Wkurzam się

[fantka]

Wkurzam się sama na siebie, bo cały czas kocham. Był bardzo nie w porządku,
kpił i kpi a ja nadal kocham!
Idiotyczne? Co?

[screen]

Jak zwykle ja...:) Idiotyczne, zuepełnie jak u mnie i ja też się wkurzam.
Wyobraź sobie sytuację: leżymy sobie w niedzielę na łóżeczku i oglądamy
wiadomości. Oczywiście wzmianka na temat nadchodzacych walentynek a on do mnie:
"jak to dobrze, że ja nie jestem w tobie zakochany, bo musielibyśmy się bawić w
jakies walentynki" mógł sobie oszczędzić!
I w tej chwili sobie przypomniałam jak Ty przezywasz, że mówił, że kocha i kłamał.
I zastanawiam się co lepsze, bo tak czy tak nic nie ejst w stanie mnie odrzucić.

[fantka]

No i nie wiem czy mam pojechać jak należy...czy dzisiaj walentynki, więc
zawieszenie broni (tzn uwag).
Ale nóż się w kieszeni otwiera na takie odzywki. Zabić to mało...jakaś zemsta
chińczyka (chinki?)!

[laferme]

jaka była Twoja reakcja?

[fantka]

Screen powiedz, trzepłaś go?

[screen]

nie:(((((((( Piorę go czasem ale tym razem przemilczałam. Wiem, że powinnam
ale... No właśnie, innego pewnie bym zwyzywała i wyrzuciła za kudły ale jego
jakoś nie potrafię:( No i jednak przysłał jakiegoś smsa (bez wyznań) a potem
przyszedł jak w każdy normalny dzień.

[screen]

Wiecie co? Myłam gary i tak sobie myslałam za co ja miałabym go palnąć?? Czy za
to, że mnie nie kocha lub woli powiedzieć że nie kocha aby się nie przyznać, że
jednak coś czuje? Czy lepiej byłoby aby mnie kłamał i mydlił oczy o wielkiej
miłości?? Czy można mieć o to pretensje??? Od początku miała być tylko
znajomość, przyjaźń i niczego sobie nie obiecaliśmy oprócz tego, że jak
zaczniemy sie do siebie zbliżać to przestajemy się spotykać ale wiadomo jak się
potoczyło... Pewnie nie mogło inaczej.
Smutne to jest ale wiedziałam, że tak może się skończyć a jednak brnęłam w to i
za każdym razem wracałam.
Może kiedyś przyjdzie taki czas, kiedy powiem wreszcie dość!

[fantka]

Nie bardzo rozumiem.
Piszesz że "Od początku miała być tylko znajomość, przyjaźń i niczego sobie nie
obiecaliśmy oprócz tego, że jak zaczniemy sie do siebie zbliżać to przestajemy
się spotykać".
Teraz jest inaczej między Wami i może On po prostu boi się przyznać do swoich
uczuć, skoro niędzy Wami jest "gra".
Czy to dobry trop?

[screen]

Ja nie wiem o co mu teraz chodzi. Teraz trwa już dośc długi czas, w którym było
juz kilka decyzji, że przestajemy sie widywać. Niestety, żadne z nas jeszcze do
tego nie dojrzało. Po kilku dniach wracamy do "starych zwyczajów", rozpędzamy
się, angażujemy, uzależniamy od siebie po to żeby znowu zdecydować, że trzeba z
tym skończyć. Czasami nie mam juz do tego sił, płaczę i wmawiam sobie, że to
gnój, że nie jest wart moich uczuć ale co z tego... kiedy się pojawia mięknę i
jestem szczęśliwa, że znowu jest:(

[fantka]

A właściwie dlaczego ciągle decydujecie, że trzeba się rozstać?

[screen]

Dlatego, że jesteśmy z innych bajek i dla niego jestem wspaniała, cudowna bla
bla bla ale nieakceptowalna (rozwód, dziecko, ex itd) Wiem, że to głupie i
szczeniackie z jego strony i że dlatego właśnie powinnam go olać ale nie
potrafię- przywiązałam się. Przecież w miłości takie coś nie powinno byc
przeszkodą ale on jest za mało dojrzały i chyba dlatego woli sie nie przyznać że
kocha.

[fantka]

A on to co? Księżniczki szuka?
Wiem jedno. Trzeba się cenić. Głowę nosić wysoko. Wyśmiewać jego
drobnomieszczańskie poglądy. A jeśli nie wyśmiewać, to zbywać je z
lekceważeniem i pogardą. On Ci łaski nie robi.
Nie dyskutuj z nim tych spraw. To są fakty i nic ich nie zmieni.

[screen]

Poczekam z odpowiedzią jak wrócisz;)

[fantka]

Wróciłam...

[screen]

On sam nie wie czego szuka. Jak pisałam w kttórymś z wątków, jest gdzies po
śrdku pomiedzy wyborem ja a szukaniem innej.
A mi się chyba powolutku udaje oddalać od niego. W sumie na jego własne
zyczenie, bo od dwóch tygodni pojawia się tylko w weekend. Już tak nie czekam na
TEN dzień.
A tak na marginesie, TEN dzień jest dzisiaj- przyjdzie i... jakoś nie skaczę pod
sufit;)
Chciałabym aby było inaczej ale dopóki tylko ja bym chciała to nie ma sensu

[fantka]

A może zacznij go traktować jako erzac. Dokładnie go wykorzystaj tak jak chcesz
i ile chcesz. Ma być krótko i bardzo przyjemnie. Bez pretensji i wyjaśniających
rozmów. Nie przygotowuj obiadków. Jak będzie głodny daj mu kromkę i powiedz, że
nie miałaś czasu nic zrobić. a potem go pożegnaj. Przygotuj sobie jakąś
historyjkę, że czymś tam będziesz zajęta i sory ale masz dla niego tylko 2, 3
czy 6 godzin...
Zaplanuj to z góry. Potem grzecznie go wyproś, niech sobie idzie.
Nie proś żeby był z Tobą, to gwóźdź do trumny...

[fantka]

Screen co u Ciebie? Jak sobie radzisz? Wpadnij tu na chwilę i powiedz jak
sytuacja się rozwija.

[screen]

Chyba zaczynam sobie radzić. Zaczyna mi się nudzić to ciągłe przystosowywanie
się, zgadywanie co on myśli, kiedy żartuje i jak interpretuje moje słowa.
Nie umiem traktować drugiego człowieka jak rzecz, nie umiem
wykorzystywać.Doskonała jestem za to w pozwalaniu na wykorzystywanie mnie. Mam
wrażenie, że jestem stworzona po to aby dawać nie żądając nic w zamian.
Ale wszystko do czasu, chyba się wypalam i już mi się nie chce dla tej osoby.
Jeśli nic się nie zmieni z jego strony to chyba niedługo wszystko się skończy.
Może trochę żałuję ale wmawiam sobie, że tak bvędzie lepiej dla mnie i dla niego.