Dzieci.

[noida]

Dzisiejsze popołudnie obfitowało w ciekawe wydarzenia. Sześciu chłopców w
wieku od 7 do 10 lat zdąrzyło w ciągu dwóch godzin wykonać następujące
czynności:
- rozebrać się i ubrać z dziesięć razy (włączając w to buty i skarpetki)
- prawie dać się rozjechać samochodowi dwa razy
- zjeść obiad, stanowczo odmawiając tknięcia mizerii, której nieopatrznie
spróbowałam swoim widelcem (jeden z chłopców jest bardziej "obrzydliwy" i
walnięty na punkcie higieny niż detektyw Monk, jesli wiecie, o czym mówię)
- skonstruować budowlę składającą się z poduszek na krzesła, małego namiotu
plażowego, kocy i własnych ubrań
- zabić się nawzajem mieczami świetlnymi około dwóch tysięcy razy
- nasikać na dom
- rozpłakać się dramatycznie na wieść, że mają już iść do siebie
A wasze dzieci co robią ciekawego?

Straszne...

[dr.krisk]

Dzieci nie posiadam, ale ze zgroza obserwuje co te male potwory sa w stanie
uczynic. Jest to efektem posiadania przez nie nadmiaru energii, zawlaszczonej
osobom doroslym zmuszonym do utrzymywania potmostwa (nabywania im pozywienia,
odziezy, gier komputerowych, lalek Barbie, samochodow, domow, itp.).
Dlatego uwazam ze XIX-wieczny pomysl z przymusowym zatrudnianiem dzieci w
fabrykach byl znakomity!!!!
KrisK

[daria13]

No właśnie - straszne! Własnym oczom nie wierzę czytając te słowa z ust (spod
palców)mojego idola! Jakże to tak? Dzieci do fabryk? Toż one właśnie po to są,
żebyśmy musieli się o nie troszczyć, żebyśmy musieli się z nimi użerać, a potem
nawzajem się przepraszać, całować i tulić! Ot co, po to są dzieci!Kto tego nie
rozumie, nie potrzebuje, zwyczajnie dzieci sobie nie funduje.
Przez dzieci wypłakałam morze łez, głównie z powodu troski o ich zdrowie,
czasami z niemocy wychowaczej, ale też nikt nigdy nie dał mi tylu powodów do
radośći i dumy co moje latorośle.
Dzieci robią typowe rzeczy, takie jak wkładanie sobie różnych przedmiotów do
różnych otworów w swoich ciałakch. Kuba na szczęście włożył sobie do nosa tylko
plastikowe kółeczko, poinformował o tym po kilku dniach (jak tatuś wyjechał na
kilka dni;) a mądra mamusia próbując je wyjąć popchnęła je głębiej. Kółeczko
nie znalazło się nigdy, żadne wzierniki ich nie wykryły. Wot zagadka. Może on
umrze z tym kółeczkiem, bo ono zasymilowało się z jakąś częścią kubusiowego
ciałka? Kto to może wiedzieć? Kółeczko to pryszcz, gorzej bywa z połkniętymi
bateriami zegarkowymi, dużo gorzej, bo mogą nie tylko się nie zasymilować, ale
poczynić pewne szkody w organiźmie, pewne poważne szkody dodam. Ale to za długa
historia. Dzieci mogą też pisać świetne wiersze od 6 roku życia (to znaczy
świetne zaczynają się robić gdzieś tak od 12 roku). Ale o tym już mówiłam,
piszę o tym teraz, bo nie jest to takie znów typowe (to że piszą, to jeszcze
nic, ale ze piszą świetne to już coś;).
Dziękuję Ci bardzo Noido za ten temat, bo jak się rozwinie, to calkiem śmieszne
i fascynujące rzeczy bedzie można tu jeszcze powypisywać:)
A dottore powinien się wstydzić i to bardzo! Gdybym nie znała trochę dottore,
to może bym uwierzyła:))
Pozdrawiam w nadziei na liczne posty:)

Mali terrorysci...

[dr.krisk]

daria13 napisała:

> A dottore powinien się wstydzić i to bardzo! Gdybym nie znała trochę dottore,
> to może bym uwierzyła:))
Za nic sie nie wstydze, albowiem uwazam ze te male bestie sprytnie wykorzystuja
slabosc nas, doroslych, i bezczelnie zeruja na pierwotnych uczuciach ("o, jaki
slicny chlopcyk!!! A ile mas latek, chlopcyku????"). Ze zgroza obserwuje moich
znajomych & przyjaciol, jak wypruwaja sobie zyly, traca zdrowie i humor -
wszystko to dla rozrywki owych "milusinskich".
Dzieci sa w zasadzie do niczego nieprzydatne, albowiem:
- nie pija whisky & piwa;
- nie pala cygar;
- jedza jakies dziwne rzeczy w rodzaju lodow o smaku gumy balonowej :(((;
- dziwnie szybko sie mecza przy np. wycieczce rowerowej, ale za to w domu
zamieniaja sie wulkany energii;
- zadaja glupie pytania ("dlaczego dr KrisK tak lakomie patrzy na ciocie?");
- bezczelnie wcinaja sie do rozmowy ("ta partycja na dysku jest zle zalozona!");
- i w ogole!!!
Co gorsza, mimo iz bachorow nie lubie (i daje im to odczuc), te wstretne bestie
jakos palaja do mnie nieuzasadniona sympatia!!!
KrisK

[noida]

Doktorze, z dziećmi to tak zawsze. Co świadczy o tym, że dzieci:
a.) posiadają bardzo niewielką ilość instynktu samozachowawczego i same się
pchają w szpony osobników im nieżyczliwych
lub
b.) są niezwykle wyrafinowanymi potworami, które robią to tylko po to, żeby
człowieka wyprowadzić z równowagi
Osobiście obstawiałabym jednak to pierwsze rozwiązanie.

Wlazenie w szpony dra Kriska...

[dr.krisk]

noida napisała:

> Doktorze, z dziećmi to tak zawsze. Co świadczy o tym, że dzieci:
> a.) posiadają bardzo niewielką ilość instynktu samozachowawczego i same się
> pchają w szpony osobników im nieżyczliwych
Sam juz nie wiem...
Typowa sytuacja: naprawiam motocykl - zdjete dekle z silnika, czesci rozlozone
dokola mnie. Za chwile slychac tupot malych nozek i podejrzane lomoty
dobiegajace zza moich plecow.... a to wlasnie moja pradnica poddawana jest
szczegolowym ogledzinom przez jakies male gnomy. Rycze i wyganiam z garazu.
Skutkuje to na piec minut, bo za chwile juz slysze pytanie:
"plosze pana, a co pan robi?"
"Gram w tenisa, jak widzisz"
Chwila spokoju....
"A co takiego????"
"NATYCHMIAST ODLOZ TO NA MIEJSCE!!!!!"
I tak przez caly czas......

[noida]

Tak, uwielbiam pytania z serii "A co robisz?". Ty sobie spokojnie czytasz
gazetę/gotujesz obiad/sadzisz roślinkę, a tu przychodzi dziecko lat 6 i pyta "A
co robisz?". I jak odpowiesz "Lecę w kosmos" albo "Śpię" to nigdy nie chce
uwierzyć... ciekawe czemu. Dziwne te dzieci.

A ja ponosze tego konsekwencje!

[dr.krisk]

Ciekawosc dzieci jest zrozumiala - musza jakos ten swiat poznac, a wiec wlaza,
dotykaja, rozbieraja na czescie i zadaja miliony pytan. A ja ponosze tego
konsekwencje, bo tylko w moim garazu sa Niezwykle Ciekawe Rzeczy....
A rodzice owych maluchow tylko potrafia grilla w ogrodzie rozpalic i siedziec
na plastykowych krzeselkach - nic dziwnego ze te male paskudy ryzykuja obicie
tylka wlazac na moje wlosci.....

[braineater]

Braineater lat 18, postanowił był zostac pedagogiem, tym samym udał się do
liceuma, które takiż profil kształenia zapewniało. Nudzac się przokrutnie
dowiedział sie o istanieniu takich dziedzin wiedzy, jak metodyka, czy
pedagogika, jak również podstawy dziecięcej psychoilogii, i w tę wiedzę
uzbrojony, skierowan został na poligon - czytaj przedszkole. Po brawurowym
wejściu, gdzie omalże Braineater nie rozbił sobie łba o cokolwiek niskie sufity
w/w lokalu, został przywitany ogólnym ochachem, zawierającym sie w
stwierdzeniu ' ja cieeee...to facet jest!!!'. co było o tyle niespodzianką, iż
wspomniany bohatir niniejszej opowieści, włosy wtedy miał długie do połowy
pleców.
Po powitaniu itp, został zaprowadzony na miejsce kaźni aka - sala rekreacyjna.
Tam pod jego czuła opiekę oddano garstkę potworzątg płci wszeakiej, które po
szybkim zapoznaniu się z panem, doszły do wniosku 'aaaa luz...nie ksycy' zajęły
się zabawami własciwymi dla swego wieku i płci, jak to: gonienie się z nóg
podcinaniem, szcypanie wzajemne, obrzucanie klockami a najciekawszą częscią
tych igrców było, stosowanie przemyslnej konstrukcji z klocków, nieznanego
wcvześniej Braineaterowi typu, takich wydrązonych w środku, o owalnym
przekroju, gdzie pusta przestrzeń wewnątrzklockową, rozkoszne dzieciaczki
wypełniały kredka ołówkową, po czym mocno dując z jednego końca klocka,
zamieniały się cne dzieciaczki w łowców głow Yanomani, polujących na złych za
pomoca dmuchaw. Tedy tez, zwazywszy na pewne niebezpieczeństwo tkwiące w takiej
zabawie, Braineater postanowił użyć Głosu Autorytetu i pozabierac dziecinom
klocuszki. Wrzask był na tyle okrutny, że cąła akcja ograniczona została do
odebrania dzieciom kredek, co przyjęly bez wiekszych oporów, gdyż okaząło się,
iż milusińscy łacno odkryli, że kredka świecowa leci równie pieknie i równie
bolesny efekt na adwersarzach wywiera. Czas już był najwyższy by Głos
Autorytetu zagrzmiał ponownie. Tedy tez Braineater podszedł do prowodyra tej
bandy i w słowach prostych a efekt wywierających, poprosił, by dzieciaczek
rozkoszny dokonał natychmiastowego rozbrojenia. Cóz - jedyną reakcją było
szybkie wzruszenie ramionami oraz nadećie polików i wycelowanie śmiercionośnego
urządzenia w stronę niczego nie spodziewajcego się Braineatera. I stało sie,
stało sie to co miało się stac - że zacytujemy klasyka - kredka pchnieta cała
moca oddechu młodzieńca pofrunęła w stronę opiekuna i po krótkiej chwili dumnie
i barwnie zaczęła wystawac z prawego Braineaterowego nozdrza. Autorytet runął z
miejsca w gruzy i nie udało sie go odzyskac do końca semestru, bowiem
dzieciaczki widząc nadchodzacego Braineatera momentalnie zaczynąly pokładac się
ze śmiechu.
Tak oto kolejny niedoszły Pedagog został pokonany przez siły zła i ciemną
stronę mocy.

Nie znosze dzieci....

Pozdrowienia:)

Potworne!

[dr.krisk]

Ja nawet kiedys w towarzystwie podzielilem sie moja wizja Idealnego
Przedszkola, wzorowana na zwiedzanym kiedys wiezieniu Alcatraz.... gdyby wzrok
kobiecy mogl zabijac, obecnie bylby wakata na TWA.
Jak najbardziej solidaryzuje sie z braineaterem - najwyzszy czas zdemaskowac
tych mlodocianych terrorystow!

[monikate]

Trzeba metodą "Gliniarza w przedszkolu" z Arniem S., n'est-ce-pas? :-)

[braineater]

Ja to bardziej miałem jazdę na "Wioske przekletych" lub na "Władcę Much':)
Pzdr:)

Wlasnie tak!

[dr.krisk]

Dobrym slowem z tymi malymi bestiami nic sie nie osiagnie. Co innego
straszliwym rykiem kapralskim & pogrozkami! Najgorzej, ze przez te wszystkie
filmy dzieciaki oswojone sa z przemoca, i nawet takie wyrafinowane opisy
meczarni jak: "wyrwe wam nogi z tylkow i tymi nogami was pozabijam!" - nie
dzialaja!!

eee tam, pany "demonizuja"

[broch]

Uwazam ze takie dzieci jacy rodzice. W sumie dzieci nie sa grozne, moze czasem
sa natretne, ale nie sa grozne. Grozniejsze sa nastolatki. Obaj panowie
popelnili wazki blad: zawsze wchodzac miedzy dzieci wyobrazam sobie ze jestem na
wojnie: samotny partyzant otoczony przez przewazajace sily wroga :)))

Na stwierdzenie o partycjonowaniu mozna odpowiedziec na dwa sposoby:
a) "spec" computerowy: BSD nie uzywa partycji, partycjonowanie DOS/Windows jest
bledne (i tu dlugi, niekoniecznie poprawny technicznie monolog o partycjonowaniu)
b) laik komputerowy: a wiesz jaki jest wzor fruktozy?

Grunt to skonfundowac, wykazac sie wyzszoscia yntelektualno i dac do myslenia.

A z ciekawosci przy narzekaniu na dzieci :))) czy ktores z Was bylo tzw "problem
child"?

[braineater]

broch napisał:


> A z ciekawosci przy narzekaniu na dzieci :))) czy ktores z Was bylo
tzw "proble
> m
> child"?

A jak myslisz?:) Tak do 10 roku zycia to byłem rozmemłanym grubaskiem, ale
potem mi przeszło i zaczął się hardkor wychowawczy trwający do dziś:)

Pzdr:)

[broch]

nie mam pojecia, Na podstawie postow trudno wyczuc jakie bylo czyjes
dziecinstwo, pytanie bylo tak sobie, bez wymogu odpowiedzi.

aha, hard core'owych punkuf bardzo grzecznych poza tym tez widzialem (tacy
poprzebierani, wlosy na sztywno bialkiem, duzo krzyku, grunge i w ogole, ale nic
poza tym. "Problem child" to to nie jest (i moze dzieki Bogu)).

[staua]

U mnie bylo odwrotnie - do czasow wczesnolicealnych bylam okropnym, aspolecznym, przemadrzalym,
aroganckim, przekonanym o swojej wyzszosci bachorem. Potem zaczelo mi bardzo stopniowo
przechodzic (z niektorymi z tych cech jeszcze sie nie pozegnalam). Nie wiem, jak moi rodzice to
wytrzymywali (mialam dwie specjalnosci: obrazanie sie i siedzenie w kacie, polaczona z niejedzeniem,
albo placzem np. przez tydzien bez przerwy, oraz - w dobrym humorze - dolaczanie do imprez
rodzicow, gdzie goscie siedzacy za stolem musieli wysluchowac moich wtretow do swoich rozmow albo
prowokacji sugerujacych, ze cale ich zycie jest beznadziejne i bez sensu).
Na studiach natomiast mialam epizody wychowawcze (nie w szkole, bo olalam dzieki ITS
obowiazkowa specjalizacje nauczycielska na biologii, dzieki czemu nie musialam zaliczac psychologii,
pedagogiki i metodyki, ale na wakacjach, prowadzilam tzw "Lato w Miescie" o profilu sportowym oraz
dla dzieci niedoslyszacych w roznym stopniu). Musze powiedziec, ze w przeciwienstwie do Braineatera,
bardzo milo to wszystko wspominam, jakos udalo mi sie uzyskac u dzieci autorytet, choc niektore
rzeczy musialam tlumaczyc MOCNO podniesionym glosem i bardzo stanowczo (ze np. nie nalezy turlac
sie po skarpie z Nowego Miasta az do Wislostrady, zwlaszcza, jesli do tego zdejmuje sie aparat
sluchowy i nie mozna uslyszec ostrzegawczego wolania, albo ze majac cztery lata lepiej nie wbiegac na
ulice goniac sie nawzajem).

Niegrozne dzieci??????

[dr.krisk]

Tu bym polemikowal! Owszem, wygladaja niegroznie, ale skutki dlugotwalego
oddzialywania dziecka na rodzicow bywaja przerazajace! Calkiem sensowni ludzie
pod ich wplywem zmieniaja sie w rozdygotana galarete, przeswiadczona ze
natychmiastowy brak reakcji na rozmaite dzieciece zadania skonczy sie dla
malego kaprysnika tragicznie. Wedlug nich, nienapojenie dziecka w ciagu pieciu
minut grozi mu smiercia z odwodnienia.. itp.
Nowa bronia dzieci skierowana przeciwko doroslym sa wszelkiego rodzaju alergie -
jeszcze 40 lat temu o nich nikt prawie nie slyszal, obecnie jakikolwiek
kontakt dziecka z normalnym swiatem (tzn. niewirtualnym) konczy sie
dlugotrwalym leczeniem.... Dzieci wymyslily sobie takze szereg przypadlosci w
rodzaju dysleksji, dysgrafii, oraz dysharomonii ogolnej, zeby wymigiwac sie od
kasliwych uwag nauczycieli.

Sam nigdy dzieckiem nie bylem, przynajmniej sobie tego faktu nie przypominam...
Od razu urodzilem sie chyba dorosly?
KrisK

Cieciaczki - wrrrrrrr

[braineater]

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,2831798.html
i pomysleć, że mogłem być w tym banku:P

[noida]

Myślę chłopaki, że trochę przesadzacie. Owszem, przyznaję, dzieci w masie to
jest jakiś nieokiełznany żywioł (chylę głowę przed wychowawczyniami w klasach 1-
3), ale dzieci w mniejszych ilościach (tak do 10) to zazwyczaj kupa śmiechu, o
ile nie wrzeszczą zbyt głośno. Zajmują się same sobą, nikogo nie terroryzują
poza młodszymi kolegami, którzy wszak muszą się uczyć życia, a przy tym
wygłaszają tak przezabawne mądrości życiowe, że mozna umrzeć ze śmiechu.
Jeden z moich ulubionych dialogów, występuje dwóch chłopców w wieku lat 7:
A: A ja ci przywalę!
B: A ja cię tak kopnę, że polecisz na księżyc!
A: A ja cię tak kopnę, że polecisz na księżyc i na słońce i się rozpadniesz na
sto kawałków!
B: A ja ci tak przywalę, że się rozpadniesz na sto kawałków i zawołam zielonego
potwora i on cię zje!
A: A ja zawołam czerwonego potwora, które cię rozszarpie na kawałki i zje i
zabije cię mieczem świetlnym!
B: Tak? A ja cię narysuję gołego!
Zgadnijcie, kto wygrał :D

A skad!

[dr.krisk]

noida napisała:

> Myślę chłopaki, że trochę przesadzacie.
Podstawowy problem dzieci polega na niewielkiej odleglosci pomiedzy otworem
gebowym a narzadami wydalnicznym. W zwiazku z tym trudno znalezc chwile, gdy
jeden z Koncow Dziecka nie bylby zajety, albo nie wymagalby uwagi osoby
doroslej ("chce jesc!", "chce siku!").
Jak zauwazylem rowniez, do kazdego dziecka przypisana jest niezwykle dluga
lista potraw, ktorych dziecko nie lubi! W zasadadzie moza byc pewnym, ze
cokolwiek sie poda, zawsze dziecko odkryje jakis aktualnie dla niego absolutnie
niejadalny skladnik! Nie dotyczy to oczywiscie rozmaitych swinstw
junkfoodowych, w miare moznosci w niejadalnych kolorach i smakach...... Te
pozerane sa w niebywalych ilosciach i bez krecenia nosem!
KrisK

[agni_me]

Dzieci trzeba wychować i oczywiście trzeba poświęcać im czas. Można przy tym
się nawet świetnie bawić, przy tym poświęcaniu i wychowaniu znaczy. Ale, proszę
mi wybaczyć, opowiadanie o tychże dzieciach jest jeszcze nudniejsze niż same
dzieci. Mówię to świadomie, jako matka dziecku. Jestem przekonana, że
zabawniejsze dla wszystkich jest opowiadanie o zwierzętach domowych, albo o
nowych narzeczonych. Dzieci interesują tylko i wyłącznie rodziców, rodziców
tychże dzieci, a nie rodziców w ogóle. Świadomość tego skutecznie zniechęca
mnie do mówienia o Igorze, wolę nudzić na inne tematy. Zbyt lubie swoje dziecko
chyba.

[daria13]

A co zrobić kiedy dzieci stanowią czyjś sens życia, kiedy wszystkie aktywności
życiowe i przyjemności mają nierozerwalny związek z dziećmi? Wtedy niesposób
nie wplatać informacji o dzieciach do niektórych wypowiedzi, musiałabym albo
robić to na siłę, albo nie mogłabym poruszać w ogóle pewnych tematów, bo bez
nawiązania do dzieci zwyczajnie byłoby to niewykonalne. Ja i tak stram sie jak
mogę nie pisać o potomstwie, ale czasami się nie da, wybaczcie. Zrobię
wszystko, co w mojej mocy, żeby się ograniczyć, obiecuję. Wiem, że Agni ma
rację, ale to jest naprawdę trudne:)
Pozdrawiam:)

[quarantina]

Nie lubię dzieci. Autentycznie i szczerze. Toleruję tylko rodzinne, czyli moje
oraz spokrewnione. Reszta mnie irytuje w stopniu najwyższym. Nawet już nie
próbuję udawać, że jest inaczej. O dziwo, podobnież jak doktora, mnie też
dzieci lubią. Może dlatego, że traktuję je jak resztę świata, a nie w sposób
wyjątkowy. Doceniam natomiast komizm sytuacyjny jaki dzieci potrafią wywoływać.
To jest to, co lubię najbardziej: właściwą dzieciom logikę, irracjonalne gry
słowne, nieokiełznaną niczym wyobraźnię.
Oczywiście posiadam w stopniu dostatecznie rozwiniętym instynkt macierzyński,
który pozwala mi na efektywne (mam nadzieję) wychowywanie własnych dzieci.
pozdr.:)

[daria13]

Jestem totalnie zdziwiona (nie mylić zawiedziona, bo to nie o to chodzi) Waszą
postawą. I o ile rozumiem facetów, zwłaszcza tych bezdzietnych, to niechęć do
dzieci u kobitek dzieciatych jest zaskakujący (a może nie?).
Ja dzieci lubię bardzo, od tych całkiem maleńkich do nastolatków, z którymi
mozna już nieraz calkiem sensownie podyskutować. Wielokrotnie już słyszałam, że
gdybym chciała jeszcze zmienić zawód, to powinnam zostać przedszkolanką, mam do
maluchów cierpliwość, mam podejście i nieźle się nimi dogaduję, ale myślę że
przyczyną tego stanu rzeczy jest moja własna dziecinność. Zawsze, w każdej
sytuacji, staram sie pamiętać, co w dzieciństwie było dla mnie ważne, co
bolało, co budziło lęki i na czym mi wtedy najbardziej zależało i dzięki temu
pamiętaniu umiem tak dobrze się dogadywać w dziećmi swoimi i obcymi też. To
bardzo ciekawy i bogaty świat i ja wcale nie chcę z niego całkiem wychodzić.
Mój mąż ciągle nie może się nadziwić, dlaczego ja tak kocham różne potwory z
filmów i dlaczego moim ulubionym bohaterem filmowym jest Obcy, serio! Może jak
będę bardzo stara i pomarszczona to bedzie głupio wyglądało, ta moja egzaltacja
i różne dziwaczne zachwyty, ale mam to w nosie.
Największą przyjemność sprawiło mi zdanie Brocha (!), o tym że jacy rodzice,
takie dzieci. Bardzo podniosło to moją samoocenę!
Nie mogę się doczekać powrotu Beaty, a i mam nadzieję, że Aneta zmieni nico ten
wątek i proporcje lubiących do nielubiących dzieci!
:)

[quarantina]

W zasadzie przestał (a bywało, że denerwował) denerwować mnie obowiązek
kochania dzieci. Jak nie lubię feminizmu (cokolwiek on znaczy), to uważam, że
jednym z osiągnięć tego ruchu jest właśnie odwaga kobiet w mówieniu co myślą o
macierzyństwie. Każda z nas jest inna (genialne, co nie?). Każda inaczej
podchodzi do macierzyństwa i ma do tego prawo. Obecny stosunek do dzieci jest
zjawiskiem stosunkowo nowym. Kilkadziesiąt lat temu nikt nie przejmował się za
bardzo systemem nerwowym czy problemami wieku rozwojowego dziecka. Nie
chciałabym być posądzona o powierzchowność czy cynizm. Świat dzieci nie jest po
prostu moim światem, co nie przeszkadza mi w porozumiewaniu się z latoroślami.

feminizm

[beatanu]

quarantina napisała:
>Jak nie lubię feminizmu (cokolwiek on znaczy), to uważam, że
> jednym z osiągnięć tego ruchu jest właśnie odwaga kobiet w mówieniu co myślą
o
> macierzyństwie. Każda z nas jest inna (genialne, co nie?). Każda inaczej
> podchodzi do macierzyństwa i ma do tego prawo.

A teraz ja się zdziwiałam :) Masz oczywiście nie lubić całości ruchu/ideologii
zwanego feminizmem - ale jakoś instynktownie traktowałam Cię jako zwolenniczkę
takowego... No bo przecież jest jeszcze kilka innych bezsprzecznych zasług
feminizmu, co do których na pewno nie zgłaszasz sprzeciwu, a może po prostu nie
myślisz o nich, bo są dzisiaj tak oczywiste... Dostęp do wykształcenia, prawo
wyborcze, prawo decydowania o swojej karierze zawodowej, prawo... muszę lecieć
do pracy!!!
B:)))

[quarantina]

Tak zupełnie szczerze powiem Ci, Moja Droga, że nie chce mi się pisać o
feminizmie. Ja bardzo przepraszam. Doceniam to, co powinnam docenić i tyle.

[beatanu]

Wygląda na to, że Cię Dario rozczaruję/zdziwię ale też nie należę do ludzi
uwielbiających dzieci :( I teraz już się z tym pogodziłam, ale był czas, kiedy
miałam z tego powodu wyrzuty sumienia - bo jakże to nie wielbić przyszłości
narodu, matka Polka i te inne wyświechtane stereotypy... Niektóre dzieci lubię,
tak jak lubię niektórych dorosłych, niektóre ani mnie ziębią ani grzeją,
niektórych nie cierpię, swoje kocham, chociaż to uczucie bardzo złożone, bo nie
raz chciałam je w przypływie wściekłości i niemocy wyrzucić przez balkon ;)
Zaletą dzieci jest to, że rosną, zmieniają się, dojrzewają. Niesamowicie cieszy
mnie fakt, że w pewnym sensie jestem świadkiem stawania się dwóch
indywidualności, dwóch kobiet... I nie zgadzam się z Brochem, że nastolatki
są "ciężkie w obsłudze". Tyle się nasłuchałam i naczytałam o okresie buntu i
naporu (bo sama jako dziecię posłuszne do granic możliwości okres wyzwalania
się od rodziców i autorytetów w ogóle przerabiałam o wiele później, ale to już
inna bajka), zwłaszcza u dziewcząt, że aż się dziwię jakie to wszystko
(odpukawszy!) normalne i ludzkie do przerobienia. Bywają upierdliwe - ale któż
nie jest? Od początku z dziewczynami rozmawialiśmy o wszystkim, traktowaliśmy
je bardzo po partnersku i poważnie, oczywiście zawsze wytyczając jakiś granice
(albo przynajmniej próbowali je wytyczać - bo któż jest w stanie być
konsekwentny w stu procentach?) i... jak najdalej od modelu wychowania, który
zapamiętałam ze swojego dzieciństwa ("dzieci i ryby głosu nie mają", kary,
łącznie z cielesnymi i parę innych kwiatków)
Zaczynam - jak zwykle:) - nie na temat, a czas płynie i muszę kończyć, ale
jestem przez kilka dni w mieście, więc jeszcze coś może skrobnę?
Pozdrawiam serdecznie:))))

[noida]

No właśnie, to mnie dziwi w niektórych powyższych wypowiedziach, że opisujecie
dzieci, jakby to był jakiś obcy gatunek człowieka. Na przykład podejrzanie
brzmi deklaracja quarantiny, że nie lubi dzieci, ale czasami dzieci robią coś
śmiesznego/ciekawego/nieszablonowego. No to w końcu warto się nimi zająć czy
nie? Czy dzieci są osobym gatunkiem człowieka? Przecież każdy z nas był kiedyś
dzieckiem (z wyjątkiem, rzecz jasna, doktora kriska) i wyrósł z tego na
porządnego człowieka.
Więc moim zdaniem sprawa przedstawia się tak, jak to opisała Beata- dzieci są
jak ludzie i tak samo jak ludzi trzeba je traktować. Co oznacza, że niektóre
dzieci się lubi, niektórych się nie lubi. Doktor narzeka, że dzieci się
wymądrzają i jedzą fast food. A ilu jest dorosłych, którzy opychaja się
wyrobami jedzeniopodobnymi i są w stanie rozmawiać wyłącznie o najnowszym
odcinku Idola? Ja tam nie deklaruję powszechnej miłości do dzieci, tak samo jak
nie deklaruję powszechnej miłości do starców, osób w wieku produkcyjnym oraz
nastolatków. Po prostu w każdej z tych grup pojawiają się osobniki ciekawe i
warte uwagi, jak również nieciekawe, nudne lub wredne.

[quarantina]

Mnie nic nie dziwi. Jedni lubią dzieci, inni nie. Nic dodać, nic ująć.

[noida]

Czyli dzieci to nie ludzie?

[quarantina]

A dlaczego nie? Ludzie, tyle, że tacy jak wszyscy ludzie. Ani trochę bardziej.

[aaneta]

Obawiam się, Dario, że ja również nie spełnię Twoich oczekiwań, przynajmniej w
tym miejscu. Oczywiście mój pogląd na temat dzieci jest daleki od tego, co
napisali panowie, ale chyba tylko dzięki temu, że od bardzo dawna nie mam do
czynienia z małymi dziećmi, bo zakładam, że o takich tu przede wszystkim mowa.
Moje chłopaki to już stare konie, na piwo mogę z nimi iść, i chodzę czasami,
znajomi albo nie mają dzieci albo mają prawie tak duże jak moje, a rodzina
nieliczna, niezbyt chętna do rozmnażania i na szczęście daleko. Ale z
wcześniejszych obserwacji i doświadczeń wiem, że generalnie bachory są okropne,
tyle że nie jest to ich wina, tylko ich rodziców. To temat na dłuuuugą
dyskusję, może innym razem.
Wracając do moich dzieciątek, to nie rozrabiały specjalnie, chociaż oczywiście
miewały różne pomysły, mniej lub bardziej głupie czy grożące śmiercią lub
kalectwem, ale w sumie chyba mało oryginalne. Ja zawsze miałam zdroworozsądkowe
podejście do nich, tak mi się przynajmniej wydaje, a ponadto w pewnym momencie
wywaliłam z domu ich tatusia, który psuł na różne sposoby moją robotę
wychowawczą, dzięki czemu dzieciątka wyrosły na dosyć rozsądnych facetów, z
którymi i pogadać można, i na piwo pójść, i do kina, ale to się już coraz
rzadziej zdarza, bo chodzą już własnymi ścieżkami i mam nadzieję, że niedługo
na dobre pójdą sobie w świat, a ja wreszcie złapię oddech. Bo roboty z nimi
jest jednak od cholery i chwilami mam już dość. Fajnie jest hodować dzieciątka,
ale ileż można. A sterta książek nieprzeczytanych, płyt nieprzesłuchanych i
filmów nieobejrzanych rośnie, najwyższa pora coś z tym zrobić.

kobieta=matka?

[green.daisy]

Chciałabym podzielić się swoją opinią na temat dzieci właśnie z punktu widzenia
kobiety. Uwielbiam je. Natomiast nie planuję ich mieć. Jestem studentką
pedagogiki i będę w przyszłosći uczyć dzieci w klasach 1-3, uważam że dam radę,
mam to niejako we krwi, świetnie dogaduję się z nimi.
Macierzyństwo jednak to inna bajka. Nie można chyba łączyć takich opinii jak
kocham dzieci=będę je mieć,
nie cierpię dzieci=nie będę ich mieć.
Część moich znajomych nie potrafi zrozumieć skąd u mnie takie podejście, skąd
ta dziwna awersja do posiadania własnych dzieci i tłumaczą to rozmaitymi
odpowiedziami: boisz się porodu, boisz się, że nie sprawdzisz się jako matka,
ale przecież dasz radę! itp. A to wcale tak nie jest.

Może przedstawię tu dość kontrowersyjny punkt widzenia, ale przecież nikogo nie
namawiam do przyjęcia go, a jedynie wysłuchania. Otóż widząc świat po
ściągnięciu różowych okularów, które zakładam dla duchowej równowagi,
stwierdzam, że obecnie dzieci bardzo często cierpią i mają dużo problemów. Nie
na taki świat chcę sprowadzić ukochane, niewinne maleństwo. Uważam, że
wystarczająco wiele jest dzieci, którym należy pomóc, stąd pewnie moja chęć
realizowania się w zawodzie jako dobry wychowawca.
Nie twierdzę, że dzieci mieć nie będę. Obecnie jednak posiadam taki pogląd na
tą sprawę i jestem na nie. Co innego adopcja, gdyż to przyjęcie do swego serca
skrzywdzonego dziecka i niewykluczone, że kiedyś, gdy nadal nie będę pragnęła
posiadać własnych dzieci po przeanalizowaniu tego z partnerem zdecyduję się na
adopcję.

Dzieci to masa radości, jasne. Potrafią nas zadziwiać co dnia. Jestem opiekunką
jedenastomiesięcznej dziewczynki i gdy nazwałam ją "chodzącym pozytywem" matka
uznała to za idealne określenie swej pociechy :) Także dzieci kocham, ale
cudze. Nie chcę przykładać (póki co! podkreślam, jestem kobietą i bywam
zmienna :)) ręki do wydania na świat istoty jeśliby miała się okazać
nieszczęśliwa lub cierpieć.

pozdrawiam serdecznie

kobieta=matka?

[stella25b]

Ja takze do 30-stego roku zycia nie chcialam miec dzieci. Realizowalam swoje
plany w ktorych dzieci nie bylo. Pozniej zapragnelam je miec i mam sztuk 2 i
jestem szczesliwa mama. Oczywiscie moje zycie zmienilo sie ale nie calkowicie
podporzadkowalo tej dwojce. Radosci z takiego zycia mam wiele. Pytanie czy
kocham dzieci? Nie wszystkie. Jedne lubie bardziej, inne mniej dokladnie jak z
doroslymi. Powiem szczerze, ze nie rozumiem ludzi ktorzy swiadomie nie chca
miec dzieci. Nie rozumiem dlaczego nie chca poznac tego jeszcze jednego
wspanialego zyciowego doswiadczenia "zostania rodzicem", to jeszcze jeden
rodzaj milosci ktorej mozna w zyciu zaznac.
Podzielam takze zdanie Brocha, "jacy rodzice takie dzieci". W koncu dziecko nie
rodzi sie tabula rasa, dziedziczy cechy po rodzicach i przejmuje ich metody
wychowacze, tak wiec jaki dom takie dziecko.

[staua]

Ja tez nie chcialam miec... Po skonczeniu 29 lat zaczelam sie w ogole nad tym zastanawiac, no i teraz
chce (mam prawie 31) ale tez jakos tak... abstrakcyjnie. Powoli u mnie ten instynkt sie wlacza...

[green.daisy]

czyli mam jeszcze czas :) poza tym jak słusznie zauważył mój kolega znaczyny
wpływ na tę decyzję ma fakt, czy i z kim się jest obecnie...
"jacy rodzice takie dzieci" = w części przypadków - niestety, że tak właśnie
jest.

[stella25b]

Ze mna bylo bardzo podobnie. Ta abstrakcja o ktorej piszesz to ja wtedy
nazwalam glosem rozsadku:) To pragnienie przyszlo pozniej, juz w czasie ciazy
ale to normalne hormony zagraly:)

[foxie777]

Pozwole sobie zabrac glos w tej jakze ciekawej sprawie.
Moje Dziecko to juz stary kon, ale oczywiscie byly chwile i czasy
kiedy dal mi dobrze w kosc .
Sama tez za dziecmi nie szaleje, moj obecny maz, mimo iz byl
bardzo dobrym tzw stepfather, wlasnych dzieci nie chcial, a dla
mnie nie byl to zaden problem.Zteszta On uwaza ze Dzieci sie widzi,\
ale nie slyszy. Ze juz nie wspomne o {to chyba zartem] cattle prod.
Niestety wiele osob pod pregiezem opini ma dzieci, ktorym miec
nie powinno.Wtedy skutki sa straszne, mialam okazje to obserwowac.
Moj syn i maz sa swietnymi przyjaciolmi, bez zadnych tzw psychologicznych
problemow.

pozdrawiam

[noida]

Ja też jestem zdania, że niektórzy ludzie po prostu nie powinni mieć dzieci,
tak samo jak niektórzy ludzie nie powinni wstępować w związki małżeńskie, bo
się do nich zwyczajnie nie nadają. Niestety, opinia publiczna działa tak,
zwłaszcza w Polsce, że jeśli ktoś się nie ożenił/nie ma dzieci to jest
niekomplentym cżłonkiem społeczeństwa (czytaj: musi z nim być coś nie tak). I
potem tacy ludzie nie dość, że sami są nieszczęśliwi to jeszcze
unieszczęśliwiają innych.
A do dziewczyny, która mówiła, że kocha dzieci ale swoich mieć nie będzie
(przepraszam, zapomniałam Twojej ksywki)- nie jestes prawdę mówiąc szczególnie
odosobniona w swoich poglądach. Niestety (lub stety, w zasadzie ciężko
powiedzieć), zazwyczaj w pewnym momencie nad tego typu poglądami górę bierze
instynkt macieżyński, który wrzeszczy- chcesz, chcesz, chcesz mieć własne
dziecko! I z poglądów nici... Ja też nie mam szczególnej ochoty powoływać na
świat potomków, które będą sobie myśleć, tak jak ja myślałam "ja się na ten
świat nie prosiłam"! Naprawdę nie chcę im tego robić. Ale co z tego. Już teraz
czuję, że instynkt macieżyński mi nie przepuści... Ech- biologia...

[beatanu]

noida napisała:

> Ja też jestem zdania, że niektórzy ludzie po prostu nie powinni mieć dzieci,
> tak samo jak niektórzy ludzie nie powinni wstępować w związki małżeńskie, bo
> się do nich zwyczajnie nie nadają.

Zaczyna się robić trochę ślisko - bo ja też życzyłabym sobie, żeby nie rodziły
się dzieci niechciane, albo dzieci rodziców wyznających zasadę, że małego
szkraba można zbić, sponiewierać i upokorzyć itd itp - ale nikomu (na
szczęście?) nie możemy zabronić powołania na świat potomka pierwszego, drugiego
i entego. O brzydkich a przecież nie tak odległych w czasie praktykach
sterylizowania kobiet (i mężczyzn) upośledzonych umysłowo albo o "podejrzanym
pochodzeniu" (vide: Romowie) mówi się teraz w Szwecji głośno, aczkolwiek z
ogromnym wstydem...

Odkąd poznałam kilka osób, które zaadoptowały dzieci (w Szwecji adoptuje się
rocznie około tysiąca mniejszych lub większych szkrabów, prawie wszystkie zza
granicy, tutaj nie ma w zasadzie problemu dzieci niechcianych, a dzieci
rodziców pozbawionych praw rodzicielskich trafiają najczęściej do rodzin
zastępczych) - zastanawia mnie dysproporcja między kryteriami jakie muszą
spełnić rodzice adopcyjni a kompletnym brakiem takowych u każdych potencjalnych
rodziców biologicznych. Wiem, nie odkrywam Ameryki - ale ciągle nie daje mi
spokoju myśl, że niektóra pary muszą przed urzędnikami udowadniać, że nie są
wielbłądami (=zniszczonymi alkoholem i na głodzie heroinowym bezrobotnymi
pedofilami o zapędach sado-masochistycznych)podczas gdy inni płodzą potomstwo w
radosnym (w najlepszym wypadku, bo gwałcone kobiety chyba tego nie mogą
potwierdzić) akcie twórczym. Pewnie nic się nie da zrobić, pomysł kursów
rodzicielstwa na wzór kursów prawa jazdy gdzieś tam już pewnie komuś świtał,
ale takowe z góry skazane są na niepowodzienie, ze względów zresztą różnych...

>Ale co z tego. Już teraz
> czuję, że instynkt macieżyński mi nie przepuści... Ech- biologia...

Nie do końca jestem przekonana, że to tylko i wyłącznie o biologię i instynkt
macierzyński (a gdzie ojcowski?) chodzi....
Mam wrażenie, że i konwencje, i presja społeczna, i wzorce kulturowe (te mniej
i bardziej uświadomione) też w decyzji powołania na świat dziecka paluszki
maczają ... Tak uważam. I wiem, że nie wszyscy się ze mną zgodzą.
B, której jednak ze względu na dość późną porę trochę trudno zebrać myśli:)
Dobranoc!

[aaneta]

Ślisko jak ślisko, w każdym razie w miarę poważnie. Ale kto powiedział, że mamy
tu rozmawiać tylko o pierdołach albo się wygłupiać. Na serio też czasami trzeba.
Odnośnie wypowiedzi Beaty dwie uwagi: niestety, oprócz rodziców wyznających
zasadę, że dziecko m o ż n a bić, są jeszcze tacy, którzy uważają, że n a l e
ż y, bo przecież inaczej nie zrozumie. Taki pogląd wygłosił kiedyś pewien mój
znajomy, którego do tego momentu uważałam za całkiem rozsądnego gościa.
Druga sprawa to właściwie potwierdzenie wątpliwości Beaty co do tego, że
kandydaci na rodziców zastępczych czy adopcyjnych muszą spełniać wiele warunków
i kryteriów, których nikt nie stawia rodzicom biologicznym. Zawsze mnie to
zastanawiało i za żadne skarby nie mogę tego pojąć.
A teraz najważniejsze: powiedzcie mi (i tu prośba nie tylko do dziewczyn), o co
chodzi z tym instynktem macierzyńskim tudzież ojcowskim. Bo po pierwsze: to, co
nazywacie instynktem macierzyńskim, to, moim skromnym zdaniem, jest instynkt
rozrodczy, nad którym kiedyś mało kto się zastanawiał, bo dopóki nie było
antykoncepcji, to zanim się człowiek obejrzał i zaczął zastanawiać, czy chce
mieć dzieci, czy nie, to po prostu się rozmnażał i już. Dopytuję się o to
dlatego, że ja sama zaliczyłam pierwszą wpadkę w wieku 20 lat i naprawdę nie
zdążyłam poczuć potrzeby rozmnożenia się (ale się rozmnożyłam i wcale tego nie
żałuję, wręcz przeciwnie). Co innego instynkt macierzyński (ojcowski?), bo on,
moim zdaniem, pojawia się później, kiedy już dziecko jest w drodze, albo i
dopiero wtedy, kiedy jest już na świecie, i to jest zupełnie inna historia.
Instynkt macierzyński (ojcowski) to jest poczucie wspólnoty z dzieckiem i pełnej
odpowiedzialności za niego, z czego wynika chęć jak najpełniejszego zaspokojenia
jego potrzeb. Dlatego rozmowa o instynkcie macierzyńskim (ojcowskim) w tym
miejscu, kiedy niektóre (niektórzy) z Was dopiero zastanawiają się nad tym, czy
się rozmnożyć czy nie, jest przedwczesna. Swoją drogą, nie bardzo rozumiem to
zastanawianie się, to znaczy rozumiem, że można nie chcieć mieć dzieci, ale
jeżeli już się chce, to co stoi na przeszkodzie?

[foxie777]

Nawiazujac do adopcji, mam znajomych ktorzy zaadoptowali roczn
dziewuszke z Bialorusi.Trwalo to rok, 30 tysiecy dolcow, ze
juz nie wspomne o masie tzw dokumentow potwierdzajacych i stan majatkowy
i ich charakter iyt, itd.Na pytanie dlaczego nie w Stanach odpowiedz
byla krotka, nie chcemy aby zreformowana matka z panem adwokatem
zniszczyli spokoj rodzinny.To byla dwa lata temu, Lizawieta jest
urocza zna angielski i po prost wygrala szczescie w nieszczesciu.
Jesli chodzi o kwestie macierzynstwa, to chyba wiekszosc kobiet to
odczuwa, ale np kariera zawodowa staje na przeszkodzie, lub po prostu
brak wlasciwego partnera, a sperm banks nie wchodzi w rachube.

pozdrawiam

[green.daisy]

Aneto, ja instynkt macierzyński rozumiem tak; oprę się własnym przykładzie,
ponieważ kilka lat temu przeżywałam silnie chęć posiadania dzieci (co
minęło :)). A przejawiało się to tak: uważałam, że wszystkie dzieci są kochane,
że maleństwa to największe szczęście jakie może spotkać człowieka, przeczucie
że jestem już gotowa na bycie matką, poczucie pewności powzięcia
odpowiedzialności za drugiego człowieka, chęć kochania... :) w całym szerokim
aspekcie tego słowa. To chyba z grubsza tyle na ten temat. To takie niemal
fizyczne poczucie braku czegoś do pełni szczęścia.

Z tymże mówię, było to bardzo silne, a minęło jak ręką odjął...

[daria13]

Jak pewnie już wspominałam, nie jesteśmy zbyt dobrze sytuowani i tegoroczne
wakacje miały być takie bardziej rodzinne, znaczy mieliśmy odwiedzić rodzinę:)
Ale tak się złożyło, że być może udałoby nam sie wyjechać na tydzień okazyjnie,
za bardzo małe pieniądze do Turcji. Ja nie miałabym nic przeciwko temu, żeby
popływać sobie w cieplutkim morzu i pobyczyć się nad basenem z książeczką w
łapce, a tu w domu gorący, ba, rozpaczliwy protest. Kuba nie jedzie, bo boi się
terrorystów. Koniec, kropka, nic go nie przekona;( I co teraz zrobić?
Pozdrawiam serdecznie:)

No wlasnie!!

[dr.krisk]

daria13 napisała:

> Kuba nie jedzie, bo boi się
>
> terrorystów. Koniec, kropka, nic go nie przekona;( I co teraz zrobić?
> Pozdrawiam serdecznie:)
Nie przekonywac - zmusic. Dzieci i ryby glosu nie maja, powinny grzecznie
dreptac za rodzicami a nie zatruwac im zycie wrzaskami.
Na powaznie - to jest wlasnie to, czego nie lubie u wspolczesnie wychowanych
dzieci. Maja fochy i wymagania. Stresy i upodobania. To jedza, tamtego nie beda
jadly.
Sadze ze moi rodzice byliby mocno zdziwieni, gdybym zaczal wyrazac swoje opinie
na temet tego gdzie i kiedy jedziemy na wakacje....
Serdecznie pozdrawiam!
KrisK

[broch]

Mysle dario ze Ty nieco za bardzo na dzieci chuchasz, no i teraz masz :)

Tydzien temu dwie pijane dziewczyny zabily matke znajomego, niedawno Twoja corka
miala straszny wypadek tuz kolo domu. Mysle ze musialas nauczyc dzieci (od
poczatku) ze w domu jest bezpiecznie a na zewnatrz jest zle. :)


"Dzieci i ryby glosu nie maja, powinny grzecznie dreptac za rodzicami a nie
zatruwac im zycie wrzaskami."

Troche przestarzale poglady :))
Dzisiaj problemem jest totalna ochrona dzieci przez rodzicow, nie samodzielnosc.
Dzieci nie ponosza absolutnie zadnych konsekwencji za swoje czyny. "Zamordyzm"
nie jest wiele lepszy poniewaz rowniez nie uczy samodzielnosci. Obie metody nie
ucza szacunku do rodzicow.

Jasne, ze przestarzale...

[dr.krisk]

broch napisał:

> "Dzieci i ryby glosu nie maja, powinny grzecznie dreptac za rodzicami a nie
> zatruwac im zycie wrzaskami."
>
> Troche przestarzale poglady :))
Pewnie - ktos musi miec przestarzale poglady, no to ja je mam :)
Troche martwi mnie jednak to zamazanie sie zasad "kto rzadzi". Planujemy oto ze
znajomymi wyprawe samochodowa na weekend: aktywnym uczestnikiem dyskusji sa ich
dzieci (8 i 10 lat), szczegolowo informujace gdzie, kiedy i ktoredy chca
jechac. Jasne, ze nie chodzi mi o wrzucenie dzieciakow do bagaznika, tylko o to
zeby nie wtracaly sie do rozmowy starszych, i nie decydowaly!
A w omawianym przeze mnie przypadku skonczylo sie tak, ze sie wkurzylem i nie
pojechalem z nimi....

[broch]

"Planujemy oto ze znajomymi wyprawe samochodowa na weekend: aktywnym
uczestnikiem dyskusji sa ich dzieci (8 i 10 lat), szczegolowo informujace gdzie,
kiedy i ktoredy chca jechac."

A zwiazek z tym co napisalem? Piszesz o typowym wypadku rodzicow ktorzy
pozwalaja dzieciom na wszystko. Co ma to wspolnego z nauka podejmowania decyzji?
Dzieci o ktorych piszesz nie ponosza odpowiedzialnosci za nic. Sa rozwydrzone i
tyle. Zamordyzm tez jest niewiele warty poniewaz dak wychowani dorosli nie sa w
stanie podjac samodzielnej decyzji, zostali wychowani w mniemaniu ze ktos wie
lepiej podejmie madrzejsza decyzje.

[beatanu]

dr.krisk napisał:
> Troche martwi mnie jednak to zamazanie sie zasad "kto rzadzi". Planujemy oto
>ze
> znajomymi wyprawe samochodowa na weekend: aktywnym uczestnikiem dyskusji sa
> ich
> dzieci (8 i 10 lat), szczegolowo informujace gdzie, kiedy i ktoredy chca
> jechac. Jasne, ze nie chodzi mi o wrzucenie dzieciakow do bagaznika, tylko o
> to
> zeby nie wtracaly sie do rozmowy starszych, i nie decydowaly!

Protestuję! Oczywiście, że dzieci mają prawo informować gdzie i jak i kiedy
chcą jechać, tak jak prawo do wygłoszenia swoich propozycji mają dorośli. I z
takiej dyskusji można wypracować kompromis, naprawdę, próbowałam/liśmy wiele
razy! I to funkcjonuje, choć czasami trzeba stalowych nerwów. Problem w tym,
żeby nie ulec terrorowi dzieci, żeby ucząc ich "wtrącania się",
współdecydowania, uczyć jednocześnie - jak słusznie zauważa Broch -
podejmowania konsekwencji swoich decyzji :)

A powiedzenie "dzieci i ryby..." wyrzuciłabym na śmietnik. No, ewentualnie jako
eksponat w jakimś zakurzonym muzeum "średniowiecznych" metod wychowywania
potomstwa.
pozdr:)

Glos dzieci....

[dr.krisk]

Pomarudze, bo nie mam co robic (czekam na wyniki obliczen..).
Jasne, ze dzieci powinny byc za cos odpowiedzialne, nie mozna ich traktowac jak
bezmyslnego bagazu. Ale nie podoba mi sie traktowanie ich jako pelnoprawnych
uczestnikow eskapady! Ustalenie trasy i szczegolow ze mna zabiera kilkanascie
minut, po czym rozpoczyna sie godzinna dyskusja z jakimis smarkaczami.... o tym
co lubia, a czego nie lubia, jakies placze, cierpliwe tlumaczenie... o rany.
Koszmar.....

[beatanu]

Zgadzam się, czasami koszmar, ale kto powiedział, że życie rodzica lekkie i
łatwe i przyjemne?
Ale ciągle się upieram, że warto, bo - podobnie jak Broch- uważam, że ani
zamordyzm ani wychowanie bez stawiania granic nie przynosi dobrych wyników...
Chwilowo radosny rodzic B :)

[beatanu]

daria13 napisała:

> Kuba nie jedzie, bo boi się
> terrorystów. Koniec, kropka, nic go nie przekona;( I co teraz zrobić?
> Pozdrawiam serdecznie:)

A ja w przeciwieństwie do panów (patrz niżej?) nie uważam, że chuchasz i
dmuchasz i nie stosujesz "prawidłowych" metod wychowawczych. Ja bym takiego
lęku nie lekceważyła, tylko próbowała go rozgryźć i - w najlepszym razie -
rozładować. Nie na siłę, bez pośpiechu, najlepiej sam na sam. Starać się
porozmawiać, nie raz, nie dwa, nie przekonywać na siłę, że nic się nie stanie
itd. Rozmawiać przy każdej okazji, że żyjemy w takiej a nie innej
rzeczywistości, że jest to jednak ciągle problem marginalny, że nie pojedzie
nigdzie sam, tylko z rodziną, że może na zagraniczne wakacje wyjechało paru
jego kolegów i koleżanek z klasy. O rany, nie chcę się rozpisywać, rozumiem
Dario Twoją frustrację i niepokój pewnie też... Po zatonięciu promu Estonia w
94, kiedy na Bałtyku zginęło ponad 800 osób, starsza, wówczas 6-letnia
córka "wymogła" na mnie obietnicę, że nie popłyniemy do Polski promem. I
doskonale jej obawy rozumiałam, i obietnicy dotrzymałam, przynajmniej przez
parę następnych lat... Teraz, z perspektywy czasu inaczej na to patrzymy, o
terroryźmie rozmawiamy, bo temat nader aktualny i dotyczący nas wszystkich,
niezależnie od tego, gdzie żyjemy... Ale ciągle uważam, że istnieje większe
prawdopodobieństwo zostania ofiarą zwykłego wypadku samochodowego niż ataku
terrorystów :( Sorry za ten czarny ciut humor, ale w takich czasach żyjemy...
Poczucie bezpieczeństwa kurczy się i całe szczeęście, że dzieci mogą jeszcze
takowe znaleźć w najbliższej rodzinie i w najlepszym wypadku - w gronie
przyjaciół.
Pozdrawiam nie upalnie, bo u nas lato chwilowo chłodne (ale o tym w innym
wątku) ale bardzo serdecznie :)))

[broch]

cyt, cyt, cyt, kto mowi o nieprawidlowych metodach wychowawczych? Ile trzeba tam
tych usmieszkow "nawalic" :))))) i jeszce jeden :) aby bylo oczywiste ze jest to
odpowiedz nie serio? Hmmm? :)

Jak serio mozna oceniac dziecko, sposob wychowania jesli nic na temat dziecka,
mamy, Jej podejscia do progenitury nie wiem? Czy nie jestes nieco przewrazliwiona?
Bardzo, bardzo prosze o zaniechanie roznego rodzaju nadinterpretacji.

dorośli a nadinterpretacja

[beatanu]

broch napisał:

> cyt, cyt, cyt, kto mowi o nieprawidlowych metodach wychowawczych? Ile trzeba
ta
> m
> tych usmieszkow "nawalic" :))))) i jeszce jeden :) aby bylo oczywiste ze jest
t
> o
> odpowiedz nie serio? Hmmm? :)
>
> Jak serio mozna oceniac dziecko, sposob wychowania jesli nic na temat dziecka,
> mamy, Jej podejscia do progenitury nie wiem? Czy nie jestes nieco przewrazliwi
> ona?
> Bardzo, bardzo prosze o zaniechanie roznego rodzaju nadinterpretacji.


Ok, może jestem przewrażliwiona, a może nie, w każdym razie trudno było mi
potraktować nie na serio problem Darii i jej syna i jego bojaźni...

A "nadinterpretować" to sobie pewnikiem będę, tylko postaram się mniej o tych
moich interpretacjach pisać :)))
pozdrawiam ciepło - B

[daria13]

Szczerze mówiąc rozpoczynając ten temat myślałam,że dyskusja rozwinie się
bardziej w stronę terroryzmu,a nie dzieci;) Bardziej chodziło mi o to, jak
bardzo ten nawet odległy terroryzm wpływa na nas,nasze myślenie,nasze lęki i
nasze dzieci. Był też w ofercie wyjazd do czterogwiazdkowego hotelu do Egiptu
za 690 pln od osoby, ale ten wyjazd nawet ja odrzucilam jako zbyt
niebezpieczny. Przeraża mnie wpływ tych wszystkich zjawisk na naszą mentalność
i bardziej w tę stronę zamierzałam poprowadzić rozmowę, bo wiem,że część z Was
nie bardzo lubi pogaduszki o dzieciach, ale sami wybraliście stronę;))) Więc
może teraz powiedzcie o Waszych odczuciach związanych z zagrożeniem terroryzmem
na świecie, jeśli oczywiście macie ochotę o tym porozmawiać.
Ja na dzisiaj pasuję, bo upał wykończył mnie niemiłosiernie i mimo deszczu i
burzy nie czuję praktycznie żadniej ulgi. Życzę jednym miłego wieczoru, a innym
spokojnej nocy:))))

[broch]

"Szczerze mówiąc rozpoczynając ten temat myślałam,że dyskusja rozwinie się
> bardziej w stronę terroryzmu,a nie dzieci;) Bardziej chodziło mi o to, jak
> bardzo ten nawet odległy terroryzm wpływa na nas,nasze myślenie,nasze lęki i
> nasze dzieci."

O.K.
Z prostego rachunku prawdopodobieństwa wynika że moje sznse zostania zabitym w
wypadku samochodowym, faceta z pistoletem na ulicy, utoniecia, dostania zawalu
serca, smierci spowodowanej nowotworem, .........
sa wieksze niz smierci na skutek zamachu bombowego.
W tej sytuacji z czystym sumieniem stwierdzam, ze zamachy terrorysryczne nie
wplywaja na moje plany wakacyjne ani na plany mojego dziecka.

Mam nadzieję że przyjdą w Polsce chlodniejsze dni i będziecie mogli swobodnie
oddychac. :)

Nasze strachy codzienne.....

[dr.krisk]

Hm, ja raczej w swoich decyzjach kieruje sie zasada prawdopodobienstwa.
Bardziej prawdopodobne jest, ze zgine spadajac ze stolka przy wieszaniu
firanek, niz ze wysadzi mnie w powietrze jakis migdalooki fanatyk. Oczywiscie -
o niezliczonych ofiarach wieszania firanek prasa nie pisze, bo wypadki te
wystepuja w pewnych odstepach czasu, posiadaja galanty rozrzut terytorialny,
itp.
Prowadze samochod, choc kilka dni temu maz sasiadki zginal na autostradzie w
kraksie. Biore paliwo na stacji benzynowej, gdzie jakis czas temu zastrzelono
policjanta... itp., itd. Jakos zyc trzeba.
Jasne, ze zawahalbym sie przed lazeniem po pewnych dzielnicach miast, raczej
nie probowalbym uprawiac turystyki pieszej po Czeczenii - tutaj ryzyko jest
stanowczo zbyt duze.
Do tego Egiptu tez bym nie pojechal, bo nie lubie wakacji w hotelach oraz
starozytnych ruin zwiedzanych w eskorcie wojska. Ale gdybym mial mozliwosc
prywatnego wyjazdu do Egiptu, np. na jakas uczelnie? Bardzo chetnie. Po nocych
pobytach na warszawskich dworcach podmiejskich nic mnie nie przerazi :)
Dario, chyba niedobrze sie stalo, ze zrezygnowaliscie z wyjazdu do tej Turcji -
teraz dziecko bedzie naprawde przekonane ze jego strach mial uzasadnienie. No
ale trudno.
Pozdrawiam, prosze uwazac przy wieszaniu firanek!!!
KrisK

[daria13]

Dzięki za wszystkie komentarze. Czytam je Kubie i powoli zaczyna do niego
docierać, że ryzyko nie jest takie duże, jak to sobie na początku wyobrażał.
Rozmawiamy, oswajamy strachy, obliczamy prawdopodobieństwo (o firankach
zupełnie zapomniałam;). Z wyjazdu jeszcze nie zrezygnowaliśmy, żadna wiążąca
decyzja jeszcze nie zapadła, ale dziwne jest, że oboje z Julką jakoś tak z
większym entuzjazmem myślą o odwiedzeniu najsympatyczniejszych członków rodziny
i zwiedzeniu Szczecina, Koszalina i Poznania (bo takie ambitne plany mieliśmy
początkowo) niż o całodziennym moczeniu się w przyhotelowym basenie. Zrobiły mi
już trochę wodę z mózgu, ale postanowiłam, że decyzja, jaka by nie była, będzie
moja!
Pozdrawiam w dalszym ciągu upalnie i bardzo serdecznie:))))

[agni_me]

Jedenastego września wiadomego roku dzień cały spędziłam na jachcie, zwiedzając
radośnie rafy Morza Czerwonego. Był ze mną wtedy syn. Kiedy wymęczona
nurkowaniem wróciłam do hotelu we wszystkich możliwych językach słyszłam
wiadomości. Patrzyłam w telewizor i wątpiłam w swoją znajomość angielskiego
(CNN), a potem powiedziałam dziecku - to tylko film. W domu tego problemu nie
ma, bo nie ma telewizora.
Pierwsza rzecz - dzieci do czternastego roku życia niekoniecznie muszą
wiedzieć, co się dzieje na świecie. A jeśli dzieje się coś takiego, że muszą,
dowiadują się ode mnie.
Rzecz druga - każdy strach jest do przegadania i oswojenia.
Rzecz trzecia - dziecko nie ma głosu decydującego. I ma świadomość, że jest
tylko dzieckiem, a w związku z tym ma głos jedynie doradczy.
Rzecz czwarta - terroryzm wciąż jest tylko wycinkiem rzeczywistości, warto to
uświadomić dziecku.
Rzecz piąta - udanego wypoczynku, riviera turecka jest straszna, ale jest wciąż
kilka przyzwoitych miejsc (no i moje ukochane pinie, a tuż za nimi gaje
bananowe) :)

[beatanu]

agni_me napisała:

> Pierwsza rzecz - dzieci do czternastego roku życia niekoniecznie muszą
> wiedzieć, co się dzieje na świecie. A jeśli dzieje się coś takiego, że muszą,
> dowiadują się ode mnie.

Akurat na ten temat mam inne zdanie, uważam ,że już o wiele młodsze dzieci mogą
śledzić rozwój wypadków w kraju i na świecie, tyle że ZAWSZE w towarzystwie
dorosłego, który odpowie na pytania, rozwieje wątpliwości, wytłumaczy, pomoże
ogarnąć i zrozumieć. A od wydarzeń 11 września, 7 lipca czy wspomnianej
wcześniej przeze mnie katastrofy promu Estonia, nie dało się odseparować nawet
małolatów w przedszkolu, bo nawet jeżeli nie oglądały wiadomości, to usłyszały
w radiu czy od koleżanki na podwórku.
Tak trochę nie na temat - podoba mi się to, że o tego typu wydarzeniach
dyskutuje się tutaj w szkole, inicjatywa wychodzi od nauczycieli i nie ma
znaczenia, że akurat zaplanowana była lekcja fizyki czy WF-u.

Co do punktów 2-5 - zgadzam się z Tobą całkowicie!
Pozdrawiam serdecznie i życzę miłej nocy
B :)

[agni_me]

Wiesz co? Masz rację, bo przecie i u mnie w domu jakoś to funkcjonuje. Bardziej
miałam na myśli ograniczenie dostępu do drastycznych szczegółów. Nie totalną
nieświadomość, a raczej świadomość "niezobrazkowaną". Wydaje mi się, i jakoś
się to sprawdza, że dziecko potrafi dotknąć dramatu śmierci, nie oglądając
trupa, jest w stanie przejąć się losem bezdomnych i osieroconych dzieci w Azji,
bez oglądania fali, która zmiata wszystko. Jeśli przed czymś chronię, to nie
przed prawdą o świecie, ale raczej przed znieczuleniem.

dzieci - reflexyja po postach 60

[braineater]

1) 'Sa ludzie którzy nie powinni mieć dzieci' - i sorry, ale moim zdaniem jest
to wiekszośc świata. Spora grupa ludzkosci nie jest w stanie zaakceptować
odpowiedzialności wobec samych siebie i jeszcze dawac im okazję do wywierania
wpływu na inne jednostki - no way. Dokładnie takie same procedury - a być może
jeszce ostrzejsze - etyczne, zdrowotne, ekonomiczne, społeczne - o jakich pisze
Beata w zwiazku z procesem adopcyjnym, wprowadziłbym w stosunku do ludzi
starających się o dziecko własne, biologiczne. Niech jest zapewniony choć
margines pewności, że nie zostanie wychowane na kolejnego zamęczonego zyciem 6
latka, który w tym wieku zna juz wszystkie brutalne strony rzeczywistości ale
nie zna zadnej pozytywnej.

2) Dzieci rozpieszczone - zawsze mi sie podobała wyczytana gdziesi, nie
pamnietam gdzie idea chińskiego wychowania, że do 5 roku zycia, każdy dzieciak
powinien byc traktowany jak król, a potem jak normalna dorosła osoba wobec
której mozna juz miec pewne wymagania i ktora mozna obarczac pewnymi
obowiązkami. Dzieciaki - te najmniejsze, jak przynajmniej sobie zaobserwowałem,
to najczystsze wulkany energii i nie nalezy tej energii marnowac na jakies
orające psychikę dzieciecą procesy socjalizacyjne, tylko trzeba ja ukierunkować
na poznawanie świata i na czerpanie radości z zycia - a nie nonstoperskie: nie
rób, nie dotykaj, nie wkładaj do buzi, nie brudź się, nie kop pana bo się
spocisz. A kiedy to ma robić? jako 40 letni emeryt?

3)Szkoła albo dziecko w grupie społecznej - temat nie wystapił, nie wiedzieć
czemu a zda mi się istotnym. Jak dla mnie największy syf dzieciństwa,
przebijający nawet debilnych rodziców. To tu dziecku robi się najwiekszą
krzywde, to tu zamist nauczyć go pozytywnych rzeczy o świecie, wtłacza się
dzieciaka w ramki, a to co wystaje, przycina sie równie nieortodoksyjnymi
metodami, jak pięty sióstr Kopciuszka. Efekt - tysiące mentalnych kalek
ukierunkowanych na najdebilniejsze cele w życiu, typu praca kariera, wyniki,
sukcesy, kompletnie poblokowanych w rzeczach najbardziej waznych typu ekspresja
uczuć, umiejętnośc radzenia sobie z samym soba, umiejetnośc dogadywania sie z
ludźmi na innym poziomie niz rywalizacja i dzikie współzawodnictwo. Mozna
westchnąc - co poradzisz, takie czasy, trzeba mieć kły i pazury, a nie kolorowe
piórka i imponujacy ogon ale zdaje mi się wciąz, że ta droga wychowania dzieci
prowadzi w głębokie Nikąd.
(System utopijny pod refleksję - a jakby tak, korzystając z modelu Władcy Much,
wszystkie dzieci wychowywać w 100% dziecięcych społecznościach, chocby właśnie
na izolowanej wyspie, poddanej całodobowemu monitoringowi dyskretnych i
odpowiedzialnych dorosłych, pozwolić im, bez ingerowania, by same, zyjąc w
grupie odnalazły sposoby porozumiewania się, rozwiązywania problemów,
rozumienia innego człowieka i generalnie wszelakich odmienności? Czy tak nie
było by łatwiej pokonac fazę dziecięcego egotyzmu, z którego dzieki instytucją
typu szkoła i rodzice nadmiernie gorliwi, wielu nie wyrasta do końca zycia?
(vide Ja) Wydaje mi się, ze to po dopracowaniu szcegółów mogłoby stanowic
jakąś alternatywę, i ze Golding widział dzieci w barwach jeszce czarniejszych
niz KrisK i ja razem wzieci)

4) Dzieci i strach - w tym wiąże się chyab wszystko o czym próbowałem napisac
powyżej - z jednej strony przegiecie w strone opiekuńczości, kończące się Woody
Allenem, z drugiej kompletny brak zainteresowania dzieciakiem, które od
najmłodszych lat chłonie obraz świata, kreowany na uzytek mediów i otrzymuje go
bez słowa komentarza czy prób wyjasnienia. I nie wiem, czy da się to
wypośrodkować, czy da się młodemu umysłowi pokazać, że jest czarne białe szare
i z każdej z tych faz trzeba się nauczyć czegoś, z każdej czegoś zaczerpnąc i
do żadnej nie przywiązywac wiekszej wagi. Tu chyba wszystko zalezy od tego jaki
wyobrażamy sobie świat dla dziecka, a podejrzewam, że trudno załozyć z góry, że
będzie tylko idylla albo tylko bagnem.

5) podsumowanie - większą część urlopu - znaczy głównie wieczory zajęło nam z
żoną przedyskutowywanie tematu 'dziecko'a dokładniej 'nasze ewentualne dziecko
Ignacy':) Inicjatywa wyszła ode mnie - może to być zresztą dowód na te tam
hormony tudziez jak zwał tak zwał instynkt ojcowski i generalnie doprowadziła
do niewiemkąd, bo chyba doszliśmy do wniosku, że to jeszce za wcześnie (ja 28,
żona 25) i że sie jeszce nie nażyliśmy i nie do końca sami wiemy w jaki sposób
chcemy się nażyć, ale wiemy, że dziecko, każdy z naszych sposobów brutalnie
zweryfikuje i ograniczy. Czysty egoizm, no nie? A po za tym, dla mnie, jako
faceta sytuacja o tyle trudna, że to nie ja mam przewalone przez te 9 miesięcy,
że to nie ja czuje się jak czołg, który utknął we wrażych okopach i ze to nie
ja kompletnie musze zweryfikowac swój styl zycia - acz warunkiem jedynym mojej
małzonki, było, że w ciązy jesteśmy razem, czyli razem odstawiamy fajki, razem
odstawiamy trawke i inne kolorowe uzywki, raszem odstawiamy alkohol, razem
rezygnujemy z ekscentrycznych pomysłow, typu - jezu, jak nudno - pojedźmy na 3
dni do Pragi, razem ograniczamy wyskoki typu wypad do antykwariatu/sklepu i
pozastwienie tamze 300 złotych na ksiązki czy inne rzeczy itditp...Więc -
dzieci poczekaja, ale z drugiej strony troche nas straszy perspektywa nas 60
letnich z 20 letnim dzieciakiem - bariera wieku może okazac się zabójcza dla
jakichkolwiek prób porozumienia.

6) Witam green.daisy - nick masz super:)

Pozdrowienia:)

[beatanu]

Breineaterze - przeczytłam twoje refleksje i bardzo się ucieszyłam. Wracasz mi
wiarę w świadome i odpowiedzialne rodzicielstwo w kraju Polską zwanym...
Bo o ile w trakcie każdego pobytu w kraju koncentruję się na dostrzeganiu
pozytywnych zmian tak w ogóle (np. proste chodniki, uśmiechnięty pan motorniczy
punktualnie przyjeżdzającego tramwaju, czyste toalety publiczne) to w jakiś
dziwny sposób ciągle jeszcze na ulicach i w tychże czystych tramwajach i mniej
czystych pociągach widzę głównie zestresowanych i sfrustrowanych rodziców
którzy maltretują psychicznie (bo fizycznie, to może nie tak na oczach
wszystkich)swoje latorośle i odzywka skierowana do pięcio-sześciolatka: "chodże
tu, bo dostanieszwdupę" wcale nie należy do najbardziej wulgarnych... Staram
się dostrzec pozytywne zmiany jeżeli chodzi o metody wychowawcze, staram i...
ciężko mi to idzie.
No ale teraz już wiem, że potencjalny Ignacy (a jak będzie dziewuszka?) będzie
miał w życiu dobrze.

B:)

A opowiesz nam jak było w Chorwacji?

[beatanu]

B:)

[aaneta]

Braineaterze,
chyba nigdy nie zrozumiem, dlaczego tacy ludzie, jak Ty i Twoja szanowna
małżonka, zastanawiają się nad tym, czy mieć dzieci, czy nie, chociaż wiedzą, co
z nimi należałoby robić, tzn. jak wychowywać, natomiast prawie cała reszta nie
zastanawia się, tylko ma, a potem krzywdzi. Podpisuję się rękami i nogami pod
Twoją wypowiedzią, niestety, masz rację w każdym zdaniu. Niestety, bo tak to
wygląda w rzeczywistości, a nie powinno. I to, co napisała Beata o maltretowaniu
psychicznym i fizycznym, też, niestety, jest prawdą, i to w jeszcze większym
zakresie, bo to nie jest tylko kwestia takiego ewidentnego poniżania jak w
sytuacji, którą opisała Beata, ani nawet jeszcze bardziej drastycznego, które
pewnie zdarza się w okolicznościach i miejscach niepublicznych. Rodzice
wyrządzają swoim dzieciom krzywdę na nieskończoną ilość sposobów, nawet jeżeli
nie krzyczą, nie wyzywają i nie biją. Wystarczy, że nie traktują poważnie i nie
szanują. Z moich obserwacji wynika, że jest to zjawisko powszechne, i to jest
największy problem, bo jak taki nie traktowany na serio i nieszanowany w domu
człowiek wyrośnie na odpowiedzialnego, szanującego innych i wreszcie
szczęśliwego człowieka? Obawiam się, że jest to niemożliwe, i przeraża mnie
świadomość, że ludzie, którzy głoszą poglądy zbliżone do braineaterowych (i
moich, powiem nieskromnie), są uważani za wariatów albo jeszcze gorzej. Ja, za
swoje niekonwencjonalne metody wychowawcze, zostałam potępiona nawet przez
własną mamę, że nie wspomnę o moim byłym mężu i jego rodzinie. Ale to pryszcz,
bo po pierwsze, mam to w głębokim poważaniu, a po drugie, zdarzają się gorsze
historie, patrz przypadek Andrzeja Samsona. Dlatego, moim zdaniem, marne szanse,
żeby pomysły i poglądy Braineatera (które wcale nie są takie znowu rewolucyjne,
one w niektórych miejscach na świecie są realizowane od dawna) mogły się tu
przyjąć na szerszą skalę.
Pozdrawiam pesymistycznie, co rzadko mi się zdarza, ale i temat, i deszcz za
oknem, i jutro do roboty trzeba iść...
Aneta

[broch]

braineater,
dwa pytanka:
tzn, uważasz że szkoła (dzisiejsza) jest rzeczą złą?

"To tu dziecku robi się najwiekszą krzywde, to tu zamist nauczyć go pozytywnych
rzeczy o świecie, wtłacza się dzieciaka w ramki, a to co wystaje, przycina sie
równie nieortodoksyjnymi metodami, jak pięty sióstr Kopciuszka. Efekt - tysiące
mentalnych kalek ukierunkowanych na najdebilniejsze cele w życiu, typu praca
kariera, wyniki, sukcesy, kompletnie poblokowanych w rzeczach najbardziej
waznych typu ekspresja uczuć, umiejętnośc radzenia sobie z samym soba,
umiejetnośc dogadywania sie z ludźmi na innym poziomie niz rywalizacja i dzikie
współzawodnictwo."

Myślę że to dość nieprzemyślane:))

Punkt pierwszy wygląda na jakieś próby pseudoeugeniczne.


Nawiasem mówiąc Golding we "Władcy much" o dzieciach nie pisał, nie mam pojęcia
czy widział dzieci czarno czy nie, skąd ten wniosek?
Twoje i drKriska poglądy wynikają raczej z braku bezpośredniego doświadczenia i
są dalekie od Goldinga :))