Psycholog albo, co gorsza, psychatra

[daria13]

Nie radzę sobie z lękiem o stan zdrowia Julki. Mam złe sny, mam trudności z
koncentracją, jestem nadpobudliwa, słowem trudno ze mną wytrzymać. Ten stan
zamiast zmierzać do poprawy, z czasem wręcz narasta. Wymyśliłam więc, że może
powinnam poszukać pomocy u specjalisty, bo to wszystko rzutuje na jakość
mojego życia, ale też na moje najbliższe otoczenie. Jako, że pracuję w
wydawnictwie medycznym i mamy wiele znajomości wśród najlepszych lekarzy w
swoich dziedzinach chciałam zasięgnąć języka u koleżanek współpracującyh
bezpośrednio ze specjalistami. Powiedziałam o tym nieopatrznie mężowi, który
doradził dyskrecję, bo nie wszyscy muszą wiedzieć, że wybieram się do
psychologa. W jego mniemaniu jest to sprawa wstydliwa. Nie pierwszy raz
spotykam się z takim podejściem i trochę mnie to dziwi, bo przecież od
niepamiętnych czasów w krajach cywilizowanych wizyta u psychologa jest
rzeczą nie tylko najzupełniej normalną, ale wręcz modną i poniekąd wyznacza
wyższy status w społeczeństwie. Nikt nie musi się tego wstydzić. Tak to w
każdym razie pokazują w amerykańskich filmach:)Dlaczego więc u nas wciąż
pokutuje taki pogląd, że do psychologa czy psychiatry chodzą tylko osoby
ciężko chore umysłowo?
To jeszcze jeden przejaw mentalności społecznej większości Polaków, który
działa mi na nerwy. Czy w krajach, w których mieszkają niektórzy Torbiarze,
rzeczywiście rzecz ma się zupełnie inaczej?
Pozdrawiam lekko zgnębiona.

[broch]

"Czy w krajach, w których mieszkają niektórzy Torbiarze, rzeczywiście rzecz ma
się zupełnie inaczej?"

Odpowiedz jest prosta: nie (ma sie inaczej). W Stanach sa np rednecks. Nie musi
to byc Poludnie oczywiscie. Ciemnota, zabobony, zacofanie kulturowe sa we
wszystkich krajach na ziemi powszechne (i domunujace).
W ameryknskich filmach pokazuja ludzie ktorzy moga wygadac sie za pieniadze :)

Prawdziwej psychologii nie lekcewazylbym osobiscie. Uwazam ze lepiej skorzystac
z pomocy psychologa/psychiatry niz cierpiec.

Twoja corka bedzie potrzebowala Cie jeszcze przez dlugie lata. Musisz byc zdrowa
i silna dla Niej.

[stella25b]

Dario, w Niemczech niestety panuje ten sam poglad co i w Polsce. Wizyta u
psychologa czy u psychiatry od razu kojarzona jest z labilna psychika czy
usterkami w psychice. Do lekarza lub specjalisty idzie po porady zwiazane
choroba organizmu a po duchowe porady odsylanym sie jest najczesciej
do....przyjaciolki, grupy wzajemnej pomocy itp.
Slyszalam juz tez, ze Katolikom nie jest potrzebny psychoterapeuta, od tego
jest ksiadz!!

Podpisuje sie pod postem Brocha. Zaczerpnij porady u specjalisty to naprawde
dobry pomysl. Trzymam kciuki za poprawe psychy:)

[dr.krisk]

stella25b napisała:

> Dario, w Niemczech niestety panuje ten sam poglad co i w Polsce.
Sadze, ze to efekt przyjecia pewnej blednego przekonania, ze na kozetce u
psychologa (czy psychoanalityka) wyleguja sie glownie zblazowani bogaci i
rozpsuci Amerykanie, nie wiedzacy co zrobic z pieniedzmi. A mu tu panie inne
mamy zmartwienia na glowie, dzieciskow ubrac trza, zeszyty do szkoly kupic, i
dzie mnie tam takie glupoty we glowie!! A ze czasem czlowiek obwiesic sie ma
ochote, to przecie nie pierwszyzna - zawsze kto podbiegnie z kozikiem i ode
sznura odetnie!
Powiedzialbym nawet wiecej - zbyt malo uwago zwracamy na nasze zdrowie
psychiczne, zakladajac ze to "tak byc musi". Moze musi, ale bardzo czesto wcale
nie. Pamietam znakomity wywiad z prof. Ewa Letowska, ktora tez bardzo przezyla
smierc meza - powiedziala ze zyje dzieki lekarstwom (uzupelniaja utrate
serotoniny w organizmie, wywolana stalym napieciem psychicznym).... i opiece
psychiatry. Po tym wywiadzie moj gleboki szacunek do Pani Profesor wzrosl
jeszcze bardziej...
KrisK

[stella25b]

Nie, Krisk, to nie "inne problemy" zaprzataja ludziom glowe tylko przekonanie,
ze czlowiek, ktory nie potrafi poradzic sobie z problemem jest slaby i do
niczego. A w dzisiejszym swiecie dla takich ludzi miejsca brak. Docenia sie
silnych i przebojowych a nie jakis tam zdolowanych, problematycznych mizerakow.

Zalezy od srodowisk.....

[dr.krisk]

stella25b napisała:

> Nie, Krisk, to nie "inne problemy" zaprzataja ludziom glowe tylko
przekonanie,
> ze czlowiek, ktory nie potrafi poradzic sobie z problemem jest slaby i do
> niczego. A w dzisiejszym swiecie dla takich ludzi miejsca brak. Docenia sie
> silnych i przebojowych a nie jakis tam zdolowanych, problematycznych
mizerakow.

Masz oczywiscie racje, ale poglad o ktorym piszesz dotyczy innych srodowisk.
Zolnierze wspolczesnego rynku pracy, tytany i nadludzie, pracoholicy i
asertywni komandosi gieldowi za zadne skarby nie przyznaja sie ze wieczorami
placza zwinieci w fotelu ze swoim pluszowym misiem w ramionach. Urazona ambicja
by ich zabila.

Natomiast przecietni szarzy ludzie najczesciej traktuja troske o swoje zdrowie
psychiczne jako cos zupelnie zbednego, panska fanaberie, wymysl jakis.......

Zdrowie psychiczne...

[dr.krisk]

Na wstepie chcialbym napisac powaznie (a rzadko jestem powazny, wiec prosze ten
fakt docenic), ze w tym co piszesz masz moje wsparcie. Powiem szczerze, twoj
niepokoj o corke, chociaz uzasadniony, odbieralem juz jako nieco nadmierny.
Dobrze, ze o tym wiesz i chcesz sobie z tym poradzic. Pomysl wizyty u
psychologa czy psychiatry uwazam za calkiem normalny i nigdy by mi do glowy nie
przyszlo aby robic jakies miny. To jest smieszne - jak idziemy do lekarza z
katarem to jest OK i nikt nie wydziwia, ale jak z bolem istnienia to niektorzy
traktuja to jako fanaberie....
Moja matka bardzo przezyla smierc ojca, i wielokrotnie proponowalem jej aby
pojsc do lekarza (czasem wystarczy troche dobrze dobranych lekarstw
uspokajajacych aby znekany organizm doszedl jakos do siebie). Zawsze spotykalem
sie z dzikim oporem: ze tak trzeba, ze trzeba cierpiec (zatruwajac i mi zycie),
ze w zadnym wypadku. Zupelnie bez sensu.
Zgadzam sie z brochem: twojej corce oraz wszystkim bliskim potrzebna jestes bez
nerwic i lekow. Na TWA prosze bardzo - tu mozna sobie spokojnie poskowytac
czasem, jak los na ogon nadepnie. Ale bez przesady!
Pozdrawiam starannie i serdecznie - KrisK

[staua]

Nie uwazam tak - moja Babcia po smierci Dziadka korzystala z pomocy psychiatry, bo byla kompletnie
rozbita, zalamana i nie dawala sobie rady z codziennoscia. Dzieki tej pomocy teraz (dziesiec lat
pozniej) jest znowu dziarska i energiczna.
Jestem za. I nie uwazam tego za wstydliwa sprawe.

[eva.68]

Słuszne to i sprawiedliwe, co już zostało tu w tej sprawie napisane. Ja tylko
dopiszę, że dla mnie Najbardziej Przekonujący jest Brochowy argument o Twojej
koniecznej przy Julce obecności przez długie jeszcze lata. I to w pełni sił i
władz umysłowych. I nie ważne jaką metodą tę siłę i sprawność w sobie
odbudujesz. Ważne, żeby zadziałało.
Pozdrawiam ciepło i życzę Dużo Dobrego. :-)

[daria13]

Kto tu ostatnio napisał, że Torba to miejsce magiczne?
Napisałam ten post , jak zresztą wiele innych, nawiązując do moich osobistych
doświadczeń, żeby sprowokować dyskusję na szerszy temat, bardziej ogólnoludzki,
żebyście nie myśleli, że ja tak ciągle tylko o sobie i swoich problemach, wszak
od czegoś trzeba wyjść.
I znowu, nawet tego nie oczekując, otrzymuję od Was całą masę ciepłych słów,
niosących otuchę i pocieszenie. Jesteście niezawodni:)
Ten pomysł był bardzo luźny, teraz wiem, że warto spróbować. Mam już namiary na
dobrego psychologa i jak tylko uda mi się z nim umówić, pewnie pójdę. Muszę
dobrze funkcjonować, bo Julka choć tego nie uzewnętrznia, może też się boi.
Pozdrawiam już podniesiona na duchu i zdecydowana:)

[eva.68]

I jak tu nie wierzyć w Cuda?
:-))

Powinno być psychiatra, albo co gorsza psycholog.

[noida]

Bo tytuł psychologa może dostać każdy po ukończeniu odpowiedniego,
niekoniecznie dobrego i długotrwałego kursu, a psychiatra to osoba wykształcona
(co oczywiście nie oznacza, że zaraz musi być super dobra, ale mimo wszystko
ryzyko jest mniejsze). O mojej siostrze wydano kiedyś diagnozę, że posiada
schizofrenię, a diagnozę tę wydała właśnie pani "psycholog". Oczywiście
diagnoza była całkowicie błedna, ale co się strachu najedlismy to nasze.

Zatem uważać należy na szarlatanów, o których łatwiej niestety wśród
psychologów.

[nienietoperz]

Trudno mi powiedziec, o ile sytuacja w UK jest drastycznie inna, pewnie troche
jest tak, jak pisal Broch - gdzieniegdzie lepiej, gdzieniegdzie gorzej. Mysle,
ze nieporozumienia wynikaja z dwoch zrodel. Po pierwsze, potencjalni pacjenci
czasem traktuja wizyte u psychologa jako przepis na szczesliwe zycie, oczekuja
rozwiazania problemow, ktore sa od nich tak naprawde niezalezne. Po drugie,
czesto psychologowie nie dostrzegaja roznic miedzy potrzeba pomocy
psychologicznej a potrzeba konkretnej pomocy finansowej, policyjnej czy jeszcze
innej. Ta druga obserwacja pochodzi od naszej przyjaciolki, ktora jest
psychologiem klinicznym, wlasnie obronila doktorat (w UK), i mowila, ze w
trakcie zajec zwiazanych ze studiami doktoranckimi wielokrotnie obserwowala
psychologow, dla ktorych jedynym celem jest podanie diagnozy, uparcie
szukajacych problemu w pacjencie, i lekcewazacych mozliwe czynniki zewnetrzne
(chocby np. drastyczna bieda czy maz alkoholik).

Mysle, ze w Twojej sytuacji nie grozi Ci problem pierwszy (tak byloby, gdybys
np. nie szukala zadnej pomocy lekarskiej dla Julki), z problemem drugim
najlepiej poradzic sobie szukajac dobrego fachowca. Wizyta naprawde moze pomoc i
uspokoic.

Przyklad niedawno uslyszany, przy okazji ilustrujacy glebie ludzkiej
'pomyslowosci'. Od naszej dosc odleglej znajomej odszedl maz. Coz, moze sie
zdarzyc, exmaz zachowal sie w porzadku w stosunku do piecioletniego juz synka
Jacka, odwiedzal go, opiekowal sie i w ogole. Pewnego dnia zabral synka do
swojego nowego mieszkania i powiedzial: 'A teraz Tata
zrobi Ci niespodzianke.' Po czym przedstawil mu nowego Jacka, jakiego Tata ma w
tym mieszkaniu - chlopiec w podobnym wieku, o tym samym imieniu (syn nowej
partnerki). Reakcja Jacka oryginalnego, jak nietrudno sie domyslec, byla dosc
radykalna - kompletne rozbicie osobowosci, brak kontaktu ze swiatem zewnetrznym,
calkowita blokada. Na cale szczescie znajoma z exmezem (ktory kiedy zorientowal
sie, jaka glupota bylo nieprzygotowanie dziecka na taka sytuacje, mocno sie
przestraszyl) znalezli dobrego psychologa, i po wielu wizytach calej trojki
sprawa wrocila do normy. Bez fachowej pomocy na pewno by sobie nie poradzili.

Trzymajac za Was kciuki,
nienietoperz

[agni_me]

Myślę, że niechęć do "lekarzy dusz" nie wynika tylko z obskurantyzmu
społeczeństwa. Przez wiele lat i w wielu krajach medycyna nie uznawała za
poważne licznych schorzeń, choćby depresji, koncentrując się na
najpoważniejszych zaburzeniach - schizorfenii, uzależnieniach od alkoholu,
narkotyków, ale w tym ostatnim stadium, niedoszłymi samobójstwami. Zupełnie
naturalne są więc skojarzenia: psychiatra - wariat. Te skojarzenia, a także
niewiara w to, że psyche oddziałuje intensywnie na ciało dotyczy wciąż ogromnej
większości środowiska medycznego.
Kilka lat temu w poczekalni psychiatry spotkałam kobietę, która czekała na
swoją matkę. Opowiedziała jak to matka przez dwa lata była faszerowana
ogromnymi ilościami leków nasercowych, spędzała całe miesiące w szpitalach, bo
w śnie miała napady koszmarnych duszności. Dwa lata sprowadzano do niej
najlepszych lekarzy. Aż raz, w drodze do szpitala młoda lekarska z pogotowia
zapytała czy przypadkiem nie przeżyła jakiejś traumy. Szybko okazało się, ze
dwa lata temu w wypadku zginął jej ukochany syn. Po tygodniu podawania leków
uspokajających i przeciwdepresyjnych problem zniknął i się nie pojawiał.
Matka, starsza kobieta w chustce na głowie, była wyraźnie skrępowana wizytą i
tym, że ktoś poza córką jest w poczekalni. Jakoś nieśmiało się tłumaczyła, że
nie jest wariatką, że jeszcze jej nie zamykają w wariatkowie, że jej lekarz od
serca nie wierzy w działanie tych leków, ale córka się upiera. A była to jej
kolejna wizyta.
Wyobrażacie sobie ile miłości i desperacji musiała włożyć w zawleczenie matki
do psychiatry ta "poczekalniowa" kobieta, prosta w końcu, z jakiejś
podgrójeckiej wsi? Ogromnie mi tym zaimponowała, tak jak wkurzył mnie profesor
z milionem specjalizacji, który serce traktował tylko jak mięsień.
Więc nie ma się co dziwić matkom, mężom, dzieciom, które zalecają dyskrecję.
Pewnie za pokolenie przestaniemy się dziwić słabości, za dwa pokolenia będziemy
łykać tabletki na każdą zmianę nastroju, a może za trzy uzyskamy jakąś
równowagę.
Dario, idźże spokojnie do tego lekarza, a chwalić się tym nie musisz, tak, jak
nie dyskutujesz pewnie wizyt u ginekologa.

[olahabe]

Dlaczego nie możemy się "chwalić" problemami z psychiką, mało tego- dlaczego
Durczok informujący społeczeństwo przed kamerą o swoim nowotworze wzbudził
masowy szok? Nie rozumiem, co jest takiego w chorobach, że wstydzimy się do
nich przyznawać. I dlaczego wogóle traktować chorobę, niewydolność taką czy
owaką jako słabość? Jeżeli jakaś część mnie szwankuje, to nie znaczy chyba, że
mam to ukrywać przed całym światem i spalać się ze wstydu, że jestem słaba? Nie
zgadzam się z takim podejściem do chorowania fizycznego, a co do niedomagań
psychicznych, to dziękuję Ci Dario i gratuluję samoświadomości. Za to, że
określiłaś swój problem i podzieliłaś się wątpliwościami. Ja ze swojej strony
deklaruję, że mogę wziąć udział w dyskusji na każdy temat. O ginekologu,
proktologu i psychiatrze też, jeżeli tylko mój głos będzie mógł pomóc komuś i
dodać coś nowego do ważnego tematu.

[daria13]

Dziękuję Ci Olu za gratulacje i deklaracje:) Traktuję Torbę właśnie trochę tak
jak spotkanie z ludźmi, z którymi świetnie wymienia się niektóre poglądy, ale
przede wszystkim niepostrzeżenie nasza Torba stała się dla mnie, i dla
niektórych myślę też, miejscem zwierzeń, miejscem gdzie można opisać swoje
radości i smutki, gdzie można znaleźć pocieszenie i wsparcie. Jestem klasyczną
ekstrawertyczką i takie miejsce jest dla mnie tym cenniejsze. Muszę Wam też
powiedzieć, że na swoim ekstrawertyźmie zawsze wychodzę dobrze; nie mam dzięki
temu niezagojonych ran, nie gryzę się po nocach i nie mam typowych dla
introwertyków schorzeń. Ponadto zawsze znajdzie się ktoś, kto nie tylko dobrą
radą, ale też konkretną pomocą służy mi w potrzebie. Dzięki temu docieram na
przykład do lekarzy, którym mogę ufać, a to jest bardzo ważne. Zwierzanie się z
utraty pracy przez męża, też kiedyś zaowocowało znalezieniem tejże zupełnie
niespodziewanie, jakby z nieba.
Z drugiej strony rozumiem i szanuję ludzi, którym taka postawa jest obca, czy
nawet wręcz nieco wstrętna. Cżlowiek skryty z reguły gardzi takim wiecznie
zwierzającym się osobnikiem. Myślę, że najlepiej byłoby, gdyby oba typy
osobowości się szanowały nawzajem. Jeśli kogoś krępuje opowiadanie o swoich
schorzeniach, czy słabościach, niech milczy, ale niech nie wyśmiewa tego, który
to robi.
I za to między innymi lubię Torbiarzy, bo mimo że różnimy się ogromnie, zawsze
staramy się być wyrozumiali dla innych, za co raz jeszcze dziękuję:)

[beatanu]

Trochę późno dołączam się do tej dyskusji, przez tydzień byłam poza zasięgiem
cywilizacji na poziomie wyższym niż elektryczność, radio i WC.

Zastanawiałam się, czy czy jeszcze mogę jeszcze wnieść coś nowego - powiedziano
chyba prawie wszystko.

Uważam w każdym razie, że przyznanie się do słabości - jakakolwiek ta słabość
by nie była - świadczy w pewnym sensie o sile człowieka, który do tej słabości
sią przyznaje...

Daria prosiła o wypowiedź Torbiarzy osiadłych za granicą, więc czuję się
wywołana do tablicy. Mam wrażenie, że generalnie Szwedzi, w porównaniu z
Polakami, są o wiele bardziej oswojeni z istnieniem instytucji pt.
profesjonalna pomoc psychologa/psychoterapeuty/psychiatry. Dużo się o zdrowiu
psychicznym dysktuje i w szkole (młodzież w liceum uczy się podstaw
psychologii, zajęcia są fakultatywne ale cieszą się dużym powodzeniem) i w
mediach, i w czasie towarzyskich przyjęć... Ale istnieją oczywiście różnice w
przyjmowaniu wiadomości typu: "zastanawiam się, czy nie pójść do psychologa,
bo..." w różnych kręgach społecznych. Obracam się sporo w kręgach medyczno-
psychologiczno-pedagogicznych i akurat w tych takie stwierdzenie raczej nikogo
by nie zbulwersowało... Ale jak zauważył mój mąż, który kiedyś pracował jako
kierowca na poczcie - "gdybym wtedy swoim kolegom z pracy napomknął, że
poważnie zastanawiam się nad wizytą u psychologa - zapewne popatrzyli by na
mnie z jak na świra..."

Mam koleżanki i kolegów z pracy, którzy w ramach wykształcenia "zmuszeni" byli
poddać się dłuższej lub krótszej psychoterapii, bo tego wymaga zawód psychologa
dyplomowanego, czy dyplomowanej pielęgniarki psychiarycznej. Ze względu na
specyfikę oddziału, na którym pracuję mam możliwość uczestniczenia w
zorganizowanych i finansowanych przez pracodawcę grupowych zajęciach z
psychologiem/psychoterapeutą. Czasami chodzi o pojedyńcze "debriefing" (po
polsku???), czasami o systematyczne, trwające cały rok, cotygodniowe sesje w
małych grupach. Kiedyś, zupełnie dobrowolnie i prywatnie, przez około półtora
roku chodziłam do psychoterapeutki. Podobnie jak Ty Dario miałam kłopoty, życie
mnie przerosło, nie dawałam sobie rady... Odważyłam się sięgnąć po
profesjonalną pomoc i nie żałuję! Takiej harmonii, jaką osiągnęłam po
ukończonej psychoterapii nie pamiętam od czasów dzieciństwa... O lepszej
samoocenie, o większej pewności siebie, o efektywniejszym radzeniu sobie ze
stresem, o lepszym zrozumieniu siebie i swoich reakcji nie wspomnę... Uważam
więc, że warto!

Pozdrawiam jak najserdeczniej,
B

[aaneta]

Jeśli już gdzieś czytaliście to, co tutaj przeczytacie za chwilę, to proszę o
wybaczenie, bo przed chwilą niechcący wysłałam w kosmos parę zdań, które
wcześniej napisałam. Nie mam pojęcia ani jak ja to zrobiłam, ani gdzie ta moja
radosna twórczość się podziała, ale może jednak gdzieś się przypadkiem
opublikowała. Pewnie jednak nie, więc od nowa.

Za każdym razem, kiedy czytam posty Beaty o służbie zdrowia w Szwecji, zwłaszcza
o opiece psychologicznej nad pacjentami i ich rodzinami, skręca mnie z
zazdrości. Bo w Polsce można o tym tylko pomarzyć. Nawet o podstawach
psychologii w liceum, które są bardzo potrzebne, bo naprawdę w wielu przypadkach
problemów z własną psychiką wcale nie jest niezbędna profesjonalna
psychoterapia, wystarczy podstawowa wiedza psychologiczna. Oczywiście nie
oznacza to, że profesjonalna pomoc psychologiczna w ogóle nie jest potrzebna,
ale niekoniecznie w sytuacjach, kiedy problem polega np. na nieumiejętności
rozpoznania emocji własnych czy kogoś bliskiego. Bo w takich przypadkach, jak ja
to nazywam, analfabetyzmu emocjonalnego, psychoterapia to z reguły nie żadna
psychoterapia z prawdziwego zdarzenia, tylko podstawy wiedzy o sobie samym i
własnych emocjach. Chyba jednak coś takiego jak podstawy psychologii jest
aktualnie w programach szkolnych, a że podobno straszne tłumy walą na studia
psychologiczne, więc może za jakiś czas będzie lepiej.

Tak samo można tylko mieć nadzieję, że będzie lepiej z możliwością uzyskania
profesjonalnej pomocy psychologicznej, w sczególności psychoterapeutycznej, bo z
moich obserwacji wynika, że poza ośrodkami akademickimi jest z tym fatalnie, że
nie powiem tragicznie. I wcale nie jest tak z powodów, o których pisała Noida -
że zbyt łatwo zdobyć licencję psychoterapeuty i że pełno szarlatanów, których
dyplomy są niewiele warte. To też, ale nie do końca, bo jest taka instytucja jak
Polskie Towarzystwo Psychologiczne, które weryfikuje psychoterapeutów i nadaje
im certyfikaty, więc łatwo sprawdzić, czy ktoś jest fachowcem czy szarlatanem.
Gorzej że prawdziwych psychoterapetów jest po prostu za mało, więc zazwyczaj
ludzie potrzebujący pomocy, nawet jeśli decydują się na to, żeby z niej
skorzystać, trafiają w najlepszym razie do psychiatry, jeśli nie są latami
niepotrzebnie leczeni farmakologicznie w związku z dolegliwościami fizycznymi,
które tak naprawdę nie są objawami żadnej choroby somatycznej, tylko wynikają z
choroby duszy. Znam bardzo dobrze jeden taki przypadek i mam podstawy sądzić, że
nie jest odosobniony. Nie mówiąc już o tym, jak mało prawdopodobne jest
uzyskanie wsparcia psychologicznego w takich przypadkach, jak np. choroba
nowotworowa. Niby wydawałoby się to oczywiste, ale, niestety, jest to kompletnie
nierealne. Przy takich tłumach pacjentów, jakie widziałam na własne oczy w
warszawskim Centrum Onkologii, nie wiem, czy uda się kiedykolwiek wykształcić
odpowiednią liczbę specjalistów.