Świat jest mały

[survey06]

Zostałem wczoraj skierowany na wykonanie rentgena klatki piersiowej oraz
pobranie krwi do analizy w ramach obowiązkowych badań lekarskich
poprzedzającą procedurę przedłużania libijskiej wizy pobytowej. Niestety,
naszemu przewodnikowi nie udało się niczego załatwić w rejestracji w pracowni
radiologicznej. Nie był w stanie przedrzeć się przez przemieszane tłumy
expate’ów z Bangladesz, Pakistanu, Sri Lanka oraz bardzo licznych
przedstawicieli czarnej Afryki, którzy właśnie wczoraj chcieli/musieli
dokonać prześwietleń. Rentgen odłożyliśmy na inny dzień.

Zupełnie inną sytuację zastaliśmy w drugim ośrodku zdrowia (w innej części
miasta) gdzie w ciszy i w spokoju pobrano nam krew do analizy. Mogliśmy
podziwiać sprawność i urodę rejestratorek, laborantek i pozostałego żeńskiego
personelu medycznego z Chorwacji, Serbii, Kirgizji, Białorusi i ….Korei
Północnej. Polek niestety nie zauważyłem.

I gdy było już po wszystkim, to nastąpiło niespodziewane spotkanie. W
drzwiach wyjściowych wpadam na Johna. John T. – Electrical Engineer. Lata
całe pracujący w sektorze i dla sektora naftowego. Współpracowaliśmy przed 7
i 8 laty przy dostawach polskich silników dla Orlenu. (wtedy jeszcze dla
Petrochemii Płock SA). Braliśmy udział w testach i próbach odbiorowych
silników w Cieszynie i Żychlinie. Co za niespodziewane spotkanie! John tez
stanął w drzwiach jak wryty wyraźnie zaskoczony. Niestety. Nie mieliśmy czasu
aby siąść chwilę i pogadać. Krótka wymiana zdań, adresów e-mailowych i już w
drogę.

W życiu już miałem podobną sytuację przed wielu laty w Abu Dhabi. W porcie,
podczas inspekcji przez firmę ubezpieczeniową uszkodzeń transformatora
stwierdzonych przy rozładunku podszedł do mnie młodszy oficer z niemieckiego
statku zacumowanego przy tym samym nabrzeżu co polski statek M/S Kalinowski.
Był to Holender, który przypomniał nasz wspólny pobyt na międzynarodowym
obozie studenckim Almaturu na Mazurach sprzed kilku laty.Tez bylem mile
zaskoczony.

Tripoli; 06-09-05

[iwa_ja]

Moze nie na temat, ale...
Co tydzień, w ramach day off, jeździlam z Brighton do Londynu. Któregoś takiego
dnia zdecydowałam, że zwiedzę British Museum. Na schodach zaczepił mnie facet o
wyglądzie wskazującym wyraźnie, że mówi tym językiem, z którego mam dyplom.
Szukał jakiegoś miejsca w Londynie, łamanym angielskim. Odpowiedziałam po
arabsku...
Odtąd co tydzień wpadałam do Londynu i łazilam z nim wlaśnie. Kiedy podjęłam
decyzję, że do Polski wracam stopem dał mi talię adresów swoich znajomych z
Iraku, którzy poulokowali się po calej Europie. Więc mieszkałam np. przez dwa
tygodnie w diasporze arabskiej w Paryżu i trochę w Lyonie, i trochę w Genewie,
i jeszcze trochę w Zurichu. Mieszkałam jak członek rodziny.
Chciałabym ich jeszcze zobaczyć.

[liley11]

Witajcie,
Dzis rano w drodze do pracy (chodze piechota, bo mam bardzo blisko) zaczepila
mnie sasiadka, ktora mieszkala w bloku moich rodzicow w tej samej klatce. Nie
poznalam jej, bo byla mala dziewczynka, kiedy wyjezdzalam z domu. Umowilysmy
sie dzis po pracy na kawe.

Piec lat temu w Nowym Jorku wpadlam w sklepie na swoja byla przyjaciolke z
liceum. Doslownie sie zderzylysmy se soba..:)) Nie mialysmy ze soba kontaktu
przez 6 lat.

Wiele razy zdarzylo mi sie poznawac ludzi, ktorzy znali osoby, z ktorymi
wczesniej mialam kontakt. A ze to w wielkim swiecie sie odbywa, a nie na jednym
podworku, to jest dosyc niesamowite. Chociaz ten swiat, to jest jedno wielkie
podworko..:)))

Smutne...

[chaladia]

Muszę przyznać, że ja mam z kontraktowym przyjaźniami jak najgorsze
skojarzenia. Z moich Egipskich kolegów żyje już tylko połowa stanu osobowego
kontraktu. Jeden zginął w wypadku drogowym jeszcze w Egipcie na koniec
kontraktu. Drugi zginął, tez wypadku drobowym w Libii. Trzeci zmarł na
białaczkę w Polsce. Reszta na dobrą sprawę się nie odzywa - próbowałem
nawiązywać kontakt telefoniczny, ale jeżeli to tylko ja mam dzwonić, to
dziękuję...
Z kolegami "międzynarodowymi" z Sudanu jest jeszcze gorzej. Próbowałem pisać -
nie odpowiadali, próbowałem (później) e-mailować - czasami dostwałem jedbo-
dwulinijkową odpowiedź w stylu "confirmation of the contact". Nie wiem, czy oni
Polakami gardzą, czy boją się, że się tam zjawię i popsuję rynek oferując swoje
usługi za znacząco mniejsze pieniądze, czy co?

[beduinka]

kiedys lecac z Trypolisu do Benghazi nawiazalam rozmowe z siedzacym kolo mnie
Libijczykiem. Omar zaprosil mnie do swojej rodziny w Benghazi, gdzie z jego
rodzicami i rodzenstwem spedzilam 2 tygodnie. pozniej jeszcze przez 2 tygodnie
zwiedzalam z nim i z jego kolega wschodnia Libie
przez jakis czas utrzymywalismy ze soba kontakt e-mailowy, ktory nastpenie sie
urwal
ostatniego sylwestra spedzalam w syrii w damaszku. gdy 1 stycznia teg oroku
poszlam przejsc sie po miescie - ja i Omar wpadlismy na siebie na suku. Ja z
Polski z Europy, on z Libii z Afryki i spotkalismy sie w Syrii w Azji
od tej pory jestesmy juz w kontakcie e-mailowym i inforumjemy sie, gdzie
akutalnie przebywamy. Omar obecnie zwiedza Tanzanie :))))))))))

Solidarność Grupy Społecznej Expatriate'ów

[chaladia]

Z zadowoleniem stwierdzam, że jeśli gdzieś, w dowolnym towarystwie, spotykają
się dwaj (lub więcej) expatriaci z Bliskiego Wschodu) to ludzie ci z reeguły od
razu czują ze sobą jakąś więź, nawet jeśli w danym momencie siedzą po
przeciwnych stronach stołu negocjacyjnego, a sprawa jest "drażliwa".
Coś w rodzaju "braterstwa broni"...

[survey06]

Tak naprawdę, to w takim „negocjacyjnym” spotkaniu nie ma nic dziwnego, że
negocjatorzy wzajemnie się rozumieją i automatycznie lgną do siebie. Po wielu
latach tułaczki po różnych Site’ach, campach, office’ach, pracy przy przeróżnych
projektach i przy różnych ich fazach realizacji, już niewiele może zaskoczyć.
Bardzo często okazuje się, że tego czy tamtego uczestnika się już spotkało na
jakiejś pustyni lub biurze, albo wiadomo gdzie i przy jakim projekcie wcześniej
pracował. I nigdy nie wiadomo gdzie los nas jeszcze może rzucić i kogo tam, ze
starych znajomych, możemy jeszcze spotkać.

[chaladia]

W Polsce po 1989 roku powstała "tradycja" traktowania "counterpartów" w
negocjacjach jako osobistych wrogów, z którymi jakiekolwiek kontakty
towarzyskie uznawano za przejaw nielojalności. Lizać "w górę" to jeszcze było
wolno, ale "w dół" to wolno było tylko kopać.
Odpowiednio, po takich negocjacjach ich uczestnicy rozjeżdżali się do domów,
kto Mercedesem SLK, kto autobusema MZK i nie musieli się oglądać.
Tymczasem na campie na środku pustyni Biali z eguły musieli "żyć" ze sobą przez
24 godziny na dobę i 7 dni w tygodniu, jadać w jednej kantynie, chodzić w
piątki do jednego klubu itd itp. O jakimkolwiek przenoszeniu wentualnych
konfliktów interesów firm na stosunki międzyludzkie mowy być nie mogło. Tak
więc, po powrocie do kraju w 1992 roku przeżyłem niemały szok trafiając w
środek "piekłą polskich japiszonów".

[skawel]

Kilka miesiecy temu robilem treking do Bazy pod Annapurna (popularne ABC) w
okresie tuz po obaleniu krola Gyanendry. Z tego powodu szlak wial pustka, Nepal
zawsze pelny turystow byl wtedy totalna pustynia. Wczesniej w Indiach jakos nie
spotkalem zadnych Polakow i tutaj tez nikogo sie nie spodziewalem, zwlaszcza na
4 tysiacach w srodku parku narodowego, juz w porze monsumowej, gdzie czasami
jak przewieje mleczna mgle to mozna przez kilka sekund nacieszyc sie widokami. I
kto wtedy lazi po gorach?
Wreszcie w gramolilem sie do ABC, rozsiadlem w schronisku i za stolem slysze
znajomy angielski akcent od ktorego na obczyznie robi sie goraco. Od razu
spytalem czy jeden z grajacych w szachy nie jest przypadkiem Polakiem. Potem
szybko poszlo, pytania i odpowiedzi. Nie moglem uwierzyc, ze gosc przede mna
jest z Kielc, chodzil do tej samej podstawowki co ja, dzielil ze mna wtedy
szatnie, on z klasy "j", a ja z "i". Gdyby tego jeszcze bylo malo, mamy tych
samych znajomych, posypaly sie nazwiska, a kolega mieszka w tym samym bloku,
klatke obok.
To chyba najdziwniejsze i najbardziej nieoczekiwane spotkanie jakie mi sie dotad
przytrafilo.
Balowalismy pozniej wspolnie jakies 2 tygodnie w Pokharze i Katmandu...

pawel

[masaha]

W 1994, po dlugich negocjacjach w ministerstwie, skierowano mnie do pracy w
Adenie. Po negocjacjach, bo tak do konca to nie wiedziano, jakie planowe
zadania mam do wykonania. Na dwa dni przed wyjazdem otrzymalem list od rodziny
z Kanady, ze w Adenie przebywa kuzynka mojej mamy, z ktora sie w moim zyciu nie
mialem okazji spotkac.
No nie bylo wyjscia - najpierw podroz taksowka kilkanascie kilometrow w glab
pustyni, poten kilkanascie minut objasniania ochraniarzowi celu mojej wizyty,
nastepnie kilkanascie minut poszukiwania meza kuzynki a na koniec kilkanascie
minut oczekiwania na jej pojawienie sie. Potem juz tylko radosc ze spotkania.
Do tej pory wspominamy to z lezka w oku. Choc juz z daleka...