New Bolejewo?

[jakotakot]

Wracam wlasnie z wirtualnej wizyty w Kriskowym Bolejewie z takim oto
pytaniem: jakie bedzie Bolejewo pokolenia wyrastajacego dzisiaj? Zupelnie nie
moge sobie wyobrazic tego miejsca, wiec moze ktos pomoze jakis wizerunek sklecic?
Ja sie w Bolejewie urodzilam i wychowalam (Dochtor, az mnie ze wzruszenia za
gardlo chwycilo...), i niestety nie cierpie tam wracac fizycznie. Bo mi moje
Bolejewo spaskudzili. Jako dziecko nie moglam zrozumiec ciaglych utyskiwan
rodzicow, jakie to miasteczko paskudne i zapyziale. Dla mnie bylo calkiem
magiczne. Przedwojenne tynki z pajeczymi spekaniami i mapami grzyba, jakies
przybudowki z brzozkami wyrastajacymi z rynny, komorki na wegiel. Przechodzac
waziutka, rozgrzana w poludnie ulica Walowa czulam na golych, dziewczynskich
lydkach smagniecia chlodu z malych okienek piwnicznych, nadajacych moim krokom
troche taneczny rytm: raz, dwa, TRZY, raz, dwa, TRZY... Takim cieplo, zimnym
walczykiem docieralam do placu, ktory zmienial czesto nazwy (:o)) i ogromnej
bramy kamieniczki, w ktorej mieszkala Babcia. Z lewej strony bramy masarnia z
rojem much lazacych po zielonych kafelkach z secesyjnym wzorkiem, z prawej
warzywniak pachnacy selerem, pietrucha i koprem. Na schodach skrzypiacych jak
dusza w czysccu unosil sie duszny fetorek gotowanych ziemniakow, ktory maly
nos przyjmowal bez wtretu, bo tak jakos domowo i znajomo zalatywal. Do
mieszkania Babci wchodzilo sie w upalny dzien z uczuciem ulgi, bo wysokie
pokoje i grube mury zazdrosnie przechowywaly zbawienny chlod. Z braku bardziej
ekscytujacych rozrywek potrafilam tam godzinami produkowac kolczyki z guzikow
dawno juz nie istniejacych ubran, albo lezac na brzuchu obserwowac jak promien
slonca, ktory zdolal sie przebic przez rosnace przed oknami platany, wymacuje
coraz to nowe "kotki" kurzu pod ogromnym lozkiem ( ulubionym miescem wyglupow
z kuzynostwem, przy nieodmiennym wtorze mantry Dziadka: "dziecko, nie obkopuj
politury!"). No i strych! Miejsce uwiecznionej napisem kreda pamieci kota
Pimpusia, pelne zakamarkow, w ktore nie docieralo swiatlo z malego okna, a
zackanych gratami niewiadomego pochodzenia, napawajacych naboznym lekiem, i
omijanych wzrokiem. Czas plynal w Bolejewie leniwie jak gesta melasa, a czasem
nawet przystawal w miejscu...
A teraz co? Dziury po szwabsko/ruskich kulach zatynkowane, Chodniki z
ogromnych kamiennych plyt popekanych od ciezaru czolgow pokryte paskudna
kostka, w masarni drogeria, w warzywniku - a jakze - drogeria, Poczciwa
"Mysliwska" przechrzczona na jakiegos Grilla, lokalni pijaczkowie zamiast, jak
pan Bog przykazal w mordowni chlac, sacza piwko pod parasolami - szkoda
gadac... Zero magii. No i ja sie pytam, jakie to ich Bolejewo bedzie ?
A teraz wy juz babciu - spocznij! :)

[dr.krisk]

Nie wiem. Trudno sobie wyobrazić jakie będą Bolejewa dzisiejszych dzieci.... Mc
Donald jest taki sam wszędzie i gdzie mu do niepowtarzalności sklepiku pana
Wyżlica na rynku, gdzie gumy do żucia z przemytu były, lizaki w przedziwnych
kolorach oraz dziesiątki innych niewyobrażalnych rzeczy.
Ale dzieciaki sobie poradzą.

[jakotakot]

Wiem, wiem - dlatego ta ostatnia komenda.

[jakotakot]

Te lizaki to dziela sztuki byly - jak witraze w Notredamie jakims. A odpusty
pamietasz? I ochidnom swinskom skorke, i (tu pewnie nasze drogi sie rozejda)
pierscionki ze szkielkiem w kolorze buraka - niespelnione (bo takie niegustowne)
marzenie mojego dziecinstwa...

[braineater]

Ja mam o tyle dobrze, że moje Bolejewo, nie dość, że wielkomiejskie choć z dala
od centrum, do którego w dzieciństwie trzeba było się dostawać droga pełną
przeszkód, takich jak przesiadki tramwajowo autobusowe, z czego tworzyła się
cąła Wyprawa, obserwowałem, dziecięciem będąc, w okresie przemian
drobnoustrojowych. I takoż moja Mutti z powaznej pracy Pani w Biurze awansowała
na Starszego Inspektora d/s Ubezpieczeń, masarz na rogu zmienił się w
wielkomiejskie Delikatesy u Krysi, asfalt został zerwany i odsłonięto ponoć
najstarsze na Śląsku kawałki bruku, pomieniając ulicę przy której mieszkałem w
fragment rajdowy typu Paryż-Dakar, a co najważniejsze, przestałem chodzic do
szkoły, której patron nikomu nic nie mówił, w dumnego ucznia S.P. im. Obrońców
Śląska. Niestety wraz z przemianami skończyło sie permementne święto, znane
jako 'paczki z Reichu', pełne niewyobrazalnych dobroci typu czekolada Milka i
coś, co w mojej rodzinie firmowało jako wuszt z dzikiej baby, a czego składu
(za to smak jak najbardziej) do dzis nie potrafię zidentyfikować. Skończyło się
szpanowanie trójwarstwowymi piórnikami z obrazkowością Formel Ajnc, a zaczęła
się licytacja na pachnące pióra kulkowe, które, ku mojemu oburzeniu mógł miec
każdy. Jeszce gorszym ciosem dla Bolejewa Brejnitrzego okazała sie wymiana
ludności, poniewaz, ku zgrozie radykalnych hanysów i ich zon w zopaskach, oraz
om i opów, którzy siadywali na schodach i kurzyli sporty z szkanych fifek
(dopiero moje pokolenia nadało temu niewinnemu przedmiotowi status kultowego
sprzętu do palenia ziółek i browna), Bolejewo, z familokami, postindustrialnymi
ruinami huty i sporą kasą włożona w renowację starych, 13 i 14 wiecznych
budynków gospodarczych, stało sie modne wsród blukollarów z pobliskiej
Metropolii, którzy zaczęli sprowadzać sie hurtem przyciagnięci także fatum
najbogatszej gminy w Południowej Polsce. No i się zaczęło - zamiast Jorga, co
pod wpływem na laubach pędzonego bimbru z własnych wisienek śpiewał po nocy
Szładzieweczkę i Tusto gynś loto mi po placu, pojawiły sie nocne eskapady
tuningowanymi mercami i beemami z umc, umcem na full, zamiast swojskiego
Karlika, kaj karlusy brały piwo na pomp, zaistniał najtklub Koliberek, którego
pracownice, jak jedna Ukrainki, grupowo wzbudzały skandal na niedzielnym
wielkim w kosciele, bo silnie wierzace, uczeszczały co tydzień.
No i wybyłem stamtąd, zostawiając Mutti w familoku, który oparł sie najazdowi
gorolstwa, rdzennie hanysowskim, ze śląska Fala od rana do nocy, po to by po
paru latach mędzenia po róznych wesołych miejscach, odkryć, że Brejnitrze
Bolejewo poradziło sobie ze wszystkim. Blukollary dobite recesją drugiej połowy
lat 90 wybyły gdzieś w poszukiwaniu nowej kasy i nowych trendów, burdel upadł,
bo rdzenni mieszkańcy przez ten cały czas pozostali wierni pani Malinowskiej,
która w swoim Białym Domku miała doborowy zestaw richtich gryfnych frelek
(wszystkie z powaznymi problemami stomatologicznymi, ale nie potrafiące mówic
inaczej, niz gwarą, i wszystkie powyżej 40stki), a na schody powrócili omy z
opami i tak naprawde jedyma róznica miedzy dzis a wtedy jest taka, że
Delikatesy nadal sa U Krysi, a omy z opami nie pala juz sportów a fajranty lub
machorkę.

P:)

[jakotakot]

Bo Fortuna, jak i historia, kolem sie toczy :).
Chopie, to tys jest nolsz (ta pieronsko, zagraniczno klawiatura mi wadzi)?
Pieronie, a zes mi nie wygladol. A ja taki slasko-zabuzanski schizofrenik :).
Wyroslam w propagandzie, ze Tam to pszczoly jak wrobli wielkie byli, i
odpowiadajac mamie na pytanie co mi niania slazaczka dala na drugie sniadanie:
sznitke z kejzom mazanom.

[jakotakot]

Nawiasem mowiac, ta scizofrenia byla bardzo powszechnym zjawiskiem w moim
Bolejewie i stanowila o jego specyficznym kolorycie. Zostala wyleczona i juz
sladu po niej nie ma. Zastapila ja inna choroba, ale juz nie tak malownicza.

Powroty i podróże sentymentalne.

[dr.krisk]

jakotakot napisała:

> Ja sie w Bolejewie urodzilam i wychowalam (Dochtor, az mnie ze wzruszenia za
> gardlo chwycilo...), i niestety nie cierpie tam wracac fizycznie.
A ja i owszem. Też to jest zupełnieinne miejsce, odarte z wdzięku i ciepła -
nikt juz niecze szneków z glancem, po ulicy nie biegają chłopcy z blachami
placka drożdżowego (nosili je do piekarni celem wypieczenia, tylko taki placek
ma właściwą konsystencję). Powymierała rodzina albo rozeszła się po świecie.
Ale dalej w przyszpitalnym murze są dziury wydłubane przez małego KrisKa wiele,
bardzo wiele lat temu. jasne jest, że kiedyś ktoś mur rozbierze albo otynkuje.
Ale przyjdzie inny, grubawy i chorowity chłopczyk i wydłubie gwoździem swoje
własne dziury.
Fascynuje mnie przemijanie. Zmiana wyglądu znanych nam miejsc, które z roku na
rok są nieco inne. Nie denerwuje mnie to, zwykła to kolej rzeczy. Jasne,
wzruszające jest gdy nagle, spacerując po takim Bolejewie, wleziemy wprost w
miejsce sprzed kilkudziesięciu lat. To samo słońce, bruk Rynku Świńskiego,
popołudniowa cisza zalanych światłem uliczek.
Mógłbym godzinami łazić w kółko, odczytując na nowo znane mi przecież miejsce.

[jakotakot]

dr.krisk napisal:
Fascynuje mnie przemijanie. Zmiana wyglądu znanych nam miejsc, które z roku na
> rok są nieco inne. Nie denerwuje mnie to, zwykła to kolej rzeczy.

A, no i tu jest pewnie pies pogrzebany. Byc moze powodem mojego braku zdrowego
dystansu do "pozytywnych" zmian w moim Bolejewie jest fakt, ze nie
uczestniczylam w nich rownie organicznie jak, cumbajszpil, Brain. One mnie
obuszkiem przez leb zdzielily. Wyjechalam z kraju w 89-tym, wracam rzadko i na
krotko, i za kazdym razem zmiany sa tak dramatyczne, ze przez pierwszych pare
dni jestem mocno zdezorientowana. Miasteczko dostaje ogromne zastrzyki
niemieckiej gotowki i wzorcow estetycznych jak wyzej, polozone jest przy dosc
waznej drodze i metamorfoze przechodzi pewnie gwaltowniejsza niz polozone
bardziej na uboczu Bolejewa. Na to wszystko naklada sie jeszcze syndrom
latarnika, ktorym ciagle mi sie jeszcze czka, i to zderzenie radosci z powrotow
do domu z rzeczywistoscia jest dosc brutalne :).
Krisku, mam nadzieje, ze nie jestes juz chorowitym chlopczykiem (nadzieja moja
opiera sie na wzmiankach o muskulaturze i dziarskich wyczynach kajakowych:)) i
jeszcze dlugo mi przyjdzie czerpanie uciechy z Twoich uroczych, lub mniej
uroczych, ale za to w samo sedno sprawy walacych, tekstow.

[dr.krisk]

Ale ja też mieszkam daleko od mojego miejsca sentymentalnego - ot, zajadę tam
czasem przypadkiem. Żałuję tylko, że w ciągu tych wszystkich ostatnich przemian
miasteczko owo straciło swoją tożsamość, coś co odrózniało je od innych
poodbnych miejsc. Teraz niewiele osób rozumie i mowi miejscową gwarą, sklepy i
restauracje są takie same jak wszędzie, sprzedaje się standardowe drożdżówki,
na rynku stoi niby-pizzeria (blade buły z ketchupem), a czerniny w miejscowym
jadłospisie nie uświadczysz.....
Co do mojej chorowitości - to oczywiście minęła. W mojej rodzinie nie było
nigdy zwyczaju uprawiania jakiś sportów: po osiągnięciu wielu dojrzałego po
prostu nie wypadało uganiać się w krótkich majtkach nie wiadomo gdzie i po co.
W młodości byłem kompletną niezgułą, stawianą przez moich proletariackich
kolegów na bramce (tylko to mnie łączy z L.Kaczyńskim...). A potem mi przeszło,
zacząlem się ruszać, przestałem chorować (jak tu nie chorować, gdy mama
człowieka ubierze jak na biegun???).

[itek1]

> Żałuję tylko, że w ciągu tych wszystkich ostatnich przemian
> miasteczko owo straciło swoją tożsamość, coś co odrózniało je od innych
> poodbnych miejsc.
Degradacja malych miasteczek to temat chyba na osobny watek. Ja od dobrych paru
lat odwiedzam male miaseczko poniemieckie-podszczecinsko-nadmorskie, z ktorego
pochodzi droga mi osoba. Do tej pory widac slady dawnej swietnosci. To byl jenak
duzy szok jak zobaczylem serie zdjec ~1900. Cudowne.
BTW lubie takie stare fotografie z poczatku XXw.- Szczecina, Berlina w kolorze
sepii.

Stare fotografie...

[dr.krisk]

> BTW lubie takie stare fotografie z poczatku XXw.- Szczecina, Berlina w kolorze
> sepii.
Pisałem już kiedyś o tym - lubię oglądać stare fotografie przez wielkie szkło
powiększające. Widać mnóstwo ukrytych szczegółów: co leży na wystawach sklepów,
twarze przechodniów, numer przejeżdżającego tramwaju. Przez chwilę jestem
dopuszczony do przeżywania jednej jedynej chwili, zastygniętej na fotografii.
Oto w kawiarni "Hindenburg" siedzą przy składanych stoliczkach panie i panowie -
coś świętują? Wszyscy patrza na grubego jegomościa z wąsami, który
najwyraźniej coś opowiada. Dowcip? A może toast wznosi? Już minęlo, nigdy się
nie dowiemy.
I tak to jest z tymi fotografiami.

[jakotakot]

dr. krisk napisal:
> zacząlem się ruszać, przestałem chorować (jak tu nie chorować, gdy mama
> człowieka ubierze jak na biegun???).
Bo mamy tak maja :). A Ty, to taki nasz Teddy Roosevelt, ktoren z astmatycznego
cherlaka droga uporczywych cwiczen az w prezydenta sie przedziezgnal! Moze nie
tylko to stanie w bramce przyjdzie Ci dzielic z Kaczynskim - kto wie? :)

[jakotakot]

Oto w kawiarni "Hindenburg" siedzą przy składanych stoliczkach panie i panowie -
coś świętują? Wszyscy patrza na grubego jegomościa z wąsami, który
najwyraźniej coś opowiada. Dowcip? A może toast wznosi? Już minęlo, nigdy się
nie dowiemy.
I tak to jest z tymi fotografiami.
:)))
Ja strasznie lubie tak studiowac Cartier-Bresson - mistrza bolejewskiej atmosfery.

[daria13]

>a czerniny w miejscowym
> jadłospisie nie uświadczysz.....
Czerniny?? To dottore nie z Wybrzeża, a z poznańskiego? To Bolejewo w tamtych
okolicach? Trzeba tak było od razu. To my może krajany są? Ja od strony Mamy co
prawda, aleć zawsze:)
P:)

[skajstop]

Oooooooooooo, to nas tu więcej widzę będzie pyr wielkopolskich :)

Skajstop Zaczęty W Miejscu Zacnym A Skończony W Innym :D

pozazdrościć

[a.nancy]

...tym, co narzekają, że im Bolejewo spaskudzono...
...tym, co idealizują i tęsknią...
...tym, co wracają i tym, co wspominają...

Jakoś nie mam swojego miejsca sentymentalnego. Takiego miejsca na ziemi, które
byłoby moje. I czasami brakuje mi tego poczucia przynależności. Spędziłam 18 lat
życia w Bolejewie "wielkomiejskim choć z dala od centrum" (por. braineater) i
co? Właśnie nic. Zero sentymentów. Jakaś skaza emocjonalna? Teraz mnie nosi po
świecie i zazdroszczę ludziom związanym ze swoim miasteczkiem, dzielnicą itp.
Zazdroszczę lokalnym patriotom. Ten "duży" patriotyzm nie wystarcza, a wręcz
jakiś niedorobiony się wydaje bez "małego".
Czy można trafić do Bojelewa dopiero w dorosłym życiu i zapuścić korzenie? Czy
zawsze będę obca?

[daria13]

Na wiele rzeczy w życiu nie jest za późno. Ja jestem z dużego miasta, a od
dziesięciu lat mieszkam na wsi. A właściwie na osiedlu koło takiego małego
miasteczka i od jakiegoś czasu czuję, że już zdażyłam zapuścić tu korzenie. Na
poczcie nie muszę mówić jak się nazywam, a pani sama od razu wyciąga mój
polecony, na przejściu jakaś inna pani zaczepia mnie i pyta, czy jestem mamą
tej sławnej (lokalna młodociana poetka:) Julki. I tak na każdym kroku. Lokalna
społeczność. Może to jednym przeszkadza, bo traci się swoją prywatność, a mnie
to rozczula w porównaniu z całkowitą anonimowością, jaką dane mi było przeżywać
w blokowisku warszawskim, gdzie na piętrze było 8 mieszkań i znałam z widzenia
tylko jedną, najbliższą sąsiadkę. Ale to chyba kwestia predyspozycji
emocjonalnych, czy ktoś lubi odczuwać więzi lokalne i jest na nie otwarty, czy
wręcz przeciwnie. Wm każdym razie, dla chcącego nic trudnego i jeśli masz
potrzebę odnalezienia jeszcze swojego Bolejewa, to masz duże szanse, czego
serdecznie życzę:)
P:)

[a.nancy]

daria13 napisała:

> Na wiele rzeczy w życiu nie jest za późno. Ja jestem z dużego miasta, a od
> dziesięciu lat mieszkam na wsi. A właściwie na osiedlu koło takiego małego
> miasteczka i od jakiegoś czasu czuję, że już zdażyłam zapuścić tu korzenie. Na
> poczcie nie muszę mówić jak się nazywam, a pani sama od razu wyciąga mój
> polecony, na przejściu jakaś inna pani zaczepia mnie i pyta, czy jestem mamą
> tej sławnej (lokalna młodociana poetka:) Julki. I tak na każdym kroku. Lokalna
> społeczność.

No właśnie jestem na etapie zapuszczania korzeni w małym miasteczku... Takie
drobiazgi jak pani na poczcie, przechodnie mówiący "dzień dobry" strasznie
wzruszają po życiu w blokowisku. Już kocham to moje nowe (zupełnie nowiutkie)
Bolejewo ale... to chyba nie to samo, co miejsce, w którym się spędziło
"dzieciństwo sielskie, anielskie". I chyba nie chodzi tu o wielkość
miesjcowości, ale o to, czym się (wieś, miasto, dzielnica - wszystko jedno)
stała w naszych wspomnieniach. Obawiam się, że tego uczucia już nie odzyskam.
Może nadzieja w zostaniu mamą ;) i spojrzeniu na Bolejewo oczami nowego
obywatela :)))

[jakotakot]

A,nancy droga, wbrew wrazeniu jakie mogly wywolac moje lzawe wspomnienia i
poirytowane utyskiwania, nie jestem wcale uzalezniona od mojego Bolejewa w zaden
sposob. Im jestem starsza, tym bardziej uniezalezniam sie od wszelkich czynnikow
zewnetrznych w sensie emocjonalnym i kazdym innym. Jestem cichym wyznawca
filozofii: "wszystkie drogi prowadza do Rzymu", i detale indywidualnego losu -
przypadkowe zawsze - wydaja mi sie tylko materialem, z ktorym kazdy musi sobie
poradzic, zeby dojsc do jakiejs tam samo-swiadomosci. Wierze swiecie, ze ludzkie
doswiadczenia zyciowe maja wspolny mianownik niezaleznie od okolicznosci.
Uwiklanie w drobiazgowe detale utrudnia wrecz czasami widzenie swiata i wlasnej
w nim roli, czy wlasnego w nim miejsca. Nie wiem czy sie jasno wyrazilam, bo
n-ty kieliszeczek winka wlasnie zamroczyl moj, i tak juz niejasny, umyselek :).