Time Travel

[braineater]

czyli co by było gdyby, wątek z gatunku zdupywziętych:)
Mamy 22 września roku pańskiego 2006. Budzicie sie bladym switem, czyli tak
około 11:00 i ze zdziwieniem stwierdzacie, ze macie fizycznie lat 18 (tuz
obok lezy lśniacy nowoscią dowód osobisty), a psychika i doświadczenia
zostały Wam bez zmian, dzisiejsze. Jesteście pełnoletni, samodzielni i
zdecydowani by podjąć kilka decyzji na przyszłość.
I co robicie? Powtórkę z tego, co było, czy idziecie w zupełnie inne strony?
znajdujecie sobie tych samych partnerów/partnerki/mężów/żony, czy zupełnie
innych? Szukacie karier w tych samych miejscach, czy korzystacie z tego, że
świat zdązył sie zmienić?
Taki mini teścik alternatywnych scenariuszy.
Ja nie idę na kulturoznawstwo, tylko jednak na historię sztuki. Nie wracam z
Hiszpanii, tylko tam zostaję. Żonę mam tę samą, bo jest najlepsza, ale robię
sobie dziecko w wieku, w którym człowiek jeszce sie nie domysla jaka to
głupota, czyli około 20stki (bo jak nie zrobie wtedy, to sie skończy tym
samym co teraz, czyli nierobieniem z założenia i przekonań:). Nie otwieram
księgarni, tylko galerię. Rok, co najmniej poświecam na podróżowanie.

Wasze plany?

P:)

[noida]

O losie. Przeraziłeś mnie. Jak pomyślałam, że miałabym się tak męczyć jeszcze
raz, wymyślać, na jakie studia... ech. Nie miałabym siły.

[stella25b]

Ten nowy dowod osobisty od razu wykorzystalabym na tzw. Jahresurlaub- czyli
roczna podroz po swiecie. Mysle, ze w ciagu takiego roku doszlabym w koncu do
wniosku co naprawde chce robic w przyszlosci. Jesli ten rok okazalby sie jednak
za krotki na podjecie takiej "zyciowej decyzji" to przedluzylabym go o
nastepny. I kto wie czy pozniej nie zaczelabym studiowac medycyny zeby zostac
pediatra.

[tupot]

Ha! Wyobrażałam sobie wielokrotnie dziesiątki scenariuszy alternatywnych. W
każdym z nim osiągałam zupełnie inny stan (posiadania/uczuciowy/finansowy/
satysfakcji zawodowej/artystycznej/etc.), pożądany przeze mnie dzisiejszą.
Ciężko się de facto zdecydować czy wolałabym zostać artystką i zaspokoić swój
nieskończony głód "bycia artystką", czy też jednak zrobić karierę i mieć tonę
szmalu, a na ścianach innych artystów.
Jednak wizja, która mi się czasem nawet śni to taka, że : idę na studia zaraz
po maturze, wybieram filmówkę łodzką, a nie politologię/marketing/filologię;).
Poświęcam dużo czasu na rozwój umiejętności, uzyskuję jakieś zagramaniczne
stypendium i wyjeżdżam. Zostaję reżyserem. Piszę scenariusze:) Poza filmami,
zajmuję się fotografią i kręcę takie teledyski różnym tam "ambitnym", że głowa
mała, hehe. Mam silny związek karmiczny z obecnym partnerem, więc podejrzewam,
że nawet w takiej rzeczywistości bym go spotkała. Jeśli się udaje, wiążę się z
nim, nie mamy dzieci. Dużo jeździmy i podróżujemy. Palę i piję jak teraz. Mam
dom gdzieś nad jeziorem i kiedy tylko mogę, spędzam z nim czas czytając,
pływając, pijąc wino i leniwie się kochając. I tak się powoli starzeję.

[stella25b]

Ja tez tak mam, ze czesto wyobrazam sobie co by bylo, gdyby np. zostala jednak
w Polsce...

[itek1]

Niczego nie zmieniam: wybieram te same studia, partnerki oraz kariere- caly czas
majac swiadomosc, ze ucze sie nowych, waznych rzeczy- to jest moj priorytet.
Gdym mial swiadomosc zmarnowania kawalka zycia, pewnie chcialbym cos zmieniac.

[mamarcela]

Jejku, oczywiście, że zrobiłabym wszystko inaczej. Wszystko, no, prawie.
Tylko, że ja głęboko wierzę w efekt motyla i w to, ze nasze male decyzje
wpływaja na duże sprawy.
No i na przyklad w wyniku braku błędnych decyji mialabym kupe pieniedzy, dom w
Toskanii, duzy samochód z dobra zawartością, ale na ten przykład musiałabym
cudze dzieci urodzic i cudze zycie przeżyć!!! I może te dzieci byłyby np.
niefajne jakieś.
To ja się wolę powstrzymac od takich drastycznych zmian, nawet w wyobraźni, bo
jeszcze by się wszystko na maksa skiepsciło. Lepsze jest wrogiem dobrego, prosze
szanownego twarzystwa!

W dzieciństwie czytałam opowiadanie SF o takiej tajmmaszynie. Nie pamietam nic
z tego opowiadania, ani autora, ani tytułu (drukowane było bodajże w antologii
"Kroki w nieznane"), ale zaczynało sie od słów "Czterej mężczyźni pochylali
się...", a kończyło "Trzej mężczyźni pochylali się...". Naprawianie swiata za
pomoca tajmmaszyn nie wszystkim wychodzi na dobre. Podejrzewam podejrzeniem
graniczącymn z pewnościa, że mogłabym sie znaleźć wśród tych "nie wszystkich"
więc może lepiej dam sobie spokój.

Aczkolwiek niektórych okolicznosci i okazji, które w swoim zyciu spieprzyłam,
niezmiernie żałuje i czasami przed snem wypobrażam onie, co by było gdybym.
Tylko to nie są zdecydowanie opowieści na forum publiczne :)

[formaprzetrwalnikowa]

hehe, fajne :))
a zatem ja: co do studiow nie jestem pewna, bo raczej byloby to samo, z tym, ze
zrobilabym psychologie najpierw, bo to daje szybszy dostep do pozniejszej
specjalizacji. medycyne jako wstep do psychiatrii dorobilabym sobie potem
hobbystycznie. taka kolej rzeczy oznacza, ze 'posprzatalabym' sobie psychike
troche wczesniej -prawdopodobnie na 1-2 roku zamiast po 3-cim. rok meki z sama
soba mniej ;)
nie mam preferencji co do miejsca akcji owych studiow- ale prawdopodobnie
probowalabym we francji.
Reszta decyzji zyciowych zdecydowanie taka sama.
Kierunek pracy zawodowej troche bardziej w strone psychoterapii i troche
wczesniej. gabinet prywatny. pol roku pracy - pol roku podrozy.
decyzje osobiste bardzo podobne - z wyjatkiem czasu zmarnowanego na
nieodpowiednich facetow.

:)

[stella25b]

Pamietam, ze Coppola w jednym ze swoich filmow dal bohaterce taka szanse i ona,
tja powtorzyla dokladnie swoje zycie.

[skajstop]

Nie ma to jak porządna historia alternatywna :-)

Nie zmieniłbym swego życiowego wyboru, aby postawić na pisanie. Ten zresztą
dokonał się duuużo wcześniej, gdzieś na początku liceum :)

Wziąłbym się wcześniej za łeb z Mateczką Historią...

A propos, jest świetna książka na temat takiej możliwości zmiany, "Początek",
parę lat temu wydana przez Zyska. Diagnoza tam jest taka, że w sumie, jakby
przyszło co do czego, to jednak niewiele byśmy zmienili ;-D

[formaprzetrwalnikowa]

zgadzam sie z ta teoria. ludzie generalnie tak naprawde w podswiadomie dokonuja
dokladnie tych wyborow jakich by i tak dokonali.
ze tak sobie zaryzykuje powiedziec to glosno
;)

[stella25b]

i jakie wnioski z tego? ze mamy fantazje a jednak jej nie wykorzystujemy?

[formaprzetrwalnikowa]

mozna i tak powiedziec.
ja okreslam to 'Czlowiek zyje z marzen', lub bardziej doslownie, za Oskarem
Wildem: Na swiecie istnieja dwa rodzaje neiszczesc: Jedno: kiedy nie dostaniesz
tego, o czym marzysz i drugie: kiedy to dostaniesz
;-)

etam

[jottka]

to żadna historia alternatywna, tylko mechaniczne przeniesienie o ileś tam lat
wstecz delikwenta i wpakowanie go w ciało 18latka, tylko że z doświadczeniem
30-,40- czy więcej latka - przypuszczam, że przeżycie może sie okazać takie
wincy koszmarne:)

poza tym - jak słusznie zauważa skajstop z formą - wybory to my, jak zmienimy
tylko strzałkę czasu, a nie zmienimy sobie osobowości (typu jestem o 5 lat
młodsza, 5 kg chudsza i 50% inteligentniejsza:), to niewiele sie zmieni, no może
co najwyżej w wypadku jakichś decyzji ekstremalnych, o których wiemy, że sie
zakończyły paskudnie

i jeszcze poza tym - skund to optymistyczne przekonanie, że jeśli poszlibyśmy na
studia be zamiast a i związali sie z kolegą/ koleżanką igrek zamiast iks, to
przyszłość byłaby jaśniej słońca?:)

[tupot]

a propos ostatniego pytania: ja tam wcale nie twierdzę, że wybór studiów b
zamiast a etc. sprawiłby, że przyszłość byłaby różowa, świetlana i tak dalej.
Byłaby inna, po prostu. Bliższa mojemu sercu (hehe). I miło tak o tym myśleć.
Poza tym, właśnie tych moich decyzji (wybór studiów a np.) żałuję bo były
paskudne i teraz robię nie to, co zawsze chciałam. Tak prosta, wydawałoby się,
decyzja jak wybór kierunku studiów, determinuje najczęściej przecież całe
życie: to jak się żyje, za co, kogo się spotyka, gdzie się mieszka, z kim, bla
bla bla.

[stella25b]

Tu chodzi o przyszlosc z innymi doswiadczeniami. Wcale nie musi byc rozowa
tylko inna, np. ciekawsza.

[tupot]

ofkoz:) to właśnie mówię, o!

[jottka]

no ale to jezd to samo, że tak powiem:) świetlańsza, ciekawsza czy różowsza,
wszystko jedno - jeśli pozostajemy tymi samymi osobami, to i nasze reakcje,
oczekiwania itepe itede sie nie zmienią, niezależnie od nieco innych warunków,
skoro - zgodnie z założeniem wyjściowym - już jesteśmy ukształtowani przez inne
wybory i tylko cofnęliśmy sie do umownego początku ścieżki.


to mogłoby być ponure przeżycie - skoro zachowujemy świadomość i doświadczenie,
to nie uniknęlibyśmy bezustannych porównań, a nawet przypuszczam bezustannych
wahań, czy aby teraz wybieramy dobrze (ciekawie, własciwie, jak to nazwiemy).
samo pojęcie 'inaczej' ma krótki urok, potem nadeszłyby długie chwile refleksji,
mówiąc najogólniej.


i mimo wszystko nie podejrzewam, żeby ta nowostara ścieżka była tak bardzo inna
- u części osób widać pragnienie życia w większej zgodzie z sobą, że tak to ujmę
nieudolnie, no ja nie wiem, czy zmiana studiów na inne rozwiązałaby ten problem:)

[stella25b]

zaraz zaraz ale wybierajac nowy zawod, studia itp. byloby to dla nas nowym
doswiadczeniem, jakas nowa lekcja zycia. Nie uwazam akurat, ze juz
jestesmy "uksztaltowani". Moim zdaniem czlowieka ksztaltuje zycie i nowe
doswiadzczenia.

[jottka]

ja nie wątpię, że sie uczymy całe życie i tak dalej - ale wątek zakłada, że
tacy, jacy jesteśmy w chwili obecnej, cofamy się w czasie do momentu, kiedy
mieliśmy 18 lat i możemy przeżyć ten czas od nowa.


rzecz jasna, możemy pójść na studia takie czy inne i nabyć nowe umiejętności
oraz przeżyc nowe chwile, ale one nie będą nas kształtować identycznie jak
'niefałszowanego' 18latka, tylko nas trzydziestoparo-, czterdziestoparo- i ile
tam mamy lat -letnich ze sporym już bagażem doświadczeń oraz wypróbowaną w
bojach, że tak nazwę, psychiką i metodami reakcji. zwłaszcza ten ostatni punkt
jest kluczowy.

nie założyliśmy, że stajemy się wymazaną tabliczką z mętnym wspomnieniem, że
'tego nie robić! to be!':) zresztą to też nie zmienia nam osobowości

[stella25b]

jottka napisała:

> ja nie wątpię, że sie uczymy całe życie i tak dalej - ale wątek zakłada, że
> tacy, jacy jesteśmy w chwili obecnej, cofamy się w czasie do momentu, kiedy
> mieliśmy 18 lat i możemy przeżyć ten czas od nowa.
>
>
> rzecz jasna, możemy pójść na studia takie czy inne i nabyć nowe umiejętności
> oraz przeżyc nowe chwile, ale one nie będą nas kształtować identycznie jak
> 'niefałszowanego' 18latka, tylko nas trzydziestoparo-, czterdziestoparo- i ile
> tam mamy lat -letnich ze sporym już bagażem doświadczeń oraz wypróbowaną w
> bojach, że tak nazwę, psychiką i metodami reakcji. zwłaszcza ten ostatni punkt
> jest kluczowy.
>
> nie założyliśmy, że stajemy się wymazaną tabliczką z mętnym wspomnieniem, że
> 'tego nie robić! to be!':) zresztą to też nie zmienia nam osobowości


Mnie nie chodzi o zmiane osobowosci- zreszta na to w wieku 18 lat juz jest za
pozno, tylko o nowe przezycia.

[nenella]

jottka napisała:
"ile tam mamy lat -letnich ze sporym już bagażem doświadczeń oraz wypróbowaną w
bojach, że tak nazwę, psychiką i metodami reakcji."

No i widzisz, dla mnie tu lezy pies pogrzebany, gdybym u progu dorosłości była
tą sobą, którą jestem teraz, byłoby mi po prostu dużo łatwiej potem. Być może
podjęłabym wiele innych decyzji, niż zdarzyło mi się podjąć, lecz nie o same te
decyzje mi tu chodzi, lecz o umiejętnośc wytrwania w nich, dostosowywania się
do nich i do okoliczności... Oraz zgodę z samą sobą i możliwość polegania na
samej sobie, które mam teraz, a których nie miałam wtedy.
Nawiasem mówiąc i tak bym nie skorzystała z tej szansy, gdyby mi ją dano,
bałabym się, że mi inne dziecko wyjdzie, a ja lubię swoje :).

etam

[braineater]

Nenelle, Jottki sie nie umiom bawić. Siedzom na brzeżku tej piaskownicy z tom
ksiunszkom i nawet babki nie postawiom, te Jottki. Nie hasajom ino myslom i
dumajom, takie som.:)

P:)

[jottka]

jottki bardzo lubią sie bawić, tylko przestrzegają reguł gry:) że już nie bede
mówić, kto założenia wyjściowe dał, jakie dał

to był wirtualny odpowiednik przywalenia łopatką w tym piasku

[obly]

18 lat?

wypieprzam z domu
nigdzie nie idę, biorę herę na maxa, rzucam się w każdą bójkę, szczam na
radiowozy i takie tam.
No More Mr Nice Guy

;))
w sensie uciekam z wątpliwosci świata realnego i złudnego wybieram sobie
ścieżke swoją. studia nie studia. wszystko kształci nie tylko studia. nie
kształci kokon umysłowy jedynie. studia pewnie tak, wszystko jedno co, niemniej
architekturębym też powtórzył ale inaczej bym studiował;))
pełniej z zamachem i bez
wiecej bym sobie żył, przestał bym siprzejmować rzeczami o których jużnie
pamietam bo i chuj z tego mam.
nie żenił bym sie bo sie muszę teraz rozstawac ale dzieci bym chciał wiecej i
wiecej.. nic tak nie kształtuje ludzi jak ich wlasne dzieci ;)))
w sensie człek by zaspał pod skorupaswojej fryzury przez 20 lat i udawał ze sie
swietnie bawi przy tj samej muzie i takim samym spedzeniu czasu. wiercipiety
przypominaja o bogactwie swiata którego dotykac chca gołą łapką.

na pewno bym starał sie wyprowadzic z domu jak najszybciej aby pozrywac kokony
i starac się wzmacniac i tuczyc łeb wszystkim w co bym wlazł.
w ludzi w sytuacje.
ty za 10 lat to tylko przelezana kopia xero.
starałbym sie wiecej i mocnie j i takie tam.
sztuka to pikus nie chce mi sie udawac sztukmistrza, tylko starałbym sie
wszystko robic bardziej i pojechałbym wczesniej do Kuchar i....

kurde aż sie płakać chce brajn, w morde masz za ten wątek ;)))

[tupot]

a propos Kuchar to też bym wtedy wcześniej. Całe dwa lata wcześniej, hehe:)

[obly]

ja 12 lat to w pyte dużo co nie?
kurde

[tupot]

hehe się zgadzam- w pyte jak diabli ojesukurczemać!
mi do 12 brakuje jeszcze cholernych 6 hmm
nadgonię;)

[obly]

nie no wkurzyłem sie normalnie kurde brajan masz w morde jak sie patrzy
kurde
normalnie kurde napisałbys moze o tym piosenke co?

[obly]

ale jak jest jest dobrze w sumie
w sensie wiem o tym ze gdybanie jest bardzo niedobre, natomiast to co sie
wydarza jest zawsze tym co jest odpowiedzią na to czego aktualnei potrzebujemy
lub myslimy ze potrzebujemy dlatego na to nasze potrzebowanie od swiata nalezy
strasznie uwazac. w sensie potrzebowac tego co jest naprawdę istotne i nie
pchac sie w duperele.

[tupot]

właśnie:)
ja aktualnie potrzebuję znaleźć ładne i duże 2-pokojowe mieszkanie do wynajęcia
z odpowiednią przestrzenią dla 3 ludziów ceniących sobie ciszę i spokój.

Niech się stanie! hehe

Off topic, re: Kuchar

[formaprzetrwalnikowa]

czy te Kuchary (czy Kuchar) to jakas metafora?
czy konkret?
bo ja nie lapie, ale ciekawosc mie zzera

[tupot]

jakby to powiedzieć: zarówno to, jak też to :)

[mamarcela]

Tak sobie mysle, ze jednakowoż może o to chodzic
www.kuchary.buddyzm.pl/

[tupot]

a łowszem:)

[tupot]

heh, a tak poważnie to Kuchary są miejscowością, około 100 km od Wawy, w której
mieści się dworek jednej z kiczowatych ulubienic braina czyli Heleny
Mniszkówny, a w którym od lat wielu mieści się ośrodek buddyjski Karma Kaguy, w
którym to rokrocznie urządzane są kursy medytacyjne i się zjeżdżają dzikie
gromady buddystów z wielu świata zakątków i jest pięknie :D
I po tajemnicy :)

[formaprzetrwalnikowa]

aha.
znaczy sie inna metafora dla tego, co ja nazwalam zrobieniem porzadku ze soba.
bardzo dobra rzecz.
nawet jesli patronuje jej helena mniszkowna
;)

[tupot]

hehehe
nigdy btw się nie przyglądałam bliżej jej historii w tamtym miejscu- a może
wartałoby? może jest tam jaki duch, o którym nie wiem? hehe- to musiałoby być
uczucie: zostać "nastraszonym" przez ducha mniszkówny! niektórzy/niektóre
daliby się za to chyba posiekać, np. ciotka mojej dawnej przyjaciółki, dla
której M. była czymś na kształt boginii :D

[nenella]

obly napisał:

"18 lat?
wypieprzam z domu
nigdzie nie idę, biorę herę na maxa, rzucam się w każdą bójkę, szczam na
radiowozy i takie tam. No More Mr Nice Guy"

:)))) Coś bardzo podobnego uczyniłam w wieku lat 19, wskutek czego
lekkomyślnie, niedopowiedzialnie i w duzym stopniu nieodwracalnie pokrzywiłam
ścieżki swego życia i choć nie jestem zupełnie pewna czy powtórzyłabym to w
takim samym kształcie, mając dzisiejszy rozum, przyznam owszem, że nie żałuję
każdym razie jakoś bardzo :).

[zdanka1]

>Ja nie idę na kulturoznawstwo, tylko jednak na historię sztuki

Historia sztuki jest ponoć starsznei nudna , bo ma duzo archiwistyki:)

[zdanka1]

A tak w ogóle to uwazam ten watek za dość bezsensowny, sorry Brain , ale tak
mnei wrzesnei zawsze nastrajaja, ze jak przyroda zdycha, to mnei chce sie
zyc./. Umieracie jutro ? Nie? No to co za problem zrobić to, czego sie nei
zrobiło? Wolicie całe zycie załowac? Wolę nie wiedzieć, co powiecie około 50-
tki:))))))

E tam e tam

[tupot]

Ależ kto tu mówi o umieraniu? Kto tu mówi o jakimś wielkim żałowaniu? To zwykłe
gdybanie jest, takie "co by było gdyby" i jeśli ktoś za bardzo to bierze do
siebie to niech nie gdyba, niech nie czyta i problem z głowy :)

[zdanka1]

E tam, jakby tak kazdy wątek toczył sie równo i gładko to forum nei miałoby po
co istniec;)

PS. A wiesz, ze znam ludzi po filmówce, którzy załuja, ze akurat to wybrali? :)
Szkoła ich rozczarowała . no ale nigdy sie nikomu nie dogodzi w 100%.

Ja chyba zaczełabym sie trochę wczeniej leczyć.

[tupot]

Heh, nie wykluczam swojego rozczarowania. Ale lepiej samemu je przeżyć, niż
tylko czasem se gdybać i wierzyć, że "to dopiero byłoby COŚ!"

Z tym leczeniem to mam podobnie, acz zapewne inne schorzenie- w każdym razie
jakoś poważniej być może podeszłabym do swojego zdrowia, trochę bardziej bym
chuchała na się:)

[obly]

maszynkę czasu
w łapie mam
przekręcam "klik"
przeszłość naprawiam:

jestem bogaty,
wesoły, dostatni,
i furka w garażu,
a w ogródku kwiatki,
laski na maskach,
mych fur tańczą disco,
w basenie czysci dno,
potęzne chłopisko,
mam wszystko,
mam wiedzę,
mam manię dobroci,
mam kota i psa,
mam troszkę staroci,
mam widok na Tatry
i widokiem na morze,
mam ogród, pustynię,
i puszczę i zboże,
a brzuch mój jest jak aswalt
fiut jak orła szpony,
udo jedrne, żwawe,
a pośladki jak dzwony,
mam łany przeniczne,
mam łąki w pas kwietne,
mam figurę boga,
jak klepnę, to klepne!
i browar posiadam,
wódek kilka czystych,
rower, hulajnogę,
i wzgórz kilka mglistych
posiadam i rozum,
co jest nad rozumy,
to wierszyk napiszę,
to film jakiś ponury.
Artystą, kobieciarzem,
filmowcem, komikiem
burmistrzem, sklepikarzem
muzykiem, chemikiem,
dzwonnikiem i krawcem
i w piłkę bym grał
wyścigi wygrywał
jadł co tylko chciał
tym wszystkim bym był
gdybym miał troszkę czasu
tę maszynkę i "klik"
heh.. idę do lasu

Stoję gdzes pod dębem
słonce grzeje kości
zapomniałem co chciałem
bo wszystko mam - radości
szczeście, piękno, chwilę
to kucnę pod krzaczkiem
to fiknę z motylem
a te rzeczy co wyżej
w punktach wypisałem
gdybym chciał, to bym miał
widocznie nie chciałem
i nie ma co teraz
kijem w wodzie drążyć
wszystko piekne być może
najtrudniej.. to dojżeć
nasz łeb snuje wizje
co lepszego chcenia
koncepcję się zmieniają
samo szczęscie - nie zmienia

[tupot]

bravissimo! :)

masz pą piosnkem:)

[braineater]

Wielka cofka via maszyna
stare życie w nowych szynach
Głupi jestem tak jak byłem
ale se na nowo zyłem

Zamiast pracy - full leserstwo
zamiast kasy - sępie zdzierstwo
zamiast żony - pan Marynarz
co mi tam po tych dziewczynach

Żadnych książek, za nic w świecie
głupim będąc lepiej przecie.
Na gitarze grał se będę
gdzieś na chodnik sobie siędę

Smutne piosnki będę śpiewał
i żarł to, co spadnie z drzewa.
Zero stresów, zobowiązań
za chuj z nikim się nie wiązać

Tyle z cofki miał tej będę
że pożyję, potem zejdę
Ni szczęsliwszy, ni mądrzejszy
ale jakiś inaksiejszy.

P:)

[obly]

mordo ty moja ;)))))

[ash3]

braineater napisał:

>
> I co robicie? Powtórkę z tego, co było, czy idziecie w zupełnie inne strony?

Po osiemnastce w moim przypadku juz było po ptakach:-)

> znajdujecie sobie tych samych partnerów/partnerki/mężów/żony, czy zupełnie
> innych?

Jestem uparta. Tego samego:P.

Szukacie karier w tych samych miejscach, czy korzystacie z tego, że
> świat zdązył sie zmienić?

Nie wiem, czy swiat zdążył się tak bardzo zmienić, ale nabyłabym inne
umiejętności zamiast kilku posiadanych obecnie (i tylko "posiadanych"). Tak żeby
szybciej mieć inne możliwości (bo moje główne INACZEJ wiąże się z tym, że pewne
drogi uprosciabym sobie, nie rezygnujac tak bardzo z rozmaitych możliwości).

>
> Ja nie idę na kulturoznawstwo, tylko jednak na historię sztuki.

:-) Ja chyba skonczylabym te same studia, czyli kulturozn. Ewentualnie z
mniejszymi kompleksami (o tak, kompleksow nie mialabym na pewno).

Natomiast wczesniej zaczelabym rozwiazywac rozne swoje problemy zeby nie nie
tracić czasu i nie marnować go. Nie przezywac znowu kilku niezręcznych sytuacji.
Byłabym dla siebie ogólnie lepsza. Bardziej pewna siebie...
Chyba wiele sprowadza się do: lepiej spedzalabym czas.

Tak naprawdę jednak wiele rzeczy nie da się zmienic, bo sa powiazane ze sobą:
gdybym nie znalazla sie w miejscu A, nie poznalabym męża, a z drugiej strony
lepiej moze gdybym sie tam nie znalazla... jednym slowem grząski grunt!

[staua]

Hm,
tez mialabym dziecko w okolicach dwudziestki, ale musialabym wybrac kogos
innego na jego ojca, bo mojego meza wtedy nie znalam. Jesli chodzi o
romantyczne zwiazki, na pewno zrobilabym wszystko inaczej (postepowalam wtedy
b. glupio).
Mozliwe, ze wybralabym jednak medycyne, wiedzac to, co wiem teraz, ze bedac
lekarzem moge rozwijac sie naukowo tak samo, jak teraz i w tym samym kierunku,
majac jednak dodatkowo zawod ;-) Pracowalabym wiecej, nie liczac wylacznie na
swoje nadnaturalne zdolnosci... Bardziej staralabym sie rozwijac przyjazn z
siostra (w czasie moich lat unwersyteckich ta przyjazn, wczesniej bardzo silna,
w zasadzie zanikla i teraz sie odradza).
Z podrozowania jestem zadowolona. Z wielu przyjazni rowniez. Jedna skonczyla
sie chyba z mojej winy - w tym wypadku takze staralabym sie to rozwiazac
inaczej.

[eva.68]

A ja nie wiem... Jakieś niejasne tylko przeczucie mnie trawi, że mogłabym zrobić
Coś Ważnego.

[noida]

Ewo, może dlatego niejasne, że to Coś Ważnego jeszcze przed Tobą?

[kawa_malinowa]

To nie duzo do tylu..., ale chetnie.

W kwestii studiow - moze jednak MISH, bo nie stwierdzilabym na kilka dni przed
egzaminem, ze mam temat idiotyczny i "panienkowaty", w rezultacie czego nie
poszlam na rzeczona rozmowe.
Ewentualnie uparlabym sie, postawila na swoim i wyjechala do Krakowa.
A wtedy wszystko byloby inaczej.

W kwestiach emocjonalno-uczuciowych - to nawet troche mniej mozna przewinac.
Byloby pieknie, byloby normalnie.
Nigdy juz nie bedzie takiego lata.

[au.lait]

Zmieniam jedno: nie pozwalam tak łatwo i szybko skończyć się przyjaźni, której
formalny i faktyczny koniec nastąpił 11 września 2001 r. (dzień, w którym z usa
miała wrócić, a z wiadomych względów nie wróciła, została, aż w końcu
zakotwiczyła się na dobre, moja przyjaciółka). Jestem przekonana, bo często
rozważam różne scenariusze rozwoju wypadków, że gdybym bardziej się starała,
zamiast zwyczajnie, przez zaniedbanie, spartaczyć kilka lat ładnej przyjaźni,
mój żywot mógłby potoczyć się o wiele lepszymi torami.

No, ale jako, że to se ne vrati (nestety, panocku, nestety! bo wszelkie próby
realizacji planu "przyjaźń-reaktywacja" dają jak na razie marne efekty), teraz
mogę co najwyżej głęboko i głośno westchnąć z powodu spalenia za sobą takiego
mostu...

[nienietoperz]

18 lat to kiepski moment na rewolucje z nastepujacych powodow:

- bylem juz na studiach, pare miesiecy przed wyprowadzka z domu.
- znalem juz i bylem poniekad podswiadomie zainteresowany NNtpzowa (to znaczy
niby nie bylem jeszcze zainteresowany, a juz zdazylem sie o Nia poklocic z
poprzednia ukochana)

W kazdym razie na pewno postaralbym sie szybciej po studiach przeniesc na inny
uniwerek (niekoniecznie za granica), energiczniej uczylbym sie fcuskiego,
chodzil na wiecej koncertow.




Gdyby chodzilo o 17 lat, hmmm, tu mozna by juz sie pokusic o szersze eksperymenta...

NN


P.S. A wziatek wzial sie stad, ze Brainy czytal ostatnie opowiadanie Kereta z
'8% z niczego', n'est ce pas?

[obly]

własnie
nn-perz poruszył ciekawy problem gdyż 18 latek to juz puszczona w ruch maszyna
moze lepiej lub ciut gorzej natomiast pierwociny żywotowe w cielsku 18 letnim
sa już okreslone i mniej wiecej sprecyzowane, po za tym wiek już zaawansowany
jest poniekad tak że zmiana kierunku działań jest czesto niemożliwością i
zmiany w tym wieku dokonywane jużnie mają takiej siły i konsekwencji w
przyszłosci co zmiany np w głowie 12-15 latka.
tak naprawdę nasze przyszłoście w tym czasie najpełniej dokonują się.
wtedy zaczałem grac w kosza i zdecydowałem potem ze nie chce byc koszykarzem,
wtedy zaczałem malować i stwierdziłem żę to nudne, wtedy zczałem interesowac
sie graniem w kapeli ale stwierdziłęm ze jestem za mało pokręcony i mega
nieciekawy, ze w sumie najfajniej jest sobie marzyc, wtedy tez miałem
najbardziej nienormalne spojrzenie na to co sie dzieje, wtedy tez ukształtował
mi sie stosunek do kobiet jak do obrazów Kossaka. Kobiety mi tylko pachniały i
ładnie komponowały sie niczym pole kwiecia a oczy ich ach oczy ich ach oczy
ich... miękły mi kolana i naprawdę przezywałem katusze których efektem były
następne związki - równie nieszcześliwe jak głupie aż do dzis. na przykład
największy mój związek z młodości to wielka naprawdę wielka
miłosć do dziewczyny takiej jednej pod której domem byłem codziennie. na każdej
przerwie szukalem jej klasy.
porozmawiałem z nia dopiero po 2,5 latach obwąchiwania. tzn ona mnie nawet
zaczepiła. swietnie udawałem ze jej nie znam w ogóle, nawet była mną
zainteresowana w jakiś sposób ale świetnie udawałem "pana niedostępnego" - jak
bardzo smiesznie to nie wygląda to tak było. tak wiec po 3 latach "chodzenia" z
czego 2,5 to było tylko
moje chodzenie i myslenie o niej a pozostałe pół roku to trzy moze randki i
przypadkowe spotkania na których okazałem sie deklem (na impreze mnie nawet
zaprosiła! (taką wiecie: 3 dziewczyny i 3 chłopaków). no i miałem slabo dość w
dzieciństwie w kontaktach z rówieśniczkami. miałem mega rozpętane ego co mi do
dziś sie jeszcze wije ogonem. ego puchnie gdy sie nic nie robi nie działa i nie
sprawdza się człek tylko gra w wirtualu w swojej glowie.

tak wiec gdybym miał 13 lat:
wiecej bym spedzał czasu poza domem
chodziłbym na treningi w kosza
wiecej czasu bym spędzał grajac na gitarze
poszedłbym nawet do tej szkoły muzycznej a nie zwiał
starałbym sie szukać bardziej niż czekać
umawiał bym się na chama z dziewczynami na chodzenie po prostu na
zasadzie "niech ona ma problem jak mi odmówić" a nie ja problem "jak zagadać" i
tak siedziec po roku zamkniety w sobie i dusic głowę.
(problemem tak naprawdę jest "jak zagadać by nie odmówiła za trzecim razem"
ale mi nikt tego nie powiedział!)
spotkałbym sie z wieloma innymi osobami na zasadzie ogólnego luzu. zapraszał
bym ich wszystkich do siebie (bałem sie zapraszac do siebie ludzi, mam to do
dzis, w sensie nigdzie tez do znajomych nie chodziłem, spotykałem sie tylko ze
znajomych na tzw. "ulicy" - bezpiecznym miejscu zabaw i zawieraniu znajomości)
generalnie starał bym nie tracić czasu na moje kretyństwa i byc bardziej
aktywny ogólnie.

tak wiec wtedy prawdopodobnie im bardziej bym próbował wykuwać swoje marne i
zakompleksione głowiszcze to pewnie dzis bym miał to wszystko co mam łatwiej, i
mniej problemowo.

a wy jakie mieliscie za młodu nadmuchane problemiki?

ja pamietam ze przezywałem straszny stres idac do kogos do domu. wielokroć
wracałem spod drzwi kumpla wychodziłem spowrotem na dwór, i tak kilka razy. nie
wiem dlaczego.

[gaudia]

oj Obly, jak ja miałąm 12 to wstydziłam się do sąsiadki po sól skoczyć.

Ale gdyby teraz 18-cie...

1. Znów mieć 178, zamiast 182 - miło
2. Znów mieć biust, a nie wstęp do uszów Kłapouchego
3. Znów mieć warkocze - ech
4. Znów mieć buzię, a nie zmęczona gębę...

No i co ja zeztym bym zrobiła?
Ponieważ od czasu mojej 18-stki zmieniły się znacznie okoliczności przyrody -
bryknęłabym radośnie w świat (i Nenelka mnie nie przekona, że to durnota :P)
Korzystając z nabytej komunikatywności zrealizowałabym sobie marzenie o
poznawaniu ludzi zewsząd, tych najprostszych, w tych zapomnianych przez Boga i
ludzi miejscach. Uczyć się od nich, posłuchać, mmmmm.
Poszłabym se też na studia takie jedne, a może i drugie. Pouczyć się, ale
przede wszystkim pogadać z tymi, co ich czytuję. Zadać pytania, co męczą
człowieka. Takiej 18-stce z nogami toby chyba nawet chętniej odpowiedzieli na
to i owo:)

Ech, to poczucie z tamtych czasów, że ma się tyyyyle czasu przed sobą:)

Z facetami byłoby chyba nadal cienko. Jako 18-stka byłam "sztywną dupą", jak
się dowiedziałam od nietrzeźwych kolegów po latach. Nie umiem ocenić, na ile to
się zmieniło:D Ale wybór partnera byłby, mam nadzieję, dojrzalszy nieco.


gaudia rysująca gwiazdki