Popołudnie z Beatąnu:)

[braineater]

znaczy rozsiadłem się wygodnie, wrzuciłem trzy płyty Biosphere, by nastrój
skandynawski tym bardziej podkreslić i zaatakowałem Czarnego Kraba.
I się podoba.
Nie jest arcydziełem, nie jest ksiązką o rzeczach wielkichważnychiistotnych,
jest sobie po prostu sympatyczna opowiastka na leniwe popołudnie, jak za
oknem leje. Tekścik się dość szybko skojarza z innymi popularnymi lekturami,
takimi, jak Na zachodzie bez zmian, W księżycową jasną noc i Wielkim Marszem
Kinga, i bynajmniej nie jest to żaden zarzut:)Ot, kolejna przyjemnie
depresyjna opowiastka o żołnierzach i cierpieniu, która może i byłaby dośc
standardowa gdyby nie to, że autor doplątał do niej paarę wątków niejasnych,
dając czytelnikowi dośc wyraźnie odczuć, że nie jest to opowieśc
jednowymiarowa i że można ją dośc dobrze rozgrzebać, by po jakimś czasie
odczuć, że jest to tekst metaforycznie religijny - a przynajmniej mówiący o
bogu i wierze. Kilka scen zapda w pamięć, jak obrazek z kwatermistrzem, czy
cała środkowa partia ksiązki, o przeprawie przez lód (tak swoją drogą to
grzebania w słownikach za tymi wszystkimi okresleniami fachowymi, to Beatka
miała pewno cąłkiem sporo:)a całośc pozostawia miłe wrażenie dobrze
spędzonego czasu, poświęconego lekturze.
Uwaga w P.S. pytanko do Beaty, jednoczesnie niestety spojler, więc jak kto ma
zamiar czytać, to nie scrollowac ekranu proszę:)


















P.S. Beatko - oni wszyscy od początku nie żyją? Da się to tak odczytać?

Pozdrowienia:)

[kawa_malinowa]

Jak zwykle czuję się absolutnie zachęcona :)
Tylko trzeba będzie sponsora na te książki poszukać... :)

[agni_me]

Mnie sie ten tekst zupełnie automatycznie kojarzy z Alneasem i Musicą.
Oczywiście w odpowiednich fragmentach. Ja oczywiście wiem, że Szwecja to nie
Norwegia, i obie książki porówynwać bez sensu. Ale...

[beatanu]

Ha, po tygodniu bez kontaktu ze swiatem, czyli z TWA, czytam ci ja tytul watku
i nogi pode mna... cale szczescie, ze siedze przed kompem. Dziwne to uczucie,
czytac cos w rodzaju recenzji (napisanej przez osobe, z której recenzjami
bardzo sie licze:) ksiazki w pewnym sensie bardzo dla mniej waznej. To taki
podwójny debiut - i Jerkera Virdborga, jako autora powiesci i tlumaczki.
Ksiazka wpadla mi w rece calkiem przypadkowo i wywarla na mnie niesamowite
wrazenie, moze dlatego, ze wlasnie wtedy pewien pan prezydent wielkiego kraju
szykowal sie do wejscia do Iraku i nastroje w Europie byly srednio radosne,
moze dlatego, ze w duzej mierze potrafilam sie utozsamic z glównym bohaterem
(sic!), moze dlatego, ze mialam egzystencjalnego dola i te niejasne watki i ta
wieloznacznosc bardzo mi przypadly do duszy, bo przeciez nie gustu...

Zgadzam sie z Toba, braineater - scenka w magazynie u kwatermistrza zapada w
pamiec, mnie podobalo sie tez pisanie listów i ten bardzo enigmatycznie
zapodany watek milosny... A jazda po lodzie to osobny rozdzial, tylko kurcze
blade dalej twierdze, ze po szwedzku brzmi to lepiej... I to nie falszywa
skromnosc przeze mnie przemawia, po prostu w jezyku oryginalu jest lepszy rytm
i choc meczylam sie chwilami potwornie (bo wbrew pozorom wyszukiwanie
specjalistycznych terminów typu plonie, przetainy itp w erze googli jest malo
meczace), to nie udalo mi sie do konca...

Ciesze sie w kazdym razie, ze ksiazka moze sie podobac.
Na pytanie w P.S. postawione nie potrafie dac odpowiedzi, moze dlatego, ze nie
rozumiem co masz na mysli... Ale mozliwosc interpretacji dowolna, wiec why not?
Pozdrawiam pora czarnokrabowa czyli bardzo nocna, choc zdecydowanie u nas teraz
cieplejsza :)

SPOILER

[braineater]

w związku z pytaniem. W całej ksiązce jest po prostu kilka dośc moim zdaniem
wyraźnych sygnałów, sugerujących, że owa skandynawia to raczej juz jest zaswiat
niz świat - martwi zołnieże z nieznanych przyczyn porozrzucani po obozach,
przemowa kwatermistrza o dziurawych hełmach oddawanych do składu, opis koszulki
podziurawionej wieloma małymi ciemnymi otworami i parę, których juz nie
pamietam. I tak właśnie cały czas jak czytałem te książkę, miałem niejasne
przeczucie obcowania raczej z martwymi postaciami, niz z wojakami, którzy są w
stanie sie jeszce dla jakiegos celu poswięcić.
Ale to takie tylko impresyje:)
Pozdrowienia:)

nie czytać przed przeczytaniem Kraba

[beatanu]

Ok, rozjaśniło mi się nieco, tyle, że moje impresyje ciut inne... Ci żywi (czy
martwi) żołnierze biorą udział w jakiejś wojnie o której nie mają zielonego
pojęcia, nikt nigdy nie widział wroga, są pionkami w jakiejś paskudnej grze,
której reguł mogą się tylko domyślać - ot, jak w życiu - człowiek wplątany w
jakies absurdalne układy, niemogący się z tego uwikłania wydostać, ba! nawet
nie myślący o tym, że można, albo trzeba... Czyli jednak o ważnych sprawach...
A teraz muszę kontynuować gotowanie obiadu, ot życie jeścio ras.
:)

[daria13]

Już tydzień temu przeczytałam Czarnego Kraba, ale ciągle mi było nie po drodze,
żeby opisać wrażenia. Moja interpretacja jest bardzo podobna do interpretacji
naszej kochanej tłumaczki, ani przez chwilę nie miałam skojarzeń pośmiertnych,
choć nieopatrznie przeczytałam spoilera i trochę pod tym kątem się
przyglądałam. Przemowa kwatermistrza miała, w moim odczuciu, zupełnie inny
wymiar. Ale książka podobała mi się nie tylko ze względu na przesłanie czy
morał, podobała mi się jej specyficzna nastrojowość i sugestywność. Jakoś
dziwnie namacalnie odczuwalna atmosfera beznadziejnośći i zagrożenia.
Nieustający niepokój i niepewność, potwornie przygnębiający pejzaż i znikąd
nadziei. Brr, mnie wzięło.
Na okładce piszą coś o tym, że jest w tej książce cień nadziei, ja go niestety
nie znalazłam, ale może nie dość dokładnie odebrałam jej przesłanie? Beatko,
czy Ty znalazłaś tam coś optymistycznego? Jeśli tak, będę wdzięczna za
pozytywną odpowiedż.
Z góry dziękuję
Z pozażaniem
D.

ciężko z tym optymizmem, oj ciężko...

[beatanu]

Niestety nie miałam wpływu na to, co wydawca napisze na okładce:( ja bym ten
tekścik zredagowała trochę inaczej... Mnie też trudno zobaczyć światełko w
tunelu - chociaż jako wtręt optymistyczny można potraktować nieśmiałe i
niedopowiedziane uczucie ciepła? fascynacji? miłości?, które rodzi się u Edha w
stosunku do Czarnowłosej (bardzo mi się ten zasygnalizowany zaledwie wątek
podoba...) A może optymizmem powinien napawać fakt, że są tacy, którzy przeciw
absurdalnemu systemowi się buntują? Ale tak w ogóle, to ciężko ten optymizm po
przeczytaniu Kraba wskrzesić.

To dla mnie - tak jak dla Ciebie, Dario, książka o poczuciu zagrożenia, o
niemożliwości zaufania komukolwiek, bo granice przebiegające między "wrogiem"
a "naszymi" są takie niewyraźne. To książka o poczuciu wyobcowania. O granicach
wytrzymałości ludzkiej - i fizycznej i psychicznej. Raczej dołujące to
wszystko - ale warte przeczytania.

Cieszę się ogromnie, że przeczytałaćź Kraba i miło mi, że Ci się podobał :)
B