Gość: Weles
IP: *.echostar.pl
21.03.03, 13:36
Religia naszych przodków wywodzi się z rdzenia indoeuropejskich religii
politeistycznych. Jak sama nazwa wskazuje wierzono w wielu równorzędnych
bogów. Niektórzy dla danego plemienia byli ważniejsi ze względu na rodzaj
wykonywanej pracy. Dla np. rolników znaczenie miała gleba, dla rybaków woda
itp. Wynika także stąd fakt, iż nasi przodkowie boską siłę upatrywali w
przyrodzie. Dlatego też religia naszych przodków była tzw. religią naturalną
opartą na prawach “dżunglii”. My wszyscy (tj. Polacy) jesteśmy Słowianami,
przodkami tych wielkich wojowników. Jednak Słowianie to nie tyko Polacy.
Słowian w świecie jest blisko pół miliarda, co stanowi ponad 5% ziemskiej
populacji- to bardzo dużo.
W ciągu ostatniego tysiąca lat Słowianie przestali być jednym narodem i
podzielili się na szereg mniejszych. Na początku było ich 3- na zachodzie,
wschodzie i południu. Dlatego też dzisiaj dzieli się Słowian właśnie na te
trzy grupy. Do narodów Słowian zachodnich należą: Polacy, Czesi, Słowacy,
Łużyczanie (jest to najmniejszy naród słowiański zamieszkujący Łużyce w
Niemczech). Do Słowian wschodnich należą: Rosjanie, Ukraińcy, Białorusini,
Łemkowie (ci też nie mają własnego kraju). Do Słowian południowych należą:
Słoweńcy, Chorwaci, Bośniacy, Serbowie, Czarnogórcy, Macedończycy, Bułgarzy.
Jednak mnie najbardziej interesuje starodawna religia naszych przodków...
ERA CHRZEŚCIJAŃSTWA
W roku 1168 Duńczycy zniszczyli ostatnią na świecie czynną świątynię
Słowian, która mieściła się w Arkonie (dzisiejsze Niemcy). Jednak całkowita
chrystianizacja naszych przodków rozpoczęła się po wybudowaniu wielu
kościołów i przez to wprowadzeniu tzw. sieci parafialnej. Ostatnie
prasłowiańskie rytuały odbywały się w Polsce aż do końca średniowiecza, kiedy
to stały się karalne. Jednak wiele pozostałości w ściśle zmienionej formie
pozostało aż do przełomu XIX i XX wieku (czyli do czasu zaniku kultury
chłopskiej, która była całkowicie odizolowana od miast). A jednak coś
pozostało. Nawet sobie nie zdajemy sprawy, iż to COŚ jest nam bardzo dobrze
znane. Każdy z nas lubi ubierać choinkę w świecidełka, czasem dostanie pod
nią rózgę. Lubimy także malować pisanki, zapalać świece na grobach i
kolędować. A ileż to razy spluniemy przez lewe ramię, gdy nam czarny kot
przebiegnie drogę lub gdy ujrzymy kruka tegoż właśnie koloru. Dlaczego boimy
się wychodzić sami do lasu mówiąc, iż “Licho nie śpi”? Dlaczego urządzamy
stypę ku czci zmarłego? Dlaczego boimy się nocnej Zmory? A Wilkołaki i
Wampiry? A różne święta? Dożynki, Zaduszki, topienie Marzanny i wiele innych?
Oto są symbole naszych prasłowiańskich korzeni! Przecież Marzanna to
słowiańska boginka zimy, Licho to duch leśny (starsi ludzie pamiętają także
Ubożę), Zmora to zjawa napadająca człowieka we śnie, Wampir i Wilkołak to nie
horror z Hollywood, lecz potwory znad Wisły! Powiedzmy sobie prosto w oczy-
wierzymy w wiele duchów i przesądów- to całkiem normalne! To wszystko jest
pozostałością po naszej dawnej arcyciekawej religii, która przez
sformułowanie “poganizm” nabrała pejoratywnego znaczenia...
Religia starożytnych Słowian jest religią politeistyczną przejawiającą
pewne podobieństwa do religii innych ludów indoeuropejskich. Tak więc nasi
przodkowie dzielili swych bogów na 3 główne grupy: władzy zwierzchniej, walki
zbrojnej oraz pomyślności gospodarczej. W związku z masową chrystianizacją na
początku drugiego tysiąclecia naszej ery wiele zabytków dawnej kultury
Słowian zostało zniszczone. Dzisiaj źródeł rodzimej wiary naszych przodków
jest niewiele- najstarsze pochodzą z VI wielu. Jednak dociekliwi badacze i
historycy na podstawie tych materiałów i, jakże ważnych, podań ludowych
odtworzyli zarys religii przodków. Jedno jest pewne i namacalne- starożytni
Słowianie pozostawili po sobie kilka kamiennych posągów m.in. wyłowiony z dna
rzeki (w 1848 r.) czterotwarzowy Światowit ze Zbrucza. Mało kto wie, iż
najświętszym symbolem dla Słowian była swastyka. Jest to bardzo stary symbol
pomyślności, Słońca, ognia i światła. Dzisiaj jej wizerunek ma bardzo
pejoratywne znaczenie. Nasi przodkowie rysowali swastykę nad wejściem do
swych domostw, by ta uchroniła rodzinę przed nieszczęściami i zapewniła
dostatek. Była tym, czym dzisiaj krzyż dla Chrześcijan.
SŁOWIAŃSKI ZEUS
Głównym bogiem starożytnych Słowian był gromowładny Perun znany w całej
Słowiańszczyźnie niekiedy pod trochę zmienionymi nazwami. Jego posąg istniał
m.in. w Kijowie już w 944 roku. W 980 jego wyobrażenie (oraz podobizny innych
bogów) ustawił ks. Włodzimierz, jednak zniszczył je po swym chrzcie w 988 r.
Sanktuarium Peruna istniało także w okolicy Nowogrodu Wielkiego. W Polsce
(acz nie całej) znany był jako Pierun (głównie Małopolska), gdyż zmiękczanie
liter G i P było tutaj bardzo powszechne. Gdzie indziej (też w Polsce)
nazywano go Pieronem. Dzisiaj ta nazwa ma całkowicie pejoratywne znaczenie.
Przypomnijmy sobie pewne wyrażenie z naszego codziennego języka. Gdy nam coś
wychodzi nie tak jak powinno, głośno mówimy: “Pieron jasny!”, prawda???
Wyobraźcie sobie, iż ok. 1000 lat temu to sformułowanie znaczyło tyle, co
dzisiejsze “Boże drogi!”. Powiedzenie “Pieron jasny” zostało spejoratyzowane
przez Kościół by odciągnąć od niego ludność. Nic więc dziwnego, iż dzisiaj
dla nas to po prostu (brzydko mówiąc): “Kurde!”. Religia Słowian była religią
przyrody, dlatego też kolejne które podam określenie najpotężniejszego boga
przodków nikogo chyba nie zaskoczy- nazywano go także... po prostu Piorunem.
Tyle co do Polski. W zasadzie słowo Perun w odniesieniu do boga było znane na
całej Słowiańszczyźnie, lecz były miejsca, gdzie czczono najwyższego pod inną
nazwą. W tym miejscu chciałem zaznaczyć, iż tak głosi oficjalna teoria
dotycząca bogów Słowian. Ja jednak osobiście sądzę (o czym dalej), że te
wszystkie imiona rzekomych odpowiedników Peruna są nazwami INNYCH bogów
(głównie jego synów). No ale zanim przedstawię swoje sądy na ten temat,
zaprezentuję (dla formalności) wersję powszechnie przyjmowaną przez
historyków. Otóż połabskimi odpowiednikami Peruna byli na przykład Świętowit
(błędnie nazywany Światowitem, Swantewitem lub, kompletnie ignorancko,
Światowidem). Świętowit to bóg wojny i urodzaju Ranów (jednego z plemion
połabskich na terenie dzisiejszych Niemiec- wyspa Rugia) tożsamy z Perunem i
Rugiewitem. Głównym ośrodkiem kultu Świętowita była Arkona, gdzie w świątyni
znajdował się ogromnych rozmiarów czterogłowy, drewniany posąg z rogiem
obfitości w dłoniach, corocznie napełniany winem w trakcie święta zwanego
Libacją (i znów mamy przykład zmienionego, na pejoratywne, znaczenia; dzisiaj
libacja to popijawa). W Arkonie istniała słynna wyrocznia, dzięki której
kapłan decydował o polityce plemienia (do wróżb wykorzystywano konia
poświęconego bóstwu i rzucanie losów), oraz skarbiec świątynny pełniący
funkcję skarbu publicznego Ranów (zwanych też Rugianami). Kapłan dysponował
też drużyną boga liczącą 300 konnych. Jak już wspomniałem innym utożsamieniem
Peruna był Rugiewit. Był on bogiem wojny Rugian. Jego posąg o 7-miu twarzach
znajdował się w świątyni w Korzenicy (Gardziec Rugijski, obecnie niemiecki
Garz), było to też miejsce kultu Porenuta i Porewita. Rugiewit był czczony
też pod imionami Świętowita i Peruna jak już wcześniej podałem. Dodać należy,
iż połabski Jarowit też może być z nim utożsamiany, lecz nie wszyscy badacze
są co do tego zgodni. Tak więc wszystkie wytłuszczone nazwy w powyższym
tekście odnoszą się do jednego głównego boga Słowian- Peruna (jak głosi
oficjalna teoria- wg mnie błędna).
PANTEON BOGÓW SŁOWIAŃSKICH
A teraz pragnę przedstawić swoją interpretację genealogii słowiań