???podręcznik???

[transoptor]

Paulo Coelho-"PODRĘCZNIK WOJOWNIKA ŚWIATŁA"

>>>>>>>>>>>>>>>>>prolog<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

-Z plaży,we wschodniej części wioski,dojrzeć można wyspę,na której wznosi się
gigantyczna świątynia,z niezliczoną ilością dzwonów-powiedziała kobieta.
Mały chłopiec po raz pierwszy widział ją w tych okolicach.Zwrócił uwagę na
osobliwy strój i welon,okrywający jej włosy.
-Czy znasz tę świątynię?-spytała.-Pójdż ją obejrzeć i powiedz mi,czy ci się
podoba.
Dzieciak urzeczony urodą nieznajomej,udał się we wskazane miejsce.Usiadł na
piasku i zaczal bacznie wpatrywać się w horyzont,ale zobaczył tylko to,co
zwykle:błękitne niebo,zlewające się z taflą oceanu.
Rozczarowany,powędrował do sąsiedniej osady i spytał napotkanych rybaków,czy
słyszeli cokolwiek o jakiejś wyspie albo świątyni.
-O tak!To było bardzo dawno temu,w czasach,kiedy żyli tu moi pradziadowie-
odezwał się stary rybak.-Trzęsienie ziemi pochłonęło wyspę.Choć nie można jej
już zobaczyć,zdarza się czasem,że w morskich głębinach słychać bicie
świątynnych dzwonów.
Chłopiec powrócił na plażę i wytężył słuch,ale do jego uszu dobiegał jedynie
szum morskich fal i krzyk mew.
Kiedy zapadła noc,przyszli po niego rodzice.Lecz już następnego ranka,skoro
świt znów wrócił na plażę.Obraz nieznajomej nie dawał chłopcu
spokoju.Wydawało mu się nie do pomyślenia,aby osoba tak piękna mogła kłamać.
Jeśli ona któregoś dnia powróci,chciałby móc jej powiedzieć,że choć nie
dojrzał wyspy,słyszał dzwony świątyni puszczone w ruch przez fale.
Mijały miesiące.Z czasem chłopiec zapomniał o tajemniczej kobiecie,lecz
pamiętał o skrywającej skarby podwodnej świątyni.Gdyby posłyszał dżwięk
dzwonów,miałby przynajmniej pewność,że rybacy mówili prawdę.A gdy dorośnie
mógłby zgromadzić dość pieniędzy,by zorganizować wyprawę w poszukiwaniu
zatopionych skarbów.Nie interesowała go już szkoła ani zabawy z
kolegami.Stał się ulubionym celem kpin innych dzieci,które powtarzały w
kółko:
"On nie jest taki jak my.Woli przesiadywać nad brzegiem morza,niż bawic się z
nami,bo lęka się przegranej".
I śmiały się głośno na widok chłopca siedzącego na plaży...

[transoptor]

...Wciąż nie udawało mu się posłyszeć starych dzwonów,lecz każdego ranka uczył
się czegoś nowego.Na początku odkrył,że kiedy wsłuchuje się w szum morza,fale
nie rozpraszają już jego uwagi.Trochę póżniej przywykł do krzyku mew,do
brzęczenia pszczół,do szelestu wiatru w palmowych liściach.W bez mała pół roku
po pierwszym spotkaniu z tajemniczą kobietą,żaden hałas nie był już w stanie go
rozproszyć,lecz i tak nie potrafił dosłyszeć bicia dzwonów zatopionej świątyni.
Czasami przychodzili do niego rybacy."My je słyszymy"-mówili z
przekonaniem.Chłopcu to się ciągle nie udawało.Z czasem słowa rybaków stały się
inne"Jesteś zbyt przejęty tymi dżwiękami dzwonów.Daj temu spokój i wracaj do
zabaw z kolegami.Pewnie tylko rybacy mogą je słyszeć".
Po roku dał za wygraną."A jeśli ci ludzie mają rację?Lepiej bedzie jak urosnę i
zostanę rybakiem.Wtedy każdego ranka będę wracał na brzeg i kiedyś na pewno
usłyszę dzwony.A zresztą,może to tylko legenda?Może podczas trzęsienia ziemi
roztrzaskały się wszystkie dzwony i nigdy już nie zagrają?"-myślał w duchu.
Tego popołudnia postanowił wrócić do domu i dać sobie spokój z zatopioną wyspą.
Zbliżal się do oceanu,by go pożegnać i raz jeszcze ogarnął wzrokiem jego
bezmiar.A ponieważ nie zaprzątał juz sobie głowy dzwonami,mógł radować się po
prostu śpiewem mew,szumem fal i szelestem wiatru w palmowych liściach.W oddali
posłyszał rozbawione głosy dzieci i poczuł się szczęśliwy,że znów powróci do
zabaw z rówieśnikami.Pewnie na początku jego koledzy będą sie z niego
naśmiewać,ale szybko zapomną o tym co się zdarzyło i,jak dawniej,znów przyjmą
go do swego grona.Rozpierała go radość i tak jak może to uczynić tylko dziecko-
podziękował za dar życia.Był pewien,że nie stracił czasu na marne,bo nauczył
się obcować z przyrodą i szanować ją.I nagle,niespodziewanie,kiedy słuchal
morza,mew szelestu palm i głosów swoich przyjaciół w oddali,dobiegł go pierwszy
dżwięk dzwonu.
I następny.
A potem jeszce następny,aż w końcu odezwały się wszystkie dzwony zatopionej
świątyni,wypełniając radością jego serce...

[transoptor]

Wiele lat póżniej,kiedy był już dorosłym mężczyzną,powrócił do swej rodzinnej
wioski.Nie zamierzał już wydobywać z głębin morza zatopionych skarbów.Pewnie
cała ta historia była wytworem jego dziecięcej wyobrażni.Może nigdy nie słyszał
bicia zatopionych dzwonów?Ale poszedł na plażę,by posłuchać szumu fal i śpiewu
mew.
Jakież było jego zdziwienie,kiedy na piasku ujrzał siedzącą kobietę,tę
samą,która kiedyś odpowiedziała mu o wyspie i o świątyni.
-Co tu robisz?- spytał.
-Czekam na ciebie.
Chociaż od ich spotkania upłynęło wiele lat,była tak samo piękna jak dawniej.
Ten sam,wcale nie spłowiały welon okrywał jej włosy.Podała mu zeszyt w
błękitnej okładce .
-Pisz.Kiedy wojownik światła pragnie dowiedzieć się,czy jakaś osoba jest godna
zaufania,wtedy spogląda na nią oczami dziecka,bowiem dzieci potrafią patrzeć na
świat bez goryczy.
-A kim jest wojownik światła?
-Człowiekiem,który umie docenić,jakim cudem jest życie,który do samego końca
walczy o to,w co wierzy i potrafi usłyszeć bicie dzwonów kołysanych w głębinach
oceanu.
Mężczyzna nigdy dotąd nie sądził,że jest wojownikiem światła.Nieznajoma zdawała
się czytać w jego myślach:
-Wszyscy to potrafią.Ale nikt nawet nie podejrzewa,że jest wojownikiem światła.
Każdy człowiek może nim być.
Spojrzał na białe, niezapisane kartki zeszytu.Kobieta znów się uśmiechnęła:
-Pisz...

Podręcznik wojownika światła.

[transoptor]

Wojownik światła nigdy nie zapomina,co to wdzięczność.Anioły dopomogły mu
podczas bitwy,siły niebiańskie ustawiły każdą rzecz na odpowiednim miejscu i
sprawiły,że wojownik mógł dać z siebie wszystko.Jego znajomi mówią:
"Ależ on ma fart!",bo wojownik otrzymuje czasem od życia o wiele więcej niż
oczekuje.Dlatego kiedy zachodzi słońce,klęka i dziękuje Opiekuńczemu
Płaszczowi,który go otula.Jednak jego wdzięczność,nie ogranicza się tylko do
świata duchowego:nie zapomina nigdy o przyjaciołach,bowiem na polu bitwy ich
krew zmieszała się z jego własną.Wojownikowi nie trzeba przypominać o
pomocy,której udzielili mu inni-sam otym pamięta i dzieli się z nimi nagrodą...

[transoptor]

Wszystkie drogi świata prowadzą do serca wojownika.Zanurza się on bez wahania w
rzece namiętności,która przepływa przez jego życie.Wojownik wie, że wolno mu
wybrać to,czego pragnie.Podejmuje więc decyzje z odwagą,bezinteresownością,a
czasem-z odrobiną szaleństwa.Akceptuje swoje pasje i raduje się nimi z całego
serca.Przekonał się ,że wcale nie trzeba wyrzekać się podbojów-stanowią one
nieodzowną część życia i napawają radością tych,którzy biorą w nich
udział.Jednak nigdy nie traci z oczu rzeczy nieprzemijalnych ani silnych więzi
z ludżmi,zacieśniających się z biegiem czasu.Wojownik potrafi odróżnić to,co
ulotne,od tego,co wieczne...

[kendo]

a czytalyscie dziewczyny ,
jego "Alchemik"

lektura traktuje "o zyciu dla zycia",
jest jakby drogowskazem dla nas.

[jtka]

a mi bardziej podobała się "Piąta góra"
Kendo, czytałaś?

[kendo]

niet,tego nie czytalam,,,,,
moze znajde teraz na przecenie ksiazkowej.....
dzisiaj mialam wasnie do ksiegarni sie udac
ale sniegowalo wiec pograzylam sie w czytaniu....

[kasikk]

ja chyba najbardziej lubię Alchemika i Nad brzegiem rzeki Piedry...
:))

[kendo]

narazie ,ja przeczytalam jeno Alchemika,
i nie moge porownac do innych pozycji....