić się, rozmazać jest najłatwiej - stwierdzał.
film.onet.pl/_i/fototematy/m/mariusz_sabiniewicz/g7.jpg
Opłakuje go rodzina, w tym żona Ilona oraz dzieci: 18-letnia Daria i 16-letni
Tomasz.

[rita100]

jak to sie mówi przychodzimy, odchodzimy i nie znamy dnia ani godziny

[rita100]

Marian Hemar

Autor tekstów piosenek też
Kochac nie warto, lubieć nie warto, jedno co warto.... upić się warto
To jek jest stypa

Wiktor Zin

[tralala33]

niestety

W Rzeszowie zmarł profesor Wiktor Zin, znany architekt i rysownik -
poinformowała rzeczniczka Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie,
Edyta Cupryś. Miał 82 lata.
- Profesor zmarł nagle kilka minut przed godziną ósmą rano, kiedy przygotowywał
się do zajęć ze studentami - powiedziała Cupryś.

[gajowy555]

Kolejna wielka strata...

Prof. Zin znany był szerokim rzeszom polskich telewidzów z popularnych programów
"Piórkiem i Węglem". Był autorem wielu książek-albumów poświęconych
architekturze i urodzie polskiego krajobrazu z cyklu "Piękno nie dostrzegane".
Był także twórcą scenografii do spektakli i oper, autorem akwareli oraz licznych
publikacji naukowych.

Ostatnio związany był z rzeszowską Wyższą Szkołą Informatyki i Zarządzania,
gdzie kierował Katedrą Dziedzictwa Kulturowego i Humanizacji Biznesu.

Zin urodził się 14 września 1925 roku w Hrubieszowie. Tytuł naukowy profesora
zwyczajnego otrzymał w 1979 roku. Był zatrudniony kolejno w: Instytucie Historii
Architektury i Konserwacji Zabytków na stanowisku dyrektora, w latach 1958-1964
był głównym architektem Krakowa. Był dziekanem Wydziału Architektury
Politechniki Krakowskiej, kierownikiem badań Staromiejskiego Zespołu Krakowa,
przewodniczącym Krakowskiej Komisji Konserwatorskiej.

Ponadto do 1981 roku był wiceministrem kultury i Sztuki i Generalnym
Konserwatorem Zabytków. Następnie objął przewodnictwo reaktywowanego przez
siebie Towarzystwa Opieki nad Zabytkami. Przewodniczył również Międzyresortowej
Komisji ds. Rewaloryzacji Zabytkowych Zespołów Miejskich.

Był autorem wielu projektów architektonicznych i konserwatorskich, między
innymi: odtworzenia odkrytych piwnic w wieży ratuszowej w Krakowie i przebudowy
architektonicznej organów w cudownej kaplicy na Jasnej Górze.

Warnija żegna, Panie Profesorze [*]

[rita100]

Wiktor Zin - bardzo sławny człoziek i psianknie łopoziadał ło architekturze.
Pamnientacie jygo eszcze z Psiórkam i Wanglam jek psianknie rysowoł. To buły
jinne ciasy, tero tak sia nie rysuje, tero kómputery rysujó. I stare ciasy
łodchodzó.

[rita100]

Jek pamnientom, to Tralala móziła że coś w Olsztynie łuratowoł ło rozbziórki.

[gajowy555]

Zmarł Jacek Skubikowski, piosenkarz, gitarzysta, kompozytor i autor tekstów,
prezenter telewizyjny i sceniczny.

Urodził się 25 września 1954 r. Dyplom inżyniera dźwięku i producenta nagrań
zdobył na Media Music Services w Londynie. Początkowo Skubikowski współpracował
z zespołami jazzowymi, od 1983 r. występował jako solista. Wtedy też zaczął
tworzyć teksty i muzykę dla siebie i innych wykonawców. Największe przeboje
stworzył dla zespołów Lombard, Lady Pank, a także dla Martyny Jakubowicz,
Krystyny Prońko, Ewy Bem.

Najbardziej znane utwory Skubikowskiego to "Śmierć dyskotece" (wyk. Lombard),
"Droga pani z telewizji" (wyk. Lombard), "Taniec pingwina na szkle" (Lombard),
"Zawsze tam gdzie ty" (wyk. Lady Pank), "Tacy sami" (wyk. Lady Pank), "Na dobre
i na złe"(wyk. Anna Jurksztowicz).

Autorskie płyty Jacka Skubikowskiego to m.in. "Jacek Skubikowski" (1983),
"Jedyny hotel w mieście" (1984), "Wyspa dzikich" (1985), "Omen" (1990).


muzyka.onet.pl/0,1552735,newsy.html

[rita100]

A dyć łón ni buł taki stary. Co sia stauło ?

[gajowy555]

rita100 napisała:

> A dyć łón ni buł taki stary. Co sia stauło ?

Pomer w wieku 53 lot. Mnioł raka krtani. Żal człozieka...

[rita100]

To mlody eszcze, żol co tak skoro łodszedł.

[gajowy555]

No jó, smutno nozina dzisioj we radyji podali:

Luciano Pavarotti zmarł w czwartek o godzinie 5.00 rano otoczony rodziną w swym
domu w Modenie - poinformowała Terri Robson. - Mistrz prowadził długą i ciężką
walkę z chorobą - rakiem trzustki, który ostatecznie zabrał mu życie -
powiedziała, dodając iż Pavarotti do końca zachował tak charakterystyczną dla
niego pogodę ducha.

Pavarotti spopularyzował operę, występując na masowych koncertach na wolnym
powietrzu, organizowanych na stadionach i parkach, między innymi, w Hyde Parku w
Londynie, Central Parku w Nowym Jorku czy pod Wieżą Eiffel'a w Paryżu.

"Zmarł jeden z najwybitniejszych śpiewaków świata"

Krytyk muzyczny Bogusław Kaczyński powiedział w radiowych Sygnałach Dnia, że
zmarł jeden z najwybitniejszych śpiewaków operowych świata. Dla znawcy muzyki,
zmarły śpiewak był symbolem doskonałości operowej.

Według Bogusława Kaczyńskiego, źródeł inspiracji dla Pavarottiego należy szukać
w Polsce. Kaczyński przypomniał swoją dawną rozmowę z tenorem, który wspominał
mu, że przez całe dzieciństwo wsłuchiwał się w muzykę Jana Kiepury. I tak jak
on, chciał śpiewać dla jak największej liczby ludzi.

Luciano Pavarotti urodził się w roku 1935 w Modenie. Jego ojciec był chórzystą w
miejscowej operze. Swą edukację muzyczną rozpoczynał w Reggio Emila, gdzie w
wieku 26 lat zadebiutował jako Rudolf w "Cyganerii" Pucciniego. Już po kilku
latach występował w Covent Garden, La Scali i Metropolitan Opera. W 1995 roku
zaśpiewał w Polsce.

m.onet.pl/_m/cb31ba528679d4df2dacf808023a4c22,14,1.jpg
m.onet.pl/_m/0b1271da569761e06bd4d130e2a46b05,14,1.jpg
m.onet.pl/_m/a443adfbc8afebc5b601716fef8dc5ff,14,1.jpg
m.onet.pl/_m/a9ea3a485ac0bf20edbf140653407719,14,1.jpg


- teroz łuż na niebzieskich łąkach śpsiewo.

Pokój Jego duszy [*]

[gajowy555]

A tu mowam całó stronka z psieśniami Zielgigo Mnistrza...

www.youtube.com/watch?v=hg9o1zu9J3Y&NR=1

[rita100]

Dzianki, bande tero puszczać by pamnientać. Ale nobarzi to cenie go za glos i za
to co wyprowadzuł łopere z łopery na stadiony i wsziści ludzia mogli słuchać tyj
psianknej śpsiewni w jygo wykonaniu. Siuła tych psieśni przi chtórych śwyrgotałi
struny syrca. To to łón potrasił nopsiankniej.

[rita100]

Dzisioj jygo pogrzeb buł.
video.gmx.net/watch/1390566

[rita100]

schlesien.nwgw.de/foto/displayimage.php?album=516&pos=39
A tu zidzita grób Marka Grechuty na smentarzu Rakowickim w Krakozie

[gajowy555]

5. X. 2007- Zmarł Władysław Kopaliński (właśc. Jan Stefczyk, przed II wojną
światową – Jan Sterling), językoznawca, leksykograf, tłumacz, wydawca, autor
m.in.„Słownika wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych”, „Słownika wydarzeń,
pojęć i legend XX wieku”, „Słownika mitów i tradycji kultury”, „Słownika
przypomnień”,
„Słownika symboli” oraz książek: „Koty w worku czyli z dziejów pojęć i
rzeczy”,„Opowieści o rzeczach powszednich”, „125 baśni do opowiadania dzieciom”
(ur.14.11.1907).


pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82adys%C5%82aw_Kopali%C5%84ski

[rita100]

Miał 99 lat i zostawił po sobie ogromny dorobek, szczególnie slownikowy. Kto nie
grzebał w jego słownikach ? Podstawowe podręczniki naukowe.