Rzecz o przyjażni

[debi_bebi]

Ciekawe, że do miejsc i ludzi przyjaznych wraca się jak bumerang. Są
taką ostoją po wszelkich burzach i zawirowaniach życia.
Czasami wraca się po długich latach, tak jak w przypadku mojej szkolnej
przyjaciółki, która zechciała powrócić po 32 latach rozłąki. Wiem,
że myślała o tym przez cały czas, i ja o niej myślałam, a kiedy
wróciła, to dla nas obydwu była to wielka radość.
Myślę, że raz zadzierzgnięte nici przyjaźni wiążą ludzi na zawsze, i
nawet, jeśli przebywają z dala od siebie, to ta nić nadal ich łączy
i wskazuje drogę powrotu. Trochę, jak nić Ariadny - wystarczy ją
zwinąć, żeby wrócić tam, skąd się wyszło.

[rysky]

Spotkanie z przyjacielem z dzieciństwa jest jak przypomnienie sobie smaku
ulubionych cukierków z tego okresu:)
Przyjaźnie z dzieciństwa mogą być jednymi z najważniejszych rzeczy w życiu, -
warto je pielęgnować, bowiem te zawierane w poważniejszym wieku są zawierane
zwykle „z rozsądku”.

[czarus1960]

Przyjaźń prawdziwa jest cierpliwa i wyrozumiała. A czasami po latach dopiero
okzauje się prawdziwa. Moim przyjacielem z dzieciństwa jest mój kuzyn. Wiem co
robi, gdzie przebywa i chociaż nie kontaktujemy sie zbyt często, to zawsze myślę
o nim ciepło, a każde nasze spotkanie jest jak powrót do wspólnych zabaw z
resztą rodzeństwa:)

[leziox]

No to macie dobrze jak tak macie.

[debi_bebi]

Lezio, ale ja nie tylko o tym pisałam. Patrz, np. jak ktoś kogoś kiedyś bardzo
polubił, to będzie o nim przyjaźnie myślał nawet wtedy, kiedy nie będzie między
nimi kontaktu, a jak się trafi okazja, by się znów spotkać, to ta sympatia znów
wystrzeli niczym z procy. Tak jak moja do Ciebie na przykład.

[onlyania]

oj, jak dobrze ze do mnie nie odzywaja sie przyjaznie te sprzed 32 lat, bo bym
musiala w reinkarnacje uwierzyc :)))

[debi_bebi]

Bo Ty smarkula jesteś, i dlatego :P

[betka801]

Masz rację,ja też dwa lata temu odnowiłam,a właściwie odszukałam swoją bliską
koleżankę z podwórka,mieszkamy 200 km od siebie,ale często rozmawiamy,teraz się
spotkamy,widziałysmy się już z 10 razy,ktoś napisał,że takie przyjażnie są
bezinteresowne,ja się pod tym podpisuję,to są czyste przyjażnie.
Koleżanka choruje,ja ją wspieram i przeżywam bardzo Jej chorobę.
Mam nadzieję,że się nie pogubimy znowu.Pozdrawiam.

[leo100]

dzien dobry
uwazam, ze interesujace temat, wiec podnosze...
moze dodamy tego odwieczny dylemat nt przyjazni miedzy kobieta a mezczyzna?
czy zawsze musi sie konczyc (w lozku)?

[betka801]

Wcale nie muszą kończyć się w łóżku,to nie przyjażń,a miłość.
Mam przyjaciela,a właściwie miałam,ożenił się drugi raz i Jego żona nie rozumiała
tego,że właśnie taka przyjażń miała miejsce,dziwne,ale mojemu mężowi nigdy to
nie przeszkadzało,na pewno spotykalibyśmy się,ale wyjechali w drugi koniec
Polski/zostały tylko okazjonalne kartki/
Wracamy do tego,że jednak przyjażnie wieku wczesnego dzieciństawa są najtrwalsze
i prawdziwe.
Przywołują też piękne wspomnienia i brak...zawiści.

[leo100]

betka801 napisała:

> Wcale nie muszą kończyć się w łóżku,to nie przyjażń,a miłość.

no wlasnie do tego zmierzam.. Mam wrazenie, nie tylko z wlasnego podworka, ze
faceci maja z tym problem. Chodzi mi o swiadome utrzymanie granicy pomiedzy
przyjaznia a poplynieciem w glebsze uczucia...
Bardzo trudne.
Dla mnie bylo za trudne... Ale od tamtego czasu faktycznie jakby latwiej...
swiadomy wlasnych slabosci staram sie bardziej w ryzach trzymac uczucia...

[betka801]

Może na każdą dziewczynę,kobietę patrzyłeś jak na potencjalną"narzeczoną"?
Przecież z nami można rozmawiać,spotykać się w grupie lub mniejszym gronie,
nadawać na tych samych falach,mieć podobne zamiłowania,pasje.
Nie nudzić się we własnym towarzystwie,pomagać, być zawsze jak Ciebie przyjaciel
potrzebuje,doradzać,takie było moje miejsce,ale z upływem lat wiem,że to nie
spotyka wszystkich.
Nie zawsze spotyka się też ze zrozumieniem,ale w moim przypadku było cudownie.
Cieszę się ,że mojemu przyjacielowi dobrze się układa.
On też martwił się jak miałam problemy ze zdrowiem,był bardzo pomocny.
Warto mieć przyjaciół.

[leo100]

czy patrzylem jak na potencjalna "narzeczona"?
raczej nie. Bylem wtedy w zwiazku z inna kobieta.
Poza tym moja przyjaciolka byla ode mnie starsza kilka latek i miala corke-
podlotka.
Rozumielismy sie naprawde super. wspolne wypady, odwiedziny o kazdej porze dnia
i nocy, jesli ktores z nas chcialo chocby pogadac. ja bylem w zwiazku, ona
probowala pewien swoj zwiazek budowac. Moglismy sie sobie nawzajem zwierzac i
podpowiadac jak zyc. Doc czasu.
Chociaz moze jest jeden niezaprzeczalny fakt. Bylem zafascynowany jej
intelektem (choc to akurat moglo byc spowodowane roznica wieku).
Mozliwe, ze bylem po prostu za mlody. Skonczylo sie.
No ale coz, mam dzis wspaniala zone, 4-miesieczna coreczke i zycie sobie plynie.
Ale w sercu cos zostalo... I czasem wracam do tamtych dni i mysle... co u niej?

[betka801]

Wspaniale,a cóż jest lepszego od cudownych wspomnień,Ona na pewno też Ciebie
ciepło wspomina.Takich sympatycznych spotkań nie sposób wymazać z pamięci.
Wspominaj więc i życz Jej w myślach dużo ciekawych chwil w życiu,a przede
wszystkim przyjaznych ludzi.
Tak wyszło,że zostaliśmy sami przy tak ciekawym zagadnieniu jak: przyjażń.
Może ktoś jeszcze chciałby opowiedzieć o swoich zagubionych przyjażniach?