Plakalam...

[gacusia1]

kobieta.gazeta.pl/wysokie-obcasy/1,53662,4679595.html?as=1&ias=3&startsz=x

I jeszcze kilka dni temu dowiedzialam sie o tragedii we
Wroclawiu,gdzie dzieci wypadly z okna...Jakos tak nie moge sie
pozbierac.Boze,jak zyc gdy umarly nasze dzieci?Jak mozna w ogole
dojsc do rownowagi psychicznej po takim przezyciu?Bardzo,bardzo
wspolczuje tym wszystkimrodzicom(matkom w szczegolnosci),ktorzy
stracili swoje dziecko...

[mamaki]

Ja też. O sprawie tej kobiety i jej dzieci było w Polsce bardzo głośno wtedy
kiedy to się wszystko wydarzyło.

[wikipati]

Jaki ten świat jest chwilami straszny... I jakie błahe stają się
niektóre problemy przy ludzkich tragediach...
Ponad rok temu stałam się mimowolnym uczestnikiem czyjegoś dramatu.
Nawet się dobrze nie znałyśmy... Tak wyszło poprostu... Może to Pan
Bóg tak pokierował tym wszystkim,może dał mi szansę,żeby zrobić
dobry uczynek. Może moja obecność w tym własnie czasie, w tym
miejscu była potrzebna tej dziewczynie... Tak się złożyło,że byłam
blisko bardzo młodej dziewczyny, która starciła swoje maleństwo w
piątym miesiącu ciązy. Straciła je przez zaniedbanie i rutynę
lekarzy,przez niefrasobliwe podejście, przez lekceważenie... To było
jej pierwsze dziecko. Dzieciątko żyło dwie doby, dwie doby bez
respiratora, bez odpowiedniej pomocy. Wiecie co napisali w karcie
szpitalnej.... poronienie samoistne Tyle tylko,że lakarze
wywoływali ten poród przez kilka godzin... Ale nie to wszystko było
najgorsze, najgorsze było to wszystko, co spotkało nas później.
Odmowa wydania ciała, krzyki, naciski, próby zatuszowania
wszystkiego. Do dziś dźwięczą mi w uszach słowa pani doktór: "Jak
już tak bardzo chcecie to proszę "TO" gdzieś zakopać... My nie
jesteśmy od tego ,żeby się "TYM CZYMS" zajmować..."
"TO".... czyli dziecko... Nigdy nie zapomnę lodówki w jakimś baraku
za szpitalem, z której portier(ochroniarz??) wyjął nam małe
zawiniątko - zwykły, biały papier, trochę plasta. Synek A.był taki
maleńki,że paczka zmieściła się w jednej mojej dłoni... I to
przerażliwe zimno. Zimno, które chyba na zawsze zamroziło kawałek
mojego serca. A potem jeszcze ksiądz - nie może być pogrzebu, nie ma
aktu urodzenia, nie ma aktu zgonu. NIE MA CZŁOWIEKA. A przecież to
maleństwo było! Zyło, oddychało! Było! Trzymałam je przecież w
dłoni... Pamiętam tylko tyle- maleńka biała trumienka, która
musieliśmy wieżć w bagażniku samochodu, bo inaczej nie było wolno.
Milczący przemarsz przez cmentarz, milony ciekawskich, wścibskich
spojrzeń,które przewiercały nas na wskroś. Łopata... Ksiądza nie
było... Pozwolił nam tylko pochować maleństwo w poświęconej
ziemii... Musieliśmy sami własnoręcznie rozkopać rodzinny grób...
I szloch A.... Do dziś słyszę metaliczny szczęk łopaty i jej płacz...
Kawałek mojego serca umarł w tamtej chwili na zawsze...

Sory dziewczyny za tak osobiste wynurzenia, ale tak mnie jakoś coś
ścisnęło jak przeczytałam ten tekst. To wszystko znowu wróciło...
I chociaż od tamtej chwili minęło już sporo czasu to nie mogę
zapomnieć...

[gacusia1]

Przykro mi...