a bajka dziś będzie ??

[aankaa]

czy z "okazji piątku" mamy sami do snu się utulić ?

nie będzie :((

[aankaa]

dobranoc

a będzie !!

[rzulw]

z okazji piątku, tuż rano będzie baja na wieczór:

Nosek Bałwanka :)

Pewnego zimowego dnia dzieci ulepiły bałwanka. Nosek zrobiły mu z marchewki, oczy z guziczków a usta z czarnych węgielków. Na głowę założyły mu czerwony kapelusz. Bałwanek wyglądał prześlicznie. Wieczorem do bałwanka przyszedł zajączek. Usiadł na śniegu i długo patrzył na nosek
bałwanka.
- Dlaczego mi się tak przyglądasz? - zapytał zdziwiony bałwanek.
- Twój nosek jest z marchewki, a ja od rana nic nie jadłem- odpowiedział zajączek.
Przyjrzał się bałwanek uważnie zajączkowi. Był taki zmarznięty. Potem spojrzał na swój nos, zastanawiał się chwilę, głową kręcił.
- Możesz zjeść tę marchewkę - powiedział
w końcu.
- Dziękuję - powiedział zajączek do bałwanka i schrupał marchewkę.
Jednak bałwanek bez noska nie wyglądał już tak ślicznie.
Zmartwił się tym zajączek, za uchem się podrapał i pobiegł do lasu. Przyniósł stamtąd piękną szyszkę.
Umieścił zajączek na miejsce noska szyszkę
i uśmiechnął się do bałwanka.
Bałwanek uśmiechnął się też.
A rano wszystkie dzieci uznały,
że bałwanek z szyszkowym noskiem
wygląda najśliczniej.

doranoc państwu :))

[ulalka]

bardzo mila ta baja :))) nawet czytana w dzien :))

[ulalka]

bardzo mila ta baja :))) nawet czytana w dzien :))

O kogucie

[rzulw]

Jedna baba, uboga żebraczka, chodziła po proszonym chlebie od chaty do
chaty. Odprawiano ją zwykle z niczym mówiąc: "Niech Pan Bóg opatrzy". Ale jedna
litościwa kobieta, sama niebogata, dała jej ziarnko grochu, gdy nie mogła dać
nic lepszego.
Żebraczka, odebrawszy to ziarnko grochu, zasadziła je w ziemię i czekała
wiosny i lata. A tu z ziarnka wyrosły strączki i wiły się po tyczce w górę,
wiły się coraz wyżej i wyżej, aż nareszcie dosięgły samego nieba. Baba,
ciekawa, jak też to tam jest w niebie, schwyciła się wijącej latorośli i
czepiając się rękami kruchych gałązek, drapała się po nich coraz wyżej a wyżej,
aż nareszcie doszła do nieba. W niebie zobaczyła świętego Piotra i pokłoniła mu
się. A święty Piotr dał jej jajko i złoty kubek, przeżegnał ją i kazał na świat
wrócić, mówiąc, że z kubka będzie miała napoju, ile tylko zechce i jakiego
zechce.
Gdy się znów na powrót po tyczce i gałązkach grochu spuściła na dół -
trzymając jajko pod ciepłą pachą, dostrzegła, że już z niego wylągł się śliczny
kogut, który zaraz babce powiedział: "Dzień dobry" i w chacie jej krzepko się
uwijać począł i ludzi do roboty budził. A kubek, ile razy tego zażądała,
napełniał się do wierzchu mlekiem, winem, wódką, piwem lub innym trunkiem.
Oczywiście, że bardzo jej z tym było dogodnie, Bogu też za to dziękowała, a
trunków nie nadużywała.
Dowiedziała się jednak wkrótce o tym cudownym kubku wieś cała; dowiedział
się o nim i sam pan dziedzic. Posłał więc swego lokaja, ażeby babę z kubkiem do
pana zaprosić. Ale ostrożna babula nie dała się w pole wywieść i iść nie
chciała. Więc pan zalecił lokajowi użyć fortelu i kubek wykraść.
Jakoż razu jednego, wpadł lokaj do chałupy baby z nagłym okrzykiem:
- Pali się we wsi, gore, gore! - i zniknął niby, ukrywszy się za drzwi.
Przestraszona baba wyleciała z chałupy, gdy słońce zachodzące ognistą na
świat rzucało łunę, a zobaczywszy, że pożaru nie ma, wróciła. Ale już kubka w
izbie nie zastała. Porwał go bowiem podczas jej niebytności lokaj i do pana
zaniósł.
Pan, przekonawszy się wkrótce potem o obfitości cudownego kubka, sprosił
wszystkich sąsiadów i wielu innych gości na ucztę do siebie i częstował ich z
owego kubka, czym kto się chciał posilić, a było tam i szampańskie wino, i arak
Jamajka, i inne rzadkie trunki. Goście cieszyli się wszyscy a pili. Wtem, gdy
sobie już dużo tego picia pozwolili, odzywa się nagle trzykrotnie za oknem
kogut, który chcąc babce dopomóc, zapowiedział jej, że pójdzie po ten kubek i
odzyska go:
- Kikiryku, kikiryku! Pijecie nie z pańskiego, ale ze skradzionego babce
kubka!
Rozgniewany pan kazał koguta natychmiast schwytać i wrzucić w głęboką
studnię na podwórzu. Tutaj ów kogut w wodzie jak zaczął pić a pić wodę, tak
calutką wodę wypił, aż w studni zrobiło się sucho i przyleciał znowu pod okno i
zaczyna krzyczeć:
- Kikiryku, kikiryku, ze skradzionego babce kubka!
Zdziwiony tym i rozgniewany pan każe powtórnie łapać koguta i wrzucić go
w rozpalony piec, gdzie buchały płomienie. Ale kogut wkrótce cały ten ogień
zalał, wypuściwszy z siebie wszystką ze studni wypitą wodę, połknął wszystek
dym w siebie, i znowu poleciał pod okno i wrzeszczeć począł o skradzionym
kubku.
Zniecierpliwiony pan znowu go kazał schwytać i wrzucić do stajni między
bystre konie, żeby go roztratowały. Ale tu kogut, jak zaczął z siebie
wypuszczać połknięty dym, tak wszystkie konie zaczadził, i wszystkie się
podusiły. Pan, widząc tak wielką szkodę, kazał znów koguta schwytać, oskubać,
upiec go na rożnie i wreszcie zjadł go.
Aż tu nagle w brzuchu jego odzywa się znowu ów kogut:
- Kikiryku! Ze skradzionego kubka! - A głos ten bezustannie się powtarza
i nie ma sposobu go zagłuszyć, a co pan się z kubka chce napić, to wszystko na
powrót oddać musi, bo kogut tego do żołądka nie dopuszcza, a wciąż swoje
wrzeszczy. W końcu poradził panu doktor wziąć lekarstwo na wymioty i koguta na
powrót przez gardło wyrzucić. Gdy zatem oddał koguta, ten wyskoczył jak
wprzódy, żywy i zdrów, mówiąc, że nie da panu pokoju, dopóki kubka nie zwróci
babce. I nie mógł pan z nim sobie poradzić, więc kubek sam babce odniósł i
przeprosił ją.

[mrouh]

Rzulwiu, ty jesteś zawodowa bajarka!
Skąd masz takie ładne bajki?...:-)

tak dla przypomnienia

[rzulw]

Pamiętacie ? Kiedyś nie było tyle bajek w telewizji...
Czytali je nam rodzice, dziadkowie, czytaliśmy je sami...

BRZYDKIE KACZĄTKO

[rzulw]

Jakże pięknie było na wsi! Lato było w pełni! Żółciło się żyto, zielenił
owies, siano na zielonej łące ułożono w stogi, bocian chodził na długich,
czerwonych nogach i paplał po egipsku; nauczył się bowiem tego języka od matki.
Wokoło łąk i pól ciągnęły się wielkie lasy, a w lasach leżały głębokie jeziora -
tak, na wsi było naprawdę prześlicznie. W blasku słońca, otoczony głębokimi
rowami, stał tam stary dwór; od muru aż po brzeg wody rosły liście łopianu, a
były tak wielkie, że pod największymi mogły się zmieścić stojąco dzieci; było
tam tak dziko jak w najgęstszym lesie. W tym to gąszczu siedziała w swym
gnieździe kaczka, wysiadywała pisklęta, nudziła się, bo trwało to bardzo długo,
a rzadko kto ją odwiedzał; inne kaczki wolały pływać po kanałach, niż wchodzić
pod liść łopianu, aby z nią pogadać.
Aż wreszcie jedno jajko po drugim zaczęło pękać, słychać było: "Pip,
pip!", wszystkie żółtka ożyły i wytknęły główki.
"Kwa, kwa!" mówiła kaczka, a pisklęta hałasowały, jak tylko umiały
najgłośniej, i rozglądały się pod zielonymi liśćmi na wszystkie strony; matka
pozwalała im patrzeć, ile tylko chciały, bo zielony kolor jest zdrowy dla oczu.
- Jaki świat jest wielki! - mówiły pisklęta, gdyż było im o wiele luźniej
niż przedtem, kiedy leżały w skorupie.
- Czy myślicie, że to jest cały świat? - powiedziała matka. Świat ciągnie
się jeszcze daleko po drugiej stronie ogrodu, aż do księżego pola, ale nigdy
tam jeszcze nie byłam. Czy jesteście już wszystkie? - Potem wstała. - Nie, to
jeszcze nie wszystkie; nejwiększe jajko jeszcze nie pękło. Jak długo to ma
trwać? Teraz mam już naprawdę tego dosyć! - i znowu usiadała.
- No, co słychać? - spytała stara kaczka, która przyszła ją odwiedzić.
Z jednym najdłużej się ciągnie! - odpowiedziała kaczka siedząc na
jajkach. - Wcale nie chce się otworzyć. Ale zobacz te inne. Są to
najpiękniejsze kaczęta, jakie kiedykolwiek widziałam. Wszystkie podobne są do
ojca; tego nicponia. Zupełnie do mnie nie przychodzi!
- Pokaż mi jajko, które nie chce pęknąć! - powiedziała stara. - Możesz mi
wierzyć, że to jest jajko indycze. I mnie już tak nie raz oszukali, i potem
miałam wiele kłopotów i trudów z malcami, gdyż bały się wody. Nie mogłam sobie
dać rady, popychałam, krzyczałam, ale to nic nie pomagało. Pokaż mi to jajko!
Tak, to jest jajko indycze. Porzuć je i ucz inne dzieci pływać!
- Jednak jeszcze trochę na nim posiedzę! - powiedziała kaczka. - Tak długo
już siedziałam, że jeszcze mogę parę dni wytrzymać!
- Jak uważasz! - odrzekła stara kaczka i poszła sobie.
Wreszcie duże jajko pękło. "Pi, pip!" - zapiszczało pisklątko i wylazło;
było bardzo duże i brzydkie. Kaczka przyjrzała mu się.
- Jakież to kaczątko jest duże - powiedziała. - Niepodobne do żadnego
innego. Ale nie jest to chyba pisklę indycze? No, zaraz się o tym przekonamy.
Musi wejść do wody, nawet gdybym je miała sama tam wepchnąć!
Nazajutrz była piękna pogoda. Matka - kaczka wraz z całą rodziną zeszła do
kanału. Plusk! Wskoczyła do wody, "Kwa, kwa!" i jedno kaczątko po drugim
plusnęło do kanału. Woda zalewała im głowy, ale podniosły je zaraz w górę i
pływały wspaniale; nogi same się poruszały, wszystkie były w wodzie, nawet
brzydkie, szare kaczątko pływało razem z innymi.
- Nie, to nie jest indyk! - powiedziała kaczka. - Spójrz tylko, jak ładnie
porusza nogami, jak prosto się trzyma. To moje własne dziecko. W gruncie
rzeczy, kiedy mu się dobrze przyjrzeć, jest zupełnie ładne. Kwa, kwa! Chodźcie
teraz ze mną, wprowadzę was w świat, przedstawię was na podwórku, ale
trzymajcie się zawsze w pobliżu, aby nikt na was nie nastąpił, i strzeżcie się
kota!
Przyszły na podwórko. Był tam straszny hałas, gdyż dwie rodziny pokłóciły
się o głowę węgorza, którą w końcu złapał kot.
- Widzicie, jak się to dzieje na tym świecie! - powiedziała matka - kaczka
oblizując sobie dziób, gdyż i ona miała ochotę na głowę węgorza. - Ruszajcie
nogami - mówiła - kołyszcie się i ukłońcie się tej starej kaczce, jest
najwykwintniejszą ze wszystkich, jakie są tutaj. Ma w sobie hiszpańską krew i
dlatego jest taka gruba; widzicie, ma na nodze zawiązany czerwony gałganek. To
jest najwyższa odznaka, jaką kaczka może otrzymać, oznacza to, że obawiają się,
aby nie zginęła i że ludzie i zwierzęta będą ją mogli odróżnić od innych
kaczek. Kołyszcie się! Nogi stawiać do środka! Dobrze wychowane kaczątko
rozstawia szeroko nogi jak ojciec i matka. Tak, a teraz kiwajcie głowami i
powiedzcie: Kwa! Tak też robiły. Ale inne kaczki patrzyły na nie i mówiły
głośno:
- Ach, Boże, po cóż nam to towarzystwo? jakby nas nie było i tak dosyć.
Fe, jak wygląda tamto kaczątko! Nie chcemy go tu mieć pomiędzy nami! - I zaraz
potem jedna z kaczek podfrunęła i dziobnęła kaczątko w kark.
- Zostaw je w spokoju - powiedziała matka. - Nie robi nikomu nic złego.
- Tak, ale jest takie duże i tak dziwnie wygląda! - powiedziała kaczka,
która dziobnęła kaczątko. - I dlatego trzeba je szturchać!
- Ładne masz dzieci, mateczko! - powiedziała kaczka z czerwonym gałgankiem
na nodze. - Wszystkie są śliczne prócz tego jednego, które się nie udało.
Byłoby dobrze, gdybyś je mogła odmienić!
- To niemożliwe, łaskawa pani! - powiedziała matka - kaczka. - Nie jest
wprawdzie ładne, ale ma dobre serduszko i umie świetnie pływać, tak samo jak
inne, nawet może trochę lepiej. Przypuszczam, że wyrośnie z brzydoty albo może
w wiekim zmaleje. Za długo leżało w jajku i dlatego nie wygląda tak, jak
powinno wyglądać.
Skubnęła je w kark i pogładziła po piórkach.
- To jest zreszta kaczor - dodała - i dlatego uroda nie będzie miała dla
niego takiego znaczenia. Myślę, że będzie silny i że jakoś da sobie radę.
- Inne kaczątka są śliczne! - powiedziała stara. Zachowujcie się tak,
jakbyście były u siebie w domu, a jeżeli znajdziecie głowę węgorza, możecie mi
ją przynieść.
I kaczęta zachowywały się tak jak u siebie w domu. Ale zarówno kaczki, jak
kury dziobały, potrącały, kopały i wyśmiewały biedne kaczątko, które ostatnie
wykluło się z jajka i było takie brzydkie. - Za duże! - mówili wszyscy, a
indyk, który urodził się z ostrogami i wyobrażał sobie z tego powodu, że jest
cesarzem, napuszył się jak okręt o wydętych żaglach i zwrócił się w stronę
kaczątka gulgocąc tak, że aż mu cała głowa poczerwieniała. Biedne kaczątko nie
wiedziało, co ma począć ani dokąd pójść; martwiło się, że jest takie brzydkie i
że jest pośmiewiskiem całego podwórka.
Tak było pierwszego dnia, a potem działo się coraz gorzej i gorzej.
Wszyscy prześladowali biedne kaczątko, nawet rodzeństwo było bardzo niedobre
dla niego.
- Żeby cię kot porwał, ty wstrętny potworze! - mówiły kaczęta.
A matka dodawała:
- Byłoby lepiej, żebyś sobie poszedł gdzieś daleko!
Kaczki je dziobały, kury szczypały, a dziewczynka, która karmiła drób,
kopała je nogami. Wreszcie kaczątko uciekło, przefrunęło przez płot, a małe
ptaszki w krzakach uniosły się przerażone w górę. "To dlatego, że jestem takie
brzydkie!" - pomyślało kaczątko i zamknęło oczy; ale biegło wciąż dalej, aż
przyleciało nad wielkie bagno, gdzie mieszkały dzikie kaczki. Siedziało tam
całą noc, bo było takie zmęczone i smutne. Rankiem podniosły się do lotu dzikie
kaczki i zaczęły się przyglądać nowemu towarzyszowi.
- Coś ty za jeden? - spytały, a kaczątko kręciło się na wszystkie strony i
witało wszystkich, jak tylko mogło najgrzeczniej.
- Jesteś strasznie brzydki! - mówiły kaczki. - Ale co to nas obchodzi,
dopóki nie będziesz się chciał ożenić z kimś z naszej rodziny.
Biedne kaczątko! Naprawdę nie myślało o małżeństwie, gdyby mu tylko
pozwolono leżeć w sitowiu i napić się trochę wody z moczarów! Leżało tam całe
dwa dni; potem przyleciały dwie dzikie gęsi, a raczej gąsiory, gdyż były to
samce;

BRZYDKIE KACZĄTKO cd

[rzulw]

Leżało tam całe dwa dni; potem przyleciały dwie dzikie gęsi, a raczej gąsiory,
gdyż były to samce; niedawno wykluły się z jaj i dlatego były takie rezolutne.
Słuchaj no, towarzyszu - mówiły - jesteś taki brzydki, że cię nawet
polubiliśmy. Czy chcesz pociągnąć z nami i zostać wędrownym ptakiem? Tu w
pobliżu, w innym bagnie, przebywa kilka uroczych, zachwycających gęsi, same
młode panny, które potrafią mówić "kwa", może u nich będziesz miał szczęście
mimo swej brzydoty.
"Pif, paf!" rozległo się nagle nad nimi i obie dzikie gęsi padły martwe w
sitowie, a woda zaczerwieniła się od krwi. "Pif, paf!", zabrzmiało znowu i całe
stada dzikich gęsi wyleciały z sitowia, a potem znów słychać yło strzały. Było
to wielkie polowanie; myśliwi leżeli naokoło bagna, niektórzy siedzieli na
gałęziach drzew; błękitny dymek unosił się jak obłoki pomiędzy ciemnymi
drzewami i snuł się nad wodą; psy myśliwskie łaziły po błocie: plusk, plusk!
Trzcina i sitowie gięły się na wszystkie strony. Jakiż lęk ogarnął biedne
kaczątko! Kręciło głową, chcąc ją schować pod skrzydło, ale w tej samej chwili
stanął obok niego strasznie wielki pies, z wywieszonym ozorem i błyszczącymi
groźnie oczyma, dotknął pyskiem kaczątka, pokazał ostre zęby i - plusk - uciekł
nie schwytawszy go. - Ach, dzięki ci, Boże! - westchnęło kaczątko. - Jestem
takie brzydkie, że nawet psy nie raczą mnie ugryźć.
I potem leżało spokojnie, podczas gdy śrut gwizdał nad sitowiem, a
wystrzał grzmiał po wystrzale. Dopiero późno w dzień strzały uspokoiły się, ale
biedne pisklę jeszcze długo nie odważyło się ruszyć, przeczekało jeszcze parę
godzin i dopiero potem, rozejrzawszy się wokoło, wydostało się z bagna; biegło,
jak tylko mogło najprędzej, polem i łąkami; dął silny wicher, z trudem więc
mogło poruszać się naprzód.
Pod wieczór kaczątko zbliżyło się do ubogiej, małej chatki; była to tak
żałosna chatka, że sama nie wiedziała, na którą ma upaść stronę. Trzymała się
więc tak mocno. Wicher gwizdał nad kaczątkiem, tak że musiało aż przysiąść na
ogonie, aby się utrzymać na nogach; dęło coraz silniej i silniej; wtedy ujrzało
kaczątko, że drzwi urwały się z jednej zawiasy i wisiały krzywo, tak że łatwo
było się przemknąć przez szparę do środka. Brzydkie kaczątko tak też uczyniło.
Mieszkała tam stara kobieta z kotem i kwoką; kot, którego nazywała synkiem,
umiał wyginać grzbiet i sypać iskry; ale po to trzeba go było głaskać pod włos.
Kwoka miała krótkie nóżki i dlatego przezwano ją Krótkonóżką; składała dzielnie
jajka i kobieta kochała ją jak własne dziecko.
Rano spostrzeżono obce kaczątko, kot zaczął miałczeć, a kwoka gdakać.
- Co to jest? - powiedziała stara i obejrzała się, ale miała słaby wzrok i
dlatego zdawało jej się, że kaczątko jest tłustą kaczką, która się tu
zabłąkała. - To dobry nabytek! - powiedziała. - O ile to nie jest kaczor, będę
miała kacze jaja. trzeba wypróbować!
I kaczątko zostało wystawione na trzytygodniową próbę, ale nie zniosło
jaj. kot był panem domu, a kwoka panią i mówili bez przerwy: "My i świat!" Gdyż
myśleli, że byli połową, i to lepszą połową świata. Kaczątko uważało, że można
być innego zdania, ale kwoka tego nie znosiła.
- Czy umiesz znosić jaja?
- Nie!
- A więc przynajmniej stul buzię!
A kot powiedział
- Czy umiesz się nastroszyć, miauczeć i sypać iskry?
- Nie!
- A więc zachowaj swoje zdanie dla siebie, kiedy rozsądni ludzie mówią!
Kaczątko siedziało w kącie i smuciło się. Wtedy myślało o świeżym
powietrzu, o słońcu i poczuło gwałtowną chęć pływania po wodzie. Aż wreszcie
nie mogło się powstrzymać, aby nie powiedzieć tego kwoce.
- Co ci przyszło do głowy? Nie masz nic do roboty i dlatego kaprysisz.
Składaj jaja albo mrucz, to ci przejdzie.
- Ale pływać jest tak przyjemnie! - powiedziało kaczątko. - Tak rozkosznie
jest zanurzyć się głową w wodzie i znaleźć się nagle na dnie!
- To ci dopiero przyjemność! - powiedziała kwoka. - Chyba oszalałeś?
Spytaj kota, który jest najmądrzejszym stworzeniem, jakie znam, czy chciałby
pływać w wodzie i dawać nurka. O mnie już wcale nie mówię. Spytaj naszą starą
panią; mądrzejszej od niej nie ma chyba na całym świecie. Czy myślisz, że
chciałaby pływać i dawać nurka?
- Nie rozumiecie mnie! - powiedziało kaczątko.
- No, jeęli my cię nie rozumiemy, to kto cię rozumie? Nigdy nie będziesz
mądrzejszy od kota i od tej kobiety, o mnie już wcale nie mówię. Nie upieraj
się tak, moje dziecko, i dziękuj Bogu za wszystko dobre, co dla ciebie
uczyniono. Czyż nie dostałeś się do ciepłego pokoju? Czyż nie obracasz się
wśród istot, od których możesz się czegoś nauczyć? Ale jesteś nieznośny i
rozmowa z tobą nie jest przyjemnością. Możesz mi wierzyć, że ci dobrze życzę,
mówiąc ci przykre rzeczy, a po tym właśnie poznaje się prawdziwych przyjaciół.
staraj się lepiej składać jajka i naucz się miauczeć lub sypać iskry.
- Myślę, że pójdę sobie w świat! - powiedziało kaczątko.
- No to idź! - odrzekła kwoka.
I kaczątko poszło. Pływało po wodzie, nurkowało, ale nikt nie zwracał na
nie uwagi, bo było takie brzydkie.
Nadeszła jesień, liście w lesie pożółkły i stały się brązowe, wiatr pędził
je tak, że tańczyły w powietrzu; a powietrze było zimne; chmury zwisały
brzemienne gradem i śniegiem, a na płocie siedział kruk i wołał "kra, kra!" z
zimna. Już na samą myśl o tym można było porządnie zmarznąć. Biedne kaczątko
bynajmniej nie czuło się dobrze. Pewnego wieczoru słońce pięknie zaszło, a z
krzaków wyfrunęła cała chmura cudnych, wielkich ptaków; były oślepiająco białe
i miały długie, giętkie szyje; były to łabędzie. Wydawały dziwne dźwięki,
rozpostarły wspaniałe, długie skrzydła i odleciały z zimnych okolic do ciepłych
krajów, do otwartych mórz; wznosiły się tak wysoko, wysoko, że biednemu
kaczątku zrobiło się jakoś dziwnie, kręciło się w wodzie, wyciągało do nich
szyję wysoko w powietrzu i w końcu wydało głośny i dziwny dźwięk, którego samo
się przestraszyło. Ach, nie mogło zapomnieć o pięknych ptakach, o szczęśliwych
ptakach i kiedy zniknęły mu one z oczu, zanurzyło się w wodzie, aż na dno, a
gdy wypłynęło, było jak nieprzytomne. Nie wiedziało wcale, jak się te ptaki
nazywają ani dokąd lecą, a jednak kochało je, jak nikogo nigdy nie kochało; nie
zazdrościło im wcale, jakżeż mogłoby marzyć, aby być tak piękne jak one; gdyby
bodaj kaczki chciały je ścierpieć w swoim towarzystwie - biedne, brzydkie
kaczątko!
A zima była taka mroźna, mroźna! Kaczątko musiało kręcić się wciąż po
wodzie, aby uchronić się od zamarznięcia, ale co noc otwór, w którym pływało,
stawał się węższy, zamarzał, że aż trzeszczała lodowa powłoka; kaczątko musiało
przebierać nogami, aby woda nie stanęła, aż w końcu zmęczyło się,
znieruchomiało i przymarzło do lodu.
Wczesnym rankiem przyszedł jakiś wieśniak; zobaczył kaczątko, porozbijał
drewniakami lód na kawałki i zabrał je do domu, do swojej żony. Tam je ocucono.
Dzieci chciały się z nim bawić, ale kaczątko myślało, że chcą mu zrobić coś
złego, i ze strachu wpadło do miski z mlekiem, tak, że mleko rozlało się po
izbie, kobieta krzyknęła, załamała ręce, a kaczątko pofrunęło do dzieży z
masłem, a potem do beczki z mąką, z której zaraz wyleciało; jakżeż strasznie
wyglądało! kobieta krzyczała i biegała za nim z pogrzebaczem, a dzieci goniły
je, potrącały się i krzyczały - na szczęście drzwi były otwarte i kaczątko
wyfrunęło między krzaki i świeżo spadły śnieg - leżało tam ledwo żywe.
Ale byłoby to zbyt smutne opisywać wszystko, co wycierpiało biedne
kaczątko w czasie ostrej zimy. Kiedy słońce zaczęło na nowo grzać, leżało w
bagnie pomiędzy sitowiem; skowronki śpiewały, była cudna wiosna. Nagle
rozwinęło do lotu skrzydła, które szumiały silniej niż przedtem i niosły je
mocniej niż dawniej, i zanim się obejrzało, znalazło się w dużym ogr

BRZYDKIE KACZĄTKO cd

[rzulw]

Nagle rozwinęło do lotu skrzydła, które szumiały silniej niż przedtem i niosły
je mocniej niż dawniej, i zanim się obejrzało, znalazło się w dużym ogrodzie,
gdzie kwitły jabłonie, gdzie kiście bzu pachniały i zwieszały się na długich,
zielonych gałęziach ku wodnej powierzchni krętych kanałów. Ach, jakże tu było
pięknie, jak świeżo, wiosennie! W tej samej chwili ujrzało trzy cudne białe
łabędzie; zerwały się z zarośli i z szumem skrzydeł lekko popłynęły po wodzie.
Kaczątko znało już te piękne stworzenia i na ich widok poczuło dziwny smutek.
"Chcę popłynąć do nich, do tych królewskich ptaków! Na pewno mnie
zadziobią na śmierć, gdy ja, taki brzydal, odważę się do nich zbliżyć; ale nic
mnie to nie obchodzi. Wolę, żeby mnie zabiły te ptaki, niż żeby mnie szczypały
kaczki, dziobały kury i kopała dziewczyna karmiąca ptactwo i żebym cierpiał w
zimie." Sfrunęło na wodę i zaczęło płynąć ku wspaniałym łabędziom; zobaczyły je
i szumiąc skrzydłami, popłynęły mu naprzeciw. - Zabijcie mnie! - zawołało
biedne stworzenie i pochyliło głowę czekając na śmierć, ale cóż ujrzało w
przezroczystej wodzie? Swój własny obraz, lecz jakże zmieniony! Nie był już
niezgrabnym, czarno szarym, brzydkim, odrażającym ptakiem, ale sam stał się
łabędziem. Nie zaszkodziło to nic łabędziowi, że urodził się na podwórzu wśród
kaczek, skoro wykluł się z łabędziego jaja. Jakże czuł się szczęśliwy po tych
wszystkich cierpieniach i przeciwnościach losu, dopiero teraz potrafił ocenić
swoje szczęście. A duże łabędzie pływały naokoło niego i gładziły go dziobami.
Do ogrodu przyszło kilkoro małych dzieci, które rzucały chleb i ziarnka do
wody, najmniejsze z nich zawołało:
- Przybył nowy łabędź! - a inne dzieci wołały razem z nim: - Tak, zjawił
się nowy! - i klaskały w ręce, i kręciły się w kółko, a potem pobiegły do swych
rodziców i razem rzucały do wody chleb i ciastka, a wszyscy wołali:
- Ten nowy jest najładniejszy! Taki młody i piękny! - A stare łabędzie
pochyliły przed nim głowy.
Wtedy ptak poczuł się zmieszany z radości; schował głowę pod skrzydła i
sam nie wiedział, co się z nim dzieje; był zbyt szczęśliwy, ale wcale nie
dumny, gdyż dobre serce nie bywa nigdy pyszne; myślał o tym, jak go
prześladowano i wyszydzano, i słuchał, jak wszyscy teraz mówili, że jest
najpiękniejszym ze wszystkich pięknych ptaków. Bzy pochylały swe gałęzie nad
powierzchnią wody, a słońce grzało mocno i rozkosznie; wtedy zaszumiały
skrzydła młodego łabędzia, podniosła się smukła jego szyja i zawołał z głębi
serca:
- Nawet nie marzyłem o takim szczęściu wówczas, kiedy byłem tylko brzydkim
kaczątkiem.

Hans Christian Andersen

Z popielnika na Wojtusia

[rzulw]

Z popielnika na Wojtusia
iskiereczka mruga:
chodź, opowiem ci bajeczkę,
bajka będzie długa.

Była sobie raz królewna,
pokochała grajka,
król wyprawił im wesele
i skończona bajka.

Była sobie Baba Jaga,
miała chatkę z masła,
a w tej chatce same dziwy!...
Psst! Iskierka zgasła.


--
Janina Poraźińska

Biedak i garnek masła

[rzulw]

Żył, a może i nie, Biedak. Pewnego dnia znalazł na drodze garnek masła
topionego. Bardzo się ucieszył. Wsunął laskę do ucha garnka, zarzucił na plecy
i poszedł dalej.

Idzie sobie idzie i nawet nie zauważył, jak zaczął marzyć: Ależ miałem dziś
szczęście! Poszczęściło mi się, że znalazłem ten garnek masła. Jak pójdę na
bazar, sprzedam go. Za te pieniądze kupię sobie kurczęta. Będę je dobrze
hodował, więc moje kurczęta wyrosną na dwa koguty. Jesienią sprzedam koguty i
kupię sobie prosięta, które wkrótce zostaną dużymi świniami. A jak je sprzedam,
dostanę duże pieniądze. No tak! I wtedy będę mógł w końcu kupić dwa cielaki.
Tak będę dbać o nie, tak będę czuwać nad nimi, że nawet królewskie stado
pozazdrości moim bykom. Będą silne, ładne, z pięknymi dużymi rogami... No, ale
rozpuściłem je! Spójrzcie co one robią, jakie są uparte. Nawet przejść przez
błoto nie chcą. Ale ja je nauczę!

I biedak, który wyobraził sobie, że jego byki nie chcą przejść przez błoto,
bardzo się rozgniewał zamierzył się laską i mocno uderzył w nieistniejący byczy
zad.

Byki nie istniały i to jest prawda, ale garnek był prawdziwy i wisiał na tej
lasce, a nie był żelazny. Więc od tego uderzenia stłukł się w drobny mak, a
masło rozchlapało się prosto na ziemię.

Znowu został nasz biedak marzyciel sam na sam z rzeczywistością. I tak los
zażartował sobie z marzeń ponad miarę.

a kiedy będzie dźwięk ???

[aankaa]

narrator - znaczy się ?

[rzulw]

noooooooo

[aankaa]

i najchętniej - ciepły, męski baryton

Przygody Baltazara Gąbki cz I

[rzulw]

Proszę bardzo :) jest i lektor

Wyprawa się zaczyna

[aankaa]

miał być ciepły, męski